#95: The Young Gods - T.V. Sky (1992)

Bij Zwitserland denk je misschien aan kaas, uurwerken, financiën en neutraliteit, maar niet zo snel aan post-industriële electro-noise. Toch is dat één van de omschrijvingen die aan de muziek van The Young Gods wordt gegeven. 

Daarmee worden ze overigens tekort gedaan want hun productie is zeer divers. Naast de reguliere albums (waarop al veel variatie is te vinden) brengen ze ook project-achtige dingen uit zoals The Young Gods play Kurt Weill of een live-samenwerking met een orkest: The Young Gods With The Lausanne Sinfonietta Live at Montreux Jazz.

Het vierde van de negentien albums tot nog toe is T.V. Sky uit 1992. Het album is voor hun doen nogal rock-georiënteerd. Daarnaast wordt uitsluitend de Engelse taal gehanteerd waar op de eerste drie albums Frans en Duits de boventoon voerden.

Het album opent met Our House. We horen voorman en zanger Franz Treichler met veel echo zingen over een atmosferische achtergrond met industriële samples. Als er bijna twee minuten zijn verstreken vallen de gitaren in. En hoe! Een muur van geluid wordt opgetrokken en het geheeld wordt binnen een minuut tot een climax gebracht. Een prima opener. 

Het daarop volgende Gasoline Man heeft een lekker uptempo refrein en veel afwisseling daar tussen. Na 2m55 horen we een basloopje waaruit we kunnen opmaken dat Pink Floyd's One Of These Days zeer wordt gewaardeerd...

T.V. Sky, Dame Chance en The Night Dance zijn alledrie heftige explosies van geluid. Met name in het laatste nummer wordt een prachtig spel gespeeld met ruimte en dichtheid. Het ene moment ademt het nummer vrijuit om vervolgens weer samen te ballen tot vaste klont met een geweldig opzwepend ritme. 

Tussendoor hebben dan ook nog de undergroundhit Skinflowers gehad. Heerlijke gitaarriffs, krachtige drums, een sterke vocale prestatie en een baspartij om van te smullen. Wat wil een mens nog meer?

Het album sluit af met She Rains, een atmosferische track vergelijkbaar met het eerste deel van opener Our House, gevolgd door het twintig minuten durende Summer Eyes. Dit nummer wordt door de band zelf getypeerd als 'het opnieuw kijken naar de progressieve rockwoestijn á la Pink Floyd door een gebarsten, modernistische lens'. 

Als gevolg van aanhoudende Jim Morrison/Franz Treichler-vergelijkingen in de pers zitten er ook verwijzingen naar The Doors in het nummer (onder andere het het Ray Manzarek-achtige orgelgeluid).

Het album T.V. Sky van The Young Gods is een topper in het post-industriële genre en verdient bredere waardering dan het tot nu toe heeft gehad.

© 2014 TTZL

Official website: The Young Gods
Wikipedia EN: The Young Gods
Youtube: Our House
Youtube: Gasoline Man

Youtube: T.V. Sky
Youtube: Dame Chance
Youtube: The Night Dance
Youtube: Skinflowers
Youtube: She Rains
Youtube: Summer Eyes
Youtube: One Of These Days [Pink Floyd]

#94: Kate Bush - The Dreaming (1982)

The first time I died
Was in the arms of good friends of mine

Als een nummer met zo'n tekst begint kan het bijna niet anders dan een nummer van Kate Bush zijn. Het komt van het het prachtige ingetogen, atmosferische All The Love van Kate Bush' vierde album The Dreaming. 

Kate Bush was in 1978 met het overdonderende Wuthering Heights op het toneel verschenen en had in vier jaar tijd drie albums en acht hitsingles gemaakt voor ze aan The Dreaming begon.

Kate assisteerde bij de productie van haar tweede album en co-produceerde haar derde album. Daarna vond ze de tijd rijp om het heft in eigen hand te nemen en The Dreaming is dan ook het eerste zelfgeproduceerde album. Het resulteerde in het meest gewaagde, uitdagende en experimentele album van haar carrière. Bijna onvermijdelijk werd het ook haar slechtst verkopende album...

De albumopener Sat In Your Lap was de eerste single (die meer dan een jaar voor het album verscheen). Het nummer kent prominente staccato-percussie en bijpassende koortjes. De tekst gaat over zelftwijfel versus zelfvertrouwen.

