Zoeken in deze blog

zaterdag 24 april 2021

#441: Jim Steinman - Bad For Good (1981) / Pandora's Box - Original Sin (1989)

Deze week kwam het bericht dat Jim Steinman is overleden op 73-jarige leeftijd. Steinman was al vanaf de late jaren zestig actief aan de Amerikaanse oostkust als componist en tekstschrijver van musicalnummers, maar zou bekend worden als componist en producer voor heel verschillende artiesten als Bonnie Tyler (Total Eclipse Of The Heart), Air Supply (Making Love Out Of Nothing At All) en The Sisters of Mercy (This Corrosion en More).

Het bekendst is echter zijn samenwerking met Marvin Lee Aday (beter bekend als Meat Loaf) die hij in 1973 ontmoette. Gedurende 1974 en 1975 werkten ze samen aan een project dat het Bat Out Of Hell album zou worden en na een lange zoektocht naar een platenmaatschappij die het album wilde uitgeven, kwam het album uiteindelijk in 1977 uit. Zoals bekend werd het een doorslaand succes met nummers als Paradise By The Dashboard LightYou Took The Words Right Out Of My Mouth en titelnummer Bat Out Of Hell

Ook daarna hadden ze samen succes met Meat Loaf's tweede album Dead Ringer (met Read 'Em And Weep) en een wereldwijde nummer 1 hit met I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That) van Bat Out Of Hell II: Back into Hell. Soms verscheen er ook een tenenkrommende cover zoals de versie van Read 'Em And Weep van Barry Manilow of It's All Coming Back to Me Now van 'scream queen' Celine Dion

Dion's cover is trouwens niet origineel van Meat Loaf, maar het staat op het conceptalbum Original Sin (uit 1989) van Pandora's Box. Dat was een weinig succesvol project van Jim Steinman voor vier zangeressen die afwisselend solo of samen de vocalen verzorgen: Ellen Foley (Original Sin), Gina Taylor (Safe Sex), Deliria Wilde (It Just Won't Quit) en Elaine Caswell (It's All Coming Back To Me Now).

Luister naar Caswell's versie en hoor hoe die Dion's versie wegblaast. Er staat overigens nog een vijfde zangeres  op het album, Holly Sherwood (waarvan wel beweerd wordt dat het dezelfde persoon is als Deliria Wilde) met het fijne Good Girls Go to Heaven (Bad Girls Go Everywhere).

Eerder refereerde ik aan Meat Loaf's tweede album Dead Ringer, maar dat moest eigenlijk Bad For Good worden. Door aanhoudende stemproblemen van Meat Loaf kon hij de nummers echter niet inzingen en besloot Jim Steinman dat dan maar zelf te doen. Het werd Steinman's enige album onder zijn eigen naam. Het is echter goed te horen dat het album een metgezel is van Bat Out Of Hell als je Bad For Good, Lost Boys And Golden Girls, Stark Raving Love of Left In The Dark beluistert. Het feit dat Todd Rundgren weer mee-produceerde zal ook geholpen hebben om Bad For Good tot een uitstekend album te smeden. 

Opvallend was dat het in 1981 uitkwam in het LP + 7" single formaat omdat het geheel was te lang voor één LP, maar te kort voor een dubbel-LP. Steinman besloot toen om de The Storm (Prologue To The Album "Bad For Good") op kant A van de single te zetten en Rock And Roll Dreams Come Through (Epilogue To The Album "Bad For Good") op kant B. Hierdoor moet je dus eerst kant A van de single draaien, dan de hele LP en afsluiten met kant B van de single. Dit bleek te ingewikkeld voor de platenmaatschappij (en later voor Spotify) want toen het album jaren later op CD uitkwam werden tracks van de single doodleuk achter het album geplakt, er op de verkeerde plek tussen geplaatst of gewoon weggelaten.

