#341: Cabaret Voltaire - The Covenant, The Sword And The Arm Of The Lord (1985)

Cabaret Voltaire is één van de invloedrijkste groepen uit de vroege electronic en industrial music, maar hun faam is toch wat achtergebleven bij notoire tijdgenoten als Throbbing Gristle en Suicide.

Net als bij andere bands van deze beweging lag bij Cabaret Voltaire de focus niet alleen op muziek, maar zeker ook op visuele elementen in hun vroege periode. In de late jaren zeventig waren hun optredens eerder performance art dan reguliere concerten. Ze hebben zich ook niet voor niets vernoemd naar een nachtclub uit Zürich die belangrijk was in het ontstaan van de Dada beweging.

De muziek was in het begin dan ook behoorlijk experimenteel, zoals te horen is in bijvoorbeeld  Kirlian Photograph (1979) en News From Nowhere (1980). 

Vanaf 1981 wordt de muziek geleidelijk aan wat dansbaarder. Cabaret Voltaire begint elementen toe te voegen uit industrial dance en funk, zoals te horen is in Spreading The Virus uit 1981. De echte doorbraak komt als deze trend wordt doorgezet en nummers als Crackdown (1983) en vooral de singles James Brown en Sensoria (1984) de aandacht beginnen te trekken.

Cabaret Voltaire komt bij mij pas echt in beeld met het daaropvolgende album The Covenant, The Sword And The Arm Of The Lord uit 1985. Ongetwijfeld attent gemaakt door (toen nog Muziekkrant) OOR middels een recensie of artikel heb ik het album aangeschaft en vervolgens grijs gedraaid. De aparte titel is trouwens een verwijzing naar de gelijknamige ultra-rechtse, christelijke, terroristische Amerikaanse beweging die kort daarvoor was ontmanteld door de Amerikaanse overheid.

Het album opent met L21ST en dat nummer trekt je meteen naar binnen: een intrigerend intro, een heerlijk pulserende beat en spannende geluiden. Maar daar blijft het niet bij. Het tweede nummer, I Want You, heeft zowaar een meezingbaar refrein en na het heftige Hells Home is het met een springerig ritme en creatief synthesizergebruik gezegende Kickback het eerste hoogtepunt van het album.

Na het rustige The Arm Of The Lord, dat teruggrijpt naar vroeger tijden, ligt Warm in het verlengde van het eerder genoemde Kickback. Golden Halos en  Motion Rotation houden moeiteloos de aandacht vast voordat het duistere Whip Below en het met prachtige synthesizerlijnen opgesierde The Web het album afsluiten. Ook bijna 35 jaar later is het een album dat ik nog graag draai.

Op de CD-versie uit 1985 zijn twee bonustracks (Sleepwalking en Big Funk) toegevoegd van de EP Drinking Gasoline uit hetzelfde jaar. Die tracks zijn zo goed dat je zou willen dat ze ook de andere twee tracks van de EP ook hadden toegevoegd. 

© 2019 TTZL


Facebook: Cabaret Voltaire
Wikipedia EN: Cabaret Voltaire
Wikipedia NL: Cabaret Voltaire

YouTube: The Covenant, The Sword And The Arm Of The Lord [album]

YouTube: L21ST
YouTube: I Want You
YouTube: Hells Home
YouTube: Kickback
YouTube: The Arm Of The Lord
YouTube: Warm
YouTube: Golden Halos
YouTube: Motion Rotation
YouTube: Whip Below
YouTube: The Web
YouTube: Sleepwalking [bonus track]
YouTube: Big Funk [bonus track]

YouTube: Kirlian Photograph [Mix-Up, 1979]
YouTube: News From Nowhere [The Voice Of America, 1980]
YouTube: Spreading The Virus [Red Mecca, 1981]
YouTube: Crackdown [The Crackdown, 1983]
YouTube: James Brown [Micro-Phonies, 1984]
YouTube: Sensoria [Micro-Phonies, 1984 - clip]

#340: Baker Gurvitz Army - Since Beginning: The Albums 1974-1976 (2019)

Eind 1968 kwamen er berichten naar buiten dat het over was voor de supergroep Cream, die Ginger Baker vormde met Jack Bruce en Eric Clapton. Al snel daarna stortte Baker zich op nieuwe projecten als Blind Faith en Ginger Baker's Air Force. 

