#289: The Jeff Healey Band - See The Light (1988)

Het is al weer tien jaar geleden dat Jeff Healey op slechts 41-jarige leeftijd aan kanker overleed. Dat betekent dat we slechts twintig jaar van deze gitarist (en later ook trompettist) hebben mogen genieten. Hij debuteerde namelijk in 1988 met See The Light van The Jeff Healey Band.

Die albumtitel getuigt van een gevoel voor zwarte humor aangezien Jeff Healey vanaf zijn eerste levensjaar blind was aan beide ogen als gevolg van retinoblastoom (een zeldzame vorm van kanker in het netvlies van het oog die meestal bij kinderen onder de vijf jaar voorkomt). 

Die blindheid was ook de reden voor zijn aparte geluid. Hij begon met gitaarspelen op zijn derde, maar hij speelde zittend met de gitaar op zijn schoot. Hierdoor kon hij de snaren anders buigen dan staand spelende gitaristen en klonk ook zijn hameren op de snaren anders. 

Ik had het album vroeger op een cassettebandje en ik heb het album toen veel gedraaid. Op enig moment is bandje verloren gegaan en om één of andere reden heb ik blijkbaar toen niet de behoefte gevoeld om de LP (of later de CD) aan te schaffen. Ongeveer een jaar geleden vond ik echter de CD van See The Light in een tweedehandsbak en voor drie euro kon ik hem toch niet laten staan. Het was een prettige hernieuwde kennismaking met het album.

Er staan heerlijke uptempo bluesrocknummers op als Confidence Man, My Little Girl, Someday, Someway en See The Light die kunnen concurreren met het beste in het genre. Met River Of No Return, I Need To Be Loved en That's What They Say staan er echter ook nummers op het album die voor mij wat teveel in de richting gaan van pop en de hapklare rock die AOR (Adult Oriented Rock) wordt genoemd. Het is een steen waaraan Healey zich in zijn verdere carrière vaker aan zou stoten. De ballad Angel Eyes, die als single een top 5 hit werd is de VS, is hier ook een voorbeeld van.

Daar tegenover staan gelukkig ook een aantal tracks waarin het authentieke bluesgevoel overheerst. Zo is er het heerlijke uptempo Hideaway, de midtempo knallers Don't Let Your Chance Go By en het instrumentale Nice Problem To Have en met de bluesballlad Blue Jean Blues laat hij horen ook daarmee uit de voeten te kunnen.

Commerciëel was het album See The Light was een doorslaand succes in vele landen en met meer dan één miljoen verkochte exemplaren werd het zelfs platinum in de VS. Healey zou dat succes nooit meer evenaren. Het tweede album, Hell To Pay, behaalde nog de gouden status, maar daarna liepen de verkopen snel terug. Tegen het einde van het vorige millennium leerde  Healey trompet spelen en verlegde hij zijn focus naar de jazz van de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw.

© 2018 TTZL


Officiële website: Jeff Healey
Wikipedia EN: Jeff Healey
Wikipedia NL: Jeff Healey

YouTube: See The Light [album]

YouTube: Confidence Man
YouTube: My Little Girl
YouTube: River Of No Return
YouTube: Don't Let Your Chance Go By
YouTube: Angel Eyes [clip]
YouTube: Nice Problem To Have
YouTube: Someday, Someway
YouTube: I Need To Be Loved
YouTube: Blue Jean Blues
YouTube: That's What They Say
YouTube: Hideaway
YouTube: See The Light [clip]

YouTube: Hell To Pay [album, 1990]

#288: Tygers Of Pan Tang - Wild Cat (1980)

Aan het einde van de jaren zeventig was punk op zijn retour en was new wave de nieuwe koning. Maar er was ook nog een andere beweging, door muziek-journalist Geoff Barton de new wave of British heavy metal (of NWOBHM) genoemd. Veel bands in deze stroming zetten zich niet zozeer af tegen de punk (zoals wel eens wordt beweerd), maar integreerden eerder de agressiviteit en intensiteit van de punk in de jaren zeventig hardrock van iconen als Led Zeppelin, Black Sabbath en Deep Purple.

Eén van de beste voorbeelden van deze fusie van muziekstijlen is het uit noordoost-Engeland afkomstige Tygers Of Pan Tang. Hun opvallende naam komt van Michael Moorcock's boekenserie over Elric of Melniboné. Hierin komt het eilandenrijk Pan Tang voor waar de heersende tovenaars tijgers houden als huisdieren.