© 2021 TTZL


Officiële website: Jim Steinman
Wikipedia EN: Jim Steinman
Wikipedia NL: Jim Steinman

YouTube: Bad For Good [album]
YouTube: Original Sin [album]
Spotify: Bad For Good [album]
Spotify: Original Sin [album]

Jim Steinman
YouTube: Bad For Good

Pandora's Box
YouTube: Original Sin
YouTube: Safe Sex

YouTube: Paradise By The Dashboard Light [Meat Loaf]
YouTube: Bat Out Of Hell [Meat Loaf]
YouTube: Total Eclipse Of The Heart [Bonnie Tyler]
YouTube: Making Love Out Of Nothing At All [Air Supply]
YouTube: This Corrosion [The Sisters Of Mercy]
YouTube: More [The Sisters Of Mercy]
YouTube: Read 'Em And Weep [Meat Loaf]
YouTube: Read 'Em And Weep [Barry Manilow]
YouTube: It's All Coming Back to Me Now [Celine Dion]

zondag 18 april 2021

#440: Brand X - Unorthodox Behaviour (1976)

Aan het einde van 1974 deelde Peter Gabriel mee dat hij Genesis ging verlaten. De andere leden wilden met de band doorgaan en een zoektocht naar een nieuwe zanger werd gestart. Drummer Phil Collins combineerde altijd al sessiewerk met Genesis en tijdens deze gedwongen pauze werd dat er niet minder op. 

Hij ontmoette zo John Goodsall (gitaar), Percy Jones (bas) en Robin Lumley (toetsen) die (met drie andere muzikanten) net een jazz fusion band waren begonnen: Brand X. Collins verving de drummer en al snel werd het sextet een kwartet. Zij doken de studio in en namen in september en oktober 1975 het album Unorthodox Behaviour op.

Direct daarna zou Phil Collins met Genesis in de maanden oktober en november het album A Trick of the Tail met Genesis vast te leggen. De zoektocht naar een nieuwe zanger voor Genesis was lang en vruchteloos geweest en na een succesvolle test werd besloten dat Collins voortaan de vocalen voor zijn rekening zou nemen. Het Genesis-album kwam in februari 1976 uit en het iets eerder opgenomen Brand X-album in juni 1976.

Wat mij betreft behoort Unorthodox Behaviour tot het beste dat het genre heeft opgeleverd, vergelijkbaar met het beste werk van Return To Forever, Weather Report en Mahavishnu Orchestra. Er is veel afwisseling, zowel in tempo als dynamiek, en het muzikale vakmanschap én spelplezier spat er werkelijk vanaf. Hier zijn vier mensen voor hun plezier muziek aan het maken en wij, gewone stevelingen, mogen er gelukkig van meegenieten. 

In de zeven nummers op het album valt op dat er twee fracties binnen de band zijn te onderscheiden. Aan de ene kant is er percussieve invloed die ingebracht wordt door Jones en Collins en aan de andere kant is er de lyrisch melodieuze inbreng van Goodsall en Lumley. Dat eerste is goed te onderscheiden in de eerste nummer Nuclear Burn (met een intro dat me nog iedere keer kippenvel bezorgt), titeltrack Unorthodox Behaviour en Running On ThreeIn Euthanasia Waltz en Touch Wood voeren juist de melodieuze aspecten de boventoon, terwijl beide invloeden in Born Ugly en Smacks Of Euphoric Hysteria een mooie synthese vormen.

Brand X is (met inactieve tussenpozen) blijven bestaan, al is momenteel alleen John Goodsall nog over van de originele line-up. De meest interessante albums zijn in de beginjaren gemaakt, misschien niet geheel toevallig overlappend met de periode waarin Phil Collins deel uitmaakte van de band (1976-1982). Deze albums zijn (geremastered) verzameld op de 4CD box Nuclear Burn die voor nog geen 20 euro (inclusief verzendkosten) te verkrijgen is bij Burning Shed (vanuit Engeland) of iets duurder in Nederland via Platomania.