Deze avonturen duurden allebei niet lang en eind 1971 vertrok Baker naar Nigeria om in Lagos een opnamestudio op te zetten. Hij ging de reis over land maken en nodigde documentairemaker Tony Palmer uit om zijn reis te filmen. Dit resulteerde in Ginger Baker In Africa. Ook ontmoette hij de Nigeriaanse muzieklegende Fela Kuti en werkte mee aan de Fela-albums Why Black Man Dey Suffer......., Live! en He Miss Road.

Terug in Londen ontmoette Baker in 1974 de gebroeders Paul (bas) en Adrian Gurvitz (gitaar) die daarvoor in Gun (die een hit hadden in 1968 met Race With The Devil) en Three Man Army hadden gezeten. Samen richtten ze Baker Gurvitz Army op en maakten in 1974 het debuutalbum The Baker Gurvitz Army.

Het is in principe een hard rock album maar kent ook invloeden uit de prog rock en de blues rock. En het drummen van Ginger Baker brengt ook jazz rock en Afrikaanse invloeden met zich mee. Geheel onterecht is het album geen groot succes geworden en is het nu in de vergetelheid geraakt. Nummers als Help Me, Memory Lane (met lekkere drumsolo), het instrumentale 4 Phil en vooral Mad Jack tonen dit aan. 

Voor het tweede album werden Stephen W. Parsons (a.k.a. Mr Snips - zang) en Peter Lemer (toetsen) bij de band gehaald. Op Elysian Encounter (1975) resulteerde dit in een nog beter uitgebalanceerd geluid in nummers als People, The Key en Remember. Het derde album Hearts On Fire (1976) is wellicht niet zo sterk als de eerste twee, maar kent ook genietbare nummers als Hearts On Fire, Neon Lights en Flying In And Out Of Stardom. Helaas is er blijkbaar ook sprake van richtingenstrijd geweest getuige de funk- en disco-invoeden in het niet al te sterke Dancing The Night Away.

De albums van Baker Gurvitz Army waren lange tijd lastig verkrijgbaar, maar dat is met de heruitgave door Cherry Red Records gelukkig voorbij. Zowel apart als alle drie samen in een fraaie boxset, getiteld Since Beginning: The Albums 1974-1976.

Ginger Baker is op zijn zachtst gezegd een moeilijk persoon om mee samen te werken en dat zie je ook terug in de live-opnamen die op YouTube te bekijken zijn: Beat Workshop 1975 en Musikladen. Nog beter wordt het duidelijk in de goede en vermakelijke documentaire Beware Of Mr. Baker die het bekijken meer dan waard is (en een 7,7 scoort op IMDb).

© 2019 TTZL


Officiële website: Ginger Baker / Paul Gurvitz / Adrian Gurvitz
Wikipedia EN: Baker Gurvitz Army

YouTube: Help Me
YouTube: Memory Lane
YouTube: Mad Jack
YouTube: 4 Phil
YouTube: People
YouTube: The Key
YouTube: Remember
YouTube: Hearts On Fire
YouTube: Neon Lights
YouTube: Flying In And Out Of Stardom
YouTube: Dancing The Night Away

YouTube: Race With The Devil [Gun]
YouTube: Beat Workshop 1975
YouTube: Musikladen

#339: Stock Aitken Waterman - Roadblock (1987)

Mike Stock, Matt Aitken en Pete Waterman (ook wel bekend as SAW) waren in met name de jaren 80 een beroemd producerstrio. Ze maakten met diverse artiesten dansmuziek waar invloeden in verwerkt waren uit onder andere eurodisco, dance-pop en italo disco en werd wel eurobeat genoemd.

