#224: Uriah Heep - Look At Yourself (1971)

Uriah Heep is een band die in één adem genoemd zou moeten worden met Black Sabbath, Led Zeppelin en Deep Purple. In de vroege jaren zeventig vormden ze met die drie groepen de top van de rockpyramide, maar toch hebben ze niet dezelfde status bereikt. In Nederland hadden ze bijvoorbeeld slechts twee nummers in de Top 40: Easy Livin' (#5) en Return To Fantasy (#34).

In blog #156 heb ik de herkomst van de aparte bandnaam al eens uit de doeken gedaan, maar ook muzikaal is Uriah Heep een apart geval. Ze waren vanaf de start eclectischer dan de eerder genoemde bands en verwerkten vele muzikale invloeden. Vooral progrock is prominent aanwezig in hun hardrock.

Het derde album Look At Yourself zorgde voor de doorbraak van Uriah Heep. De opvallende hoes met een uitsnede met spiegelend materiaal zal daarbij geholpen hebben, maar het is natuurlijk vooral de muziek die er toe doet. 

Het album opent met het titelnummer. Al bij de intro blijkt dat Uriah Heep goed luisterde naar tijdgenoten (iets dat overigens toen niet ongewoon was). Het intro en de break van Look At Yourself hebben namelijk iets te veel weg van Deep Purple's Chasing Shadows (uit 1969) om toeval te zijn. Dat neemt niet weg dat Look At Yourself een geweldige fusie van heavy metal en progrock is met mooie vocale harmonieën en fantastische keyboardpartijen. Een klassieker in de Uriah Heep-catalogus.

Er staan meer echte heavy rocktracks op het album zoals Tears In My Eyes (met mooie 'vocal harmony break') en het prettig doordenderende Love Machine. Daarnaast heeft het album met I Wanna Be Free en Shadows Of Grief twee fijne nummers waarin allerlei invloeden zijn verwerkt. Uit laatstgenoemde track blijkt duidelijk dat het vroege werk van Pink Floyd niet onbekend was bij de leden van Uriah Heep. Als het op één na laatste nummer van het album biedt de prima ballad What Should Be Done een mooi tegenwicht aan al het geweld.

De grote blikvanger van het album is een meer dan tien minuten durend epos, vergelijkbaar met Led Zeppelin's Stairway To Heaven of Deep Purple's Child In Time. In de canon van Uriah Heep is July Morning één van de absolute hoogtepunten. De afwisseling van luide en rustige passages, fantastisch gitaar- en toetsenwerk en sterke zang maken dit tot een echte klassieker.

Remasters van de Uriah Heep albums zijn al midden jaren negentig uitgebracht. In 2003 werden de albums opnieuw geremastert en uitgebracht als deluxe editions met bonustracks. Helaas hebben deze CD's een nogal koele, scherpe en onaangename klank gekregen. 

Gelukkig is er in 2016 een nieuwe remaster-campagne gestart waar op de websites voor audiofielen wel lovend over wordt geschreven. De albums worden allemaal met een bonus-CD uitgebracht. Tot nu toe zijn de eerste twee albums heruitgebracht en in maart 2017 volgen hun drie bekendste albums: Look At Yourself, Demons And Wizards en The Magician's Birthday. 

Een beetje goed shoppen loont trouwens, want waar sommige webwinkels tot wel 23 euro voor de dubbel-CD's vragen kun je het eerste en tweede album bij dodax.nl voor rond de 13 euro bestellen.

© 2017 TTZL

Officiële website: Uriah Heep
Officiële discografie: Uriah Heep (maintained by Finnish fanclub!)
Wikipedia EN: Uriah Heep
Wikipedia NL: Uriah Heep

YouTube: Look At Yourself
YouTube: I Wanna Be Free

YouTube: July Morning

YouTube: Tears In My Eyes
YouTube: Shadows Of Grief
YouTube: What Should Be Done
YouTube: Love Machine

YouTube: Easy Livin' [van 'Demons And Wizards, 1972]
YouTube: Return To Fantasy [van 'Return To Fantasy', 1975]
YouTube: Chasing Shadows [Deep Purple]
YouTube: Stairway To Heaven [Led Zeppelin]
YouTube: Child In Time [Deep Purple]

#223: Bram Vermeulen En De Toekomst - Politiek (1980)

Met de verkiezingen voor de Tweede Kamer in het vooruitzicht (15 maart a.s.), zat ik te denken aan een blogonderwerp over de relatie tussen muziek en politiek. Natuurlijk zijn er zat protestsongs of politiek geëngageerde nummers, maar dat is niet wat ik zocht. 

