#99: The Michael Schenker Group - The Michael Schenker Group (1980)

In de eerste helft van de jaren zeventig speelde gitarist Michael Schenker als heel jong broekie in Scorpions, de band van zijn oudere broer Rudolf. Na de tour voor hun eerste album ging Michael verder bij de band waarvoor zij het voorprogramma waren in die tour: UFO. Daar hield hij het vijf jaar uit voordat hij solo ging met The Michael Schenker Group. 

Het debuutalbum verscheen in 1980 en sloeg in als een bom. Het is album vol melodische hardrock met een progressieve inslag waarop Michael Schenker met verve de rol van gitaarvirtuoos vervult terwijl Gary Barden de sterren van de hemel zingt.

De heerlijke gitaarriff van Armed And Ready opent het album en de toon is direct gezet. Het voortreffelijke, stuwende bas- en drumwerk van respectievelijk Mo Foster en Simon Phillips, beide ervaren sessiemuzikanten, wordt effectief ondersteund door de keyboards van de al even ervaren Don Airey. 

De afsluiter van kant A, Feels Like A Good Thing, is een vergelijkbaar nummer terwijl Victim Of Illusion en Cry For The Nations (de laatste met een bedrieglijk lieflijk intro) een iets lager tempo kennen. Tussendoor worden we ook nog getracteerd op het instrumentale gitaarstuk Bijou Pleasurette waarin Michael Schenker zijn kunnen etaleert.

Kant B opent dan weer furieus met het instrumentale Into The Arena. Is het 'kijk eens wat ik allemaal kan'-gehalte in Bijou Pleasurette nogal hoog, dit nummer is een echte 'song'. Je moet goed je best doen om een betere hardrock gitaar-instrumental te vinden dan deze.

Daarna doet Looking Out From Nowhere een beetje gewoontjes aan en de ballad Tales Of Mystery is niet slecht, maar waarom voelt iedere hardrockgroep zich toch verplicht een een langzame, 'gevoelige' track toe toe te voegen?

Gelukkig krijgen we we weinig tijd om hierover na te denken want dan volgt de majestueuze, zeven minuten durende afsluiter Lost Horizons. Een heerlijk traag, luid, (mee)slepend, episch meesterwerkje. Een mooie spanningsboog en complexe gelaagdheid maken dit het beste nummer van het album.

Op de mooie remaster uit 2009 staan acht bonustracks (demo's, single edit, live b-kantjes). Voor minder dan tien euro verplichte kost voor iedereen die wel van een beetje herrie houdt!

© 2014 TTZL

Officiële website: Michael Schenker
Fan website: Michael Schenker
Wikipedia NL: Michael Schenker
Wikipedia EN: The Michael Schenker Group
Wikipedia EN: Michael Schenker
Wikipedia EN: The Michael Schenker Group
Youtube: Armed And Ready
Youtube: Cry For The Nations
Youtube: Victim Of Illusion
Youtube: Bijou Pleasurette

Youtube: Feels Like A Good Thing
Youtube: Into The Arena
Youtube: Looking Out From Nowhere
Youtube: Tales Of Mystery
Youtube: Lost Horizons

#98: The Dutch - This Is Welfare (1983)

Tussen 1982 en 1985 bracht de Amsterdamse band The Dutch twee mini-albums en een LP uit. De muziek was melodieus en verwant aan de new wave met intelligente teksten. 

This Is Welfare was het tweede mini-album en leverde een hit op in de vorm van het titelnummer (#25 in de Top 40): This Is Welfare. Na een mooi piano-intro valt de (fretloze) bas in. Twee instrumenten die voor het geluid van The Dutch zeer bepalend zijn. Daarna ontvouwt zich een tegelijkertijd ingenieus maar ook toegankelijk nummer.

Daarna start The Good Earth met een bas-intro dat doet denken aan Pink Floyd en vallen met name het stuwende drumwerk en de krachtige vocalen op. Een Chinees-achtig melodietje sluit mooi aan bij de tekst over cultuurimperialisme ("China is adapting at last"), met het prachtige refrein:

We know the score
Of alcolhol
When offered to 
An indian tribe

Op kant B start Where Did The Inquisition Fail met een achterstevoren afgedraaid vocaal fragment. De afwisseling in tempo, muzikale sfeer en manier van zingen maken dit wat mij betreft het prijsnummer van het album. Prachtige breaks maken het geheel compleet.