© 2021 TTZL

Officiële Facebook: Brand X
Wikipedia EN: Brand X
Wikipedia NL: Brand X

YouTube: Unorthodox Behaviour [album]
Spotify: Unorthodox Behaviour [album]

YouTube: Nuclear Burn
YouTube: Born Ugly
YouTube: Touch Wood

zondag 11 april 2021

#439: God - Panic Underneath The Arches (2019)

"God" kiezen als bandnaam lijkt geen gelukkige keuze, want probeer dat maar eens op internet als zoekterm te gebruiken. Toch is dat wat tientallen artiesten gedaan hebben, waaronder God van Steven Wilson en Richard "Ford" Leggott. Eerstgenoemde is nu natuurlijk vooral bekend van Porcupine Tree (1987-2010) en zijn solowerk (2008-), maar hij heeft daarnaast vele andere solo en non-solo projecten en bands als Altamont, Karma, Bass Communion, Blackfield, Continuum, I.E.M., No-Man en Storm Corrosion.

Samen met zanger en multi-instrumentalist Ford maakte Wilson in de late jaren 80 en en vroege jaren 90 muziek als God en ze namen dit ook op. Tot een uitgave van die muziek kwam het echter nooit, mede doordat Wilson's bands Porcupine Tree en No-Man begonnen door te breken en Ford zich ging richten op acteren.

Na een duik in zijn archief vond Wilson in 2019 de tijd rijp om toch een drietal nummers van die sessies met Ford uit te brengen. Het werd een gelimiteerde Tonefloat-uitgave, het Nederlandse label waarmee hij vaker samenwerkt. Er verschenen 666 exemplaren van de 12-inch op zwart vinyl en 333 stuks op gemarmerd vinyl. Gezien de naam die Steven Wilson inmiddels heeft opgebouwd hoeft het niet te verbazen dat die 999 exemplaren zeer snel van de hand gingen.

De muziek omschrijft Wilson zelf als "gebaseerd op een gedeelde liefde voor de new wave pop van artiesten als Talking Heads, Japan en Magazine" en dat hoor je inderdaad terug in de drie nummers. Wat je ook terughoort is het voor Wilson typerende gitaarwerk dat met name in Porcupine Tree verder verfijnd zou worden.

De tracks City, Bad Dreams en Love staan helaas (nog) niet in een hele goede kwaliteit op YouTube, maar de huidige clips zijn goed genoeg om een idee te krijgen van dit werk.

God is natuurlijk een voetnoot in het oeuvre van Steven Wilson, maar voor iedere serieuze volger van de man wel interessant. Geïnteresseerden kunnen gelukkig voor een exemplaar tegenwoordig altijd wel terecht op Discogs waar beide versies te koop worden aangeboden.


© 2021 TTZL


Officiële website: Steven Wilson
Discogs profiel: Ford
Wikipedia EN: Steven Wilson
Wikipedia NL: Steven Wilson

YouTube: City
YouTube: Bad Dreams
YouTube: Love

zondag 4 april 2021

#438: Peter Gabriel - Passion (Music for The Last Temptation of Christ) (1989)

In 1988 kwam The Last Temptation Of Christ van regisseur Martin Scorcese uit en zorgde voor heel wat ophef. Dit kwam doordat de film gebaseerd is op het boek De laatste verzoeking van Christus van de Griekse auteur Nikos Kazantzakis en niet op de versie uit de bijbel. Jezus wordt veeleer menselijk dan goddelijk geportretteerd. Verschillende christelijke bewegingen organiseerden protesten en boycots en in sommige landen werd de film gecensureerd of verboden. In Frankrijk kwam het zelfs tot aanslagen op bioscopen.

