#230: The Gathering - TG25: Live at Doornroosje (2015)

Er zijn niet heel veel Nederlandse bands van internationale allure die ook nog eens succesvol zijn in het buitenland. The Gathering is er echter zo'n raspaardje en ondanks wat bezettingswisselingen vierde de band in 2014 zelfs haar 25-jarig bestaan met twee concerten waarbij ook veel oud-bandleden acte de présence gaven.

De opening van het album, Saturnine (van het album if_then_else uit 2000), zet meteen de toon doordat Bart Smits (1989-1993), Anneke van Giersbergen (1994-2007) en Silje Wergeland (2009-) allemaal een deel zingen, net als backing vocaliste Marike Groot (1992-1993). 

The Gathering heeft een behoorlijk indrukwekkende muzikale ontwikkeling doorgemaakt en alle facetten worden doorgenomen op deze dubbel-CD. Zo staan er nummers op uit het doom en death metal begin, met grunts door Bart Smits, zoals The Mirror Waters (van Always... uit 1992). 

Na het niet zo geslaagde album Almost A Dance (met twee andere vocalisten) begon de periode met Anneke van Giersbergen als zangeres. De muziek kreeg een steeds breder palet aan stijlen met symfonische, progressieve en alternatieve rock en metal als ijkpunten. Deze The Gathering is het voorbeeld geweest waar andere Nederlandse bands als Within Temptation en After Forever héél goed naar hebben geluisterd.

Deze fase begon in 1995 met het album Mandylion met daarop de klassieker Strange Machines. Hierna volgde al snel nog twee zeer sterke albums: Nighttime Birds (1997) en How To Measure A Planet? (1998). Van deze albums worden onder andere het mooie, krachtige On Most Surfaces (Inuit) en het atmosferisiche Travel gespeeld (waarop de andere vocalisten ook weer meedoen).

Ook de sterke albums Souvenirs (2003) en Home (2006) komen aan bod met respectievelijk Even The Spirits Are Afraid en Waking Hour. Deze nummers tonen aan wat voor een buitencategorie zangeres Anneke van Giersbergen is. Een enorm bereik, kracht, dynamiek en zeggingskracht, ze heeft het allemaal. Om maar niet te spreken van haar uitstraling en charisma. De andere vocalisten presteren prima, maar Anneke is een klasse apart (ze wordt niet voor niets door de halve wereld gevraagd om mee te werken).

Tot slot is er de periode met Noorse zangeres Silje Wergeland. Met haar werden drie albums opgenomen: The West Pole (2009), Disclosure (2012) en Afterwords (2013) voordat de band een sabbatical nam. De albums werd goed ontvangen, maar niet zo goed als de albums uit de periode daarvoor. Dit heeft echter niet te maken met Wergeland, maar komt doordat een paar nummers op die albums wat minder goed uitpakken. Het gros is echter prima en het pakkende Meltdown en het magistrale Heroes For Ghosts laten horen hoe goed 'mark III' van The Gathering kan zijn.

Als je Van Giersbergen en Wergeland met elkaar wilt vergelijken kun je eens naar Paper Waves luisteren waarin ze de vocalen delen.

Hopelijk zal de sabbatical van The Gathering snel ten einde zijn. Recent is dan wel Blueprints (2CD met demo en outtakes) verschenen, maar ik ben wel weer toe aan een nieuw studioalbum van deze band. 

© 2017 TTZL

Officiële website: The Gathering
Officiële Facebook: The Gathering
Wikipedia EN: The Gathering
Wikipedia NL: The Gathering

YouTube: TG25: Live at Doornroosje [hele album, video met geluid van CD]

YouTube: Saturnine [if_then_else, 2000]

YouTube: The Mirror Waters [Always..., 1992]
YouTube: Strange Machines [Mandylion, 1995]

YouTube: On Most Surfaces (Inuit) [Nighttime Birds, 1997]

YouTube: Travel [How To Measure A Planet?, 1998]

YouTube: Even The Spirits Are Afraid [Souvernirs, 2003]

YouTube: Waking Hour [Home, 2006]
YouTube: Meltdown [Disclosure, 2012]
YouTube: Heroes For Ghosts [Disclosure, 2012]
YouTube: Paper Waves [Disclosure, 2012]

#229: Foo Fighters - Sonic Highways (2014)

Toen op 8 april 1994 het bericht kwam dat zanger en gitarist Kurt Cobain van Nirvana zelfmoord had gepleegd, was het duidelijk dat dit het einde van de band zou betekenen. De vraag wat dit voor bassist Krist Novoselic en drummer Dave Grohl zou betekenen was lastiger te beantwoorden.