(The End Of) Ideology is het meest uptempo-nummer en vanaf het begin eist de bas weer de hoofdrol op waarna het atmosferische Civil Service Playing Time de plaat afsluit. Een tweede nummer met de 'verworvenheden' van de welvaartsstaat als onderwerp met een intrigerend ritmisch patroon waarin de gebruikte geluiden het geheel een 'machine-achtig' karakter geven. 

Rond 1987 viel de band uit elkaar maar op 17 september 2014 was er ineens een éénmalig concert in Paradiso. Dit ter gelegenheid van het verschijnen van geremasterde versies van This Is Welfare (1983) en Under The Surface (1985) via iTunes en Spotify. Een initiatief van studiotechnicus en The Dutch fan Wout de Kruif. Het in eigen beheer uitgegeven Working In Los Alamos (1982) schijnt nog te volgen. 

Op de remasters staan ook bonustracks. Voor This Is Welfare gaat het om de singleversie van This Is Welfare en de non-album b-kant Heimat Vorbei.

© 2014 TTZL

Officiële Facebookpagina: The Dutch
Muziekencyclopedie: The Dutch
Wikipedia NL: The Dutch
Youtube: This Is Welfare
Youtube: The Good Earth

Youtube: Where Did The Inquisition Fail
Youtube: (The End Of) Ideology
Youtube: Civil Service Playing Time
Youtube: This Is Welfare (single a-side)
Youtube: Heimat Vorbei (single b-side)

#97: Philip Glass - Songs From Liquid Days (1986)

De teller van albums van Philip Glass is inmiddels de 180 gepasseerd als we zijn solo-, ensemble- en soundtrackwerk, samenwerkingen en uitvoeringen van zijn composities door anderen allemaal meetellen. En dan heb ik de vele albums met meerdere discs (zoals de opera's) maar één keer laten meetellen! Ja, de Philip Glass liefhebber moet een rijk gevulde portefeuille hebben...

Toch zit er zelfs in zo'n groot aanbod een aantal unieke albums. Songs From Liquid Days is er zo één. We kenden al orkesten die arrangementen spelen van popmuziek, artiesten die populaire versies van klassieke stukken spelen en popartiesten die samen met een orkest hun muziek vertolken. 

Op Songs From Liquid Days is er echter een huwelijk van minimal music en popmuziek. Philip Glass werkt hierop samen met tekstschrijvers en uitvoerenden uit de wereld populaire muziek. Het resultaat is geweldig!

Voor het eerste nummer heeft Paul Simon de tekst geschreven en het wordt gezongen door Bernard Fowler (achtergrondzanger bij vele grote artiesten). Het tien minuten Changing Opinion is een soort mini-opera in typische Philip Glass-stijl waarin Bernard Fowler laat horen dat hij een betere zanger is dan veel van de artiesten waarvoor hij heeft gewerkt (voor meer over dit thema zie de documentaire Twenty Feet From Stardom). 

In Lightning (tekst: Suzanne Vega) horen we opnieuw een gerenommeerde achtergrondvocalist, Janice Pendarvis. In tegenstelling tot het vorige nummer kent deze track een hoog, bijna hectisch tempo met ongeveer halverwege een prachtige break. 

Suzanne Vega schreef ook de prachtige tekst voor Freezing, de 'pastorale' derde track:

If you had no name
If you had no history
If you have no books
If you had no family


If it were only you
Naked on the grass
Who would you be then?
This is what he asked
And I said I wasn't really sure
But I would probably be
Cold


And now I'm freezing
Freezing

Ondersteund door het Kronos Quartet horen we Linda Ronstadt op haar meest engelachtig zingen, zowel de 'lead vocal' als de koortjes. Schitterend.

Die sfeer wordt gecontinueerd door The Roches in Liquid Days (Part I) en in Open The Kingdom (Liquid Days, Part II) (op een tekst van David Byrne). Dit laatste nummer wordt gezongen door Douglas Perry, een tenor waarmee Philip Glass al eerder samenwerkte. Hij zong de hoofdrol in zijn opera over Mahatma Ghandi, getiteld Satyagraha. De overgang van popstemmen naar een klassieke stem doet eerst wat vreemd aan, maar werkt wonderwel in dit meest symfonische nummer van het album.

