In 2013 kwamen Morten J. Olsen (drummer, percussionist, DJ, producer en kunstenaar uit Noorwegen) en Rubén Patiño (musicus en kunstenaar uit Spanje) met een nieuw project: een muziekcassette (!) van ongeveer twintig minuten met intelligent techno getiteld Dominant Akkord en als uitvoerend artiest werd 'Navngitt Mønster Opptog' vermeld.
Nu is dat niet echt een makkelijk in het gehoor liggende groepsnaam, maar als snel werd duidelijk dat dit ook niet zo bedoeld was. Bij de volgende uitgaven werd er gespeeld met steeds een andere invulling van het N.M.O. acroniem als naam van de uitvoerende artiest:
Nederlandse Maatschappij Ontwikkeling (2014)
Naturkunde Museum Ostkreuz (2015)
Natalia Martínez Ordóñez (2015)
Nordic Mediterranean Organization/Numerous Miscommunications Occur (2016)
Nassau Molasses Office (2017)
Na die eerste cassette volgde dus de release van de Nederlandse Maatschappij Ontwikkeling 12" en downloads. Opener is Full Spectrum Intercourse waarop militair-achtige percussie de toon zet in combinatie met een breed spectrum van geluiden. Het is een fascinered begin.
Op het daarna volgende ParaSomething wordt die opzet grotendeels voortgezet, alleen is de percussie meer 'techno' daar op de eerdere track. Kant 2 start met de meest experimentele track: Dirty Huts. Het nummer is minder vloeiend dan de eerder genoemde nummers, maar trekt hortend en stotend langs en is zeer rijk aan accenten. Een interessante track die pas na een paar keer luisteren gaat beklijven. Met de afsluiter SpecialgesamtkunstwerKunst keren we weer terug naar het geluid van de eerste track en het is een sterk einde van het album.
N.M.O. is een interessant project van twee allround kunstenaars dat het waard is om te volgen. Ook op de uitgaven die hierna volgden blijven ze nieuwe invalshoeken vinden om ter verrassen.
Alides Hidding is bekend geworden als de zanger en voorman van Time Bandits. Die band was gedurende een paar jaar (1981-86) heel populair en scoorde acht Top 40 hits, waarvan vier de top tien haalden: Live It Up (1981), I'm Specialized In You (1983), Listen To The Man With The Golden Voice (1983) en I'm Only Shooting Love (1983).
Vóór deze periode maakte Alides Hidding echter al de solo-single Hollywood Seven die ik eigenlijk beter vind dan zijn werk met Time Bandits. Het nummer wer in 1980 een klein hitje. Het verbleef vijf weken in de Top 40 met als piek de 25e plek.
Het nummer start met een sterk intro van gitaar en bas en waarna Hidding het verhaal start over een meisje uit Omaha dat naast hem komt wonen en het wil gaan maken in Hollywood. Als het niet zo wil vlotten met haar acteercarrière, en haar spaargeld op is, begint ze mannen mee naar huis te nemen. Op een gegeven neemt ze echter de verkeerde mee met fatale gevolgen:
I found her there one mornin'
When she didn't come for coffee when I called
She brought the wrong one home this time
There were crazy lipstick squalls across the wall
Now she's goin' back to Omaha but not the way she planned
There will be no crowd to cheer her on, no welcome home, no band
Naast de sterke tekst is het een perfecte popsong met een lekkere stuwende beat, met smaakvol gearrangeerde strijkers en een prominente saxofoon die het geheel mooi inkleurt.
In de tijd dat het nummer uitkwam was het ook gewoonte om uitgerekte versies op een 12-inch uit te brengen. Helaas was lang niet iedere mix geslaagd te noemen en de 12-inch mix van Hollywood Seven is hier een voorbeeld van. Ik hou het maar bij de originele versie waar ik nog altijd graag naar luister.