Novoselic speelde in diverse bands (Flipper, Sweet 75, The No WTO Combo), regisseerde een film en speelde heel af en toe mee met Foo Fighters, Grohl's nieuwe band, maar bleef vooral uit de spotlights. Grohl daarentegen zou grote successen gaan behalen met Foo Fighters.

Voordat Dave Grohl ging drummen speelde hij al gitaar in een aantal hardcore punk bands. Ook tijdens zijn Nirvana-tijd bleef hij nummers schrijven (en opnemen) al hield hij die nummers liever voor zichzelf, geïntimideerd als hij was door het talent van Kurt Cobain.

Na de dood van de Nirvana-voorman besloot Dave Grohl die nummers op te nemen. Hij en speelde en zong in zijn eentje alle tracks en het was de bedoeling om het anoniem uit te brengen onder het pseudoniem Foo Fighters (in een heel beperkte oplage van 100 LP's). De bandnaam komt van de beschrijving van UFO's of andere mysterieuze fenomenen als "foo fighters" door WOII-gevechtspiloten.

Nadat de opnamen bekend werden zouden de platenmaatschappijen vechten om de rechten om het debuutalbum uit te mogen brengen. Vanaf het derde album had zich een echte band gevormd en in de jaren daarna zouden de Foo Fighters heel geleidelijk via albums en optredens een steeds grotere aanhang krijgen (op de ouderwetse manier dus). Dat resulteerde uiteindelijk in wereldwijd succes, waaronder een nummer 1 notering in de US-albumlijst van het zevende album Wasting Light (2011) en een aantal Grammy Awards, waaronder Best Rock Album.

In plaats van snel door te pakken op dit succes kondigde de band een sabbatical aan. In die tijd maakte Grohl onder andere een goed ontvangen documentaire over de legendarische Los Angeles opnamestudio Sound City, met bijbehorende soundtrack.

Geïnspireerd door de Sound City documentaire keerde de band in 2014 terug met Sonic Highways, een album over de muziekgeschiedenis van acht verschillende Amerikaanse steden. De nummers werden ook in die steden opgenomen. In de hoesillustratie zien we elementen van die acht steden terug. Grohl voerde ook gesprekken met muzikanten uit die acht steden en dit is vastgelegd in de mini-documentaireserie Foo Fighters: Sonic Highways. 

Muzikaal gezien is het album niet alleen geworteld in de Alternative Rock, maar vooral ook elementen uit de Amerikaanse Classic Rock klinken door.

Opener Something From Nothing (met name het einde) en The Feast And The Famine kennen nog veel alternative rock elementen, maar nummers als Congregation en What Did I Do?/God As My Witness en tragere songs als Subterranean en I Am A River zijn rechtstreekse liefdesverklaringen aan de gouden periode van de Amerikaanse classic rock.

Hoogtepunten zijn voor mij de nummers waarin beide stromingen een perfecte, heftige synthese aangaan. In The Clear is daarvan een goed voorbeeld. Opgenomen in New Orleans, ondersteund door de Preservation Hall Jazz Band, is dit een zeer sterk nummer met een pulserende beat, heerlijk gitaarwerk en sterke zang. Ook Outside mengt de muziekstijlen op een fijne manier en speelt lekker met de dynamiek binnen het nummer. Met name de onwaarschijnlijk lekkere baspartij van Nate Mendel maakt dit mijn favoriete track. Luister bijvoorbeeld naar de break vanaf 3:11 en je begrijpt wel wat ik bedoel. 

In weerwil van de titel Sonic Highways is het album geen sonisch hoogstandje in de zin dat alles perfect klinkt. Eerder heeft het een licht troebel geluid dat echter perfect past bij de muziek. Dit is een album dat je blijft draaien en het ook vooral in de auto, op vol volume, heerlijk doet.

© 2017 TTZL

Officiële website: Foo Fighters
Wikipedia EN: Foo Fighters
Wikipedia NL: Foo Fighters

YouTube: Something From Nothing
YouTube: The Feast And The Famine

YouTube: Congregation

YouTube: What Did I Do?/God As My Witness
YouTube: Outside

YouTube: In The Clear

YouTube: Subterranean

YouTube: I Am A River

#228: Mungo Jerry - In The Summertime (1970)

Het mooie weer van de afgelopen dagen deed mij ineens denken aan een nummer dat een zomers gevoel bij me oproept. Ik kon me nog net herinneren dat Mungo Jerry de uitvoerende artiest is, maar realiseerde me dat ik er verder niet veel van afwist.