Het album wordt afgesloten met Forgetting. Op een tekst van Laurie Anderson horen we wederom een vocale topprestatie van Linda Ronstadt, ondersteund door koortjes van The Roches en het puntige spel van het Kronos Quartet. 

De prestatie van het Philip Glass Ensemble mag op dit album ook zeker niet onderschat worden. Gezamenlijk heeft men gezorgd voor een fantastisch album dat ook bijna dertig jaar na het verschijnen nog regelmatig in de lade van mijn CD-speler ligt.

© 2014 TTZL

Official website: Philip Glass
Wikipedia EN: Philip Glass
Wikipedia NL: Philip Glass
Youtube: Songs From Liquid Days [full album]
Youtube: Changing Opinion

Youtube: Lightning
Youtube: Freezing
Youtube: Liquid Days (Part I)
Youtube: Open The Kingdom (Liquid Days, Part II)
Youtube: Forgetting

#96: Bill Laswell/Pete Namlook - Psychonavigation (1994)

Bill Laswell (Amerikaanse bassist, producer en labeleigenaar) en Pete Namlook (Duitse maker van ambient en electronische muziek en ook labeleigenaar) hebben veel samengewerkt. 

Eén van hun projecten heet Psychonavigation en zou uiteindelijk vijf albums omvatten tussen 1994 en 2002.

De eerste track, Psychic And UFO Revelations In The Last Days, duurt een kleine veertig minuten. Het nummer heeft alle elementen in zich die op de komende albums zouden worden uitgebouwd, maar voelt wat richtingsloos aan. 

De eerste tien minuten spoelen de golven synthesizer af en aan en komen er flarden percussie voorbij drijven. Daarna komt er wat meer structuur in, maar dit wordt niet consequent volgehouden. Een boeiende, maar niet geheel bevredigende opener.

Angel Tech is met tien minuten een stuk korter en is geïnspireerd door Antero Alli's boek Angel Tech. Het is een zeer atmosferisch werkstuk dat prima dienst zou kunnen doen als soundtrack voor een sci-fi/horrorfilm. Een intrigerend nummer.

De afsluiter is het ruim twintig minuten durende Black Dawn. Dit kent een rustige opbouw van een minuut of vier voordat een kalm ritme zijn intrede doet. De sfeer blijft echter sereen. Drie minuten voor het einde treedt het ritme weer terug en wordt de track naar een verstild einde gebracht. Dit is duidelijk het best gelukte nummer.

Dit eerste deel is zeker niet het sterkste album uit de Psychonavigation serie. Het is echter interessant als startpunt van de serie en omdat er in 1995 op het Subharmonic label een heruitgave verscheen op CD-ROM. Hier stond software ('graphic image generator') op waardoor je de muziek vergezeld kon doen gaan van animaties op je computerscherm wat toen een noviteit was.

De albums op Pete Namlook's eigen Fax +49-69/450464 label kwamen altijd uit in gelimiteerde oplagen (in dit geval 1000 stuks) en soms werd een nieuwe persing uitgebracht. Het album is nog een keer uitgebracht op een officiële MP3-CD met alle albums uit de serie, maar ook deze was gelimiteerd tot 1000 stuks. 

Na het plotselinge overlijden aan een hartstilstand van Peter Kuhlmann ('Namlook' is 'Kuhlmann' fonetisch achterstevoren) in 2012 op 52-jarige leeftijd vallen heruitgaven ook niet meer te verwachten (hij hield alles in eigen hand en werkte niet met een groot label). 

Mocht je geïnteresseerd zijn geraakt dan ben je aangewezen op de tweedehandsmarkt (bijvoorbeeld via Discogs) of op iTunes waar zijn muziek gelukkig nog steeds verkrijgbaar is.

© 2014 TTZL

Official website: Bill Laswell / Pete Namlook ('namlook.de' = niet meer online)
Fan website: Bill Laswell / Pete Namlook
Wikipedia EN: Bill Laswell / Pete Namlook
Youtube: Psychic And UFO Revelations In The Last Days
Youtube: Angel Tech

Youtube: Black Dawn

#95: The Young Gods - T.V. Sky (1992)

Bij Zwitserland denk je misschien aan kaas, uurwerken, financiën en neutraliteit, maar niet zo snel aan post-industriële electro-noise. Toch is dat één van de omschrijvingen die aan de muziek van The Young Gods wordt gegeven. 