© 2019 TTZL
De late jaren tachtig waren een feest voor liefhebbers van thrash metal, het subgenre waarin de agressie- en tempo-knoppen nog net even iets verder worden opengedraaid. Thrash metal klassiekers verschenen bij bosjes: Metallica's Kill 'Em All, Ride The Lightning en Master Of Puppets, Megadeth's Killing Is My Business... and Business Is Good! en Peace Sells... but Who's Buying?, Anthrax' Spreading The Disease en natuurlijk Slayer's Reign in Blood.
In het kielzog van die bekende groepen en hun albums volgden vele andere bands die veel minder bekend geworden zijn. Vaak is dat terecht omdat het slechte kopieën waren van eerder genoemde bands. Maar af en toe glipt er een album tussendoor dat veel meer aandacht verdient had. Why Play Around? van Wargasm is zo'n album.
Dit trio uit Boston bestaat uit de broers Spillberg (Rich op gitaar en Barry op drums) en bassist/zanger Bob Mayo. Wargasm ontstond in 1986 uit eerdere bands Overkill en Maniac en bracht in 1988 hun debuutalbum Why Play Around? uit.
Het album opent met Wasteland waarop Rich meteen laat horen geweldige riffs te kunnen produceren en dat hij een ondergewaardeerde thrash metal gitarist is. De reden dat Rich kan excelleren ligt aan het geweldige fundament dat Barry en Bob leggen en het geheel wordt afgemaakt door Bob's sterke vocalen.
Revenge opent daarna ook alweer met zo'n heerlijke riff en ontwikkelt zich tot een absoluut topnummer in het genre. En het gaat maar door! Bullets & Blades is goed, zombietrack Undead heeft een heerlijk creepy intro voordat het losbarst. Alleen de laatste track van kant A, Merritt's Girlfriend, weet niet echt te verrassen.
Kant B opent met de headbanger Sudden Death en de laatste twee tracks van deze plaatkant contrasteren mooi. Het rustige Le Cou Cou is een bewerking voor gitaar van het stuk voor klavecimbel Le Coucou van Louis-Claude d'Aquin. Direct daarop volgt de afsluiter en het heftigste nummer van het album Humanoid.
Tussen dat alles ingeklemt zit het hoogtepunt van het album, het nummer dat dezelfde naam draagt als de band: Wargasm. Na een kort rustig intro volgt een log zwaar ritme waarover bas en gitaar metal-lagen leggen. Al snel gaat het ritme nog verder omhoog en in de negen minuten daarna ontvouwt zich een metal-meesterwerkje doorspekt met tempo-wisselingen en muzikale vondsten.
Opnieuw luisterend naar het hele Why Play Around? album van Wargasm kan ik niet anders dan concluderen dat dit een fantastisch thrash metal album is en dat het veel meer aandacht en waardering verdient dan het tot nu toe heeft gekregen.
© 2019 TTZL
In september 1982 werd Godfrey Reggio's film Koyaanisqatsi op het Telluride Film Festival voor het eerst vertoond. In de maanden daarna volgden meer festivals en ongeveer een jaar later kwam er ook een (beperkte) bioscooprelease.
De film bevat geen dialoog of verhalende structuur, maar is een stroom van opeenvolgende beelden die een verhaal vertellen. Een verhaal over de mens en de natuur en de verstoorde relatie daartussen. De titel is een woord uit de taal van de Hopi indianen en betekent "life out of balance" en dat illustreert de film op knappe wijze.
Dat de film zo goed is komt echter niet alleen door de beelden. Minstens zo belangrijk is de muziek van Philip Glass (zie ook #97) die al een reputatie had opgebouwd als componist van onder andere Einstein On The Beach en Glassworks. De Amerikaanse componist behoort sinds het midden van de jaren zestig met Steve Reich en Terry Riley tot de grondleggers van de minimal music.
Tijdens de openingstitels en de daaropvolgende, vertraagde beelden klinkt het indrukwekkende titelnummer Koyaanisqatsi waarop de superdiepe basstem van Albert de Ruijter telkenmale op indrukwekkende wijze het woord 'Koyaanisqatsi' declameert. Ook tijdens de rest van de film spiegelt de filmmuziek van Glass perfect de beelden van Reggio. Zijn de beelden kalm, dan is de muziek ook kalm (Clouds), maar zijn de beelden hectisch, dan is ook muziek hectisch (The Grid).