Wild Cat uit 1980 is hun debuutalbum en dat werd uitgebracht na een kleine twee jaar onophoudelijk toeren. Het hele album wordt gedomineerd door de staccato-riffs van gitarist Robb Weir (en eerlijk gezegd doet hij weinig anders) en de wat onvaste vocalen van zanger Jess Cox. Dat klinkt misschien niet heel aanlokkelijk, maar juiste het rauwe en ongepolijste geeft het album een merkwaardige aantrekkelijkheid, zeker als je het tijdsbeeld in acht neemt.

Het album gaat van start met Euthanasia dat muzikaal ruimschoots een voldoende haalt, maar tekstueel is er 'ruimte voor verbetering'. Datzelfde gaat op voor de single Don't Touch Me There. 

In de hardrockende tracks Money, Suzie Smiled en Insanity zijn muziek en tekst al veel beter in balans en Slave to Freedom en Killers zijn nog beter door sterke gitaarsolo's, breaks en tempowisselingen. 

Fireclown heeft een heerlijk bas-intro, maar helaas is zanger Cox hier niet erg sterk op dreef. In titelnummer Wild Cat en is dat gelukkig weer een stuk beter en is ook het drumwerk geïnspireerd. Badger Badger moet wel een podiumfavoriet zijn geworden omdat het ritme uitnodigt tot headbangen en het refrein makkelijk mee te brullen is.

Wild Cat van Tygers Of Pan Tang is geen vijfsterrenplaat, maar was wel belangrijk voor de NWOBHM. De punk-attitude werd in de hardrock gebracht en het album is als geheel gewoon prima te genieten. Na deze plaat werd zanger Cox vervangen door John Deverill en kwam tweede gitarist John Sykes bij de band, wat een aanzienlijke kwaliteitsimpuls betekende. Deze line-up maakte daarna Spellbound, misschien wel het beste Tygers Of Pan Tang album tot nu toe.

© 2018 TTZL


Officiële website: Tygers Of Pan Tang
Wikipedia EN: Tygers Of Pan Tang

YouTube: Euthanasia
YouTube: Slave to Freedom
YouTube: Don't Touch Me There
YouTube: Money
YouTube: Killers
YouTube: Fireclown
YouTube: Wild Cat
YouTube: Suzie Smiled
YouTube: Badger Badger
YouTube: Insanity

#287: Thomas Dolby with Salz - One Of Our Submarines (Akufen Remix) (1982/2002)

Normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van remixen. Aan het originele nummer worden vaak geluiden en ritme-elementen toegevoegd die ik niet passend vind en met name wordt een nummer vaak verlengd totdat alle rek eruit is. Maar af en toe komt er een remix voorbij die ik wel goed vind. De Thomas Dolby-remix door Akufen is er zo eentje.

Thomas Dolby verscheen ten tonele in 1981 met de non-album single Urges/Leipzig, gevolgd door het prima album The Golden Age Of Wireless vol met intelligente synthesizer-pop. Echte bekendheid kreeg hij echter door zijn tweede non-album single She Blinded Me With Science uit 1982 met op de b-kant het mooie One Of Our Submarines. Op heruitgaven van het album zijn de twee non-album singles overigens vaak toegevoegd.

Thomas Dolby heeft altijd meer interesses gehad dan alleen muziek. Daarom heeft hij nog maar vijf albums uitgebracht en zat er tussen zijn vierde (Astronauts & Heretics uit 1992) en vijfde (A Map Of The Floating City, 2011) maar liefst negentien jaar! In de tussentijd (en daarna) was hij actief als soundtrack-componist, richtte hij tech-bedrijven Retro Ringtones, Headspace en Beatnik op, is hij Musical Director of the TED Conference en is hij sinds 2014 Homewood Professor of the Arts at Baltimore's Johns Hopkins University.

Maar waar ik het over wil hebben is een remix die in 2002 verscheen van dat b-kantje uit 1982: One Of Our Submarines (Akufen Remix). Het nummer is onderdeel van een EP met allemaal remixen van dat nummer op het Salz-label. Bij toeval vond ik een keer een single sided 12" met deze remix in de uitverloopbakken.

Deze remix laat horen hoe het ook kan. De kern van het nummer is intact gebleven, maar tegelijk trekt de remixer het nummer naar zich toe. Hij brengt er eigen elementen in aan en wordt eigenlijk een mede-componist van het nummer. Ook dat kan natuurlijk fout uitpakken, maar in het geval van de Akufen-remix van One Of Our Submarines pakt het geweldig uit.