Een nummer gemaakt door een politicus dan misschien? Het enige nummer dat ik kon bedenken dat (mede) gemaakt is door een politicus  (Den Uyl Is In Den Olie*) is ook al geen topper. Dan is deze politieke versie van Poen, Poen, Poen veel leuker.

Al zoekende kwam ik echter een mooi nummer tegen van de alweer bijna 17 geleden overleden Bram Vermeulen. Nadat hij successen had gekend in Neerlands Hoop In Bange Dagen (met Freek de Jonge) ging hij muziek maken met zijn eigen band, Bram Vermeulen En De Toekomst.

Van hun eerste, gelijknamige album uit 1980 komt het nummer Politiek. Een lekkere, typische Nederlandstalige jaren-80 popsong met hoekig ritme en een lekkere break na een minuut of twee. En het nummer mag dan inmiddels 37 jaar oud zijn, de tekst is nog steeds verbazend actueel:

Als ik niet kijk
Heb ik het niet gezien
Heb ik het niet gezien
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik kijk niet

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Kijkend naar de verkiezingscampagnes van nu ben ik bang dat het nummer nog wel een tijdje actueel zal blijven.

Op de b-kant komt meer de poëtische kant van Bram Vermeulen naar voren in een nummer over geschriften in de openbare ruimte, oftewel Tekens Aan De Wand.

* uit dezelfde tijd zijn ook deze twee 'juweeltjes':
Kiele Kiele Koeweit
Wat Doen We Met Die Arabieren Hier

© 2017 TTZL

Officiële website: Bram Vermeulen
Wikipedia NL: Bram Vermeulen

YouTube: Politiek
YouTube: Tekens Aan De Wand

YouTube: Den Uyl Is In Den Olie [Vader Abraham en Boer Koekoek]
YouTube: Poen, Poen, Poen
YouTube: Kiele Kiele Koeweit [Farce Majeure Team]
YouTube: Wat Doen We Met Die Arabieren Hier [Vader Abraham]

#222: Vangelis - Delectus (2017)

Evangelos Odysseas Papathanassiou, beter bekend als Vangelis, wordt in maart a.s. 74 jaar. Blijkbaar vond hij het daarom tijd worden om zijn werk in geremasterde vorm opnieuw uit te geven.

Los van de remaster van de Blade Runner in 2007, startte de remaster-campagne met de heruitgave in 2013 van zijn zes albums voor de RCA en Arista labels.

De campagne werd deze maand vervolgd met het uitkomen van Delectus, een 13CD-box met boek, met de ondertitel 'The Polydor & Vertigo Recordings - 1973-1985'.

De box bevat 6 solo-albums*, 4 soundtracks* en 3 albums* met Yes-zanger Jon Anderson. Er zitten veel sterke albums bij met het werk zoals we dat van Vangelis kennen: We Were All Uprooted, Himalaya, Soil Festivities, Theme From Antarctica en natuurlijk Titles (Chariots Of Fire).

Maar er zitten ook wat afwijkende albums in de box. Zo zijn er bijvoorbeeld de albums met Jon Anderson. Die waren zeer succesvol, zowel artistiek als commercieel, en leverden zelfs hits als I Hear You Know and I'll Find My Way Home op. Het nummer State Of Independence was in de versie van Donna Summer zelfs een nummer 1 hit in de Nederlandse Top 40.

De echte buitenbeentjes zijn echter de solo-albums See You Later uit 1980 en Invisible Connections uit 1985. 

See You Later is Vangelis' protest tegen de richting die de mensheid aan het eind van de 20e eeuw uitgaat: een leven vol stress, spanning, conflict, agressie en absurditeit. Het resultaat is een melancholisch album met pop-invloeden en voor het eerst door Vangelis geschreven teksten die gezongen worden door onder andere Jon Anderson en Peter Marsh. Het album werd zeer verdeeld ontvangen door publiek en critici en tot op de dag verdeeld het de aanhang van Vangelis. Luister naar See You Later en oordeel zelf.