Veel andere nummers zijn minder introspectief dan we gewend zijn van Kate Bush. Zo gaat één van de weinige pop-achtige songs There Goes A Tenner (de andere is Suspended In Gaffa) over oude misdaadfilms en het venijnige Pull Out The Pin gaat over de oorlog in Vietnam. 

Het dromerige Houdini gaat vanzelfsprekend over de illusionist Harry Houdini, maar dan vanuit het perspectief van zijn vrouw. Op de achterzijde van de LP-hoes staat een zin uit de tekst van het nummer ("With a kiss I'd slip the key") wat weer verbeeld wordt op de voorkant van de LP-hoes.

Kate's interesse in boeken komt terug in Get Out Of My House wat geïnspireerd is door Stephen King's The Shining. Het is een erg intens nummer dat de sfeer van het boek (en de film) goed weerspiegelt. Het nummer eindigt met de zin "I change into the Mule" gevolgd door een paar ijzingwekkende kreten als van een muilezel ("Hee-Haw").

Opvallend op dit album is het gebruik van de Fairlight CMI synthesizer waarmee ieder geluid kan worden opgenomen om vervolgens te worden bewerkt en teruggespeeld. Ze had ermee kennis gemaakt tijdens de opnames van het derde album van Peter Gabriel waar ze achtergrondvocalen op verzorgde op Games Without Frontiers en No Self Control.

Hierdoor horen we bijvoorbeeld helicoptergeluiden in Pull Out The Pin en bewerkte antwoordapparaatberichten in All The Love. 

Ook in het absoluut fantastische titelnummer The Dreaming wordt de Fairlight CMI flink gebruikt naast geluidsbepalende zaken als een didgeridoo, een 'bullroarer' (in het Nederlands een 'snorrebot') en geluiden van een aantal Australische dieren. Het nummer gaat dan ook over de situatie van de oorspronkelijke bewoners van Australië, de Aboriginals. De cynische tekst spreekt voor zich en begint als volgt:

"Bang!" goes another Kanga
On the bonnet of the van
(See the light ram through the gaps in the land)
Many an Aborigine's mistaken for a tree
'Til you near him on the motorway
And the tree begin to breathe
(See the light ram through the gaps in the land)
Coming in with the golden light in the morning
Coming in with the golden light is the New Man
Coming in with the golden light is my dented van

Het zal wel aan mij liggen, maar de afwijkende, experimentele en daarmee minstverkopende albums van artiesten oefenen op mij vaak de grootste aantrekkingskracht uit. Bij The Dreaming van Kate Bush is dat al niet anders. Hoe goed ik de andere albums ook vind en hoe vaak er ook gezegd en geschreven wordt dat Hounds Of Love haar meesterwerk is, toch blijft The Dreaming mij het meest aanspreken. 

© 2014 TTZL

Official website: Kate Bush
Wikipedia EN: Kate Bush
Wikipedia NL: Kate Bush
Youtube: The Dreaming [full album]
Youtube: All The Love

Youtube: Sat In Your Lap (clip)
Youtube: There Goes A Tenner (clip)
Youtube: Suspended In Gaffa
Youtube: Pull Out The Pin
Youtube: Houdini
Youtube: Get Out Of My House
Youtube: The Dreaming
Youtube: Wuthering Heights (clip) [van 'The Kick Inside', 1978]
Youtube: No Self Control [van 'Peter Gabriel - Peter Gabriel', 1980]
Youtube: Games Without Frontiers [van 'Peter Gabriel - Peter Gabriel', 1980]

#93: Herman Brood & His Wild Romance - Shpritsz (1978)

Herman Brood startte zijn muziekcarrière met The Moans, maakte een tijdje deel uit van Cuby + The Blizzards, speelde heel even bij Stud en nam een album op onder de naam Flash & Dance Band (met o.a. Jan Akkerman op gitaar). Daarna zat hij even in de band Vitesse, maar verliet deze weer na het debuutalbum. 

Nadat hij had meegedaan aan de reünie van Cuby + The Blizzards nam hij onder de naam Herman Brood & His Wild Romance een album op in 1977 met de titel Street. Dat album werd al positief ontvangen, maar het grote succes begon pas echt met de opvolger Shpritsz dat één van de beste Nederrock albums aller tijden zou blijken te zijn.

