Zoeken in deze blog

zaterdag 27 juni 2020

#398: Venom - Manitou (1984)

Venom (opgericht in 1978) is een metal trio uit Newcastle dat tegen het einde van de NWOBHM (New Wave Of British Heavy Metal) in 1981 haar debuutalbum uitbrachtAlhoewel ik behoorlijk veel groepen van de NWOBHM volgde (zoals GirlschoolIron MaidenSaxonTygers Of Pan Tang, Def Leppard) is Venom nooit echt in mijn vizier gekomen. 

Dat heeft wellicht te maken met Manitou, hun 12" EP uit 1984. Ik heb deze ooit goedkoop aangeschaft, maar het werd geen plaat die vaak op mijn draaitafel belandde. Dat ligt niet zozeer aan de track Manitou zelf, want dat nummer kent een gaaf intro met zang ondersteund door 'tribal drums' (dat ook in de coupletten terugkomt) en de refreinen bestaan uit lekker stuwende metal. 

De nummers op B-kant doen die benaming helaas eer aan. Zowel Woman als Dead Of The Night zijn rommelig en gewoon niet best. Dat deed mij niet verlangen naar meer Venom. Dat bleek echter een vergissing. Terugkijkend blijkt het debuutalbum Welcome To Hell een goed album te zijn dat invloed heeft uitgeoefend op wat wij nu subgenres als thrash metal en extreme metal noemen. Het tweede album Black Metal is zo mogelijk nog beter en gaf zelfs de naam aan het subgenere Black Metal.

Na het tevens prima derde album At War With Satan (al verschillen de meningen over het 20 minuten durende titelnummer) verscheen de non-album 12" EP Manitou en die luidde een mindere fase in. Het vierde en vijfde album waren duidelijk van lagere kwaliteit en het originele trio Conrad "Cronos" Lant (bas, zang), Anthony "Abaddon" Bray (drums) en Jeffrey "Mantas" Dunn (gitaar) spatte uit elkaar. Eerst vertrok Cronos en toen die na een paar jaar terugkeerde vertrokken op hun beurt Abaddon en Mantas een paar jaar later. Venom bestaat nog steeds als trio met Cronos aan het roer, maar zo goed als bij de eerste drie albums is het niet meer geworden. 

© 2020 TTZL


Officiële website: Venom
Wikipedia EN: Venom
Wikipedia NL: Venom

YouTube: Manitou
YouTube: Woman
YouTube: Dead Of The Night

YouTube: Welcome To Hell [album]
YouTube: Black Metal [album]
YouTube: At War With Satan [album]

zaterdag 20 juni 2020

#397: Dread Zeppelin - Un-Led-Ed (1990)

Zoals ik in het blog van vorige week (#396) al aangaf, maakten de drie belangrijkste leden van The Prime Movers een doorstart  in Dread Zeppelin, een Led Zeppelin coverband. Bassist  Gary Putman (als 'Put-Mon'), drummer Curt Lichter (als 'Cheese') en gitarist Joseph "Severs" Ramsey (als 'Jah Paul Jo') startten Dread Zeppelin en na het toevoegen van hun vaste graficus Bryant Fernandez (als 'Ed Zeppelin') op congas, gitarist Carl Haasis (als 'Carl Jah') en zanger Tortelvis (aka Greg Tortell) was de band compleet. 

Maar het is geen recht-toe-recht-aan coverband (zoals de bijnamen al aangeven), maar één die Led Zeppelin covers in een reggae-stijl speelt, met Elvis Presley invloeden. Dat laatste komt vooral door "300-pound Vegas-era Elvis impersonator" Tortelvis die in kleding- en zangstijl zijn grote voorbeeld volgt. 

Immigrant Song, de eerste single, verkocht verrassend goed en moest al snel opnieuw geperst worden. De combinatie van Led Zep, reggae en Elvis zou natuurlijk desastreus kunnen uitpakken, maar dat doet het hier niet. Dat komt doordat er prima muzikanten bezig zijn die vooraf goed hebben nagedacht over bijvoorbeeld de arrangementen en de juiste dosis humor en ironie. En Immigrant Song klinkt daarom gewoon heel lekker.