Daarmee worden ze overigens tekort gedaan want hun productie is zeer divers. Naast de reguliere albums (waarop al veel variatie is te vinden) brengen ze ook project-achtige dingen uit zoals The Young Gods play Kurt Weill of een live-samenwerking met een orkest: The Young Gods With The Lausanne Sinfonietta Live at Montreux Jazz.

Het vierde van de negentien albums tot nog toe is T.V. Sky uit 1992. Het album is voor hun doen nogal rock-georiënteerd. Daarnaast wordt uitsluitend de Engelse taal gehanteerd waar op de eerste drie albums Frans en Duits de boventoon voerden.

Het album opent met Our House. We horen voorman en zanger Franz Treichler met veel echo zingen over een atmosferische achtergrond met industriële samples. Als er bijna twee minuten zijn verstreken vallen de gitaren in. En hoe! Een muur van geluid wordt opgetrokken en het geheeld wordt binnen een minuut tot een climax gebracht. Een prima opener. 

Het daarop volgende Gasoline Man heeft een lekker uptempo refrein en veel afwisseling daar tussen. Na 2m55 horen we een basloopje waaruit we kunnen opmaken dat Pink Floyd's One Of These Days zeer wordt gewaardeerd...

T.V. Sky, Dame Chance en The Night Dance zijn alledrie heftige explosies van geluid. Met name in het laatste nummer wordt een prachtig spel gespeeld met ruimte en dichtheid. Het ene moment ademt het nummer vrijuit om vervolgens weer samen te ballen tot vaste klont met een geweldig opzwepend ritme. 

Tussendoor hebben dan ook nog de undergroundhit Skinflowers gehad. Heerlijke gitaarriffs, krachtige drums, een sterke vocale prestatie en een baspartij om van te smullen. Wat wil een mens nog meer?

Het album sluit af met She Rains, een atmosferische track vergelijkbaar met het eerste deel van opener Our House, gevolgd door het twintig minuten durende Summer Eyes. Dit nummer wordt door de band zelf getypeerd als 'het opnieuw kijken naar de progressieve rockwoestijn á la Pink Floyd door een gebarsten, modernistische lens'. 

Als gevolg van aanhoudende Jim Morrison/Franz Treichler-vergelijkingen in de pers zitten er ook verwijzingen naar The Doors in het nummer (onder andere het het Ray Manzarek-achtige orgelgeluid).

Het album T.V. Sky van The Young Gods is een topper in het post-industriële genre en verdient bredere waardering dan het tot nu toe heeft gehad.

© 2014 TTZL

Official website: The Young Gods
Wikipedia EN: The Young Gods
Youtube: Our House
Youtube: Gasoline Man

Youtube: T.V. Sky
Youtube: Dame Chance
Youtube: The Night Dance
Youtube: Skinflowers
Youtube: She Rains
Youtube: Summer Eyes
Youtube: One Of These Days [Pink Floyd]

#94: Kate Bush - The Dreaming (1982)

The first time I died
Was in the arms of good friends of mine

Als een nummer met zo'n tekst begint kan het bijna niet anders dan een nummer van Kate Bush zijn. Het komt van het het prachtige ingetogen, atmosferische All The Love van Kate Bush' vierde album The Dreaming. 

Kate Bush was in 1978 met het overdonderende Wuthering Heights op het toneel verschenen en had in vier jaar tijd drie albums en acht hitsingles gemaakt voor ze aan The Dreaming begon.

Kate assisteerde bij de productie van haar tweede album en co-produceerde haar derde album. Daarna vond ze de tijd rijp om het heft in eigen hand te nemen en The Dreaming is dan ook het eerste zelfgeproduceerde album. Het resulteerde in het meest gewaagde, uitdagende en experimentele album van haar carrière. Bijna onvermijdelijk werd het ook haar slechtst verkopende album...