Mungo Jerry blijkt een Britse band die sinds 1969 bestaat en nog steeds actief is, zij het steeds in wisselende bezettingen. Zanger/gitarist Ray Dorset is het enige constante groepslid. 

Ze maakten hun podiumdebuut op het Hollywood Music Festival in Newcastle (UK) op 23 mei 1970, één dag nadat hun debuutsingle was verschenen. Op dat festival speelden ook bands als Free, Ginger Baker's Air Force, Colosseum, Family, Black Sabbath en Traffic. Op het festival vond ook het eerste optreden plaats van Grateful Dead in de UK, maar het was Mungo Jerry's optreden dat zo beviel dat ze gevraagd werden om de volgende dag een ingelast optreden te geven op het festival. 

Het nummer waar ik het over heb was in in de zomer van 1970 een nummer 1 hit in vele landen, waaronder Nederland, getiteld In The Summertime. Deze debuutsingle van Mungo Jerry is nog steeds redelijk bekend en stond tot aan 2008 in de Top 2000. 

De track is een skiffle, een mengeling van een aantal muziekstijlen zoals (American) folk, jazz en blues. De simpele structuur en meezingbaarheid zullen zeker hebben bijgedragen aan het succes van het nummer en toch is het puur en eerlijk. Je komt dan ook niet voor niets aan de top van de hitparade in zo'n twintig landen. Dat de wijze van uitvoering van een nummer er wel degelijk toe doet blijkt wel uit de versie van Shaggy featuring Rayvon uit 1995. 

Het succes van de debuutsingle werd door de groep nooit meer geëvenaard. Er werden nog wel een paar hits gescoord, maar wie herinnert zich Maggie (1970, #14), Somebody Stole My Wife (1971, #31) of Lady Rose (1971, #36)? Alleen bij Alright, Alright, Alright (1973, #6) zullen misschien nog wat mensen opveren. 

Ray Dorset werkt met een groep muzikanten nog steeds onder de naam Mungo Jerry en eens in de zoveel jaar verschijnt er ook nog een album op steeds wisselende labels. De groep toert ook nog steeds langs het clubcircuit en zal daarbij ongetwijfeld nog steeds In The Summertime als uitsmijter spelen. 

© 2017 TTZL

Officiële website: Mungo Jerry
Wikipedia EN: Mungo Jerry
Wikipedia NL: Mungo Jerry

YouTube: In The Summertime

YouTube: Maggie

YouTube: Somebody Stole My Wife

YouTube: Lady Rose
YouTube: Alright, Alright, Alright

#227: Chuck Berry - After School Session (1957)

De benamingen icoon en legende worden vaak gebruikt, maar lang niet altijd terecht. In het geval van Chuck Berry zijn deze termen echter zeer van toepassing. De vader van de rock 'n' roll overleed gisteren op 90-jarige leeftijd.

Chuck Berry werd geboren in 1926 in St. Louis, Missouri in een middenklassegezin. Zijn vader was aannemer en deken van een Baptistengemeente en zijn moeder was een schoolhoofd. 

Berry had al vroeg interesse in muziek en kreeg ook de ruimte om hiermee te experimenteren. Op de middelbare school gaf hij zijn eerste optreden en de goede respons daarop was voor hem reden om verder in de muziek te willen gaan. 

Op zijn zeventiende begon hij echter een stommiteit door met vrienden drie winkels te beroven en een auto te stelen. Hij kreeg tien jaar cel, maar kwam na drie jaar vrij wegens goed gedrag. Hij trouwde en had allerlei baantjes en speelde daarnaast in diverse clubs als extra inkomstenbron.

In mei 1955 ging Berry naar Chicago omdat hij Muddy Waters wilde ontmoeten. Waters stelde voor om contact op te nemen met Leonard Chess van Chess Records. Berry dacht dat dit label alleen geïnteresseerd was in rhythm & blues, maar omdat die markt aan het krimpen was kwamen inmiddels ook andere muzieksoorten in aanmerking. 