De tweede single was Whole Lotta Love en ook dat nummer is heel knap getransformeerd naar de Dread Zeppelin-stijl. Helemaal verbazingwekkend is dat trouwens niet, omdat Led Zeppelin zelf ook al had geëxperimenteerd met reggae in het nummer D'yer Mak'er uit 1973. Daarna volgt nog de cassette EP Komm Gib Mir Deine Zeppelin, waarvan de titel een knipoog is naar de Duitstalige versie (Komm Gib Mir Deine Hand) van I Want To Hold Your Hand van The Beatles, waarna het album Un-Led-Ed verschijnt in 1990.

Op dit album pakt natuurlijk niet ieder nummer geweldig uit (Black Mountain SideMoby Dick), maar door het ijs zakken doen ze eigenlijk nergens en er staan heel veel goede versies tegenover. Mooie voorbeelden zijn Living Loving MaidBring It On Home en I Can't Quit You Baby.

Er zijn wat mij betreft drie hoogtepunten op het album. Allereerst is dat Your Time Is Gonna Come dat voor het eerst op de cassette EP voorkwam. Led Zeppelin-zanger Robert Plant schijnt gezegd te hebben dat hij de Dread Zeppelin-versie beter vindt dan hun eigen versie (en gezien deze korte clip op YouTube zou hij dat zomaar eens gezegd kunnen hebben).

In albumopener Black Dog zit al direct alle geniale gekte die je op de rest van het album ook hoort. Na 20 seconden intro komt ineens het thema van The Twilight Zone voorbij, waarna Tortelvis een heerlijke lijzige, laid back versie van Black Dog inzet. Het nummer zit vol met muzikale verwijzingen en spitsvondigheden. Ed Zeppelin heeft halverwege een gesproken woord verwijzing naar Custard Pie (een Led Zep track uit 1975) en tegen het einde van het nummer wordt Elvis' versie van Hound Dog knap verwerkt als "You ain't nothing but a Black Dog". 

Een andere Elvis-song, Heartbreak Hotel, wordt naadloos verwerkt in Heartbreaker (At The End of Lonely Street). De gitaarsolo in het midden van de track geeft nog maar eens aan dat we hier met echt goede muzikanten te maken hebben en niet een (overigens briljante) parodie á la Spinal Tap (amp goes up to 11)

Zoals met zoveel leuke dingen moet je wel weten wanneer het leuk is geweest en dat eigenlijk al na het eerste album. Het tweede album was al een stuk minder leuk en daarna werd de band een duiventil van vertrekkende en nieuwe bandleden. Zo leuk als het eerste album werd het nooit meer.

© 2020 TTZL


Officiële website: Dread Zeppelin

Wikipedia EN: Dread Zeppelin
Wikipedia NL: Dread Zeppelin
YouTube: Immigrant Song
YouTube: Moby Dick

YouTube: D'yer Mak'er [Led Zeppelin, van 'Houses Of The Holy' - 1973)

zondag 14 juni 2020

#396: The Prime Movers - Dark Western Night (1986)

Soms kom ik platen tegen in mijn collectie die ik eerst weer eens moet draaien om te weten hoe ze klinken. De dubbele 12-inch Dark Western Night van The Prime Movers was er zo eentje. Het zal waarschijnlijk een uitverkoopje zijn geweest eind jaren tachtig/begin jaren negentig en zo'n mooie gele vinylplaat als bonus bij de single is dan moeilijk te weerstaan.

Een Google-zoekopdracht is meestal voldoende om de hele doopceel van een band te lichten, maar hier was dat toch net iets meer werk. Het blijkt te gaan om een band uit Sierra Madre, California die in de jaren tachtig twee albums uitbracht, Museum (1984) en "Spooked" (1988). Albums die je overigens wel kunt vinden op Spotify, net als hun derde (tot aan 2016 onuitgebrachte) derde album Exposure, al worden ze op Spotify ook verward met de The Prime Movers uit Ann Arbor, Michigan, een band van eind jaren zestig.