Hun productiewerk was een aantal jaren erg succesvol en leverde nummers op die het in vele landen goed deden in de hitlijsten, zoals:

Mel and Kim - Respectable
Rick Astley - Never Gonna Give You Up
Kylie Minogue -  I Should Be So Lucky
Dead Or Alive - You Spin Me Round (Like a Record)
Sonia - You'll Never Stop Me Loving You
Bananarama - Venus

Het is niet het soort muziek dat mij aanspreekt, ook al is het ontegenzeggelijk goed gedaan. Ook in de serieuze muziekpers was weinig waardering voor deze hitparademuziek en normaal gesproken zou er daar ook geen aandacht aan worden geschonken. Het werd echter op een gegeven moment mode om SAW af te kraken en zo gebeurde het dat dit soort bladen bijvoorbeeld het nieuwe Bananarama album gingen bespreken, alleen maar om het te kunnen afkraken.

Als reactie daarop maakten Stock, Aitken & Waterman het nummer Roadblock en brachten het in eerste instantie uit zonder een vermelding van een artiest. Het is een heerlijk nummer met een echt jaren 70 soul/funk gevoel en werd door diezelfde muziekpers enthousiast ontvangen. Eén blad noemde het zelfs "the best goddamn dance record of 1987". Wat zou hun reactie geweest zijn toen ze er achter kwamen dat het de zo door hen verfoeide SAW betrof? 

Het nummer werd uiteindelijk als single uitgebracht onder de naam Stock Aitken Waterman en werd een grote hit (in Nederland haalde het net de top 10). Op diverse 12-inches stonden diverse mix-versies zoals de Rare Dub, de Rare Groove Mix en de Extended Version. In 1991 verscheen nog een nieuwe versie: Loopine Like Remix featuring Einstein).

© 2019 TTZL


Wikipedia EN: Stock, Aitken & Waterman
Wikipedia NL: Stock, Aitken & Waterman

YouTube: Roadblock
YouTube: Roadblock (Rare Dub)
YouTube: Roadblock (Rare Groove Mix)
YouTube: Roadblock (Extended Version)
YouTube: Roadblock (Loopine Like Remix) [featuring Einstein]

YouTube: Mel and Kim - Respectable
YouTube: Rick Astley - Never Gonna Give You Up
YouTube: Kylie Minogue -  I Should Be So Lucky
YouTube: Dead Or Alive - You Spin Me Round (Like a Record)
YouTube: Sonia - You'll Never Stop Me Loving You
YouTube: Bananarama - Venus

#338: Budha Building - Sounds Of The Abnormal Heart (1998)

Een jaar of twintig geleden kwam ik via de winkel van Staalplaat (die toen nog in Amsterdam bestond) in aanraking met Budha Building, een project van Tilburger Hans Timmermans.

Vanaf de eerste draaibeurt ben ik verliefd geweest op de CD Sounds Of The Abnormal Heart omdat het zo'n perfecte synthese is van ambient, ethnische muziekinvloeden, trip hop-achtige structuren en ritmes en nog veel meer. 

Tien afwisselende instrumentale nummers worden nergens té zweverig, verworden niet tot muzak en hebben voldoende ritmische variatie en andere verrassingen om te blijven boeien.

Opener Majestic Wah begint met heel ijle klanken waarna al snel meer aardse klanken worden toegevoegd in combinatie met een niet opdringerig ritme. Aziatische sferen komen bovendrijven bij het beluisteren van tracks als Rain River Sea, Whirlpool en Inverted Acid.

Polar Pattern en 24 Frames / ¶ tappen uit een ander vaatje en doen veel meer westers aan en Resident Values, Specific Legal Rights en Optional Swamp (Plastic Rain Dub) hebben complexe ritmische structuren. In laatstgenoemde nummer zitten ook een soort intrigerende didgeridoo-achtige geluiden. Afsluiter Whales Scape is veruit het rustigste nummer met slechts minimale ritmiek en, gezien de titel geen verrassing, walvisgeluiden (gelukkig spaarzaam toegepast). Een mooie afsluiting van een heerlijk album.