Zo kwam het dat in juli 1955 Chuck Berry's eerste single werd uitgebracht: Maybellene. Op dit nummer is al zijn kenmerkende stijl te horen waarin hij zwarte rhythm & blues mengt met blanke country music (iets dat hem een gemengd publiek opleverde, maar hem door een deel van de zwarte gemeenschap niet in dank werd afgenomen). Overigens lijkt het nummer Ida Red van Bob Wills & His Texas Playboys een grote inspiratiebron te zijn geweest voor Maybellene.

Hierna volgden nog meer singles waarvan met name Roll Over Beethoven en School Day (Ring! Ring! Goes The Bell) succesvol waren. De vroege singles kwamen uiteindelijk allemaal op LP's terecht en Chuck Berry's eerste album, After School Session uit mei 1957, is dan ook vooral een verzameling van A- en B-kantjes van eerder uitgebrachte singles. Dit neemt echter niet weg dat het een fantastisch album is en een ijkpunt voor de rock 'n' roll.

Nummers als Too Much Monkey Business, Roly Poly, Brown Eyed Handsome Man en Havana Moon zijn bekende uptempo Chuck Berry-klassiekers geworden. Maar ook lekkere langzame nummers als Wee Wee Hours en het instrumentale Deep Feeling (op pedal steel gitaar) staan op het album. 

In de jaren na dit debuutalbum zou Chuck Berry nog vier prachtige platen maken bij Chess Records voor hij bij andere platenmaatschappij nog veel meer mooie muziek zou maken. Van collega-muzikanten heeft hij altijd enorm veel waardering gekregen voor zijn pionierswerk in de rock 'n' roll. Chuck Berry was ook de eerste artiest die werd opgenomen in de Rock And Roll Hall Of Fame.

© 2017 TTZL

Officiële website: Chuck Berry
Wikipedia EN: Chuck Berry
Wikipedia NL: Chuck Berry

YouTube: After School Session [hele album]

YouTube: School Day (Ring! Ring! Goes The Bell)

YouTube: Deep Feeling

YouTube: Too Much Monkey Business
YouTube: Wee Wee Hours
YouTube: Roly Poly
YouTube: Brown Eyed Handsome Man
YouTube: Havana Moon

YouTube: Maybellene
YouTube: Roll Over Beethoven
YouTube: Ida Red  [Bob Wills & His Texas Playboys]

#226: Max 'n Specs - Don't Come Stoned And Don't Tell Trude! (1980)

Bij het catalogiseren van mijn vinyl singles (op Discogs) kwam ik een bijna vergeten plaatje tegen van Max 'n Specs. Het leek me leuk om daar een blog over te schrijven, maar dan is het wel handig als je er iets over weet te vertellen.

En ik wist eigenlijk weinig tot niets van het duo en het nummer. Nou is dat tegenwoordig meestal niet zo moeilijk, want dan google je dat gewoon even. Maar heel soms helpt dat ook niet zo heel veel want over Max 'n Specs kon alleen het volgende vinden.

Het duo bestond uit de in Nederland wonende Robin Lent en Lorenzo Mills. Lent speelde in de band Robinson Cruiser (die een soort AOR maakte, luister maar naar Wind & Crows) en Mills maakte deel uit van American Gypsy, een groep van in Nederland wonende Amerikanen. Daarmee maakte hij nummers als Inside Out en later ook nog de weinig indrukwekkende solo-single Give It Up Girl.

Samen maakten Lent en Mills in 1980 een succesvolle single (8 weken in de Top 40, hoogste positie nr. 13) over twee kruimeldieven die een grote slag willen slaan. Maar dan moet je natuurlijk wel helder zijn en het niet aan je vriendin vertellen, oftwel Don't Come Stoned And Don't Tell Trude! Ik vind het nog steeds een leuk nummer, maar dat heeft waarschijnlijk meer te maken met hoge novelty-gehalte en nostalgie dan met de muzikale kwaliteiten.

Ik was wel verrast door de componist is van het nummer: Ilja Gort. Hij is tegenwoordig vooral bekend als wijnboer en schrijver van boeken over wijn, maar vroeger zat hij in de band After Tea, bekend van onder andere Not Just A Flower In Your Hair. Daarnaast heeft hij ook muziek voor reclames gecomponeerd en was medeverantwoordelijk voor Het Yogho Yogho Lied.