© 2018 TTZL


Officiële website: Thomas Dolby
Wikipedia EN: Thomas Dolby
Wikipedia NL: Thomas Dolby

YouTube: One Of Our Submarines (Akufen Remix)

YouTube: Urges
YouTube: Leipzig
YouTube: One Of Our Submarines
YouTube: She Blnded Me With Science

#286: The Treble Spankers - Hasheeda (1995)

Surf music uit Amsterdam. Het klinkt misschien gek maar het werkte wel! Gedurende een jaar of vijf (1993-1998) waren The Treble Spankers de surf-koningen van de Lage Landen. Helaas gooide een RSI-kwaal voor gitarist 'Phantom' Frank Gerritsen roet in het eten en werd de carrière van The Treble Spankers abrupt afgebroken. Tegenwoordig is Gerritsen gelukkig weer actief in The Phantom Four.

Na in 1994 een single en een EP te hebben uitgebracht volgt in hetzelfde jaar het debuutalbum Araban (eerst als 10", later uitgebreider op CD). Hierop staan eigen tracks als Mirananda en Honda 400 Four, maar ook een mooie, melancholische versie van de traditional Black Eyes en een krachtige soundtrack-cover van The Good, The Bad & The Ugly. Hierna krijgt de band een contract bij een grote maatschappij (Polydor) en maakt in 1995 een tweede album, Hasheeda. 

Het eerste nummer van dat album is Red Hot Navigator en kan zich wat mij betreft meten met de beste nummers van The Shadows (het nummer werd een paar jaar later gebruikt als tune voor het TV-programma Gevaar Op De Weg). Mooie gitaarmotieven, lekker stuwende bas en drums, fijne breaks en bijpassende racegeluiden. Dit nummer is helemaal af!

Het nummer wordt direct gevolgd door nog twee originelen, waaronder het lekker explosieve, uptempo Jaa-Rabbi. Maar ook voor covers draait de groep zijn hand niet om en slaagt erin om zelf een doodgecoverd nummer als Popcorn weer fris te laten klinken. Ook Robbie van Leeuwen's I Follow The Sun (origineel van The Motions en ook uitgevoerd door Shocking Blue - beide bands van Van Leeuwen) maakt indruk met lekker smerig klinkende gitaren. 

Dat The Treble Spankers goed uit de voeten kunnen met andermans nummers, zelfs als het hele andere muziekstijlen zijn, blijkt wel uit hun covers van Kraftwerk's The Model, OMD's Enola Gay* en Walk Like An Egyptian van The Bangles (deze nummers staan overigens niet op dit album, maar ze zijn zeker het vermelden waard).
* Hanneke Groenteman is zo te horen niet erg bekend met OMD... 😏

Ook op de rest van het album buitelen de instrumentale juweeltjes over elkaar heen en horen we ook vooral dat The Treble Spankers niet alleen surf spelen (zoals Laguna Beach), maar invloeden uit alle windstreken toelaten. Luister maar eens naar Wella Flex Blue, Samira en Vahim om een idee te krijgen.

Hasheeda is dan inmiddels 23 jaar oud, maar krijgt bij mij nog regelmatig een draaibeurt omdat het zulke tijdloze muziek is. En nu er in 2014 een heruitgave is verschenen met beide albums voor minder dan een tientje is er dan ook geen enkele reden meer om deze Nederpop-klassiekers niet te bezitten.

© 2018 TTZL


Officiële website: The Treble Spankers / The Treble Spankers [gearchiveerd]
Wikipedia NL: The Treble Spankers

YouTube: Red Hot Navigator
YouTube: Jaa-Rabbi
YouTube: Popcorn
YouTube: I Follow The Sun
YouTube: Laguna Beach
YouTube: Wella Flex Blue
YouTube: Samira
YouTube: Vahim

YouTube: Mirananda
YouTube: Honda 400 Four
YouTube: Black Eyes
YouTube: The Good, The Bad & The Ugly

YouTube: The Model
YouTube: Enola Gay
YouTube: Walk Like An Egyptian

YouTube: The Model [Kraftwerk]
YouTube: Enola Gay [Orchestral Manoeuvres In The Dark]
YouTube: Walk Like An Egyptian [The Bangles]

#285: Jack White - Boarding House Reach (2018)

Jack White maakt het zijn fans niet gemakkelijk op zijn derde solo-album. De man die samen met Meg White bekend werd als The White Stripes, en een  wereldwijde stadionklassieker op zijn naam heeft met Seven Nation Army, schuwt het experiment niet op zijn nieuwe plaat. En dat is nog voorzichtig uitgedrukt.