De soundtrack werd in 1983 uitgebracht in een versie die de 'highlights' bevatte (ca. 45 minuten). In 1998 heeft Glass de gehele soundtrack opnieuw opgenomen en uitgebracht en die versie is zo'n 30 minuten langer (met name de 5.1 surround versie op Audio DVD is een aanrader). Tenslotte kwam in 2009 alsnog de gehele originele soundtrack uit.
Alhoewel de soundtrack van Koyaanisqatsi prima op zichzelf kan staan is deze toch het best te genieten met de beelden erbij. De film is te bekijken op YouTube en op DVD of Blu-ray natuurlijk. De mooiste versie heb ik echter meegemaakt in 2013 in Groningen waar het Noord Nederlands Orkest de muziek live speelde terwijl de film op groot scherm boven hun hoofden werd vertoond (zie deze clip voor een impressie).
NB Koyaanisqatsi is het eerste deel uit The Qatsi Trilogy waartoe ook Powaqqatsi (1988) en Naqoyqatsi (2002) behoren.
De jaarwisseling is aanstaande en onvermijdelijk komt New Year's Day van U2 dan in mijn gedachten. Het nummer was de eerste single van War, hun derde album uit 1983, en betekende hun echte doorbraak. New Year's Day was niet alleen hun eerste Top 20 hit in de UK, maar ook in de rest van de wereld zette het U2 op de kaart. De 'heavy rotation' van de clip op MTV zal hier zeker mee te maken hebben gehad.
De single-versie van New Year's Day is al een krachtige track, maar het is toch vooral de langere versie van New Year's Day die op de 12"-versie van de single stond waarop het nummer tot volle wasdom komt. Het langere instrumentale middenstuk geeft het nummer iets extra's, met name de pompende baslijn van Adam Clayton, de krachtige slagen van Larry Mullen Jr. en de gitaar- en pianopartijen van The Edge maken het nummer zo sterk. Het nummer heeft eigenlijk alles wat U2 zo goed maakt in één nummer.
Het track begon als een liefdesliedje, maar onder invloed van de gebeurtenissen in Polen op dat moment (de opkomst van Solidarność) verwijst de tekst daarnaar. Bono zei hier zelf over:
"'New Years Day' is a love song. Subconsciously, I must have been thinking about Lech Walesa being interned and his wife not being allowed to see him. Then when we released the song, they announced that martial law would be lifted in Poland on New Year's Day."
In de tekst zit de volgende passage:
Under a blood red sky
A crowd has gathered in black and white
Arms entwined, the chosen few
en met name die eerste zin is klassiek geworden doordat deze als titel is gebruikt voor hun live-album en video uit 1983 waarop natuurlijk ook een versie van New Year's Day niet mag ontbreken.
De b-kant van de single bevat Treasure (Whatever Happened To Pete The Chop) en dat is een aardig nummer, maar niet meer dan dat. Op de 12" stonden ook nog mooie live-versies van Fire en I Threw A Brick Through The Window/A Day Without Me, opgenomen in Werchter (België) in 1982.
© 2018 TTZL
Wikipedia EN: U2
Wikipedia NL: U2
Alhoewel de jaarlijkse Record Store Day in april de laatste jaren steeds meer in het teken staat van heruitgaven op vinyl, verschijnt er zo af en toe ook nog wel een onverwacht nieuw pareltje.
Zo was er in 2013 ineens de single Brass Sabbath waarop de Nederlandse afrobeat band Jungle By Night (zie ook blog #233) samenwerkte met de Californische alternative hip hop producer en DJ The Gaslamp Killer.
Na een eerdere ontmoeting doken ze de studio in en namen twee verrassende covers op. Op de A-kant staat een cover van het Black Sabbath nummer Electric Funeral. Op de instrumentale versie van Jungle By Night en The Gaslamp Killer zijn de zware gitaren vervangen door fanatieke blazers en dat werkt wonderwel goed.