Luisterend naar de drie studiotracks op de eerste 12-inch en de twee livetracks op de bonusschijf hoor je een echt jaren tachtig rockgeluid. Het klinkt als een Amerikaans antwoord op Britse bands als U2, Big Country en The Alarm, maar dan met een poptwist á la A Flock Of Seagulls

Gezien dat deze 12-inches werden uitgegeven in 1986 is het opmerkelijk dat er nummers van alle drie de albums op staan. De 'lead track' is Dark Western Night van het tweede album dat pas in 1988 zou verschijnen. Het is een toegankelijk nummer met goed in het gehoor liggende riffs en hooks en het zou niet gek geweest zijn als dit toen een hit was geworden. De tweede track, Lost In Your World, staat op het aanvankelijk niet eens uitgegeven derde album en Museum komt dan weer van het eerste album uit 1984. De versies op YouTube zijn niet exact dezelfde als op de 12-inch (albumversie respectievelijk live-versie), maar ze geven een goed idee.

Op de live 12-inch staan On The Trail van het eerste album en In Touch With You van het tweede album. Live klinkt het allemaal net iets rauwer en dat maakt het voor mij wel wat aantrekkelijker. Al met al is het geen band waarvoor ik direct het internet ga afstruinen op zoek naar de LP's en/of CD's, maar een een keertje de albums streamen zal er zeker van komen.

Het verhaal van The Prime Movers eindigt in 1988 (op wat reünie-optredens na), maar de drie belangrijkste leden doken kort daarna op in een wel heel opmerkelijke Led Zeppelin coverband. Maar daarover volgende week meer...

© 2020 TTZL


Officiële website: The Prime Movers
Wikipedia EN: The Prime Movers

zondag 7 juni 2020

#395: Echo & The Bunnymen - Shine So Hard (1981)

Echo & The Bunnymen behoort tot mijn favoriete Britse bands en met name hun eerste vijf albums uit de periode 1980-1987 (CrocodilesHeaven Up HerePorcupineOcean Rain en Echo & The Bunnymen) zijn mij dierbaar. Het werd daarom de hoogste tijd om eens een blog aan ze te wijden.

Hun verhaal start in 1978 als zanger/gitarist Ian McCullouch, na een aantal andere bandjes, met gitarist Will Sergeant en bassist Les Pattison een band begint. In het begin maken de drie nog gebruik van een drummachine en wordt de single The Pictures On My Wall opgenomen. Al snel wordt drummer Pete de Freitas het vierde bandlid (die als gevolg van een motorongeluk sinds 1989 deel uitmaakt van de 27 Club) en wordt het nummer voor het album Crocodiles opnieuw opgenomen als Pictures On My Wall.

Het album wordt door pers en publiek goed ontvangen, maar desondanks wil het met de singles nog niet erg lukken. Daar komt in april 1980 (een maand voor het verschijnen van het tweede album Heaven Up Here) verandering in als de sterke 12" live-EP Shine So Hard verschijnt. Op de hoes staat "Excerpts from the Original Soundtrack" en dat bleek te verwijzen naar de korte film Shine So Hard die 500 gelukkigen op VHS konden bemachtigen met een voucher die ze kregen bij een concert.

De EP bevat twee nummers van het debuutalbum. De live-versie van Crocodiles ligt qua sfeer dicht bij de studioversie van Crocodiles, maar is bijna twee keer zo lang. All That Jazz wordt een fractie sneller gespeeld dan de studioversie van All That Jazz die ook wat meer 'ruimte' in de instrumentatie heeft.