Opener Connected By Love is nog een echte rock-track en zou ook op Blunderbuss (2012) of Lazaretto (2014) hebben kunnen staan. Daarna worden we echter meteen getrakteerd op het aparte Why Walk A Dog? (hier in een live versie) dat een korte, kritische overpeinzing is over de relatie tussen mens en hond:

Are you their master?
Did you buy them at the store?
Did they know they were a cure
For you to stop being bored?

So somebody mated them
And took their babies away from them
Stuck a price tag on their nose
And now you’re buying it clothes

Het daaropvolgende Corporation is dan opnieuw geheel anders van aard. Een heerlijk funky ritme met koortjes, gillende vocale uithalen, een fijne gitaarriff en prominente percussie maken dit een zeer genietbaar nummer. 

Hierna wordt het album alleen nog maar afwisselender en experimenteler. Recitaties, raps en opera-achtige vocalen staan zij aan zij en vooroorlogse bluesinvloeden (die kenmerkend zijn voor Jack White) worden gepaard aan science-fiction synthesizergeluiden. 

In Ice Station Zebra duiken de funk-invloeden op glorieuze wijze weer op en in Over And Over And Over keert het rammelende rock-geluid van weleer weer terug, maar dan gecombineerd met synthesizers en percussie. In Respect Commander lijken alle invloeden dan weer samen te komen, inclusief vele dynamische en tempowisselingen en een ongelofelijke scheurgitaar. En het  meditatief startende Get In The Mine Shaft (hier in een geweldige live versie) wordt gedomineerd door vocoder-vocalen. Het is zo'n track die eerst vreemd aandoet, maar bij iedere beluistering beter wordt.

Dat laatste geldt trouwens voor het hele album. Tot nu toe zijn de kritieken (van zowel pers als publiek) zeer wisselend. Het is óf een prul óf een meesterwerk. Het is dan ook een album dat zulke extreme meningen uitlokt. Na meerdere draaibeurten denk ik echter dat ik de experimenten van Jack White steeds beter begrijp en kan waarderen. Ik merk dat de nummers op hun plek beginnen te vallen, zelfs in zo'n extreem divers album. Je moet ervoor open staan en het album de tijd geven om op je in te werken, maar dan zou er wel eens iets heel moois uit kunnen voortkomen.

© 2018 TTZL


Officiële website: Jack White
Wikipedia EN: Jack White
Wikipedia NL: Jack White

YouTube: Connected By Love [clip]
YouTube: Why Walk A Dog? [live/clip]
YouTube: Corporation
YouTube: Ice Station Zebra
YouTube: Over And Over And Over [clip]
YouTube: Respect Commander
YouTube: Get In The Mine Shaft [live/clip]

YouTube: Seven Nation Army [The White Stripes/clip]

#284: Frites Modern - 6MET (1983) [+ Record Store Day 2018]

Dit jaar had ik me voorgenomen écht vroeg bij Concerto te gaan staan voor Record Store Day. Er kwamen namelijk een paar exclusieve releases uit die ik graag wilde hebben. Ik was echter weer niet de enige. De winkel ging om negen uur open en om half acht had ik al twintig man voor me.

Bovenaan mijn lijstje stond The W***** B*** Album van The Residents. Onlangs is de demo-tape uit 1971 teruggevonden die anoniem aan Warner Bros. was gestuurd.  De muziek was waarschijnlijk te vreemd voor Warner waarna men een afwijzing stuurde die, bij gebrek aan een afzender, werd geadresseerd aan "The Residents". Onder die naam maakte de groep sindsdien haar muziek. 

Ook kwamen er exclusieve 12-inches uit van Steven Wilson en Tangerine Dream en een 7-inch van Elvis Costello (klik op de namen voor meer details).

Het traditionele Nederlandse RSD-cadeau kwam deze keer van Claw Boys Claw in de vorm van een op rood vinyl geperste EP met drie nummers, waaronder hun prachtige Rosie. Er is ook een promofilm en een 'making of' voor de EP gemaakt.

Misschien wel één van de meest onverwachte uitgaven van RSD 2018 was Led Zeppelin's op geel vinyl geperste single Rock And Roll / Friends. Beide tracks zijn niet eerder verschenen in deze versies: de 'Sunset Sound Mix' respectievelijk de 'Olympic Studios Mix'. Er verscheen een mooie promo van die nieuwsgierig maakte naar de nummers die bekend zijn van de albums Led Zeppelin III (Friends) en "Led Zeppelin IV" (Rock And Roll).