De B-kant is een nummer dat gebaseerd is op een sample die The Gaslamp Killer liet horen aan Jungle By Night. Pas later kwamen ze er achter dat het een sample was van een nummer van de Turkse zangeres Selda Bağcan (meestal kortweg Selda genoemd). Luister naar Aşkın Bir Ateş om een idee te krijgen van haar muziek en luister dan de eigenzinnige interpretatie van deze gelegenheidscombinatie in High Times. Na een minuut of vier lijkt het nummer over, maar komt er ineens nog een coda in de vorm van Ghost Town van The Specials. Ook deze flipzijde is zeer genietbaar.
Een leuk inkijkje bij de opnamen geeft de clip Gaslamp Killer and Jungle by Night collaborate in Amsterdam. Hopelijk volgen er meer van dit soort initiatieven tot verrassende samenwerkingen op komende Record Store Days.
"Vanaf het begin was ik van plan geheim te houden wie dit album heeft gemaakt. Ik wilde dat gewoon doen... het was misschien niet slim vanuit een commercieel oogpunt, maar het was leuk." aldus Arjen Anthony Lucassen over het album Strange Hobby dat werd uitgebracht in 1996 met "?" als uitvoerende artiest.
Lucassen was in de jaren tachtig gitarist bij de Nederlandse hardrock bands Bodine en Vengeance. Daarna wilde hij een soloproject lanceren en na heel wat afwijzingen door andere labels durfde het kleine Nederlandse Transmission Records het aan om Ayreon: The Final Experiment uit te brengen. Het muzikale project vermeldde geen uitvoerende artiest, maar al snel werd Ayreon (eerste een deel van de titel) geadopteerd als naam. Met Actual Fantasy (1996) en vooral het doorbraakalbum Into The Electric Castle (1998) zou Ayreon uitgroeien tot een gevestigde naam in de prog rock/metal scene.
Daarvoor echter bracht Lucassen in 1996 het album Strange Hobby uit, gevuld met covers van voornamelijk jaren zestig nummers die hem muzikaal gevormd hebben. Het knappe van dit album is dat hij de nummers met veel respect behandeld, maar er tegelijkertijd volledig eigen versies ervan maakt. Een paar voorbeelden:
Arnold Layne (Pink Floyd, origineel uit 1967)
De eerste tonen van de eerste track van het album laten meteen het grootste verschil horen tussen de originelen en de covers: een veel 'heavier sound'. De nummers krijgen een prog rock injectie met lekkere vette gitaren. Ook is de titel van het album afgeleid uit de songtekst van Arnold Layne.
Norwegian Wood (The Beatles, origineel uit 1965)
Ongelofelijk hoe een liefelijk liedje hier wordt getransformeerd in een heerlijk zware psychedelische rocker.
I Am A Rock (Simon & Garfunkel, origineel uit 1965)
Luister eerst eens naar het origineel en daarna naar de cover. Met name de manier waarop Lucassen het refrein heeft gedaan vind ik geweldig.
Er staan ook nummers op van iets minder bekende artiesten of waarvan de keuze misschien iets minder voor hand ligt, maar waarvan de covers ook goed gelukt zijn:
(Further Reflections) In The Room Of Percussion (Kaleidoscope, origineel uit 1967)
Bus Stop (The Hollies, origineel uit 1966)
Flowers In The Rain (The Move, origineel uit 1967)
Onder mijn favorieten op het album zitten onderstaande nummers waarvan ik het origineel al geweldig vind en Lucassen's covers lijken wel hun 'evil twin':
Sloop John B. (The Beach Boys, origineel uit 1966)
I Want You (Bob Dylan, origineel uit 1966)
Sunny Afternoon (The Kinks, origineel uit 1966)
Het album kwam in 1996 in een gelimiteerde oplage uit en was lange tijd niet meer verkrijgbaar. Gelukkig is er in 2016 een heruitgave verschenen (hier verkrijgbaar) met daarop vier bonus tracks (waaronder een originele track die een mooie jaren zestig pastiche is: Pretty Girls).