Invisible Connections is Vangelis' meest progressieve en experimentele album. Het is een verstild klankenlandschap dat naar zijn eigen zeggen verwijst naar de wetenschappelijke prestaties van de mens. Het album kwam opvallend genoeg uit op een label voor klassieke muziek, Deutsche Grammophon.
Ook hier geldt, luister naar Invisible Connections en oordeel zelf.


* Solo: Earth (1973), China (1979), See You Later (1980), Soil Festivities (1984), Mask (1985), Invisible Connections (1985)

* Soundtracks: L’Apocalypse Des Animaux (1973), Opera Sauvage (1979), 
Chariots of Fire (1981), Antarctica (1983)

* met Jon Anderson: Short Stories (1979), The Friends of Mister Cairo (1981), 
Private Collection (1983)

© 2017 TTZL

Officiële Facebooksite: Vangelis
Fan websites: Elsewhere / V.Movements / V.History / V.Collector / Nemo Studios
Wikipedia EN: Vangelis
Wikipedia NL: Vangelis

YouTube: We Were All Uprooted [van 'Earth']

YouTube: Himalaya [van 'China']
YouTube: Soil Festivities [album]
YouTube: Theme From Antarctica [van 'Antarctica']
YouTube: Titles (Chariots Of Fire) [van 'Chariots Of Fire']
YouTube: I Hear You Know [van 'Short Stories']
YouTube: State Of Independence [van 'The Friends Of Mister Cairo']
YouTube: State Of Independence [versie van Donna Summer]
YouTube: I'll Find My Way Home [single, later op 'The Friends Of Mister Cairo']
YouTube: See You Later [album]
YouTube: Invisible Connections [album]

#221: John Wetton (1949-2017)

King Crimson, Roxy Music, Uriah Heep, UK, Wishbone Ash, Asia - de bands waar John Wetton deel van uitmaakte zijn bij het grote publiek veel bekender dan de man zelf. Voor progrock-liefhebbers is de bassist en zanger echter de zoveelste grote naam die die afgelopen tijd is overleden.

Na in een aantal kleine bandjes gespeeld te hebben was in 1971 de Britse jazzrock-band Mogul Thrash het eerste serieuze werk van John Wetton. Na de single Sleeping In The Kitchen en een een gelijknamige LP hield de band echter al weer op te bestaan. 

Hij speelde daarna korte tijd bij Gordon Haskell, Family en Larry Norman voor hij zich aansloot bij King Crimson. In de drie jaar (1972-74) bij die band maakte hij drie hoog gewaardeerde platen: Larks' Tongues In Aspic, Starless And Bible Black en Red. Naast zijn revolutionaire basspel kleurt ook zijn geweldige stem nummers als Easy Money, The Great Deceiver en Starless.

Toen King Crimson (voor de eerste keer) werd ontbonden in 1974 ging Wetton op tournee met Roxy Music (hij is te horen op het live-album Viva! Roxy Music) en maakte hij twee albums met Uriah Heep: Return To Fantasy (1975) en High And Mighty. De titelsong van het eerste album haalde in Nederland de Top 40.

Na een mislukte een hereniging van King Crimson in 1977 formeerde Wetton het kwartet UK en hun eerste, gelijknamige album kreeg uitstekende kritieken. Nadat de halve band om diverse redenen was vertrokken werd het duo Wetton en Eddie Jobson aangevuld tot een trio door drummer Terry Bozzio en maakten ze een prima tweede album: Danger Money. Het album leverde zelfs een klein hitje op dat ieder jaar weer in de Top 2000 genoteerd staat: Rendezvous 6:02.

Nadat hij een korte periode bij Wishbone Ash heeft gespeeld (album: Number The Brave) gaat hij samenwerken met Steve Howe van Yes. Dit zal uitmonden in de oprichting van de band Asia die een commerciële variant van progrock speelt. Hiermee wordt aanzienlijk succes geboekt. De eerste paar albums verkopen goed en er wordt zelfs een mondiale hit gescoord met het nummer Heat Of The Moment.