De plaat start met het inmiddels overbekende Saturday Night dat het tot nummer 23 in de Top 40 schopte. Dat word direct gevolgd door het opgefokte Dope Sucks, het swingende One en het uptempo Doin' It waarin de pianist Herman Brood en Danny Lademacher (op gitaar) lekker op dreef zijn en ook is het voor Brood zo kenmerkende dameskoortje hier prominent aanwezig. Na zo'n albumopening kan het niet meer fout gaan!

In de resterende elf nummers is het niet alleen de kwaliteit van de nummers, maar vooral ook de afwisseling die het geheel zo goed maakt. Langzame tracks als Champagne (& Wine) en Pain worden afgewisseld met uptempo rockers als R & Roll Junkie en Skid Row.

Herman op zijn best horen we in Hit (met een prominente rol voor de saxofoon van Bertus Borgers) en Never Enough waarin de hele Wild Romance bijzonder sterk speelt, inclusief de dames die ook weer prominent aanwezig zijn op Doreen. 

Afzonderlijk allemaal heerlijke nummers, maar het beste kun je het toch het album als geheel beluisteren. 

In 2006 zijn de eerste vijf albums van Herman Brood & His Wild Romance als remasters heruitgegeven in de "Brood Box'' inclusief het niet eerder uitgegeven album Kidstuff (uit 1996).

© 2014 TTZL

Official website: Herman Brood
Fan website: Het Brood Museum
Wikipedia EN: Herman Brood
Wikipedia NL: Herman Brood
Youtube: Shpritsz [full album]
Youtube: Saturday Night

Youtube: Dope Sucks [live in de studio]
Youtube: One
Youtube: Doin' It
Youtube: Champagne (& Wine)
Youtube: Pain
Youtube: R & Roll Junkie
Youtube: Skid Row
Youtube: Hit

Youtube: Never Enough

Youtube: Doreen

#92: Bram Tchaikovsky - Sarah Smiles (1978)

Bram Tchaikovsky (de als Peter Bramall geboren zanger/gitarist) begon zijn carrière in de Britse punk/pubrock-band The Motors (die in Nederland in 1978 een klein hitje scoorden, maar daarover een andere keer meer). 

Na zijn vertrek uit de band midden 1978 ging hij solo en bracht hij in hetzelfde jaar een 12 inch EP uit van het nummer Sarah Smiles. Het nummer werd geen succes, behalve in Nederland waar het in april 1979 tot nummer 32 in de Top 40 reikte.

Het nummer kent een fijn gitaarintro waarna drums en bas invallen. De bas blijft trouwens het hele nummer door een prominente rol spelen. De gedubbelde zang maakt het geheel lekker vol en het is nog steeds een heerlijk nummer met lekkere breaks. Het nummer is nog steeds redelijk bekend in Nederland en in 2000 en 2001 behaalde het zelfs een notering in de Top 2000. 

Waar Sarah Smiles soms wat meer naar pop neigt daar gaan de andere twee nummers meer richting punk/pubrock. 

Turn On The Light gaat fel van start, kent een veel hoger tempo en is als geheel veel ruiger. Bloodline heeft dan weer een trager slepend tempo, maar heeft weer een gaaf klinkend 'metalen' gitaargeluid.

Behalve een hitje in de Verenigde Staten met Girl Of My Dreams kende hij verder weinig succes en na zijn derde album in 1981 heeft Bram Tchaikovsky de muziekbusiness verlaten. 

© 2014 TTZL

Official website: Bram Tchaikovsky
Wikipedia EN: Bram Tchaikovsky
Youtube: Sarah Smiles

Youtube: Turn On The Light
Youtube: Bloodline
Youtube: Girl Of My Dreams

#91: Time Zone - World Destruction (1984)

"The Godfather", "Amen Ra of Hip Hop Kulture" en "The Father Of Electro Funk" zijn enkele van de bijnamen van hip hop grootheid Afrika Bambaataa. De groep Time Zone was een nevenproject van hem.

In het Time Zone project werkte Afrika Bambaataa in steeds wisselende samenstellingen, maar voor deze single was de combinatie heel verrassend. Bambaataa was een nieuwe track aan het voorbereiden (de tweede single) en sprak hierover met producer en bassist Bill Laswell. Die kwam aan boord en toen Bambaataa stelde dat hij iemand nodig had die "really crazy" was wist Laswell wel iemand: John Lydon, bekend van de Sex Pistols en Public Image Ltd. En zo geschiedde.