Voor de filmmuziek had Scorcese, misschien verrassend, Peter Gabriel gevraagd. Dit kwam wellicht doordat Gabriel op zijn voorgaande drie solo-albums (Peter Gabriel 3, Peter Gabriel 4 en So) blijk had gegeven van een oprechte interesse in wereldmuziek. Dat sloot mooi aan bij Scorcese's wens dat de muziek "noch oud noch modern was, geen pastiche was maar duidelijke verwijzingen naar de regio, tradities en sferen had, maar op zichzelf een levend iets was". Daarnaast had Gabriel met de soundtrack voor Birdy aangetoond te begrijpen waar het bij een filmscore om draait.

Peter Gabriel werd in contact gebracht met Lucy Duran van het National Sound Archive en kreeg zo toegang tot een rijke schakering van muziek uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Die combinatie van Gabriel's eigen ideeën en de inspiratie uit de originele muziek levert een bijzonder krachtige soundtrack  op. Ook de bijdragen van vele muzikanten en zangers (zowel westers als uit de regio) en het gebruik van originele instrumenten uit die regio draagt hieraan bij.

Peter Gabriel bracht echter niet gelijk met de film een soundtrack-album uit. In plaats daarvan kwam het album een jaar later uit omdat hij bepaalde ideeën eerst verder wilde uitwerken. Hierdoor is Passion zowel een soundtrack als een volledig op zichzelf staand werk geworden. Het was ook het eerste album dat op zijn eigen Real World label verscheen. In 1989 won het album een Grammy.

Heel zinvol is het niet om nummers uit het album te lichten, maar ik kan wel een paar hoogtepunten noemen. Opener The Feeling Begins zuigt je direct naar binnen met de gecreëerde spanning en sfeer. Of These, Hope kent een mooie ritmische bas en met A Different Drum en Troubled waan je je in een percussieparadijs. In titeltrack Passion is de combinatie van de stemmen van Peter Gabriel, Youssou N'Dour & Nusrat Fati Ali Khan gewoon hemels en (bijna) afsluiter It Is Accomplished leidt in de film naar de eindtitels en is een mooie, hoopvol klinkende track. Maar dompel je vooral onder in het gehele album.

Naast dit album stelde Gabriel nog een ander album samen waarop de originele mzuiek staat die als inspiratie had gediend: Passion - Sources. Ook dat album is voor de avontuurlijke ziel het beluisteren meer dan waard.

© 2021 TTZL

Officiële website: Peter Gabriel
Wikipedia EN: Peter Gabriel
Wikipedia NL: Peter Gabriel


YouTube: Of These, Hope
YouTube: Troubled
YouTube: Passion

YouTube: Passion - Sources [album]
Spotify: Passion - Sources [album]

zaterdag 27 maart 2021

#437: Triumph - Allied Forces (1981)

Record Store Day (RSD) komt eraan en zal dit jaar in twee delen worden gesplitst: 12 juni en 17 juli. De drie mannen van hardrocktrio Triumph (zie blog #159) zijn verkozen als Canadese RSD-ambassadeurs en ter gelegenheid daarvan zal er op dag één van RSD 2021 een uitgebreide heruitgave op vinyl verschijnen van hun beste en meest succesvolle album, Allied Forces.

Het is hun vijfde studio-album, het eerste album dat zij opnamen in hun eigen Metalworks Studios en het was een platina succes in zowel Canada als de VS. Drie singles haalden daar de hitparade.

Het album opent met een nummer dat vrij typerend is voor het hardrockgeluid van eind jaren zeventig/begin jaren tachtig. Dat neemt niet weg dat Fool For Your Love een prima track is. Magic Power dat daarop volgt is een wolf in schaapskleren. Het begin doet denken aan de nummers waarmee The Scorpions grote successen hadden, zoals Still Loving You, en dat is wat mij betreft niet per se een aanbeveling. Maar na een minuut gaat het tempo wat omhoog en even later wordt doorgeschakeld naar een nog hogere versnelling en dat red het nummer wat mij betreft van middelmatigheid.