In de jaren negentig maakt John Wetton geen deel meer uit van Asia en houdt hij zich bezig met solowerk en samenwerkingen. In 2006 vind er een reünie plaats van (het grootste deel van) de originele bezetting van Asia en tot aan zijn dood zal Wetton weer deel uitmaken van de band. 

De discografie van John Wetton leest als een geschiedenis van de (prog)rock. Of je nu kijkt de bands waar hij deel van uitmaakte, zijn solowerk of naar alle artiesten voor wie hij sessiewerk verrichtte, John Wetton's bijdrage aan de muziek is niet te overschatten. Opnieuw is een groot muzikant heengegaan.

© 2017 TTZL

Officiële Website: John Wetton
Wikipedia EN: John Wetton
Wikipedia NL: John Wetton

YouTube: Sleeping In The Kitchen [Mogul Thrash - track]
YouTube: Easy Money [King Crimson - track]

YouTube: The Great Deceiver [King Crimson - track]

YouTube: Starless [King Crimson - track]
YouTube: Viva! Roxy Music [Roxy Music - album]
YouTube: Return To Fantasy [Uriah Heep - track]
YouTube: Rendezvous 6:02 [UK - track]
YouTube: Heat Of The Moment [Asia - track] [clip]

#220: Sjako! - Livewire (1993)

Aan het einde van de 17e eeuw werd Amsterdam onveilig gemaakt door Sjako, maar daar gaat dit blog niet over. Ik wil het hebben over de Haarlemse band die zijn naam adopteerde: Sjako! (met uitroepteken).

Na al een jaar of tien in de muziek bezig te zijn geweest, mede onder invloed van zijn broer Dolf (eigenaar van het roemruchte Joke's Koeienverhuurbedrijf), richtte Wouter Planteijdt eind 1980 de band Sjako! op.

Uiteindelijk verschijnt er in 1984 een cassette en daarna komt de triobezetting tot stand waarmee in de eerste fase van hun carrière gespeeld wordt: Wouter Planteijdt (gitaar & zang), Thijs Vermeulen (bas) en Jaap Vrenegoor (drums). In 1986 ziet de eerste, gelijknamige LP het licht en er volgen nog twee albums voordat een hoogtepunt uit de Nederlandse muziek verschijnt. 

Livewire uit 1993 is een album vol powerrock met bluesinvloeden en hoekige ritmes, waarop echter ook ruimte is voor introspectie en experiment. Het album opent met het lekker slepende I Won't Quit Now, dat kalm begint en langzaam steeds meer op stoom komt. De zang en de scheurgitaar doen me vreselijk denken aan Neil Young op de jaren 90 Crazy Horse-platen. Me dunkt, het kon slechter!

In het tweede nummer, Match With You, zitten wat meer pop-invloeden á la The Police en in het derde nummer The Dingwall's Dizzle Dance strijden jazz- en blues-invloeden om de aandacht. Het is een ijzersterk begin van het album en het geeft aan hoe veelzijdig Sjako! is.

Er zijn ook nummers waarin gas wordt teruggenomen, zoals in het prachtige Hurt, dat in een 2 Meter Sessie-versie op single werd uitgebracht, en in Rew<< dat vooral indruk maakt met de geweldige vocalen. 

Er staan nog veel meer krachtige nummers op het album en ik had ze wel allemaal kunnen uitlichten, maar ik kies voor Crash & Burn ↗. In het rustige intro spelen gitaar en drums een spannend spel met elkaar. Als dan de bas en zang erbij komen krijgt het nummer vorm en even later explodeert het nummer qua tempo en dynamiek en worden we getrakteerd op heerlijke gitaarsolo. Aan het eind wordt weer afgebouwd naar de sfeer van intro. Topnummer!

Erg leuk is ook drumsolo ("voor Ome Wim") halverwege het album, met de simpele titel "Inextinguishable Running Little Woodbine".

Ongetwijfeld heb ik het album in mijn collectie omdat het bij het uitkomen goede recensies kreeg. Ik was eerlijk gezegd vergeten hoe goed het is en het doet me verlangen naar meer Sjako!. Mooi is dan ook dat ze weer actief zijn met optredens en net hun tiende langspeler hebben uitgebracht.