De andere twee nummers komen van het dan nog te verschijnen tweede album. Zimbo heet op het album All My Colours en die studioversie is een heel stuk trager dan de live-versie. Het nummer kent een Afrikaans aandoend drumpatroon wat ook goed naar voren komt in een versie met The Drummers Of Burundi op het WOMAD Festival 1982: Zimbo (All My Colours). De andere track is Over The Wall en ook deze live-versie is sneller en ook wat puntiger en scherper dan de wat ijle en atmosferische studioversie van Over The Wall

De Shine So Hard EP is belangrijk geweest voor het doorbreken van de band naar het grote publiek en zou de eerste van vele Top 40 noteringen betekenen voor Echo & The Bunnymen

© 2020 TTZL


Officiële website: 
Echo & The Bunnymen
Wikipedia EN: 
Echo & The Bunnymen
Wikipedia NL: Echo & The Bunnymen

YouTube: Crocodiles
YouTube: Zimbo
YouTube: All That Jazz
YouTube: Over The Wall

YouTube: Shine So Hard [korte film]

YouTube: The Pictures On My Wall [single, 1979]
YouTube: Pictures On My Wall [studioversie op 'Crocodiles', 1980]
YouTube: Crocodiles [studioversie op 'Crocodiles', 1980]
YouTube: All My Colours [studioversie van 'Zimbo' op 'Heaven Up Here', 1981]
YouTube: Zimbo (All My Colours) [live-versie op WOMAD 1982]
YouTube: All That Jazz [studioversie van 'Crocodiles', 1980]
YouTube: Over The Wall [studioversie van 'Heaven Up Here', 1981]

zondag 31 mei 2020

#394: Johnny Cash - With His Hot And Blue Guitar (1957)

Country muziek is niet echt mijn ding, net als religie. Daarom verbaast het mij nog steeds dat Johnny Cash mij zo aanspreekt (zie ook blog #160). Het heeft ermee te maken dat Cash' muziek geen pure country is, maar ook elementen uit de folk, blues, rock & roll, gospel en rockabilly bevat. En ook de no nonsens aanpak  van The Tennessee Three, meer dan 25 jaar zijn band, is belangrijk. Maar het is vooral ook de man zelf, met zijn rebelse karakter en zwarte humor, die mij bevalt.

Zijn carrière begint in 1955 als hij er uiteindelijk in slaagt om een platencontract bij Sun Records te krijgen. Zijn eerste single is Hey Porter (met op de b-kant Cry! Cry! Cry!). Het nummer doet het direct goed op de country hitlijst. Zijn volgende single is Folsom Prison Blues (b-kant: So Doggone Lonesome) en doet het nog veel beter met een top vijf notering.

Zijn derde single I Walk The Line (b-kant: Get Rhythm) haalt zelfs de eerste plek in de countrylijst en komt ook in de top 20 van de poplijst. Daarna volgen nog drie singles (YouTube: There You Go/Train Of LoveNext In Line/Don’t Make Me Go en Home of the Blues/Give My Love to Rose) voordat Johnny Cash de eerste artiest op het Sun Records label wordt die een heuse langspeelplaat mag uitbrengen: Johnny Cash With His Hot And Blue Guitar.

Vier van de twaalf songs op die eerste zes singles komen ook op het album: 
Cry! Cry! Cry!Folsom Prison Blues, So Doggone Lonesome en I Walk the Line. Alle vier sterke songs en twee daarvan (de 2e en 4e) zijn regelrechte Johnny Cash klassiekers geworden. Maar ook de andere acht nummers zijn gewoon goed en maken het een onwaarschijnlijk goed debuutalbum.

Opener Rock Island Line is één van de vele 'train songs' van Cash en mooi is dat het ritme, dat  onmiddellijk aan een trein doet denken, qua tempo gelijke tred houdt met de tekst. Ook The Wreck Of Old '97 is zo'n 'train song' met een folk-inslag. 