Een flink brok jeugdsentiment was er ook in de vorm van een heruitgave van het legendarische 6MET van Frites Modern. Een Nederlandse punkklassieker die nog steeds Nederlands bestverkochte indie-cassette ooit is. Het was echter bedoeld als vinyl EP, maar dat kwam er vanwege de hoge kosten niet van. Tot nu toe dan! Nummers als Leugenaar, Jeugdjournaal en Vergeet 't Maar blijven heerlijk om naar te luisteren, net als de cover van de Sesamstraat tune die in de leuke promo voorbij komt. Ik had de muziek inmiddels al via iTunes als download, maar deze mooie, blauwe, geweldig klinkende 10-inch kon ik echt niet laten liggen. 

Al met al was RSD 2018 leuk en interessant genoeg om weer vroeg voor op te staan, al komt het gebeuren wel steeds verder af te staan van hoe en waarom het ooit begon. Zoals zo vaak heeft de commercie zich er voor een groot deel meester van gemaakt en zijn er te veel releases die niet exclusief zijn. Heruitgaven van regulier werk (First Time On Vinyl!) of muziek die over twee maanden regulier verkrijgbaar zal zijn (RSD First Release!). En dat is eigenlijk best jammer.

© 2018 TTZL


Official website: Frites Modern
Officiële website: Record Store Day
Wikipedia NL: Frites Modern

YouTube: 6MET [RSD 2018 promo]
YouTube: Rock And Roll / Friends [RSD 2018 promo]

YouTube: Rock And Roll [Led Zeppelin - originele versie]
YouTube: Friends [Led Zeppelin - originele versie]

YouTube: Leugenaar [Frites Modern]
YouTube: Jeugdjournaal [Frites Modern]
YouTube: Vergeet 't Maar [Frites Modern]

YouTube: Rosie [Claw Boys Claw]

#283: Dave Stewart & Barbara Gaskin - It's My Party (1981)

Op de één of andere manier spreekt de muziek van Dave Stewart & Barbara Gaskin me aan, maar ik heb geen idee waarom. Het is popmuziek van het lichtvoetige soort, in ieder geval lichtvoetiger dan mij normaal aanspreekt. En toch, er zit vaak een progressief randje aan of tenminste iets dat mij intrigeert. 'Intelligent pop music', zoals ze het zelf noemen.

Dave Stewart (niet te verwarren met Dave Stewart van Eurythmics) is een toetsenist die speelde bij onder andere Bruford en Hatfield And The North. Barbara Gaskin was ook bij die laatste band actief en bij Spirogyra (niet te verwarren met Spyro Gyra). 

Naast veel andere activiteiten maken de echtelieden sinds 1981 muziek als Dave Stewart & Barbara Gaskin en hadden ze met hun debuutsingle meteen hun grootste succes te pakken. De eigenzinnige cover van Lesley Gore's (zie ook blogs #196 en #197) nummer It's My Party bereikte in de UK nummer 1 positie en ook in de Nederlandse Top 40 was het een redelijke hit (6 weken, hoogste positie was nummer 20).

De track is volgens mij een heel goed voorbeeld van hoe je een cover zou moeten doen. Het nummer moet als zodanig herkenbaar blijven, terwijl je het tegelijkertijd volledig naar jezelf toetrekt. Daarin zijn Dave en Barbara volgens mij groots geslaagd. Het nummer heeft een een jaren tachtig geluid gekregen en heeft toch charme van het origineel behouden. Op de b-kant staat een eigen nummer, Waiting In The Wings, dat laat horen dat Stewart ook prima eigen songs kan schrijven.

Dat deze cover geen toevalstreffer is bewijst Dave's samenwerking uit 1980 met ex-The Zombies zanger Colin Blunstone. Hun versie van What Becomes Of The Broken Hearted is weer heel origineel en doet tegelijk recht aan Jimmy Ruffin's oorspronkelijke versie. 

En ook hun versie van The Loco-Motion is leuk. Een nummer dat trouwens vrij unike is omdat het in drie verschillende decennia, in drie verschillende uitvoeringen de U.S. top 5 haalde:
The Loco-Motion [Little Eva, 1962]
The Loco-Motion [Grand Funk Railroad, 1974]
The Loco-Motion [Kylie Minogue, 1988]

De discografie van Dave Stewart & Barbara Gaskin mag dan niet heel groot zijn, het is wel mooi dat alles van deze buitenbeentjes tegenwoordig weer te verkrijgen is (en nog geremasterd ook!).