Daarna volgt het korte intermezzo Air Raid dat als intro fungeert voor titeltrack 
Allied Forces en dat is het eerste hoogtepunt van het album. Veel energie, goede zang van drummer Gil Moore (die afwisselend met gitarist Rik Emmett de lead vocals verzorgt) en lekkere gitaarlicks ondersteund door inventief basspel van Mike Levine. Zo hoort hardrock te klinken! Kant A sluit af met het prima Hot Time (In This City Tonight) waarin rock and roll invloeden doorklinken. 

Kant B opent met het krachtige nummer (en succesvolle single) Fight The Good Fight waar af en toe die andere geweldige Canadese band Rush in doorklinkt. De band dendert daarna door het met zeven minuten lange Ordinary Man waarin vele tempo- en dynamiekwisselingen verwerkt zitten. Bij andere bands in dit genre zijn dit soort epische, uitgewerkte en afwisselende tracks vaak mijn lievelingssongs en dit nummer is daarop geen uitzondering. Het album sluit na het akoestische gitaarinterlude Petite Étude af met Say Goodbye en dat is net als de opener van kant A gewoon een potente rocktrack.

Triumph bestond van 1975 tot 1993 en maakte in die tijd tien studio-albums en één live-album. Tot aan 1988 bestond de band uit de hierboven genoemde drie  muzikanten en alleen op het laatste album uit 1992 was er een andere zanger/gitarist (Phil X) te horen. 

Na opname van Triumph in 2007 in de Canadian Music Industry Hall of Fame en in de Canadian Music Hall of Fame in 2008 volgde in datzelfde jaar twee reünieconcerten waarvan er één als CD+DVD werd uitgebracht: Live At Sweden Rock Festival. In 2019 volgde nog een kleinschalige reünie tijdens een "invite-only event" in de Metalworks Studios. De drie nummers die daar gespeeld zijn werden ook opgenomen en zullen voorkomen in de nog te verschijnen documentaire Triumph: Lay It On The Line.

© 2021 TTZL

Officiële website: Triumph
Wikipedia EN: Triumph
Wikipedia NL: Triumph

YouTube: Allied Forces [album]

YouTube: Magic Power
YouTube: Air Raid
YouTube: Allied Forces
YouTube: Ordinary Man
YouTube: Petite Étude
YouTube: Say Goodbye

YouTube: Still Loving You [The Scorpions]

zondag 21 maart 2021

#436: Corey Hart - First Offense (1983)

In oktober 1982 vond de introductie van de Compact Disc plaats in Japan en de rest van de wereld maakte vanaf maart 1983 kennis met het nieuwe medium. Dat is in zoverre relevant voor dit blog omdat het te maken heeft met de manier waarop ik kennis maakte met de muziek van Corey Hart

In de eerste jaren na de introductie van de CD ging je als early adaptor namelijk niet naar de winkel om een bepaalde CD te kopen, maar je ging kijken welke CD's er waren verschenen. Dan nam je een stapeltje CD's mee naar een luisterruimte en maakte daar je keuze. En (waarschijnlijk) in 1984 zal daar het debuutalbum First Offense van Corey Hart tussen hebben gezeten. Ook toen had ik al een voorliefde voor prog- en hardrock en wat meer experimentele muziek, maar soms heb je gewoon zin in een mooie pop rock plaat als deze. Goed geschreven en gespeelde nummers met hier en daar een rauw randje in zang en instrumentatie.

De Canadees Corey Hart is aan de overkant van de oceaan behoorlijk succesvol geweest (dertig Top 40 hits in Canada en negen in de VS), maar is verder vrij onbekend gebleven. Aan de muziek kan het volgens mij niet gelegen hebben. Zo heeft de albumopener (en single) Sunglasses At Night alles in zich van een hit, maar reikte het nummer in Nederland toch niet verder dan nummer 48 in de Nationale Hitparade (dTROS Top 50 en de Nederlandse Top 40 werden niet eens bereikt). De leuke videoclip ten spijt.