Naast de mooie countrynummers I Heard That Lonesome WhistleCountry Boy eRemember Me staan er ook een paar zogenaamde 'prison songs' op waarvan Cash er vele heeft gemaakt. Naast Doin' My Time is er het eerder genoemde Folsom Prison Blues waarin de hoofdpersoon vanuit de gevangenis de trein hoort langskomen:

When I was just a baby my mama told me, "Son
Always be a good boy, don't ever play with guns"
But I shot a man in Reno just to watch him die
When I hear that whistle blowing, I hang my head and cry

De nummers die de spirituele kant van Cash belichten zijn 
If The Good Lord's Willing en I Was There When It Happened en die maken dit fraaie album compleet. Als je een goed overzicht wilt hebben van Cash' periode bij Sun Records kan ik The Original Sun Albums 1957 - 1964 van harte aanbevelen. 

zondag 24 mei 2020

#393: Taylor Deupree - Northern (2006)

Taylor Deupree is van vele markten thuis. Deze Amerikaanse duizendpoot heeft een eigen platenlabel, een eigen masteringbedrijf en maakt ook nog eens interessante muziek. Aanvankelijk betrof dit in de jaren negentig onder andere techno, glitch en electro-acoustic drone muziek (klik maar eens op de links van zijn nummers in blog #246). Hij werkte samen met genre-grootheden als Frank Bretschneider, Tetsu Inoue en Ryuichi Sakamoto.

In 2002 sloeg hij echter een nieuwe weg in op zijn album Stil. waarop de composities gebaseerd zijn op extreme herhaling en het verkennen van de stilte. Bij een eerste (oppervlakkige) beluistering lijkt er misschien niet veel te gebeuren op Stil., maar dat is maar schijn. Onder de oppervlakte gebeuren prachtige dingen. Ambient muziek in optima forma. 

Deupree's niet aflatende zoektocht naar nieuwe geluiden leidde in 2006 tot Northern (een 'remixed & remastered version' van Northern verscheen in 2008). Dit album is geïnspireerd door zijn verhuizing van een stedelijke omgeving (Brooklyn) naar de bossen van Upstate New York. De natuur en de winterse omstandigheden tijdens het maken van het album klinken duidelijk door. Hierbij heeft het repetitieve karakter van Stil. plaatsgemaakt voor een complexe structuur van geluiden, atmosfeer en klanken. 

Het heeft weinig zin om de zes nummers afzonderlijk te behandelen, je kunt het beste Northern in zijn geheel beluisteren. Het zal zeker niet iedereen aanspreken en ook als je het een kans geeft kan het zijn dat het album zich pas na een paar luisterbeurten gewonnen geeft (maar als dat gebeurt heb een vriend voor het leven).

Je kunt de 2008-versie van Northern downloaden in CD-kwaliteit via bandcamp.com voor slechts zeven dollar (net als Stil. en tal van andere 12k albums).

© 2020 TTZL


Officiële website: Taylor Deupree
Wikipedia EN: Taylor Deupree
Bandcamp: 12k Music

YouTube: Northern [album]

YouTube: Everything's Gone Grey
YouTube: Northern
YouTube: A Dead Yellow Carpet
YouTube: Shell Shell Bye
YouTube: Haze It May Be
YouTube: November

Youtube: Stil. [album]

zondag 17 mei 2020

#392: VA - Support The Miners' Strike (1985) / Viva Umkhonto! (1987) / Intifada (The Palestinian Uprising) (1988)

Het einde van de jaren zeventig en het grootste deel van de jaren tachtig werd gekenmerkt door een somber en pessimistisch toekomstbeeld. Van Kooten en De Bie bedachten hiervoor de term "doemdenken". 

In de punkbeweging werd dit goed verwoord door de term "No Future". Werkloosheid, woningnood, angst voor een Derde Wereldoorlog en grootschalige heroïneverslaving leidden tot maatschappelijke onrust die onder andere tot uiting kwam krakersrellen,
demonstraties tegen kernwapens en de kroningsoproer.

De Nederlandse punkbeweging was in die periode nauw verwant aan de krakersbeweging en wijd verspreid over Nederland. In Utrecht, Groningen en Rotterdams was een bloeiende punkscene en ook in Noord-Holland (Amsterdam, Zaandam, Wormer) was veel activiteit. De muziek werd vaak gekenmerkt door een maatschappelijke betrokkenheid. 