Het resultaat was een geweldige single met een boodschap die ook werd uitgedragen in de videoclip: World Destruction. Muzikaal is het een mengeling van de muziek van Bambaataa, Laswell en Lydon wat op zich al vrij uniek is. Des te opvallender dat het ook nog uitstekend werkt.

Op de 12" die verscheen stonden een "full version" en "extended version" en er verscheen ook nog een "club version", maar krachtiger dan de korte versie ondersteund door de beelden wordt het niet.

World Destruction van Time Zone is misschien een voetnoot in de muziekgeschiedenis, maar wel een hele interessante.

© 2014 TTZL

Official website: Afrika Bambaataa
Wikipedia EN: Time Zone
Youtube: World Destruction (videoclip)

Youtube: World Destruction (full version)
Youtube: World Destruction (extended version)
Youtube: World Destruction (club version)

#90: New Musik - From A To B (1980)

Voor de verandering deze week eens een pure popplaat. Synth-pop wel te verstaan. Voordat Tony Mansfield bekendheid verwierf als producer van artiesten als a-ha, The B-52's, After The Fire, Mari Wilson en Captain Sensible was hij de voorman van de Engelse band New Musik.

De band produceerde in haar korte bestaan (1977-1982) drie albums. Het debuutalbum From A To B wordt alom gezien als één van de belangrijkste en invloedrijkste albums met elektronische muziek van de jaren 80.

De band is niet cool. Integendeel, ze zien er uit als nerds en de muziek klinkt op het eerste gehoor eenvoudig en hoekig en aan de zang moet je wennen. Pas bij herhaaldelijke beluistering begin je de klankrijkdom en verstopte vondsten te ontdekken. En dan blijken de teksten ook nog rijker te zijn dan je voor mogelijk hield. Het feit dat de groep na ruim dertig jaar nog niet is vergeten geeft aan dat ze meer waren dan zo maar een bandje (de albums zijn in 1994, 2001 en 2011 opnieuw uitgebracht).

Van de tien nummers op het album zijn er vijf op single verschenen, maar alleen het aanstekelijke This World Of Water (clip) haalde in Nederland de Top 40 (5 weken, hoogste positie: #30). Aan de kwaliteit van de nummers kan het niet gelegen hebben want Straight Lines en Sanctuary zijn net zo sterk en hebben allebei een intrigerend intro. On Islands is een heel sfeervol nummer, heeft een iets trager tempo dan de meeste andere nummers en heeft op het einde een gesproken boodschap door een kinderstem wat wonderwel werkt. Het laatste nummer dat op single verscheen is Living By Numbers (clip) dat een mooie tekst over vervreemding heeft.

De keuze van de singletracks had volgens mij ook makkelijk anders uit kunnen vallen, want Science en The Safe Side hadden net zo goed uitgekozen kunnen worden.

Eén van beste nummers van het album is wat mij betreft A Map Of You. Het is het enige nummer waarin het tempo fiks omlaag gaat en waarin een rustieke sfeer mooi contrasteert met een dissonante toetsenpartij. Adventures kent een zangmelodie die af en toe tegen de muziek lijkt in te gaan en is ook prachtig. En dan is er tenslotte nog het aanstekelijke Dead Fish (Don't Swim Home) met een anderhalve minuut durend intro en een mooie tekst over falend leiderschap.

Anywhere en Warp zijn ook goede albums van New Musik, maar From A To B is een regelrechte klassieker in het genre.

© 2014 TTZL

Unofficial website: New Musik
Wikipedia EN: New Musik
Youtube: This World Of Water [clip]

Youtube: Straight Lines
Youtube: Sanctuary
Youtube: On Islands
Youtube: Living By Numbers [clip]
Youtube: Science
Youtube: The Safe Side
Youtube: A Map Of You
Youtube: Adventures
Youtube: Dead Fish (Don't Swim Home)

#89: Lou Reed - New York (1989)

Op 27 oktober 2013 overleed op 71-jarige leeftijd één de grote namen uit de muziek: Lou Reed. Hoog tijd om eens aandacht te besteden aan één van zijn albums, maar welke? Het geweldige Transformer (1972) of het aanvankelijk onderschatte Berlin (1973)? De live-explosie Rock N Roll Animal (1974) of prachtplaten als Coney Island Baby (1976), Street Hassle (1978), The Bells (1979), The Blue Mask (1982) of New Sensations (1984)? Of één van de klasseplaten uit de jaren negentig?