© 2017 TTZL

Officiële Facebooksite: Sjako!

YouTube: I Won't Quit Now
YouTube: Match With You

YouTube: The Dingwall's Dizzle Dance

YouTube: Hurt
YouTube: Rew<<
YouTube: "Inextinguishable Running Little Woodbine"
YouTube: Crash & Burn ↗

#219: Schiller - Sehnsucht (2008)

Ik had moeten weten dat het blog van vorige week een nieuw verzoek zou uitlokken. Gelukkig kan ik eraan voldoen, althans wat de artiest betreft: Schiller. 

Dit éénmans elektronisch muziekproject van de Duitser Cristopher von Deylen startte in 1998 als duo (met Mirko von Schlieffen). Na het tweede album Weltreise scheidden hun wegen en ging Von Deylen alleen onder de naam Schiller verder.

Schiller is ongekend populair bij onze Oosterburen. Van de negen studioalbums hebben er acht de Duitse album top 10 gehaald, waarvan vijf de nummer één notering.

Ik kwam zelf in aanraking met Schiller door de samenwerking met mijn één van mijn persoonlijke favorieten (Klaus Schulze) op het vijfde studio-album, Sehnsucht. Ze hebben voor dit album samen een nummer gemaakt, maar het was nog een hele toer om te bepalen welke versie van het album ik zou moeten aanschaffen. 

Het nummer duurt namelijk op de gewone CD-versie 5 minuten, maar op de CD+DVD en 2LP versies 12 minuten. En dan was er nog de Super Deluxe Edition waar op CD-2 de 12 minuten versie staat en op de DVD de onverkorte, ruim 32 minuten durende versie. 

Zenit is een prachtig nummer met, in de 32 minuten versie, een mooie opbouw. Het start rustig en voegt langzaam steeds meer elementen toe. De ritmepatronen zijn complex en intrigerend en de sequencer-golven spoelen over je heen. Ik vind het wel eerder een Klaus Schulze-track met wat Schiller-accenten dan een echte 50/50 samenwerking. 

Het album Sehnsucht zelf roept tegenstrijdige gevoelens bij me op. Aan de ene kant staan er prima instrumentale nummers op als Herzschlag en Sommernacht en fijne ambient-achtige tracks als Wehmut en Mitternacht. Het referentiekader hierbij is toch wel de post-2000 periode van het Duitse synthesizericoon Tangerine Dream. 

Aan de andere kant zijn er de tracks waarbij Schiller gebruikt maakt van gastvocalisten, iets dat hij veelvuldig doet. Dit levert elektronische popsongs op als Sehnsucht (met Xavier Naidoo), Let Me Love You (met Kim Sanders) en Everything (met Helen Boulding). Goed gemaakt, prima gespeeld en gezongen. Nette arrangementen en perfecte productie.

En daar zit hem nou net de kneep. Ik mis zo nu en dan een ruw of rauw randje aan de muziek van Schiller. Een ritme wat even uit de pas huppelt, een geluid dat je niet verwacht of een uithaal die je prikkelt. De dingen die Zenit met kop en schouders boven alles op dit album doen uitsteken. Waarschijnlijk is bovenstaande de reden dat Sehnsucht tot nu toe het enige album is dat ik van Schiller heb aangeschaft.

Naast gastvocalisten maakt Schiller trouwens ook gebruik van een ander soort vocalisten. Hij laat namelijk ook soms 'Synchronsprechern' (de mensen die de nasynchronisatie verzorgen bij films en TV-series) teksten inspreken bij zijn nummers. Door de serieuze, gedragen toon waarop dit soms gebeurt, werkt het eerder op mijn lachspieren dan dat het de sfeer krijgt die bedoeld wordt. Nacht, ingesproken door Ben Becker, is daar een goed voorbeeld van.

© 2017 TTZL

Officiële website: Schiller
Wikipedia EN: Schiller
Wikipedia DE: Schiller
Wikipedia NL: Schiller

YouTube: Zenit [DVD-clip] (met Klaus Schulze)
YouTube: Herzschlag

YouTube: Sommernacht

YouTube: Wehmut
YouTube: Mitternacht
YouTube: Sehnsucht (met Xavier Naidoo)
YouTube: Let Me Love You (met Kim Sanders)
YouTube: Everything (met Helen Boulding)
YouTube: Nacht (met Ben Becker)

#218: Dengue Fever - The Deepest Lake (2015)

Op nadrukkelijk (en veelvuldig!) verzoek van een trouwe lezer gaat dit blog over Dengue Fever, een Amerikaanse band met een Cambodjaanse twist. 