De albumopener Sat In Your Lap was de eerste single (die meer dan een jaar voor het album verscheen). Het nummer kent prominente staccato-percussie en bijpassende koortjes. De tekst gaat over zelftwijfel versus zelfvertrouwen.

Veel andere nummers zijn minder introspectief dan we gewend zijn van Kate Bush. Zo gaat één van de weinige pop-achtige songs There Goes A Tenner (de andere is Suspended In Gaffa) over oude misdaadfilms en het venijnige Pull Out The Pin gaat over de oorlog in Vietnam. 

Het dromerige Houdini gaat vanzelfsprekend over de illusionist Harry Houdini, maar dan vanuit het perspectief van zijn vrouw. Op de achterzijde van de LP-hoes staat een zin uit de tekst van het nummer ("With a kiss I'd slip the key") wat weer verbeeld wordt op de voorkant van de LP-hoes.

Kate's interesse in boeken komt terug in Get Out Of My House wat geïnspireerd is door Stephen King's The Shining. Het is een erg intens nummer dat de sfeer van het boek (en de film) goed weerspiegelt. Het nummer eindigt met de zin "I change into the Mule" gevolgd door een paar ijzingwekkende kreten als van een muilezel ("Hee-Haw").

Opvallend op dit album is het gebruik van de Fairlight CMI synthesizer waarmee ieder geluid kan worden opgenomen om vervolgens te worden bewerkt en teruggespeeld. Ze had ermee kennis gemaakt tijdens de opnames van het derde album van Peter Gabriel waar ze achtergrondvocalen op verzorgde op Games Without Frontiers en No Self Control.

Hierdoor horen we bijvoorbeeld helicoptergeluiden in Pull Out The Pin en bewerkte antwoordapparaatberichten in All The Love. 

Ook in het absoluut fantastische titelnummer The Dreaming wordt de Fairlight CMI flink gebruikt naast geluidsbepalende zaken als een didgeridoo, een 'bullroarer' (in het Nederlands een 'snorrebot') en geluiden van een aantal Australische dieren. Het nummer gaat dan ook over de situatie van de oorspronkelijke bewoners van Australië, de Aboriginals. De cynische tekst spreekt voor zich en begint als volgt:

"Bang!" goes another Kanga
On the bonnet of the van
(See the light ram through the gaps in the land)
Many an Aborigine's mistaken for a tree
'Til you near him on the motorway
And the tree begin to breathe
(See the light ram through the gaps in the land)
Coming in with the golden light in the morning
Coming in with the golden light is the New Man
Coming in with the golden light is my dented van

Het zal wel aan mij liggen, maar de afwijkende, experimentele en daarmee minstverkopende albums van artiesten oefenen op mij vaak de grootste aantrekkingskracht uit. Bij The Dreaming van Kate Bush is dat al niet anders. Hoe goed ik de andere albums ook vind en hoe vaak er ook gezegd en geschreven wordt dat Hounds Of Love haar meesterwerk is, toch blijft The Dreaming mij het meest aanspreken. 

© 2014 TTZL

Official website: Kate Bush
Wikipedia EN: Kate Bush
Wikipedia NL: Kate Bush
Youtube: The Dreaming [full album]
Youtube: All The Love

Youtube: Sat In Your Lap (clip)
Youtube: There Goes A Tenner (clip)
Youtube: Suspended In Gaffa
Youtube: Pull Out The Pin
Youtube: Houdini
Youtube: Get Out Of My House
Youtube: The Dreaming
Youtube: Wuthering Heights (clip) [van 'The Kick Inside', 1978]
Youtube: No Self Control [van 'Peter Gabriel - Peter Gabriel', 1980]
Youtube: Games Without Frontiers [van 'Peter Gabriel - Peter Gabriel', 1980]

#93: Herman Brood & His Wild Romance - Shpritsz (1978)

Herman Brood startte zijn muziekcarrière met The Moans, maakte een tijdje deel uit van Cuby + The Blizzards, speelde heel even bij Stud en nam een album op onder de naam Flash & Dance Band (met o.a. Jan Akkerman op gitaar). Daarna zat hij even in de band Vitesse, maar verliet deze weer na het debuutalbum. 

Nadat hij had meegedaan aan de reünie van Cuby + The Blizzards nam hij onder de naam Herman Brood & His Wild Romance een album op in 1977 met de titel Street. Dat album werd al positief ontvangen, maar het grote succes begon pas echt met de opvolger Shpritsz dat één van de beste Nederrock albums aller tijden zou blijken te zijn.