© 2018 TTZL


Official website: Dave Stewart & Barbara Gaskin
Wikipedia EN: Dave Stewart / Barbara Gaskin
Wikipedia NL: Dave Stewart

YouTube: It's My Party
YouTube: It's My Party [clip]
YouTube: Waiting In The Wings

YouTube: What Becomes Of The Broken Hearted
YouTube: The Locomotion

YouTube: What Becomes Of The Broken Hearted [Jimmy Ruffin, 1966]
YouTube: The Loco-Motion [Little Eva, 1962]
YouTube: The Loco-Motion [Grand Funk Railroad, 1974]
YouTube: The Loco-Motion [Kylie Minogue, 1988]

#282: Gizmodrome - Gizmodrome (2017)

Supergroepen zijn van alle tijden. Muzikanten vinden het nu éénmaal leuk om voor korte (of langere) tijd hun solo- of groepsactiviteiten te onderbreken en met anderen samen te spelen. En zo verscheen er in september van het vorige jaar ineens een album van nieuwe supergroep: Gizmodrome.

De leden zijn niet de minsten: Stewart Copeland (drums - The Police), Adrian Belew (gitaar - King Crimson, werkte met onder anderen Frank Zappa, David Bowie en Talking Heads), Mark King (bas - Level 42) en Vittorio Cosma (toetsen - PFM, Elio e le Storie Tese). 

Wat meteen opvalt is dat Stewart Copeland alle nummers (alleen of met anderen) heeft geschreven. Ook neemt hij de zang voor zijn rekening en de anderen de achtergrondvocalen. Op het eerste gehoor lijkt het dan ook een solo-album van Copeland, ondersteund door zeer capabele muzikanten. Die indruk wordt versterkt doordat er twee nummers op staan die al verschenen zijn onder Copeland's alter ego Klark Kent: Stay Ready en Strange Things Happen.
(luister hier naar de originele versies) 

Bij nadere beluistering zijn de bijdragen van de andere leden toch behoorlijk groot. Zo zijn de achtergrondvocalen zijn heel bepalend voor de sfeer in de nummers en is de opening van Spin This onmiskenbaar Mark King. De gitaar van Adrian Belew maakt als vanouds weer allerlei geluiden die alleen hij eruit tevoorschijn kan toveren en de toetsen van Vittoria Cosma zorgen voor een lekker jazz-rockgevoel tussen de progrock en new wave invloeden.

Zoals we in het post-The Police tijdperk van Stewart Copeland gewend zijn gebruikt hij allerlei invloeden, van progrock tot afrikaanse muziek en dat horen we onder meer terug in de opener Zombies In The Mall. 

Man In The Mountain en Summer's Coming hebben een reggae-gevoel en in Sweet Angels (Rule The World) en Amake Pipa gebeurt zoveel dat pas na een paar keer luisteren alles inzinkt. Ik vind het twee geweldige nummers. Het King Crimson-achtige Ride Your Life en het ingetogen beginnende I Know Too Much zijn ook waardevolle bijdragen aan het album. 

Op Zubatta Cheve verzorgt Elio (een maatje van Cosma) de vocalen en dat geeft het geheel een fijne Italiaanse draai. Het zeer energieke, instrumentale Stark Naked sluit het album af. We hebben dan geluisterd naar een album met veel invloeden, Copeland's kenmerkende vocalen en humoristische teksten en vooral veel hoorbaar spelplezier.

Voor mensen die nummers als On Any Other Day, Bombs Away en Miss Gradenko van The Police en het solowerk van Stewart Copeland kunnen waarderen is dit album absoluut een aanrader. 

© 2018 TTZL


Facebook: Gizmodrome
Wikipedia EN: Gizmodrome

YouTube: Gizmodrome [hele album]

YouTube: Zombies In The Mall
YouTube: Stay Ready
YouTube: Man In The Mountain
YouTube: Summer's Coming
YouTube: Sweet Angels (Rule The World)
YouTube: Amake Pipa
YouTube: Strange Things Happen
YouTube: Ride Your Life
YouTube: Zubatta Cheve
YouTube: Spin This

YouTube: I Know Too Much
YouTube: Stark Naked

YouTube: On Any Other Day [The Police]
YouTube: Bombs Away [The Police]
YouTube: Miss Gradenko [The Police]

#281: The Stone Roses - Fool's Gold (1989)

Een blog op Eerste Paasdag zou natuurlijk dat thema kunnen hebben, maar omdat ik dat al eens gedaan heb (zie blog #176) was ik op zoek naar iets anders. Nu is het vandaag naast Pasen ook nog 1 April en aangezien dat in het engels 'April Fools Day' is ging ik zoek naar nummers die over 'fools' gaan. 