De broers Zac (gitaar) en Ethan Holtzman (toetsen) raakten geïnteresseerd in Cambodjaanse muziek uit de jaren zestig en zeventig ('Khmer Rock') na Ethan's zes maanden durende backpack-trip door Zuidoost Azië. 

Ze speelden al in een band toen ze op het idee kwamen om éénmalig op te treden met die Khmer Rock nummers. Een zangeres die de nummers in het Cambodjaans kon zingen vonden ze in een Cambodjaans restaurant annex nachtclub in Long Beach, CA. 

Nadat Chhmol Nimol ervan overtuigd was geraakt dat de jongens serieus geïnteresseerd waren in de muziek en cultuur van haar geboorteland stemde ze toe. De reacties op het optreden waren zo positief dat men besloot het niet bij die ene keer te laten. Het debuutalbum uit 2003 bevat bijna alleen Khmer Rock covers. De daaropvolgende albums staan echter vol met zelfgeschreven nummers die deels Khmer Rock, deels Indie Rock zijn. 

The Deepest Lake, hun zevende album uit 2015, laat de geweldige ontwikkeling horen die horen die Dengue Fever heeft doorgemaakt. Niet langer hoor je de verschillende elementen, maar de muziek is nu een unieke versmelting van alle elementen die één geheel vormt.

Ik geef wel eerlijk toe, de muziek van Dengue Fever heeft soms wat gewenning nodig. Tokay, de opener van het album, had drie of vier draaibeurten nodig voordat ik om was. Andere nummers vielen meteen in de smaak, zoals No Sudden Moves, Ghost Voice, Vacant Lot en Taxi Dancer. Opvallend is ook dat er steeds meer invloeden aan de muziek worden toegevoegd, zoals Afrikaanse percussie en hip-hop elementen.

Zo horen we in het lekkere uptempo (en in het Engels gezongen!) Rom Say Sok vooral Amerikaanse R&B en diverse gitaarlagen in Cardboard Castles. Ook leuk is Still Waters Run Deep wat zo het themanummer zou kunnen zijn voor een nieuwe James Bond film. 

De twee trage nummers op het album liggen het dichtst bij de Khmer Rock waarmee ze zijn begonnen. Zowel het semi-titelnummer Deepest Lake On The Planet als afsluiter Golden Flute laten horen hoe goed Dengue Fever is geworden in het versmelten van de diverse invloeden.

In 2009 werd Dengue Fever door het Real World Records label van Peter Gabriel gevraagd om een album op te nemen voor de high-end audio serie 'Society Of Sound' van Bowers & Wilkins. Dit werd het half studio/half live album In The Ley Lines. Kijk voor een impressie naar deze featurette.

© 2017 TTZL

Officiële website: Dengue Fever
Wikipedia EN: Dengue Fever

YouTube: Tokay [clip]
YouTube: No Sudden Moves [clip]

YouTube: Rom Say Sok [clip] 

YouTube: Ghost Voice
YouTube: Deepest Lake On The Planet
YouTube: Cardboard Castles [clip]
YouTube: Vacant Lot
YouTube: Still Waters Run Deep
YouTube: Taxi Dancer
YouTube: Golden Flute

YouTube: In The Ley Lines featurette [clip]

#217: Sandii & The Sunsetz - Immigrants (1982)

In mijn middelbareschooltijd (begin jaren 80) ging ik regelmatig naar de audio-afdeling van de openbare bibiliotheek. Ik leende daar het liefst LP's van voor mij onbekende artiesten en kopieerde ze naar cassettes. Zo kwam ik ook in aanraking met Yellow Magic Orchestra (YMO) uit Japan (zie #72).

Als gevolg van de aandacht die YMO trok kwam er in Europa en de UK ineens interesse voor Japanse popmuziek. Er werden platen van Japanse artiesten uitgebracht door platenlabels in de UK en Nederland. 