Ik kwam er laatst achter dat Budha Building na Sounds Of The Abnormal Heart nog een flink aantal andere releases heeft uitgebracht. De digitale versies (in CD-kwaliteit) worden op het onvolprezen bandcamp.com alle negen samen verkocht voor het crimineel lage bedrag van € 9,75 terwijl alleen het hier besproken debuutalbum dat al ruimschoots waard is!

© 2019 TTZL


Officiële website: Budha Building
Muziekencyclopedie: Budha Building
Bandcamp: Budha Building
Discogs: Budha Building

YouTube: Majestic Wah
YouTube: Rain River Sea
YouTube: Polar Pattern
YouTube: Whirlpool
YouTube: Inverted Acid
YouTube: 24 Frames / ¶
YouTube: Resident Values
YouTube: Specific Legal Rights
YouTube: Optional Swamp (Plastic Rain Dub)
YouTube: Whales Scape

#337: Robert Scott Thompson - The Silent Shore (1996)

Een paar jaar geleden kwam ik de naam Robert Scott Thompson tegen in een artikel over ambient muziek. Naast bekende namen als Aphex Twin, Brian Eno, Robert Fripp, Tetsu Inoue, Bill Laswell, Pete Namlook, Vidna Obmana en Robert Rich werd Thompson ook nadrukkelijk vermeld als maker van grootse ambient. Dat wekte natuurlijk mijn nieuwsgierigheid.

Thompson bleek een 'Professor of Music Composition' te zijn aan de Georgia State University in Atlanta. Hij componeert zowel elektro-akoestische als computermuziek naast kamermuziek voor ensembles en orkesten en avant-garde en experimentele muziek. En hij maakt dus ook ambient werken.

Gebaseerd op lovende recensies en YouTube besloot ik een paar albums aan te schaffen, waaronder The Silent Shore. Ik moet zeggen dat de recensies niet overdreven waren. 

Het album is uit 1996, maar klinkt zijn tijd ver vooruit. Er zijn nog wel degelijk donkere drones te horen, maar deze worden afgewisseld met atmosferische en pastorale penseelstreken en op die manier gecombineerd tot een nieuw geheel. Een stijl die later zou worden overgenomen door andere ambientmakers. 

Thompson is zich overigens zeer bewust van die twee sferen en vermeld op de hoes ook twee alternatieve afspeelvolgorden die de sferen isoleren: 'Opaques' (15-2-1-12-10-11-13-14) en 'Translucent' (4-3-6-7-5-9-10-8). De track die in beide volgorden voorkomt is dus een combinatie van de twee sferen.

Voorbeelden van 'Opaques' zijn Painting Evening Across The Sky en het prachtige Floe. Voorbeelden van 'Translucent' zijn Spirare en Erin Outback. In dit soort nummers zijn ook de avant garde en experimentele kanten van Thompson te herkennen. In The Fragrance Of Soul en komen beide sferen mooi samen.

De losse nummers luisteren is natuurlijk prima, maar het werkt beter als je het hele album The Silent Shore afspeelt. Dat was voorheen nog best een uitdaging, want probeer maar eens muziekwinkel in te lopen en te vragen waar de albums van Robert Scott Thompson staan. Zelfs via bol.com is het vrijwel onmogelijk! 

Gelukkig is er tegenwoordig bandcamp waar je alles van Thompson kunt aanschaffen, zowel op CD als downloads. The Silent Shore kost bijvoorbeeld maar 7 dollar in digitale vorm (in CD-kwaliteit!) en dat is geen geld voor dit prachtwerk.

© 2019 TTZL


Officiële website: Robert Scott Thompson
Wikipedia EN: Robert Scott Thompson

YouTube: The Silent Shore [album]

YouTube: Painting Evening Across The Sky
YouTube: Floe
YouTube: Spirare
YouTube: Erin Outback
YouTube: The Fragrance Of Soul

#336: Massive Attack - Unfinished Sympathy (1991)

Door een Eerste Paasdag die wordt overschaduwd door de weerzinwekkende bomaanslagen die plaats hadden op Sri Lanka schoot ineens de groepsnaam Massive Attack in mijn gedachten. Immers niet alleen door middel van de groepsnaam, maar ook in hun eigen geschiedenis is er een link met oorlog en geweld.