De plaat start met het inmiddels overbekende Saturday Night dat het tot nummer 23 in de Top 40 schopte. Dat word direct gevolgd door het opgefokte Dope Sucks, het swingende One en het uptempo Doin' It waarin de pianist Herman Brood en Danny Lademacher (op gitaar) lekker op dreef zijn en ook is het voor Brood zo kenmerkende dameskoortje hier prominent aanwezig. Na zo'n albumopening kan het niet meer fout gaan!

In de resterende elf nummers is het niet alleen de kwaliteit van de nummers, maar vooral ook de afwisseling die het geheel zo goed maakt. Langzame tracks als Champagne (& Wine) en Pain worden afgewisseld met uptempo rockers als R & Roll Junkie en Skid Row.

Herman op zijn best horen we in Hit (met een prominente rol voor de saxofoon van Bertus Borgers) en Never Enough waarin de hele Wild Romance bijzonder sterk speelt, inclusief de dames die ook weer prominent aanwezig zijn op Doreen. 

Afzonderlijk allemaal heerlijke nummers, maar het beste kun je het toch het album als geheel beluisteren. 

In 2006 zijn de eerste vijf albums van Herman Brood & His Wild Romance als remasters heruitgegeven in de "Brood Box'' inclusief het niet eerder uitgegeven album Kidstuff (uit 1996).

© 2014 TTZL

Official website: Herman Brood
Fan website: Het Brood Museum
Wikipedia EN: Herman Brood
Wikipedia NL: Herman Brood
Youtube: Shpritsz [full album]
Youtube: Saturday Night

Youtube: Dope Sucks [live in de studio]
Youtube: One
Youtube: Doin' It
Youtube: Champagne (& Wine)
Youtube: Pain
Youtube: R & Roll Junkie
Youtube: Skid Row
Youtube: Hit

Youtube: Never Enough

Youtube: Doreen

#92: Bram Tchaikovsky - Sarah Smiles (1978)

Bram Tchaikovsky (de als Peter Bramall geboren zanger/gitarist) begon zijn carrière in de Britse punk/pubrock-band The Motors (die in Nederland in 1978 een klein hitje scoorden, maar daarover een andere keer meer). 

Na zijn vertrek uit de band midden 1978 ging hij solo en bracht hij in hetzelfde jaar een 12 inch EP uit van het nummer Sarah Smiles. Het nummer werd geen succes, behalve in Nederland waar het in april 1979 tot nummer 32 in de Top 40 reikte.

Het nummer kent een fijn gitaarintro waarna drums en bas invallen. De bas blijft trouwens het hele nummer door een prominente rol spelen. De gedubbelde zang maakt het geheel lekker vol en het is nog steeds een heerlijk nummer met lekkere breaks. Het nummer is nog steeds redelijk bekend in Nederland en in 2000 en 2001 behaalde het zelfs een notering in de Top 2000. 

Waar Sarah Smiles soms wat meer naar pop neigt daar gaan de andere twee nummers meer richting punk/pubrock. 

Turn On The Light gaat fel van start, kent een veel hoger tempo en is als geheel veel ruiger. Bloodline heeft dan weer een trager slepend tempo, maar heeft weer een gaaf klinkend 'metalen' gitaargeluid.

Behalve een hitje in de Verenigde Staten met Girl Of My Dreams kende hij verder weinig succes en na zijn derde album in 1981 heeft Bram Tchaikovsky de muziekbusiness verlaten. 

© 2014 TTZL

Official website: Bram Tchaikovsky
Wikipedia EN: Bram Tchaikovsky
Youtube: Sarah Smiles

Youtube: Turn On The Light
Youtube: Bloodline
Youtube: Girl Of My Dreams

#91: Time Zone - World Destruction (1984)

"The Godfather", "Amen Ra of Hip Hop Kulture" en "The Father Of Electro Funk" zijn enkele van de bijnamen van hip hop grootheid Afrika Bambaataa. De groep Time Zone was een nevenproject van hem.