Zo kwam ik niet alleen in aanraking met de muziek van YMO, maar ook met de solo-albums van de bandleden Haruomi Hosono, Ryuichi Sakamoto (zie #79) en Yukihiro Takahashi. YMO werkte echter ook veel samen met andere Japanse artiesten en die profiteerden mee van de aandacht. Op die manier verschenen ook de albums van onder andere Sheena & The Rokkets, Susan, Plastics en Sandii & The Sunsetz op de westerse markt.

Van die laatste band kon ik toendertijd in de bibliotheek twee platen vinden: Heat Scale en Immigrants. Ik heb de bandjes van die albums al lang niet meer, maar wist nog wel dat de albums me bevielen. Toen ik laatst op Discogs bij het Nederlandse 33/45 Vinyl Records bij toeval een exemplaar van de LP van Immigrants voor een paar euro op de kop kon tikken heb ik ook niet hoeven twijfelen. Ik was benieuwd of ik het nog steeds leuk zou vinden.

Na de eerste tonen van het eerste nummer wist ik weer waarom ik het zo aantrekkelijk vond en vind. Het lijkt op westerse synthesizerpop, maar heeft een duidelijk Aziatisch randje en is geraffineerder dan je op het eerste gehoor zou zeggen. Zangeres Sandii is het product van een Amerikaanse vader en Japanse moeder en is opgegroeid in Japan. Die mengeling hoor je ook terug in de muziek.

Het album opent met de trits Dreams Of Immigrants, Open Sesame en Living On The Front Line. Drie sterke nummers die perfect illustreren wat ik in de vorige alinea aangaf. Op het laatste nummer speelt David Sylvian mee (toen nog van de UK-groep Japan). Hij speelt ook mee op Where The Fire Still Burns en dat is ook één van de twee nummers waar hij meeschreef aan de tekst. Zijn aanwezigheid was ook behulpzaam bij het verkrijgen van aandacht in het westen voor het album, net als de interesse van de Engelse muziekbladen en mensen als David Bowie. 

Het album staat verder vol met lekkere nummers als You Get What You Need, Jinjirogeh - The Chunk O' Funk en Perfect Strangers. 

Helaas is de muziek van Sandii & The Sunsetz niet makkelijk verkrijgbaar op CD. Er bestaan vaak alleen (veelal dure) Japanse import versies. Gelukkig zijn de vinylplaten nog voor een paar euro te koop. De groep kon live trouwens ook goed uit de voeten getuige deze live-opname uit 1984. 

© 2017 TTZL

Discogs webpage: Sandii & The Sunsetz
Wikipedia EN: Sandii & The Sunsetz

YouTube: Dreams Of Immigrants [clip]
YouTube: Open Sesame

YouTube: Living On The Front Line

YouTube: You Get What You Need
YouTube: Jinjirogeh - The Chunk O' Funk
YouTube: Perfect Strangers
YouTube: Where The Fire Still Burns

#216: George Michael - Faith (1987) / Status Quo - Hello (1973)

Op de valreep van 2016 hebben nog twee grote namen uit de popmuziek het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld: George Michael en Rick Parfitt (van Status Quo). Omdat ik de toorn van mijn vrouw vrees als ik George Michael niet vermeld (wat Frank Zappa is voor mij, is George Michael voor haar) én omdat ik Rick Parfitt niet onvermeld wilde laten is dit een dubbelblog geworden.

Ik was geen liefhebber van de muziek van Wham! en verwachtte er eerlijk gezegd dan ook niet veel van toen George Michael aankondigde solo te gaan. Ik was echter aangenaam verrast toen zijn eerste album Faith verscheen. Het bleek zo'n beetje hét perfecte pop-album van de tachtiger jaren met tracks als Faith, Father Figure, I Want Your Sex, Hand To Mouth, Monkey en Kissing A Fool.

In de loop der jaren ben ik het album steeds meer gaan waarderen, ook al omdat ik het album steeds beter leerde kennen (waartoe mijn vrouw mij alle gelegenheid bood...). Maar echt onder de indruk van George Michael raakte ik pas toen ik meeging naar een concert van hem in Ahoy. Wat kon die man goed zingen! Dat had ik echt niet verwacht en daarnaast was het een perfect show. Daarom past hij zeker in het rijtje groten die ons in 2016 hebben verlaten.