Toen de groep de tweede single van hun debuutalbum Blue Lines wilden uitbrengen was de Golfoorlog aan de gang. Om te voorkomen dat hun prachtige gekwelde liefdeslied vanwege de groepsnaam van de radio geweerd zou worden werd ervoor gekozen de naam tijdelijk in te korten tot Massive. 

Unfinished Sympathy kwam dus wel op de radio en werd een grote hit (in Nederland zelfs een nummer 1 notering). Het nummer was voor velen een eerste kennismaking met het nieuwe genre trip hop dat ontstond in Bristol in de UK. In dit genre worden hip hop en electronica gecombineerd in een laag tempo tot geen van beiden meer herkenbaar is. Door het toevoegen van funk, dub, soul, psychedelia, R&B en house-invloeden ontstond een hele nieuwe muziekvorm. Sommige trip hop heeft een hoog experimenteel gehalte (denk aan Portishead, Tricky, Lamb of DJ Spooky).

Unifinished Sympathy begint nog vrij traditioneel, maar al snel komen er steeds meer elementen bij die een wat vervreemdende atmosfeer creëren. In combinatie met de prachtige vocalen van Shara Nelson en zeer effectieve koortjes wordt een tijdloos nummer gecreëerd. De videoclip voor het nummer heeft ook zeker bijgedragen aan het succes. Regisseur Baillie Walsh nam de clip op in één enkel, onafgebroken 'shot'. We zien zangeres Shara Nelson door Los Angeles wandelen, schijnbaar onbewust van haar omgeving en mijmerend over haar verlangen. 

Op het album Blue Lines staan nog veel meer prachtige nummers (Safe From Harm, One Love, Daydreaming om er maar een paar te noemen) en ook de andere albums zijn bijna zonder uitzondering aanraders. 

Het absoluut favoriete Massive Attack album van mij is Mezzanine uit 1998 met nummers als Angel, Inertia Creeps en Teardrop. Dat laatste nummer wordt gezongen door Elizabeth Fraser (van Cocteau Twins) en ik krijg bij iedere draaibeurt nog steeds kippenvel. De '20th Anniversary Edition' van Mezzanine mag dan al een paar keer zijn uitgesteld, hij lijkt er nu toch echt aan te komen en dat stemt mij dan ook heel vrolijk.

© 2019 TTZL


Officiële website: Massive Attack
Wikipedia EN: Massive Attack
Wikipedia NL: Massive Attack

YouTube: Unfinished Sympathy [clip]
YouTube: Unfinished Sympathy (Nellee Hooper mix)
YouTube: Unfinished Sympathy (Paul Oakenfield mix)
YouTube: Unfinished Sympathy (Paul Oakenfield instrumental mix)

YouTube: Safe From Harm [clip]
YouTube: One Love
YouTube: Daydreaming [clip]
YouTube: Angel [clip]
YouTube: Inertia Creeps [clip]
YouTube: Teardrop [clip]

#335: Record Store Day 2019

Ineens is het weer april en tijd voor Record Store Day! Daarom op zaterdag weer vroeg opgestaan en iets na zeven uur aangesloten in de rij bij Concerto (ongeveer tien man voor mij, de eersten schenen er al vanaf vijf uur te hebben gestaan).

Er was dit jaar weer een zeer interessante lijst met uitgaven en het was daarom lastig kiezen. Ik ben uiteindelijk geslaagd voor:

Elvis Costello & The Imposters - Purse EP (12")
Frites Modern - Veel, Vet, Goor En Duur (LP, geel vinyl)
Peter Gabriel - Rated PG (LP, picture disc)
Jethro Tull - North Sea Oil (10")
Joy Division - Live In Holland (LP, blauw vinyl)
Jungle By Night - Livingstone Remixes (12")
Orbital - Buried Deeper Within / Impact (The Cursed Earth Mix) (12")
The Police - Message In A Bottle (2x7", groen/blauw vinyl)
U2 - The Europa EP (12")

Frank Zappa - The Guitar World According To (LP, transparant vinyl)

en het traditionele cadeau van de Nederlandse platenbusiness was dit jaar:

De Staat - Kitty Kitty (7",  rood of blauw vinyl)

Helaas heb ik The Residents' B.S. niet te pakken kunnen krijgen, dus dat wordt nog even zoeken op internet. Maar niet getreurd, want er zit heel wat moois bij. 