In het Time Zone project werkte Afrika Bambaataa in steeds wisselende samenstellingen, maar voor deze single was de combinatie heel verrassend. Bambaataa was een nieuwe track aan het voorbereiden (de tweede single) en sprak hierover met producer en bassist Bill Laswell. Die kwam aan boord en toen Bambaataa stelde dat hij iemand nodig had die "really crazy" was wist Laswell wel iemand: John Lydon, bekend van de Sex Pistols en Public Image Ltd. En zo geschiedde.

Het resultaat was een geweldige single met een boodschap die ook werd uitgedragen in de videoclip: World Destruction. Muzikaal is het een mengeling van de muziek van Bambaataa, Laswell en Lydon wat op zich al vrij uniek is. Des te opvallender dat het ook nog uitstekend werkt.

Op de 12" die verscheen stonden een "full version" en "extended version" en er verscheen ook nog een "club version", maar krachtiger dan de korte versie ondersteund door de beelden wordt het niet.

World Destruction van Time Zone is misschien een voetnoot in de muziekgeschiedenis, maar wel een hele interessante.

© 2014 TTZL

Official website: Afrika Bambaataa
Wikipedia EN: Time Zone
Youtube: World Destruction (videoclip)

Youtube: World Destruction (full version)
Youtube: World Destruction (extended version)
Youtube: World Destruction (club version)

#90: New Musik - From A To B (1980)

Voor de verandering deze week eens een pure popplaat. Synth-pop wel te verstaan. Voordat Tony Mansfield bekendheid verwierf als producer van artiesten als a-ha, The B-52's, After The Fire, Mari Wilson en Captain Sensible was hij de voorman van de Engelse band New Musik.

De band produceerde in haar korte bestaan (1977-1982) drie albums. Het debuutalbum From A To B wordt alom gezien als één van de belangrijkste en invloedrijkste albums met elektronische muziek van de jaren 80.

De band is niet cool. Integendeel, ze zien er uit als nerds en de muziek klinkt op het eerste gehoor eenvoudig en hoekig en aan de zang moet je wennen. Pas bij herhaaldelijke beluistering begin je de klankrijkdom en verstopte vondsten te ontdekken. En dan blijken de teksten ook nog rijker te zijn dan je voor mogelijk hield. Het feit dat de groep na ruim dertig jaar nog niet is vergeten geeft aan dat ze meer waren dan zo maar een bandje (de albums zijn in 1994, 2001 en 2011 opnieuw uitgebracht).

Van de tien nummers op het album zijn er vijf op single verschenen, maar alleen het aanstekelijke This World Of Water (clip) haalde in Nederland de Top 40 (5 weken, hoogste positie: #30). Aan de kwaliteit van de nummers kan het niet gelegen hebben want Straight Lines en Sanctuary zijn net zo sterk en hebben allebei een intrigerend intro. On Islands is een heel sfeervol nummer, heeft een iets trager tempo dan de meeste andere nummers en heeft op het einde een gesproken boodschap door een kinderstem wat wonderwel werkt. Het laatste nummer dat op single verscheen is Living By Numbers (clip) dat een mooie tekst over vervreemding heeft.

De keuze van de singletracks had volgens mij ook makkelijk anders uit kunnen vallen, want Science en The Safe Side hadden net zo goed uitgekozen kunnen worden.

Eén van beste nummers van het album is wat mij betreft A Map Of You. Het is het enige nummer waarin het tempo fiks omlaag gaat en waarin een rustieke sfeer mooi contrasteert met een dissonante toetsenpartij. Adventures kent een zangmelodie die af en toe tegen de muziek lijkt in te gaan en is ook prachtig. En dan is er tenslotte nog het aanstekelijke Dead Fish (Don't Swim Home) met een anderhalve minuut durend intro en een mooie tekst over falend leiderschap.

Anywhere en Warp zijn ook goede albums van New Musik, maar From A To B is een regelrechte klassieker in het genre.

© 2014 TTZL

Unofficial website: New Musik
Wikipedia EN: New Musik
Youtube: This World Of Water [clip]

Youtube: Straight Lines
Youtube: Sanctuary
Youtube: On Islands
Youtube: Living By Numbers [clip]
Youtube: Science
Youtube: The Safe Side
Youtube: A Map Of You
Youtube: Adventures
Youtube: Dead Fish (Don't Swim Home)