Het werd uiteindelijk het album uit 1989 dat de naam draagt van zijn levenslange inspiratiebron: New York. In veertien verhalende songs komt van alles langs. Waar hij meestal over persoonlijke zaken zingt, schuwt hij dit keer ook de wat grotere onderwerpen niet. 

Zo gaat het in Halloween Parade over aids en in Endless Cycle over kindermishandeling. In zijn kenmerkende stijl weet hij in enkele zinnen een beeld op te roepen waarbij hij zijn bijtende commentaar levert. In Xmas In February beschrijft hij de schrijnende situatie van dakloze Vietnamveteranen 
en in Last Great American Whale zet hij het milieubewustzijn van de gemiddelde Amerikaan af tegen dat van de 'native Americans':

Well Americans don't care for much of anything
Land and water the least
And animal life is low on the totem pole
With human life not worth more than infected yeast

Americans don't care too much for beauty
They'll shit in a river, dump battery acid in a stream
They'll watch dead rats wash up on the beach

And complain if they can't swim

In alle hiervoor genoemde nummers staat de muziek nadrukkelijk in dienst van de teksten. Het wordt vaak simpel gehouden en zorgt qua sfeer voor ondersteuning. Bijvoorbeeld een New Orleans-achtige 'carnival'-sfeer in Halloween Parade en een melancholisch gitaargeluid in Xmas In February.

Dan zijn er natuurlijk ook nog de meer persoonlijke onderwerpen zoals zijn ode aan Andy Warhol ('Dime Story Mystery') waarin elektrische gitaar en strijkers tegen elkaar opboksen. En in Beginning Of A Great Adventure horen we zijn overdenkingen inzake het ouderschap over een lekkere blues.

Ik heb twee favorieten op het album. De ene is de opener Romeo Had Juliette over het leven met gangs en drugs in New York. Ook muzikaal gezien één van de hoogtepunten met een lekker droog drumgeluid en een behoorlijk op de voorgrond tredende vervormde gitaar. De andere is Dirty Blvd. waarin ook een sterke muzikale begeleiding gecombineerd wordt met grotestadspoëzie over het leven van de minder bedeelden:

This room cost $2,000 a month
You can believe it, man, it's true
Somewhere there's a landlord's laughing till he wets his pants
No one dreams of being a doctor or a lawyer or anything
They dream of dealing on the dirty boulevard

Give me your hungry, your tired, your poor I'll piss on 'em
That's what the Statue of Bigotry says
Your poor huddled masses
Let's club 'em to death

And get it over with and just dump 'em on the boulevard

New York is zonder meer één van de beste solo-albums van Lou Reed en verdient het om tot in lengte van dagen beluisterd te worden. Iedere keer als je de teksten hoort (of meeleest) ontdek je weer nieuwe dingen en invalshoeken. Een live uitvoering van het album kun je bekijken via Youtube.

New York was trouwens één van de eerste 'CD+G' albums, wat staat voor 'CD+Graphics'. Met CD-spelers die dit systeem ondersteunden (zoals de Philips CD-I) kon je zowel naar de muziek luisteren als naar stilstaande beelden op TV kijken (foto's en songteksten). Het systeem is trouwens genadeloos geflopt omdat er bijna geen CD-spelers waren die het syteem ondersteunden en er zijn niet meer enkele tientallen schijfjes met het CD+G systeem verschenen. Meer informatie kun je vinden op de website van The CD+G Museum.

© 2014 TTZL

Official website: Lou Reed
Wikipedia EN: Lou Reed
Wikipedia NL: Lou Reed

Youtube: Halloween Parade

Youtube: Endless Cycle
Youtube: Xmas In February
Youtube: Last Great American Whale
Youtube: Dime Story Mystery
Youtube: Beginning Of A Great Adventure
Youtube: Romeo Had Juliette
Youtube: Dirty Blvd.
Youtube: New York [full album]
Youtube: The New York Album Live 1989 [video]

#88: Type O Negative - Slow, Deep And Hard (1991)

In 1991 verscheen het debuutalbum Slow, Deep And Hard van Type O Negative en dat ging niet onopgemerkt voorbij. 