© 2018 TTZL
De release van hun debuutalbum Fresh Fruit For Rotting Vegetables (zie blog #117) volgden de Dead Kennedys niet direct op met hun tweede album Plastic Surgery Disasters, maar eerst verscheen de 12" In God We Trust, Inc.
Waar de focus op de albums toch vooral op de songs ligt is deze 12" toch vooral een ongepolijste explosie van woede en geluid.
De opener Religious Vomit is een één minuut durende aanklacht tegen alle religie (lees de teksten mee op hun website) waarvan het tempo en volume niet vaak meer door de groep geëvenaard zijn. Moral Majority begint een stuk rustiger met een kerkdienst-achtige opening, maar ook hier gaat daarna de gaskraan vol open terwijl de gelijknamige politieke organisatie die in de jaren 70 en 80 in de VS een christelijk-georiënteerde lobby voerde met de grond gelijk wordt gemaakt. De tracks Hyperactive Child, Kepone Factory en Dog Bite ronden kant A af.
De echte winnaars staan op kant B, die opent met het ook op single uitgebrachte Nazi Punks Fuck Off. Het is een klassieker geworden in het oeuvre van de groep en kwam ook op vele punk-verzamelalbums terecht. Het nummer gaat over de "nazi punks" die concerten kwamen verstoren door gevechten uit te lokken. De Dead Kennedys betogen dat ze met dat gedrag zichzelf alleen maar in de voet schieten en roepen op het eind van het nummer dan ook: "You’ll be the first to go / Unless you think…".
We've Got A Bigger Problem Now is een prachtige remake van hun eigen single California Über Alles en heeft de track nu een jazz/lounge-intro, een lager tempo en nieuwe teksten. Deze keer gaat het over de op dat moment nieuw aangetreden gouverneur van California, Ronald Reagan (die daarna nog vaker zou figureren in hun werk).
De 12" wordt afgesloten met een hilarische cover van Rawhide. Het origineel uit 1958 (van Frankie Laine) is natuurlijk een favoriet van rechts America en het is dan leuk om te horen hoe de Dead Kennedys er de draak mee steken.
Zoals gezegd is In God We Trust, Inc. is een heel erg ruwe diamant, maar als je de tijd neemt kun je veel mooie glinsteringen ontdekken.
© 2015 TTZL
De hernieuwde belangstelling voor hard rock en heavy metal begin jaren tachtig ging ook aan Nederland niet onopgemerkt voorbij. Onder invloed van de New Wave Of British Heavy Metal kwam in Nederland een soortgelijke beweging tot stand onder aanvoering van bands als Picture (zie #129), Vandenberg en Highway Chile. Maar er waren heel veel interessante bands zoals Vengeance, Turbo en de Nederlandstalige hard rock van Vandale.
In 1983 verscheen Storybook Heroes van Highway Chile en hierop werd direct aangetoond dat Nederlandse hard rock en heavy metal niet onder hoeft te doen voor Britse en Amerikaanse evenknieën.
Met opener Fever gaat het album direct goed van start: een lekker bas-intro, een direct meezingbaar refrein en gewoon een goede track. Maar er staan meer goede nummers op: Carol heeft een killer-riff en Jesse James is een lekkere stamper met fijne gitaarsolo's. Endless Trail tenslotte laat horen dat Highway Chile ook met een trager tempo goed uit de voeten kan.
Het label waar het album op uitkwam gaat al snel failliet, maar een geremixte versie van het album komt nog in hetzelfde jaar via een ander label weer op de markt. Het album wordt goed ontvangen, maar door problemen bij de opnamen van het tweede album stappen gitarist Ben Blaauw en drummer Ernst van Ee uit de band en beginnen een nieuwe band: Helloïse.
Op het debuutalbum van Helloïse zijn de nummers complexer dan bij Highway Chile en ook de productie is weer een stap vooruit. Ook meer dan dertig jaar later staan de nummers nog als een huis. De drie nummers die het album openen (Cosmogony, Broken Hearts en Run A Mile) laten daarbij horen dat Helloïse met alle soorten tempo's overweg kan.