© 2017 TTZL

Muziekencyclopedie: Max 'n Specs

YouTube: Don't Come Stoned And Don't Tell Trude! [TOPPOP clip]

YouTube: Give It Up Girl [Lorenzo Mills]
YouTube: Wind & Crows [Robinson Cruiser]
YouTube: Inside Out [American Gypsy]
YouTube: Not Just A Flower In Your Hair [After Tea]
YouTube: Het Yogho Yogho Lied [Ilja Gort, Hans van Hemert en Piet Souer]

#225: Topper Heading - Waking Up (1986)

Topper Headon was de drummer van The Clash. Hij kwam bij de groep vlak nadat het eerste album was opgenomen en hij werd uit de band gezet net nadat het vijfde album ('Combat Rock') was opgenomen, maar nog vóór het uitbrengen ervan. 
Zijn heroïneverslaving had inmiddels zo'n negatieve invloed op zijn gezondheid en drummen gekregen dat hij niet langer te handhaven was. 

Dit had hem er echter niet van weerhouden om The Clash's grootste hit, Rock The Casbah, zo'n beetje in zijn eentje te schrijven en op te nemen. Toen de andere drie leden niet aanwezig waren zat Headon alleen in de studio een eigen idee uit te werken en nam de drum-, piano-en baspartijen van het nummer op. Toen de drie andere het nummer hoorden waren ze zo onder de indruk dat ze er niets meer aan hebben veranderd. Alleen de gitaarpartij en een andere tekst werden eraan toegevoegd en klaar was het nummer.

In 1985, drie jaar na zijn gedwongen vertrek bij The Clash, kwam er een eerste teken van leven, de single Drumming Man. Het is een cover van een nummer van de legendarische drummer Gene Krupa en op dit Big Band-nummer hoor je al dat Topper Headon van meer soorten muziek houdt dan alleen punk rock. 

Ook nog in 1985 verschijnt een tweede single die een voorbode is van zijn enige solo-album, Waking Up. Het nummer, Leave It To Luck, is een heerlijke mix van blues, rock, soul en rhythm & blues. Topper Headon heeft een mooie groep muzikanten om zich heen verzameld waarvan hier vooral vocalist Jimmy Helms en toetsenist Mick Gallagher opvallen. Wonder boven wonder bereikt het nummer de onderste regionen van de Nederlandse Top 40 waar het drie weken verblijft.

Het album Waking Up verschijnt in 1986 en kent een aantal goede nummers en een paar middelmatige. Het is dan ook geen topalbum, maar ik zet het nog graag op vanwege nummers als Got To Keep On Going, Pleasure And Pain, Just Another Hit en When You're Down. Ook leuk is de relaxte uitvoering van de Booker T. & The MG's klassieker Time Is Tight (toch weer heel anders dan het origineel of The Clash' cover van Time is Tight). Leave It To Luck blijft voor mij echter de favoriet.

Tot aan 2004 is Topper Headon blijven worstelen met zijn verslaving, maar na zijn dertiende 'rehab' is hij eindelijk 'clean'. Als drummer wordt Topper Headon trouwens behoorlijk ondergewaardeerd. Luister bijvoorbeeld eerst eens naar de drumtrack van The Clash's London Calling/drums en dan naar het nummer London Calling zelf en je hoort hoe goed hij was/is.

© 2017 TTZL

Wikipedia EN: Topper Headon

YouTube: Drumming Man [clip]
YouTube: Leave It To Luck

YouTube: Got To Keep On Going

YouTube: Pleasure And Pain
YouTube: Just Another Hit
YouTube: When You're Down
YouTube: Time Is Tight

YouTube: Rock The Casbah [The Clash]
YouTube: London Calling - Drums [The Clash]
YouTube: London Calling [The Clash]
YouTube: Time is Tight [The Clash]
YouTube: Time Is Tight [Booker T. & The MG's]

#224: Uriah Heep - Look At Yourself (1971)

Uriah Heep is een band die in één adem genoemd zou moeten worden met Black Sabbath, Led Zeppelin en Deep Purple. In de vroege jaren zeventig vormden ze met die drie groepen de top van de rockpyramide, maar toch hebben ze niet dezelfde status bereikt. In Nederland hadden ze bijvoorbeeld slechts twee nummers in de Top 40: Easy Livin' (#5) en Return To Fantasy (#34).

In blog #156 heb ik de herkomst van de aparte bandnaam al eens uit de doeken gedaan, maar ook muzikaal is Uriah Heep een apart geval. Ze waren vanaf de start eclectischer dan de eerder genoemde bands en verwerkten vele muzikale invloeden. Vooral progrock is prominent aanwezig in hun hardrock.