Het album staat vol met lekkere uptempo tracks als Lamp At Midnite en At The Dance, met als uitschieters Peruvian Lady en She Got The Radio. Maar ook met kalmere tracks als It Ain't Enough en The World Is Fire kan Hart prima uit de voeten en vooral Does She Love You en Cheatin' In School zijn heerlijke tracks. Alle nummers zijn door hem zelf geschreven en zijn heerlijk 'coole' vocalen (luister naar het "no, no, no, no, no, no" in Does She Love You) redden zelfs de mindere momenten in bepaalde nummers. Alleen het afsluitende Jenny Fey gaat ten onder aan een teveel aan pathos en wordt op den duur een chanson d'urine.

Na dit debuut volgde Boy In The Box, met daarop zijn grootste hit Never Surrender, en dat album is minstens zo sterk. Ik ben Corey Hart blijven volgen tot en met zijn vijfde album en daarna uit het oog verloren. Hij is echter albums blijven uitbrengen tot aan 1998 en daarna heeft hij zijn carrière op een laag pitje gezet tot aan 2014, waarna weer een EP en een album zijn verschenen. Hij is in de tussenliggende periode wel incidenteel blijven samenwerken met andere artiesten, als uitvoerende en/of als songschrijver.

© 2021 TTZL

Officiële website: Corey Hart
Wikipedia EN: Corey Hart

YouTube: First Offense [album]

YouTube: Peruvian Lady
YouTube: Lamp At Midnite
YouTube: It Ain't Enough
YouTube: At The Dance
YouTube: Jenny Fey

YouTube: Sunglasses At Night [videoclip]

zondag 14 maart 2021

#435: Frank Zappa ‎– F. Zappa's 10¢ Rare Meat - Feb.'62 (1983)

Begin jaren zestig probeert Frank Zappa als jonge twintiger de kost verdienen door op te treden in nachtclubs, maar ook door als componist te werken. Zo maakt hij in die tijd de soundtracks voor twee films: The World's Greatest Sinner (1962) en Run Home, Slow (1965). In dezelfde periode werkt hij als componist en producer voor lokale artiesten in de Pal Recording Studio van Paul Buff in Cucamonga, Californië. Zappa zou in augustus 1964 de studio overnemen van Buff en hernoemen in Studio Z.

Uit deze periode komen de opnamen die te horen zijn op de mini-LP F. Zappa's 10¢ Rare Meat - Feb.'62 uit 1983. De opnamen zijn daarna nog talloze keren uitgebracht, soms aangevuld met andere nummers uit die periode, door allerlei labels onder allerlei titelsDe genres van de nummers zijn rock & roll, surf music, (vroege) garage rock en vooral ook doo-wop:

Deze twee nummers zijn door Zappa geschreven en staan op de A en B kant van een single. Ze hebben een licht novelty-gehalte, wat in die tijd niet ongewoon was. De zanger is Ray Collins, die later zou opduiken als bandlid van The Mothers.

Deze twee nummers komen ook van één single en zijn door Zappa geschreven (en gespeeld) voor Bob Guy, de gastheer van het lokale horror TV programma Jeepers Creepers Theater. De tekst wordt niet gezongen, maar voorgedragen en dit is pure novelty.

Dit was een duo van twee broers met Mexicaanse wortels. Aan de A-kant van deze single is meegeschreven door Ray Collins en deze twee nummers wijzen op wat er later in de carriére van Zappa nog zou komen.

De liefde van Zappa voor doo-wop zat diep:

"The very first tunes that I wrote were 50's doo wop, Memories Of El Monte, and stuff like that. It's always been my contention that the music that was happening during the 50's has been one of the finest things that ever happened to American music and I loved it. I could sit down and write a hundred more of the 1950's type songs right now, and enjoy every minute of it."
Frank Zappa - In His Own Words (1974)

Vandaar ook de het vierde studio-album van The Mothers vol staat met door Zappa zelf gepende doo-wop nummers. Luister maar naar Cruising With Ruben & The Jets

Daar bleef het echter niet bij, want nummers van dat album kwamen regelmatig in nieuwe arrangementen op andere albums terecht. En ook op latere albums bleef Zappa nummers met doo-wop-invloeden opnemen, zoals WPLJ en Valerie van Burnt Weeny SandwichWould You Go All The Way van Chunga's Revenge en Cock-Suckers' Ball van Does Humor Belong In Music.