Ook het overlijden van Status Quo's gitarist Rick Parfitt zorgde voor heel wat verdriet. De band startte in de late jaren zestig met psychedelische muziek als Pictures Of Matchstick Men en Ice In the Sun. Het aanvankelijke succes droogde snel op en na een uitstapje naar hard rock vond de band haar draai in een vorm van boogie rock met hard en blues rock invloeden. Het zou al snel een heel herkenbaar 'Status Quo geluid' opleveren.

Na het album Piledriver uit 1972 volgde een jaar later Hello! en dat zou hun doorbraak worden. Het is het eerste van vier albums die in de UK de albumlijst zouden aanvoeren. Het album is best gevarieerd met bijvoorbeeld het Beatlesque Claudie en het heel erg bluesy Softer Ride. Maar de bepalende nummers van het album zijn toch vooral Roll Over Lay Down, Caroline en het tien minuten durende Forty-Five Hundred Times. Het blijft een heerlijke plaat en in de jaren daarna zou Status Quo dit recept blijven herhalen op de albums die volgden.

Nog een paar uur en dan zit 2016 er op. Vanuit het perspectief van de popmuziek is dat ook maar beter, want het was een rampzalig jaar met zoveel grote namen die zijn overleden.

© 2016 TTZL

Officiële website: George Michael
Officiële website: Status Quo / Status Quo (Rick Parfitt tribute page)
Wikipedia EN: George Michael
Wikipedia EN: Status Quo / Rick Parfitt
Wikipedia NL: George Michael
Wikipedia NL: Status Quo / Rick Parfitt

YouTube: Faith
YouTube: Father Figure
YouTube: I Want Your Sex
YouTube: Hand To Mouth
YouTube: Monkey
YouTube: Kissing A Fool

YouTube: Pictures Of Matchstick Men
YouTube: Ice In the Sun
YouTube: Claudie
YouTube: Softer Ride
YouTube: Roll Over Lay Down
YouTube: Caroline

YouTube: Forty-Five Hundred Times

#215: Fay Lovsky - Christmas Was A Friend Of Mine (1982)

Vorige week was ik vrij cynisch over kerstmuziek (en voldeed daarmee volledig aan de verwachtingen). Maar er is natuurlijk ook kerstmuziek die ik wel leuk vind. Eén van mooiste nummers is nota bene van eigen bodem: Christmas Was A Friend Of Mine van Fay Lovsky. 

Iedere kerstperiode is het nummer weer vaak op de radio te horen en inmiddels is het onderdeel van het collectieve (kerst)geheugen van Nederland geworden. Je zou bijna vergeten dat het helemaal geen grote hit werd in 1982 (2 weken Top 40, hoogste plek 37).

Het nummer begint met een lang en prachtig, haast sacraal intro. Na driekwart minuut ontvouwt zich dan een bedrieglijk eenvoudig nummer. Bedrieglijk, omdat de muziek lang niet zo simpel is als het lijkt. Als je goed luistert gebeurt er op subtiele wijze onnoemelijk veel, maar omdat het vooral op de achtergrond gebeurt valt het in eerste instantie niet direct op. Na een minuut of drie grijpt Fay Lovsky even terug naar het intro om vervolgens een minuut durende outro te maken die even uniek als genietbaar is. En dat is dan alleen nog maar de muziek!

De mooie, nostalgische tekst verwijst naar het recente verleden waarin vooral het familie-kerstgevoel centraal staat. Samen kijken naar Billy Smart's Kerstcircus en luisteren naar Auld Lang Syne in een tijd waarin je als kind dacht dat er echt vrede op aarde was en Kerst niet alleen om geld verdienen en consumeren draaide.

Christmas Was A Friend Of Mine is voor mij altijd weer een lichtpuntje in deze donkere dagen.

© 2016 TTZL

Officiële website: Fay Lovsky
Wikipedia NL: Fay Lovsky

YouTube: Christmas Was A Friend Of Mine [clip]
YouTube: Christmas Was A Friend Of Mine [met songtekst in beeld]

YouTube: Auld Lang Syne