Het derde album Look At Yourself zorgde voor de doorbraak van Uriah Heep. De opvallende hoes met een uitsnede met spiegelend materiaal zal daarbij geholpen hebben, maar het is natuurlijk vooral de muziek die er toe doet. 

Het album opent met het titelnummer. Al bij de intro blijkt dat Uriah Heep goed luisterde naar tijdgenoten (iets dat overigens toen niet ongewoon was). Het intro en de break van Look At Yourself hebben namelijk iets te veel weg van Deep Purple's Chasing Shadows (uit 1969) om toeval te zijn. Dat neemt niet weg dat Look At Yourself een geweldige fusie van heavy metal en progrock is met mooie vocale harmonieën en fantastische keyboardpartijen. Een klassieker in de Uriah Heep-catalogus.

Er staan meer echte heavy rocktracks op het album zoals Tears In My Eyes (met mooie 'vocal harmony break') en het prettig doordenderende Love Machine. Daarnaast heeft het album met I Wanna Be Free en Shadows Of Grief twee fijne nummers waarin allerlei invloeden zijn verwerkt. Uit laatstgenoemde track blijkt duidelijk dat het vroege werk van Pink Floyd niet onbekend was bij de leden van Uriah Heep. Als het op één na laatste nummer van het album biedt de prima ballad What Should Be Done een mooi tegenwicht aan al het geweld.

De grote blikvanger van het album is een meer dan tien minuten durend epos, vergelijkbaar met Led Zeppelin's Stairway To Heaven of Deep Purple's Child In Time. In de canon van Uriah Heep is July Morning één van de absolute hoogtepunten. De afwisseling van luide en rustige passages, fantastisch gitaar- en toetsenwerk en sterke zang maken dit tot een echte klassieker.

Remasters van de Uriah Heep albums zijn al midden jaren negentig uitgebracht. In 2003 werden de albums opnieuw geremastert en uitgebracht als deluxe editions met bonustracks. Helaas hebben deze CD's een nogal koele, scherpe en onaangename klank gekregen. 

Gelukkig is er in 2016 een nieuwe remaster-campagne gestart waar op de websites voor audiofielen wel lovend over wordt geschreven. De albums worden allemaal met een bonus-CD uitgebracht. Tot nu toe zijn de eerste twee albums heruitgebracht en in maart 2017 volgen hun drie bekendste albums: Look At Yourself, Demons And Wizards en The Magician's Birthday. 

Een beetje goed shoppen loont trouwens, want waar sommige webwinkels tot wel 23 euro voor de dubbel-CD's vragen kun je het eerste en tweede album bij dodax.nl voor rond de 13 euro bestellen.

© 2017 TTZL

Officiële website: Uriah Heep
Officiële discografie: Uriah Heep (maintained by Finnish fanclub!)
Wikipedia EN: Uriah Heep
Wikipedia NL: Uriah Heep

YouTube: Look At Yourself
YouTube: I Wanna Be Free

YouTube: July Morning

YouTube: Tears In My Eyes
YouTube: Shadows Of Grief
YouTube: What Should Be Done
YouTube: Love Machine

YouTube: Easy Livin' [van 'Demons And Wizards, 1972]
YouTube: Return To Fantasy [van 'Return To Fantasy', 1975]
YouTube: Chasing Shadows [Deep Purple]
YouTube: Stairway To Heaven [Led Zeppelin]
YouTube: Child In Time [Deep Purple]

#223: Bram Vermeulen En De Toekomst - Politiek (1980)

Met de verkiezingen voor de Tweede Kamer in het vooruitzicht (15 maart a.s.), zat ik te denken aan een blogonderwerp over de relatie tussen muziek en politiek. Natuurlijk zijn er zat protestsongs of politiek geëngageerde nummers, maar dat is niet wat ik zocht. 

Een nummer gemaakt door een politicus dan misschien? Het enige nummer dat ik kon bedenken dat (mede) gemaakt is door een politicus  (Den Uyl Is In Den Olie*) is ook al geen topper. Dan is deze politieke versie van Poen, Poen, Poen veel leuker.

Al zoekende kwam ik echter een mooi nummer tegen van de alweer bijna 17 geleden overleden Bram Vermeulen. Nadat hij successen had gekend in Neerlands Hoop In Bange Dagen (met Freek de Jonge) ging hij muziek maken met zijn eigen band, Bram Vermeulen En De Toekomst.