Dat bleek geen vergeefse zoektocht! Een aantal kon ik zo uit het hoofd noteren. Natuurlijk Dancin' Fool van mijn held Frank Zappa, The Beatles' Fool On The Hill en The Rolling Stones' Fool To Cry.

Maar ook andere grootheden als Led Zeppelin (Fool In The Rain) en The Who (Won't Get Fooled Again) maakten prachtige nummers over 'fools'. Of het heerlijke bluesnummer Fool For Your Stockings van ZZ Top of Joe Jackson's ironisch romantische Fools In Love.

En dan zijn er nog nummers die weliswaar dezelfde titel hebben, maar toch heel andere nummers zijn. Zo heeft Deep Purple's zeer afwisselende, lange track Fools een heel ander karakter dan Van Halen's stampende en dampende Fools. 

Plato's term 'ship of fools' heeft een hele lading artiesten geïnspireerd en veel mooie nummers opgeleverd. Een hele bekende Ship Of Fools is die van de Grateful Dead (ook mooi gecoverd door Elvis Costello), maar ook de Ship Of Fools van The Doors mag er zijn. Maar er zijn nog veel meer originelen met die titel. Luister maar een naar de nummer van The Residents, Robert Plant, World Party en Echo & The Bunnymen om er een paar te noemen.

Over bovenstaande nummers wil ik het echter vandaag niet hebben. Deze keer gaat het over een band die kortstondig heel groot was en die met Fool's Gold hun grootste hit hadden: The Stone Roses. Het nummer was door de band  bedoeld was als b-kant voor de non-album single What The World Is Waiting For. De platenmaatschappij zag echter meer potentie in Fool's Gold en dus werd besloten tot een single met een dubbele a-kant. In het ene land werd het ene nummer gepromoot en in een ander land juist weer het andere.

Fool's Gold is een merkwaardige mengeling van alternatieve rock, dance, house, psychedelische en 60's pop. De singleversie duurt 4'15 en kent een fijne groove, lekkere laidback vocalen en heerlijke staccato gitaarpartijen. Het zijn echter bas en drums die het meest opvallen. De band heeft aangegeven dat de beat geïnspireerd is door James Brown's Funky Drummer en de baslijn door Young MC's Know How, wat op zijn beurt weer een sample is van Shaft van Isaac Hayes. Je kunt slechtere voorbeelden kiezen...

De 12"-versie van het nummer duurt bijna tien minuten en die vind ik nog beter. Er is meer ruimte om de ideeën uit te werken en de hypnotiserende passages duren wat langer waardoor ze nog beter werken. Ook in de live-versie uit 2012 kun je deze aanpak terughoren.

Veel prachtige singles van The Stone Roses zijn niet op één van hun twee studio-albums verschenen, maar Fool's Gold is wel als bonustrack toegevoegd aan de geremasterde deluxe edition van hun debuutalbum.

© 2018 TTZL


Officiële websites: The Stone Roses
Wikipedia EN: The Stone Roses
Wikipedia NL: The Stone Roses

YouTube: Fools Gold 4.15
YouTube: Fool's Gold 9.53
YouTube: What The World Is Waiting For
YouTube: Fool's Gold (live)

YouTube: Dancin' Fool [Frank Zappa]
YouTube: Fool On The Hill [The Beatles]
YouTube: Fool To Cry [The Rolling Stones]
YouTube: Fool In The Rain [Led Zeppelin]
YouTube: Won't Get Fooled Again [The Who]

YouTube: A Fool For Your Stockings [ZZ Top]
YouTube: Fools In Love [Joe Jackson]

YouTube: Fools [Deep Purple]

YouTube: Fools [Van Halen]

YouTube: Ship Of Fools [Grateful Dead]

YouTube: Ship Of Fools [Elvis Costello]
YouTube: Ship Of Fools [The Doors]
YouTube: Ship Of Fools [The Residents]
YouTube: Ship Of Fools [Robert Plant]
YouTube: Ship Of Fools [World Party]
YouTube: Ship Of Fools [Echo & The Bunnymen]

YouTube: Funky Drummer [James Brown]
YouTube: Know How [Young MC]
YouTube: Shaft [Isaac Hayes]

#280: Judas Priest - Stained Class (1978)

Deze maand is Firepower verschenen van Judas Priest (hun 18e studio-album). Het album wordt goed ontvangen, maar ik heb het zelf nog niet beluisterd. Het deed me terugdenken aan de late jaren zeventig/vroege jaren tachtig waarin de mannen van Judas Priest regelrechte 'heavy metal goden' waren.