Zo staat op de Frites Modern heruitgave de Nederpunk-klassieker Als Je Haar Maar Goed Zit en worden de nummers die Peter Gabriel gemaakt heeft voor filmsoundtracks (zoals Down To Earth voor Wall-E) verzameld op Rated PG. De uitgebreide heruitgave van de North Sea Oil single van Jethro Tull is een voorbode van de heruitgave van hun album Storm Watch uit 1979 en op de heruitgave van de single Message In A Bottle van The Police staat naast twee aparte versies van die hit natuurlijk ook het heftige b-kantje Landlord. 

Naast de heruitgaven beloven ook de nieuwe releases veel, maar hoogtepunt is voor mij natuurlijk de LP The Guitar World According To Frank Zappa. Oorspronkelijk was dit een muziekcassette die in 1987 bij het blad Guitar World werd bijgesloten. Het album bevat aparte versies en mixen van bekende nummers als Friendly Little Finger en Sleep Dirt.

Record Store Day 2020, ik heb er nu al zin in!

© 2019 TTZL


Officiële website: Record Store Day

YouTube: Als Je Haar Maar Goed Zit - Frites Modern
YouTube: Down To Earth - Peter Gabriel
YouTube: North Sea Oil - Jethro Tull
YouTube: Message In A Bottle - The Police
YouTube: Landlord - The Police
YouTube: Friendly Little Finger - Frank Zappa
YouTube: Sleep Dirt - Frank Zappa

#334: Stewart Copeland - The Rhythmatist (1985)

Na hun laatste concert in maart 1984 in Australië kondigde The Police een sabbatsperiode aan die, op enige korte onderbrekingen na, tot op de dag van vandaag voortduurt. Dit betekende dat de leden van The Police hun eigen weg konden gaan. Voor drummer Stewart Copeland betekende dat een pelgrimage naar Afrika, op zoek naar de wortels van ritme.

Het resultaat is een film en een soundtrack, beide onder de titel The Rhythmatist. Het is niet het eerste solowerk van Copeland, want al eerder bracht hij muziek uit als zijn alter-ego Klark Kent (zie blog #151) en nog tijdens de actieve periode van The Police maakte hij de prachtige filmmuziek voor Francis Ford Coppola's film Rumble Fish.

Op The Rhythmatist combineert Copeland traditionele Afrikaanse muziek en zang, veldopnamen van dieren en natuur, experimentele en geïmproviseerde drums en zijn eigen experimentele muziekstijl (die we al kenden van Klark Kent zijn de door hem geschreven nummers voor The Police). Het album heeft ook een prachtige hoes met een foto van een Afrikaanse stam. De Amerikaanse heeft een wat minder spannende foto van Copeland (met een veldmicrofoon), net als de foto op de hoes van de geremasterde heruitgave.

Het levert mooie instrumentale nummers op als Brazzaville, Coco, Samburuu Sunset, Gong Rock en Franco. Het voorlaatste nummer van het album, Serengeti Long Walk, kent een opvallende tweedeling. Na een eerste uptempo helft kent het nummer een drumbreak waarna het tempo zo ongeveer halveert en Copeland een tekst over de muziek declameert over het leven in Afrika. In het laatste nummer horen we Copeland ook zingen, samen met Ray Lema, een zanger uit Zaïre. Het nummer lijkt wel alle invloeden uit de vorige nummers samen te ballen.

Op het album kwam Lema trouwens al eerder voorbij in de door hem samen met Copeland geschreven nummers Koteja (Oh Bolilla), Liberte en Kemba. Het zijn drie sterke nummers met heerlijke vocalen waarvan vooral het laatstgenoemde nummer me erg bevalt.