In de tweede helft van de jaren tachtig werden veel van de hierboven aangehaalde problemen aangepakt in Nederland en kwam er ook ruimte voor aandacht voor problemen over de grens. Dit leidde tot een aantal benefiet-albums waarvan ik er drie wil belichten.

In 1985 verscheen de LP Support The Miners' Strike ter ondersteuning van de stakende mijnwerkers in Engeland. In september en oktober 1984 werden vijftien benefietconcerten gegeven waar geld werd ingezameld. De hoestekst vermeld dat de geluidskwaliteit niet perfect is en dat de opnamen min of meer toevallig tot stand kwamen, maar het doel heiligt de middelen, nietwaar?. Op het album staan live-versies van nummers van The Ex (Squat!, Crap-rap), Morzelpronk (De Kuur) en Zowiso (zoals New Present Day Offers en Blacks Prison)

Viva Umkhonto! uit 1987 is een in Nederland door Konkurrel uitgegeven benefiet-album voor uMkhonto we Sizwe, de militaire velugel van toen nog de Zuid-Afrikaanse verzetsbeweging ANC. Net als bij Support The Miners' Strike is er uitgebreide informatie bij het album gestoken. The Ex en Morzelpronk zijn weer aanwezig, maar ook BGK (Nothing Can Go Wrong) en bijdragen van buitenlandse bands als Scream (Feel Like That), Everything Falls Apart (Pain) en 76% Uncertain (Another).

In 1988 kwam het album Intifada (The Palestinian Uprising) ter ondersteuning van de eerste Palestijnse opstand tegen Israel. Het album kwam opnieuw uit op het Konkurrel label en is dit keer een geheel Nederlandse gelegenheid. Opnieuw zit er volop documentatie bij en natuurlijk bijdragen van The Ex (Fright en Tent No. 50) naast bijvoorbeeld The Vernon Walters (Lonely Women), De Kift (Brandend Zand) en Trespassers W (Nightmare With Extended Neck).

Bij dit soort albums zitten er onvermijdelijk nummers bij die je in meer of mindere mate aanspreken. Maar los van de muziek en zelfs los van het wel of niet sympathie hebben voor het onderwerp van de benefiet, vind ik het doorgaans prijzenswaardig als mensen zich inzetten voor een een bepaalde zaak. 

Mocht je meer willen lezen over punk in Nederland, dan zou je eens op onderstaande links kunnen klikken:
De Groene Amsterdammer: Woedend lawaai
Zaanse verhalen: Punk aan de Zaan deel 1 / deel 2 / deel 3 / deel 4
Noordhollands Dagblad: Feestelijke reünie van Wormerpunk
Wikipedia: Punk in Nederland

© 2020 TTZL

YouTube: Squat! [The Ex]
YouTube: Crap-rap [The Ex]
YouTube: De Kuur [Morzelpronk]
YouTube: New Present Day Offers [Zowiso]
YouTube: Blacks Prison [Zowiso]

YouTube: Feel Like That [Scream]
YouTube: Nothing Can Go Wrong [BGK]
YouTubePain [Everything Falls Apart]
YouTubeAnother [76% Uncertain]

YouTubeFright [The Ex]
YouTube: Tent No. 50 [The Ex]
YouTubeLonely Women [The Vernon Walters]
YouTube: Brandend Zand [De kift]
YouTube: Nightmare With Extended Neck [Trespassers W]

zondag 10 mei 2020

#391: Kraftwerk - Trans Europa Express (1977)

In een week waarin het overlijden bekend gemaakt werd van Dave Greenfield (van The Stranglers) en van Little Richard, kwam ook het nieuws van het overlijden van Florian Schneider. Hij was mede-oprichter van Kraftwerk en met Ralf Hütter van 1970 tot 2008 het "Dreh- und Angelpunkt" van de band.