© 2021 TTZL

zondag 7 maart 2021

#434: Brian Eno-David Byrne - My Life In The Bush Of Ghosts (1981)

In het blog van vorige week (#433) verwees ik al naar deze absolute favoriet van mij. David Byrne en Brian Eno werkten aan My Life In The Bush Of Ghosts in 1979/80, nog voor Remain In Light (van Talking Heads) in oktober 1980 uitkwam. Het Eno-Byrne album verscheen echter pas in februari 1981 omdat het regelen van de rechten van de gebruikte samples lang duurde. 

Het album bestaat uit muziek die 'anders' klinkt dan gewoonlijk. Dit komt ten eerste doordat Eno en Byrne ritmes uit Afrika en het Midden-Oosten gebruikten naast de (voor die periode) modernste elektronische technieken. Daarnaast maakten ze gebruik van found sounds. Zo werd bijvoorbeeld het geluid van een klap op een kartonnen doos een basdrum en werd de ruis van een van de radio opgenomen sample onderdeel van de donkere sfeer van een nummer.

Die samples spelen overigens de hoofdrol. Eno en Byrne waren niet de eersten die de techniek toepasten. Eerdere voorbeelden zijn Stevie Wonder's Journey Through "The Secret Life of Plants" en het vroege werk van Yellow Magic Orchestra. Het belang van My Life In The Bush Of Ghosts zit echter in het feit dat hier voor de eerste keer de samples de 'lead vocals' voor hun rekening nemen. De stemmen van Eno en Byrne zelf zijn niet te horen op de plaat. 

Het is belangrijk om je te realiseren dat Eno en Byrne nog geen gebruik konden maken van de apparatuur (samplers en sequencers) zoals we die nu kennen. Wat je hoort is het resultaat van het gebruik van twee tape recorders (één met de muziek en één met de samples) en heel veel geduld.

De bronnen van de gebruikte samples zijn heel divers. Zo is er een talk show host in America Is Waiting, een Libanese bergzanger in Regiment en The Carrier, evangelisten in Help Me Somebody en Come With Us en een duivelsuitdrijver in The Jezebel Spirit.

Het is lastig om favorieten aan te wijzen maar Mea Culpa, waarin een boze beller en een gladde politicus op de radio te horen zijn, springt er wat mij betreft wel bovenuit. Ook het enige nummer zonder vocalen, Mountain Of Needles, is een prachtig, atmosferisch nummer dat ik erg goed vind.

Ook mooi is Qu'ran, maar aan dit nummer zit wel een verhaal vast. Het stond op de eerste versie van het album en gebruikt samples van Algerijnse moslims die de Koran reciteren. Op verzoek van de Islamic Council of Great Britain werd deze track op de tweede oplage van het album vervangen door Very Very Hungry

Op de eerste CD-uitgave in 1986 stonden dan weer beide nummers, maar op de geremasterde uitgave uit 2006 (nu voor nog geen 7 euro te koop!) staat weer alleen Very Very Hungry. Daarnaast staan er op de geremasterde versie zeven bonus tracks uit dezelfde sessies die alleen afvielen vanwege de beperkte speelduur van een vinyl LP (aan de kwaliteit van de nummers heeft het niet gelegen).

© 2021 TTZL


Fan website: David Byrne / Brian Eno
Wikipedia EN: David Byrne / Brian Eno
Wikipedia NL: David Byrne / Brian Eno


YouTube: Mea Culpa
YouTube: Regiment
YouTube: Qu'ran 
YouTube: The Carrier
YouTube: A Secret Life
YouTube: Come With Us