Zowel het imago van de band als de muziek en de teksten zorgde voor veel controverse en protestdemonstraties bij hun optredens in Duitsland, Oostenrijk en Nederland, getuige dit stuk in De Groene Amsterdammer. Maar het bleek dus allemaal wel mee te vallen en niet veel meer te zijn dan kwajongensgedrag van een paar volwassen kerels. Niets nieuws onder de zon dus...

En dan de muziek. Lang uitgesponnen tracks die een mengeling van gothic en doom metal bevatten. Songs met soms een extreem laag tempo en teksten die shockeren of je doen lachen, afhankelijk van je gevoel voor (zwarte) humor.

Het openingsnummer Unsuccessfully Coping With The Natural Beauty Of Infidelity gaat met een langzaam oplopende toon van start en knalt er na dertig seconden vol is om even later al weer gas terug te nemen. In 12 minuten ontrolt zich de klaagzang van een bedrogene in drie delen met titels als "I. Anorganic Transmutogenesis (Synthetic Division)", "II. Coitus Interruptus" en "III. I Know You're Fucking Someone Else" (bijna alle nummers hebben dit soort komische subtitels). 

Het koortje dat semi-vrolijk "He Knows You're Fucking Someone Else" zingt in deel drie is ronduit hilarisch te noemen. Als dit geen glimlach op je gezicht tovert kun je de rest van het album misschien beter laten voor wat het is.

Na het maatschappij-kritische Der Untermensch en de 'personality disorder' beschrijving in Xero Tolerance is duidelijk dat het wel dreigend lijkt en klinkt, maar dat we het allemaal niet zo serieus moeten nemen. Of zoals zanger Peter Steele zelf ooit zei: "We zijn gewoon vier muzikale clowns uit Brooklyn, ik wil helemaal niet dat we zo serieus worden genomen."

Na Prelude To Agony volgt Glass Walls Of Limbo waaraan de subtitel "dance mix" is toegevoegd. Weinig dansen natuurlijk, het klinkt meer als de muziek van één of ander ritueel terwijl er iemand een zak vol glaswerk aan het verplaatsen is. Heel apart...

En alsof dat nog niet genoeg is krijgen we dan nog The Misinterpretation Of Silence And Its Disastrous Consequences oftewel 64 seconden stilte voordat het laatste nummer komt met de monsterlijke titel

   Gravitational Constant: G = 6.67 x 10^-8 cm^-3 gm^-1 sec^-2

Het is echter een waardige afsluiter van een bijzondere debuutalbum van een groep die zeven albums zou maken voordat zanger Peter Steele in 2010 aan een hartkwaal overleed.

Dit is niet het beste album van Type O Negative, want dat is zonder meer Bloody Kisses uit 1993. De elementen die al op het debuutalbum aanwezig waren worden hierop beter en zorgvuldiger uitgewerkt en de melodieën zijn ook sterker. Dat album had echter niet kunnen bestaan zonder Slow, Deep And Hard.

© 2014 TTZL

Official website: Type O Negative
Wikipedia EN: Type O Negative
Wikipedia NL: Type O Negative

Youtube: Unsuccessfully Coping With The Natural Beauty Of Infidelity

Youtube: Der Untermensch
Youtube: Xero Tolerance
Youtube: Prelude To Agony
Youtube: Glass Walls Of Limbo (dance mix)
Youtube: The Misinterpretation Of Silence And Its Disastrous Consequences
Youtube: Gravitational Constant: G = 6.67 x 10-8 cm-3 gm-1 sec-2

#87: Robert Rich - Somnium (2001)

Zeven hele uren (!) duurt het werkstuk Somnium op deze muziek-DVD van Robert Rich, één van de grote namen in het ambient genre. Sinds 1982 verschijnen er al albums van hem waarvan vele tot de klassiekers in het genre worden gerekend, bijvoorbeeld Trances/Drones (1983), Numena/Geometry (1987/88) en Below Zero (1998).

Hij is echter vooral bekend van de 'Sleep Concerts' die hij in zijn studietijd in de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw organiseerde. Voor een publiek van 50 á 60 man in hun zelf meegebrachte slaapzakken bracht hij een mix van geluiden, voorbereide loops en drones en live gespeelde muziek op een zeer laag volume. 

Nu is de term 'Sleep Concert' wat misleidend, want de muziek is niet bedoeld om je in een diepe slaap te brengen. Het idee is meer om een interactie aan je gaan met je onderbewuste terwijl je tussen waken en slapen pendelt en zo je gedachten en dromen te stimuleren. 