Naast de sterke soundtrack is ook de film het bekijken waard. Tot voor kort bestond er alleen een VHS video-versie uit 1985, maar sinds augustus 2017 is de film gratis te bekijken (en downloaden) via vimeo.com

© 2019 TTZL


Officiële website: Stewart Copeland
Wikipedia EN: Stewart Copeland
Wikipedia NL: Stewart Copeland

YouTube: Koteja (Oh Bolilla)
YouTube: Brazzaville
YouTube: Liberte
YouTube: Coco
YouTube: Kemba
YouTube: Samburu Sunset
YouTube: Gong Rock
YouTube: Franco
YouTube: Serengeti Long Walk
YouTube: African Dream

YouTube: Rumble Fish [soundtrack]

#333: The Walker Brothers - Everything Under The Sun (2006)

En opnieuw kwam de man met de zeis langs! Deze keer voor Scott Walker die afgelopen week op 76-jarige leeftijd overleed. De man met de mooie baritonstem werd halverwege de jaren zestig bekend als onderdeel van The Walker Brothers. De groep maakte onderdeel uit van de zogenaamde British Invasion, toen Britse groepen op grote schaal doorbraken in de Verenigde Staten (denk aan The Beatles, The Rolling Stones, The Who, The Kinks, The Dave Clark Five, Herman's Hermits, The Zombies, The Hollies en The Animals).

Alleen waren The Walker Brothers niet Brits, waren het geen broers en heetten ze geen van allen 'Walker'. Scott Engel, John Maus en Gary Leeds kwamen uit Californië en waren in 1965 naar Engeland vertrokken in een poging om het daar te gaan maken. Dat lukte wonderwel, want al in april 1986 hadden ze met hun tweede single Love Her een top 20 hit te pakken. Dit was ook het eerste nummer waarop Scott, en niet John, de lead vocals voor zijn rekening nam en dat zou voortaan zo blijven. Voor hun derde single coverden ze een nummer van het befaamde songschrijversduo Burt Bacharach en Hal David: Make It Easy On Yourself. Het werd een nummer 1 hit. 

De stijl paste als gegoten en The Walker Brothers zouden bekend worden met orchestrale ballads, geïnspireerd door The Righteous Brothers, Tony Bennett en Frank Sinatra, maar ook Jacques Brel zoals Scott zou aantonen met zijn solo-versie van Jackie.

Van 1965 tot 1967 waren The Walker Brothers met name in Engeland ware pop-idolen. Ze scoorden hits met The Sun Ain't Gonna Shine Anymore, (Baby) You Don't Have To Tell Me, Another Tear Falls, Deadlier Than The Male, Stay With Me Baby en Walking In The Rain. De hectische ontwikkelingen in de popmuziek in 1967 betekenden het einde van de The Walker Brothers. Hun stijl was ineens passé.

Scott bouwde daarna met name in de UK succesvolle solo-carrière op en maakte een viertal zeer hoog gewaardeerde albums (Scott, Scott 2, Scott 3, Scott 4). Toen het ook solo minder ging kwam er een reünie van The Walker Brothers en werd in 1975 een nieuw album uitgebracht. Het titelnummer No Regrets werd een flinke hit, maar het bleek slechts een kleine opleving. Toch bleef The Walker Brothers een grote naam in de popmuziek.

Bovenstaande nummers en al hun andere werk werd verzameld op de 5CD-box Everything Under The Sun (The Complete Recordings) die zeer de moeite waard. Ook aanbevolen is het verzamelde vroege solowerk van Scott Walker, 5 Classic Albums. 

© 2019 TTZL


Wikipedia EN: The Walker Brothers
Wikipedia NL: The Walker Brothers

YouTube: Love Her
YouTube: Make It Easy On Yourself
YouTube: Jackie [Scott Walker]
YouTube: The Sun Ain't Gonna Shine Anymore [clip]
YouTube: (Baby) You Don't Have To Tell Me
YouTube: Another Tear Falls
YouTube: Deadlier Than The Male
YouTube: Stay With Me Baby
YouTube: Walking In The Rain
YouTube: No Regrets

#332: Dick Dale - Tribal Thunder (1993)

Deze week overleed Dick Dale, "The King Of The Surf Guitar", op 81-jarige leeftijd. Zijn bijnaam verdiende hij als uitvinder van het karakteristieke geluid van de surfmuziek in 1961. De invloeden van muziek uit het Midden-Oosten zijn waarschijnlijk terug te voeren op de Libanese wortels van de familie aan zijn vaders kant.