Van hun eerste, gelijknamige album uit 1980 komt het nummer Politiek. Een lekkere, typische Nederlandstalige jaren-80 popsong met hoekig ritme en een lekkere break na een minuut of twee. En het nummer mag dan inmiddels 37 jaar oud zijn, de tekst is nog steeds verbazend actueel:

Als ik niet kijk
Heb ik het niet gezien
Heb ik het niet gezien
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik kijk niet

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Kijkend naar de verkiezingscampagnes van nu ben ik bang dat het nummer nog wel een tijdje actueel zal blijven.

Op de b-kant komt meer de poëtische kant van Bram Vermeulen naar voren in een nummer over geschriften in de openbare ruimte, oftewel Tekens Aan De Wand.

* uit dezelfde tijd zijn ook deze twee 'juweeltjes':
Kiele Kiele Koeweit
Wat Doen We Met Die Arabieren Hier

© 2017 TTZL

Officiële website: Bram Vermeulen
Wikipedia NL: Bram Vermeulen

YouTube: Politiek
YouTube: Tekens Aan De Wand

YouTube: Den Uyl Is In Den Olie [Vader Abraham en Boer Koekoek]
YouTube: Poen, Poen, Poen
YouTube: Kiele Kiele Koeweit [Farce Majeure Team]
YouTube: Wat Doen We Met Die Arabieren Hier [Vader Abraham]

#222: Vangelis - Delectus (2017)

Evangelos Odysseas Papathanassiou, beter bekend als Vangelis, wordt in maart a.s. 74 jaar. Blijkbaar vond hij het daarom tijd worden om zijn werk in geremasterde vorm opnieuw uit te geven.

Los van de remaster van de Blade Runner in 2007, startte de remaster-campagne met de heruitgave in 2013 van zijn zes albums voor de RCA en Arista labels.

De campagne werd deze maand vervolgd met het uitkomen van Delectus, een 13CD-box met boek, met de ondertitel 'The Polydor & Vertigo Recordings - 1973-1985'.

De box bevat 6 solo-albums*, 4 soundtracks* en 3 albums* met Yes-zanger Jon Anderson. Er zitten veel sterke albums bij met het werk zoals we dat van Vangelis kennen: We Were All Uprooted, Himalaya, Soil Festivities, Theme From Antarctica en natuurlijk Titles (Chariots Of Fire).

Maar er zitten ook wat afwijkende albums in de box. Zo zijn er bijvoorbeeld de albums met Jon Anderson. Die waren zeer succesvol, zowel artistiek als commercieel, en leverden zelfs hits als I Hear You Know and I'll Find My Way Home op. Het nummer State Of Independence was in de versie van Donna Summer zelfs een nummer 1 hit in de Nederlandse Top 40.

De echte buitenbeentjes zijn echter de solo-albums See You Later uit 1980 en Invisible Connections uit 1985. 

See You Later is Vangelis' protest tegen de richting die de mensheid aan het eind van de 20e eeuw uitgaat: een leven vol stress, spanning, conflict, agressie en absurditeit. Het resultaat is een melancholisch album met pop-invloeden en voor het eerst door Vangelis geschreven teksten die gezongen worden door onder andere Jon Anderson en Peter Marsh. Het album werd zeer verdeeld ontvangen door publiek en critici en tot op de dag verdeeld het de aanhang van Vangelis. Luister naar See You Later en oordeel zelf.

Invisible Connections is Vangelis' meest progressieve en experimentele album. Het is een verstild klankenlandschap dat naar zijn eigen zeggen verwijst naar de wetenschappelijke prestaties van de mens. Het album kwam opvallend genoeg uit op een label voor klassieke muziek, Deutsche Grammophon.
Ook hier geldt, luister naar Invisible Connections en oordeel zelf.