Omdat de technische mogelijkheden van LP's en CD's te beperkt waren voor een uren durend muziekstuk duurde het tot 2001 voordat er een fysieke versie van Somnium verscheen. De DVD bood de mogelijkheid om een zeven uur durende studio-versie uit te brengen in een perfecte geluidskwaliteit. Hierdoor kan Somnium nu ook op andere manieren geconsumeerd worden. Het werkt prima als achtergrondmuziek/-geluid bij lezen of studeren, maar kan ook geconcentreerd op een koptelefoon beluisterd worden waarbij je gedachten onherroepelijk de vrije loop nemen.

Luister eens naar een tien minuten durende uitsnede uit het zesde uur van Somnium om een idee te krijgen of duik gelijk in het diepe en onderga de totale zeven uur van Somnium. Luister, slaap, studeer, lees of relax lekker in de wereld van Robert Rich.

© 2014 TTZL

Official website: Robert Rich
Wikipedia EN: Robert Rich
Ambient Music Guide: Robert Rich

Youtube: Somnium [gedeelte uit het zesde uur]

Youtube: Somnium lfull album]

#86: Grateful Dead/John Oswald - Grayfolded (1994/95)

In april 1968 verscheen de single Dark Star van Grateful Dead. Een nummer van nog geen drie minuten dat al snel zou uitgroeien tot een concertfavoriet in versies variërend in lengte van 5 tot 55 minuten. De beroemdste versie is die van het live-album uit 1969: Live/Dead. 

John Oswald is onder andere een componist, saxophonist en media-artiest, maar is vooral bekend van zijn Plunderphonics. Of, zoals hij het zelf noemt: "Audio piraterij als compositioneel voorrecht". Hierbij neemt hij bekende muziek en maakt deze 'vreemd' of 'nieuw'. De originele muziek wordt versneld, vertraagd of achterstevoren afgespeeld en er worden bijvoorbeeld echo's en herhalingen ('loops') toegevoegd tot een punt waarop het origineel soms niet meer te herkennen is. 

Midden jaren negentig kwamen de Grateful Dead en John Oswald met elkaar in contact en het resultaat is Grayfolded. Op dit album heeft John Oswald elementen uit meer dan 100 live-uitvoeringen van Dark Star samengevoegd tot twee composities. Op disc 1 staat Transitive Axis en dat is de natte droom van iedere Deadhead. Een uitgesponnen versie (60 minuten) van Dark Star waarbij er soms elementen uit wel negen verschillende concerten in één onderdeel zijn gebruikt (mooi weergegeven op een tijdbalk). Luister bijvoorbeeld eens naar het derde deel, In Revolving Ash Light of deel vijf/zes, Through/Fault Forces, waarbij het tempo in deel zes ook flink omhoog gaat.

Op disc 2, Mirror Ashes, wordt de manipulatieknop nog verder opengedraaid. De originele opnamen zijn nog radicaler bewerkt zoals te horen is in bijvoorbeeld het tweede deel, 73rd Star Bridge Sonata. 

Dit album zal geen groot publiek aanspreken, en het helpt als je Grateful Dead liefhebber bent, maar op zijn minst verdient John Oswald waardering voor de geleverde prestatie: elementen uit meer dan 100 concerten samensmeden tot twee coherente muziekstukken. Mocht je zoals ik hier wel meer van willen horen, luister dan eens naar live-albums van de Grateful Dead waar een track getiteld 'Space' op staat. Zo noemen ze namelijk alle 'free format', experimentele, improvisatie-jams tijdens concerten. Een heel album van dit soort momenten is uitgebracht onder de titel Infrared Roses. 

© 2014 TTZL

Official website: Grateful Dead
Official website: John Oswald - Plunderphonics and Fony
Wikipedia EN: Grateful Dead
Wikipedia EN: John Oswald
Wikipedia EN: Plunderphonics

Wikipedia NL: Grateful Dead
Youtube: Transitive Axis: In Revolving Ash Light

Youtube: Transitive Axis: Through/Fault Forces
Youtube: Mirror Ashes: 73rd Star Bridge Sonata
Youtube: Dark Star [original single version by The Grateful Dead]
Youtube: Dark Star [original live version by The Grateful Dead]