Ook zijn manier van spelen is fameus, omdat hij zijn snaren andersom gespannen had: van hoog naar laag. Dit kwam doordat hij als linkshandige op een (omgedraaide) rechtshandige gitaar was begonnen te spelen. Toen hij later op een linkshandige gitaar ging spelen behield hij de volgorde van de snaren.

Dale organiseerde begin jaren zestig dansavonden voor surfers in een lokale ijssalon en trad daar ook op. Toen de aanloop teveel werd voor de ijssalon huurde hij de Rendezvous Ballroom in Balboa (Californië) af met een capaciteit van 3000 mensen. Die avonden werden een groot succes en tijdens zijn optredens ontstond ook zijn unieke geluid.

In 1961 bracht hij Let's Go Trippin' uit als Dick Dale & His Del-Tones en dat wordt beschouwd als het eerste echte surfnummer. Nummers als Jungle Fever en Surf Beat vestigden zijn reputatie, maar zijn echte 'signature tune' werd Miserlou. 

Dick Dale werkte ook nauw samen met gitarenbouwer Leo Fender en testte regelmatig nieuwe apparatuur, zowel gitaren als versterkers en luidsprekers. Hij speelde veel luider dan gebruikelijk was in die tijd en dat leverde hem ook de bijnaam "Father of Heavy Metal" op. 

De populariteit van de surfmuziek was maar tijdelijk. De invasie van Britse groepen midden jaren zestig maakte er een einde aan, hoewel Dick Dale bleef optreden. Gedwongen door ziekte trok hij zich voor lange tijd terug uit de muziek, maar in 1993 maakte hij een glorieuze comeback met het album Tribal Thunder. 

Het album opent met Nitro en dat nummer geeft alles wat de titel belooft. Na The New Victor, Esperanza en Shredded Heat volgt een tweede hoogtepunt van het album: Trail Of Tears. Na een geweldig drumintro volgt een heerlijk rustpuntje op het album waarmee Dale laat horen dat hij ook geweldig kan spelen als het niet op topsnelheid gaat.

Na de Duke Ellington-klassieker Caravan volgen The Eliminator, het melancholieke Speardance en het tweeluik Hot Links: Caterpillar Crawl/Rumble. En echt, er zit geen zwak nummer tussen. Na het ritmisch gedreven The Long Ride volgt weer een hoogtepunt met het titelnummer Tribal Thunder. Het nummer is net zo'n herkenbaar nummer als Miserlou, dat in een akoestische versie op het album staat als verborgen bonustrack.

In 1994 gebruikte Quentin Tarantino het nummer Miserlou in zijn film Pulp Fiction en dat gaf Dick Dale een heel nieuw publiek en hernieuwde populariteit. Daardoor kon hij blijven optreden en de kosten voor zijn vele medische problemen blijven betalen. Uiteindelijk werden hart- en nierproblemen hem fataal.

© 2019 TTZL

Officiële website: Dick Dale

Wikipedia EN: Dick Dale
Wikipedia NL: Dick Dale

YouTube: Nitro
YouTube: The New Victor
YouTube: Esperanza
YouTube: Shredded Heat
YouTube: Trail Of Tears
YouTube: Caravan
YouTube: The Eliminator
YouTube: Speardance
YouTube: Hot Links: Caterpillar Crawl/Rumble
YouTube: The Long RideYouTube: Tribal Thunder
YouTube: Miserlou (acoustic)

YouTube: Let's Go Trippin' [1961]
YouTube: Jungle Fever [1961]
YouTube: Surf Beat [1962]
YouTube: Miserlou [1962]