For A Moment is wat mij betreft één van de mooiste nummers op het album. Het is erg afwisselend, heeft geweldig gitaarwerk en de zang is sterk. Een ander geweldig nummer is Hard Life. Alle elementen die een goede hard rock maken zitten hierin!
Ook Helloïse is helaas geen lang leven beschoren, na het tweede album Polarity uit 1986 blijft het lang stil rond de groep. Daarna verschenen er toch nog albums in 1998 en 2001 en in 2016 verscheen er ineens een Anthology box van zes CD's met daarop de vier albums en twee CD's met onder andere demo's en een remix van Polarity.
© 2018 TTZL
Officiële website/Facebook: Highway Chile / Helloïse
Muziekencyclopedie: Highway Chile / Helloïse
YouTube: Storybook Heroes [Highway Chile; album van gekoppelde videos]
YouTube: Cosmogony [Helloïse; album, CD heruitgave met bonus tracks]
YouTube: Fever [Highway Chile]
YouTube: Carol [Highway Chile]
YouTube: Jesse James [Highway Chile]
YouTube: Endless Trail [Highway Chile]
YouTube: Cosmogony [Helloïse]
YouTube: Broken Hearts [Helloïse]
YouTube: Run A Mile [Helloïse]
YouTube: For A Moment [Helloïse]
YouTube: Hard Life [Helloïse]
Van sommige singles in mijn collectie ken ik de muziek goed, maar weet ik bijzonder weinig van de artiest in kwestie. Johnny & Orquesta Rodrigues is zo'n geval.
Dan ga ik even zoeken op internet en weet ik snel meestal zo'n beetje alles over de betrokkene. Zo niet bij Johnny Rodrigues. Er is bar weinig over hem te vinden.
Wat ik wel vond is dat hij in 1951 geboren werd op de Kaapverdische Eilanden, met zijn familie naar de Verenigde Staten vluchtte toen hij werd opgeroepen voor het Portugese leger om te dienen in Angola en in 1974 in Nederland terecht kwam.
Hij werd diskjockey in discotheek Ma Belle Amie in Scheveningen van eigenaar Peter Tetteroo, bekend van de Tee Set, en toen die bemerkte dat Johnny kon zingen nam hij een single met hem op: Hey Mal Yo (een bewerking van een Portugees volksdansje). Het werd een nummer 1 hit in Nederland en België en ook een succes in vele andere Europese landen.
De artiestennaam Johnny & Orquesta Rodrigues is trouwens apart omdat 'orquesta' het Spaanse woord voor orkest is en Johnny in het Portugees zingt ('orquestra' had dus beter geweest). Daarnaast was er geen sprake van een orkest, de muziek werd gespeeld door de leden van Tee Set. Op de instrumentale b-kant Johannesburg komt Johnny niet eens voor.
Het zou voor Johnny bij dit ene grote succes blijven. Hij mocht nog drie singles (Hasibaba, Mariquinha en Uma Casa Portuguesa) en een LP maken, maar geen van allen kon het succes van Hey Mal Yo evenaren. Volgens de informatie die ik vond moest hij uiteindelijk Nederland verlaten omdat hij geen verblijfsvergunning kreeg.
© 2018 TTZL
Discogs: Johnny & Orquesta Rodrigues
Wikipedia EN: Johnny Rodrigues
Wikipedia NL: Johnny Rodrigues
YouTube: Hey Mal Yo [TopPop clip]
YouTube: Johannesburg
YouTube: Hasibaba
YouTube: Mariquinha
YouTube: Uma Casa Portuguesa
In 2013 kwamen Morten J. Olsen (drummer, percussionist, DJ, producer en kunstenaar uit Noorwegen) en Rubén Patiño (musicus en kunstenaar uit Spanje) met een nieuw project: een muziekcassette (!) van ongeveer twintig minuten met intelligent techno getiteld Dominant Akkord en als uitvoerend artiest werd 'Navngitt Mønster Opptog' vermeld.