* Solo: Earth (1973), China (1979), See You Later (1980), Soil Festivities (1984), Mask (1985), Invisible Connections (1985)

* Soundtracks: L’Apocalypse Des Animaux (1973), Opera Sauvage (1979), 
Chariots of Fire (1981), Antarctica (1983)

* met Jon Anderson: Short Stories (1979), The Friends of Mister Cairo (1981), 
Private Collection (1983)

© 2017 TTZL

Officiële Facebooksite: Vangelis
Fan websites: Elsewhere / V.Movements / V.History / V.Collector / Nemo Studios
Wikipedia EN: Vangelis
Wikipedia NL: Vangelis

YouTube: We Were All Uprooted [van 'Earth']

YouTube: Himalaya [van 'China']
YouTube: Soil Festivities [album]
YouTube: Theme From Antarctica [van 'Antarctica']
YouTube: Titles (Chariots Of Fire) [van 'Chariots Of Fire']
YouTube: I Hear You Know [van 'Short Stories']
YouTube: State Of Independence [van 'The Friends Of Mister Cairo']
YouTube: State Of Independence [versie van Donna Summer]
YouTube: I'll Find My Way Home [single, later op 'The Friends Of Mister Cairo']
YouTube: See You Later [album]
YouTube: Invisible Connections [album]

#221: John Wetton (1949-2017)

King Crimson, Roxy Music, Uriah Heep, UK, Wishbone Ash, Asia - de bands waar John Wetton deel van uitmaakte zijn bij het grote publiek veel bekender dan de man zelf. Voor progrock-liefhebbers is de bassist en zanger echter de zoveelste grote naam die die afgelopen tijd is overleden.

Na in een aantal kleine bandjes gespeeld te hebben was in 1971 de Britse jazzrock-band Mogul Thrash het eerste serieuze werk van John Wetton. Na de single Sleeping In The Kitchen en een een gelijknamige LP hield de band echter al weer op te bestaan. 

Hij speelde daarna korte tijd bij Gordon Haskell, Family en Larry Norman voor hij zich aansloot bij King Crimson. In de drie jaar (1972-74) bij die band maakte hij drie hoog gewaardeerde platen: Larks' Tongues In Aspic, Starless And Bible Black en Red. Naast zijn revolutionaire basspel kleurt ook zijn geweldige stem nummers als Easy Money, The Great Deceiver en Starless.

Toen King Crimson (voor de eerste keer) werd ontbonden in 1974 ging Wetton op tournee met Roxy Music (hij is te horen op het live-album Viva! Roxy Music) en maakte hij twee albums met Uriah Heep: Return To Fantasy (1975) en High And Mighty. De titelsong van het eerste album haalde in Nederland de Top 40.

Na een mislukte een hereniging van King Crimson in 1977 formeerde Wetton het kwartet UK en hun eerste, gelijknamige album kreeg uitstekende kritieken. Nadat de halve band om diverse redenen was vertrokken werd het duo Wetton en Eddie Jobson aangevuld tot een trio door drummer Terry Bozzio en maakten ze een prima tweede album: Danger Money. Het album leverde zelfs een klein hitje op dat ieder jaar weer in de Top 2000 genoteerd staat: Rendezvous 6:02.

Nadat hij een korte periode bij Wishbone Ash heeft gespeeld (album: Number The Brave) gaat hij samenwerken met Steve Howe van Yes. Dit zal uitmonden in de oprichting van de band Asia die een commerciële variant van progrock speelt. Hiermee wordt aanzienlijk succes geboekt. De eerste paar albums verkopen goed en er wordt zelfs een mondiale hit gescoord met het nummer Heat Of The Moment.

In de jaren negentig maakt John Wetton geen deel meer uit van Asia en houdt hij zich bezig met solowerk en samenwerkingen. In 2006 vind er een reünie plaats van (het grootste deel van) de originele bezetting van Asia en tot aan zijn dood zal Wetton weer deel uitmaken van de band. 

De discografie van John Wetton leest als een geschiedenis van de (prog)rock. Of je nu kijkt de bands waar hij deel van uitmaakte, zijn solowerk of naar alle artiesten voor wie hij sessiewerk verrichtte, John Wetton's bijdrage aan de muziek is niet te overschatten. Opnieuw is een groot muzikant heengegaan.

© 2017 TTZL

Officiële Website: John Wetton
Wikipedia EN: John Wetton
Wikipedia NL: John Wetton

YouTube: Sleeping In The Kitchen [Mogul Thrash - track]
YouTube: Easy Money [King Crimson - track]

YouTube: The Great Deceiver [King Crimson - track]

YouTube: Starless [King Crimson - track]
YouTube: Viva! Roxy Music [Roxy Music - album]
YouTube: Return To Fantasy [Uriah Heep - track]
YouTube: Rendezvous 6:02 [UK - track]
YouTube: Heat Of The Moment [Asia - track] [clip]