Eind jaren zestig leren Schneider en Hütter elkaar kennen op een hogeschool voor muziek in Düsseldorf en zijn ze actief in de lokale kunst- en muziekscene. Ze sluiten zich aan bij de band Organisation die één album uitbrengt: Tone Float. Kort daarna verlaten ze band weer en beginnen ze met andere muzikanten te spelen onder de naam Kraftwerk

De eerste twee albums (Kraftwerk en Kraftwerk 2) zijn geïmproviseerde, experimentele albums, voornamelijk gespeeld op traditionele instrumenten. Op het derde album (Ralf Und Florian) hebben synthesizers en drummachines een prominentere rol en doet ook de vocoder zijn intrede. Het vierde album (Autobahn) liet voor het eerst het nu zo klassieke Kraftwerk-geluid horen en Schneider en Hütter hebben die eerste drie albums sindsdien genegeerd. De albums zijn nooit officieel op CD verschenen en ook op hun mix-album (The Mix), live-albums (Minimum-Maximum en 3-D Der Katalog/3-D The Catalogue) en carrière-overzicht (Der Katalog/The Catalogue) zijn ze geheel afwezig.

Alle Kraftwerk albums zijn mij dierbaar, maar het absolute hoogtepunt is voor mij Trans Europa Express/Trans Europe Express. Het was het eerste album waarvan naast een Duitstalige versie ook een volledig Engelstalige versie verscheen. Het vorige album verscheen namelijk wel in twee versies (Radio-Aktivität/Radio-Activity), maar de inhoud van beide was dezelfde mix van Duits en Engels. 

Beide versies hebben hun charme, maar als ik moet kiezen ga ik toch voor de Duitse versie omdat de teksten in hun moedertaal beter overkomen. Opener is Europa Endlos (Europe Endless) waarin een traag, stuwend ritme en een 'eindeloze' melodielijn een mooi huwelijk aangaan. In het reflectieve Spiegelsaal (The Hall Of Mirrors) gaat het tempo nog verder naar beneden om uit te monden in een hypnotiserende sfeer. Het met een komische tekst gezegende Schaufensterpuppen (Showroom Dummies) sluit kant A af en laat opnieuw horen hoe goed Kraftwerk is in het creëren van sterke melodieën en memorable riffs.

Het hoogtepunt van het album staat aan het begin van kant twee. De eerste drie, in elkaar overlopende nummers Trans Europa Express + Metal auf Metal + Abzug (Trans Europe Express/Metal On Metal/Abzug) zijn fenomenaal. Ze geven de illusie van een treinreis dwars door Europa waarbij in het tweede en derde deel respectievelijk de cadans van de trein en de melodie worden uitvergroot. Beluister het vooral ook eens via een koptelefoon.

Het album sluit af met het haast meditatieve Franz Schubert + Endlos Endlos (Franz Schubert/Endless Endless), een soort coda voor het album. 

Er is nooit gezegd waarom Florian Schneider in 2008 uit Kraftwerk stapte, maar nu bekend gemaakt is dat hij aan kanker is overleden zou dat er mee te maken gehad kunnen hebben. Het laatste studioalbum Tour De France Soundtracks verscheen in 2003, maar Ralf Hütter heeft wel gehint op nieuw werk, en zelfs op een box met de eerste drie albums, maar bij Kraftwerk is het altijd 'eerst zien, dan geloven'. Hütter treedt wel nog steeds op met drie bandleden die inmiddels ook al weer lang tot zeer lang aan de band verbonden zijn.

© 2020 TTZL


Officiële website: Kraftwerk
Wikipedia EN: Kraftwerk
Wikipedia NL: Kraftwerk

YouTube: Europa Endlos
YouTube: Spiegelsaal
YouTube: Schaufensterpuppen
YouTube: Trans Europa Express + Metal auf Metal + Abzug
YouTube: Franz Schubert + Endlos Endlos

YouTube: Europe Endless
YouTube: The Hall Of Mirrors
YouTube: Showroom Dummies
YouTubeTrans Europe Express
YouTubeMetal On Metal
YouTubeAbzug
YouTubeFranz Schubert
YouTube: Endless Endless

YouTube: Kraftwerk [album 1970]
YouTube: Kraftwerk 2 [album 1972]
YouTube: Ralf Und Florian [album 1973]