De start van de band was turbulent met een platenmaatschappij die failliet ging nog voordat er een plaat was uitgebracht. De opnamen van het  debuutalbum Rocka Rolla (1974) voor een andere maatschappij werden geplaagd door technische problemen, die resulteerden in een slecht klinkende plaat. Daarnaast was er een constant en schrijnend gebrek aan geld dat de band bijna de kop kostte.

Na het tweede album Sad Wings Of Destiny (1976) werd het contract afgekocht en stapte men over naar een grote maatschappij, Columbia Records. Het derde Judas Priest album Sin After Sin (1977) was een stap vooruit en werd positief ontvangen. 

De doorbraak zou echter komen met Stained Class, hun vierde album uit 1978. Weg zijn op dit album de progressieve rock en bluesinvloeden en ook voor epische ballads á la Epitaph en Last Rose Of Summer is geen ruimte meer. De focus ligt op dit album op pure heavy metal. De agressiviteit spat van het album af en de donkere, duistere teksten dragen daar zeker aan bij. Het hoge tempo in de nummers doet denken aan de punk die tegelijkertijd over Engeland raasde.

Het album zou de inspiratie én blauwdruk blijken te zijn voor de NWOBHM (New Wave Of British Heavy Metal) die duizenden bands omvatte waaronder bekende namen als Def Leppard, Girlschool, Iron Maiden, Saxon, Tygers Of Pan Tang en Venom.

Stained Class opent het bal met Exciter en dat nummer geeft direct aan wat je kunt verwachten: geweldige riffs, knappe solo's, Rob Halford's door merg en been snijdende vocalen en een complexiteit in de songs die ook Priest zelf niet meer zou evenaren.White Heat, Red Hot houdt het vuur makkelijk brandend waarna het meest controversiële nummer van het album volgt: Better By You, Better Than Me. 

Het nummer, een cover van Spooky Tooth wiens originele versie een stuk langzamer is, kwam op verzoek van Columbia Records op het album omdat zij er ook een 'commerciëler nummer' op wilden. Daar heeft Columbia veel plezier van gehad, want in 1990 spanden de ouders van twee tieners die een zelfmoordpoging hadden gedaan een rechtszaak aan. 

De advocaten van de ouders beweerden dat Judas Priest de boodschap "do it" verborgen had in het nummer en dat daardoor de zelfmoordpoging was uitgelokt. De rechtszaak werd uiteindelijk geseponeerd, maar kostte Columbia tienduizenden dollars.

Op het album neemt Judas Priest geen gas terug en levert met Stained Class, Invader, Saints In Hell en Savage het ene na het andere topnummer af. Eerder schreef ik dat er geen ballads op dit album staat, maar Priest vind in het prachtige Beyond The Realms Of Death wel een mooie balans tussen rustige passages en uptempo stukken.

Heroes End sluit het album af en heeft heerlijk smerige gitaarsolo's, een mooie dubbeling van Halford's vocalen en een prachtige refreintekst:

Why do you have to die to be a hero
It's a shame a legend begins at its end
Why do you have to die if you're a hero
When there's still so many things to say unsaid

Het belang van Stained Class voor heavy metal als genre kan niet overschat worden. Met de opvolgers Killing Machine (1979) en British Steel (1980) heeft Judas Priest een metaltrilogie gemaakt die moeilijk te evenaren is.

© 2018 TTZL


Officiële websites: Judas Priest
Wikipedia EN: Judas Priest
Wikipedia NL: Judas Priest

YouTube: Stained Class [album] 

YouTube: Exciter
YouTube: White Heat, Red Hot
YouTube: Better By You, Better Than Me
YouTube: Stained Class
YouTube: Invader
YouTube: Saints In Hell
YouTube: Savage
YouTube: Beyond The Realms Of Death
YouTube: Heroes End

YouTube: Epitaph [album: Sad Wings Of Destiny, 1976]
YouTube: Last Rose Of Summer [album: Sin After Sin, 1977]
YouTube: Better By You, Better Than Me [Spooky Tooth, 1969]