Zoeken in deze blog

zondag 2 juli 2023

#555: Paul Hardcastle - 19 (1985)

Eind 1981 was Paul Hardcastle te horen op singles van de Britse band Direct Drive en kort daarna stond hij aan de wieg van First Light. Toen die band ophielt te bestaan maakte hij voor het kleine, Amerikaanse Profile Records in 1985 zijn eerste solo-album: Rain Forest. Van dat album werd het titelnummer een bescheiden hit.

Dat album viel op bij het grotere Chrysalis Records en hij mocht voor hen nog in hetzelfde jaar een album maken. Hierop komen twee nummers van dat eerste album terug in een nieuwe versie (Rainforest en King Tut), maar het zal een ander nummer zijn dat hem beroemd maakt.

Dat nummer gaat ook de boeken in als één van de eerste nummers waarin samples en processed speech een belangrijk onderdeel zijn van de track. Aangezien er weinig tot geen precedenten waren, heeft dit tot aardig wat juridische hoofdbrekens geleid. 

Ik heb het natuurlijk over de wereldwijde hit 19, die Hardcastle maakte na het zien van de documentaire Vietnam Requiem en waarvan ook samples gebruikt worden in het nummer. De claim dat de gemiddelde leeftijd van de combat soldier in de Vietnamoorlog slechts 19 jaar was (een claim die trouwens niet onomstreden is) kwam hard binnen bij Hardcastle en werd de kern van de track.

Het nummer is een heerlijke en effectieve mengeling van synth-pop en electro, gemengd met smooth jazz-invloeden en de al eerder genoemde samples en processed speech. In dertien landen werd het nummer een nummer 1 hit (ook in Nederland) en in vele andere landen belandde het ook in de bovenste regionen van de hitlijsten. In de VS kwam het nummer tot de vijftiende plaats, maar dat was alleen maar omdat sommige Amerikaanse radiostations weigerden het nummer te draaien (airplay telde mee voor de hitlijsten). Ze vonden het nummer 'anti-Amerikaans', iets wat Hardcastle altijd ontkent heeft.

Ik kocht de 12-inch versie waarop een Extended Version (ruim vijf minuten) van het nummer staat. Eigenlijk is die term niet correct, want de albumversie duurt nog een minuut langer, maar deze 12-inch versie was in ieder geval aanmerkelijk langer dan de 7-inch single. Op de b-kant van de 12-inch staan Fly By Night en Dolores, twee leuke non-album tracks die echter niet het niveau van 19 halen.

De hierboven genoemde drie versies van 19 zijn slechts een paar van de vele, vele versies van 19. Opvallend is dat er ook anderstalige versies (Frans, Japans, Spaans, Duits) gemaakt zijn van het nummer en dat heeft zeker bijgedragen aan het succes. Heel veel van die versies komen terug op de 4CD-box Nineteen and Beyond: 1984-1988 die op 28 juli 2023 zal verschijnen. Via de shop van de website Super Deluxe Edition is een versie te bestellen met een exclusieve bonus CD met daarop de anderstalige versies.

Paul Hardcastle had na het succes van 19 nog een hit met Don't Waste My Time, maar het eerdere succes kon hij niet continueren. De vraag is ook of dat zijn ambitie was. Hij is namelijk zeer actief gebleven in de muziek. Hij maakt nog steeds reguliere albums en daarnaast heeft hij een smooth jazz serie en maakt muziek met anderen in formaties als Kiss The Sky en The Jazzmasters. Ook is hij actief als songschrijver voor anderen, producer, sessiemuzikant en radiopresentator.

© 2023 TTZL


Official website: Paul Hardcastle
Wikipedia EN: Paul Hardcastle
Wikipedia NL: Paul Hardcastle

YouTube: Fly By Night
YouTube: Dolores

YouTube: Rainforest
YouTube: King Tut
YouTube: 19 [original music video]

zondag 25 juni 2023

#554: Volker Bertelmann - All Quiet On The Western Front (Soundtrack From The Netflix Film) (2023)

Dankzij de documentaire The Sound Weavers (terug te kijken via NPO Plus) maakte ik een maand of drie geleden kennis met de 'hedendaagse' neoklassieke muziek (zo wordt het tenminste in de documentaire genoemd) van Ludovico Einaudi, Joep Beving, Hania Rani en Hauschka. 

Deze componisten én uitvoerders bereiken massa's mensen die niet in concertzalen te vinden zijn en halen uit inkomsten voornamelijk binnen via de grote streamingplatforms (hun muziek wordt vele miljoenen keren gestreamd, ook dankzij een populaire Spotify playlist als Peaceful Piano). 

Vanuit de serieuze klassieke muziek wordt er door musici en critici met enig dedain naar dit genre gekeken. Het zou alleen maar bedoeld zijn om te behagen en niet om uit te dagen of grenzen op te zoeken. Als ik dan luister naar Nuvole Bianchi van Ludovico Einaudi of Ab Ovo van Joep Beving dan snap ik aan één kant wel wat ze bedoelen, maar ben ik het aan de andere kant niet helemaal eens met de kritiek. 

Niet iedereen wil experimenteel en afwijkend bezig zijn en dat geldt voor zowel musici als luisteraars. En daar is niets mis mee. En zelfs als je wel een muzikaal avontuurlijke geest hebt (zoals ik van mijzelf vind) heb je behoefte aan verschillende soorten muziek voor verschillende stemmingen en bezigheden.

Daarnaast doe je deze componisten tekort, want bijvoorbeeld Rani maakt naast werk als Glass ook nummers als Nest waarin ze andere elementen dan piano toevoegt, in dit geval onder andere vocalen.

Het beste bevalt mij echter de muziek van Hauschka. Hij is bekend geworden met zijn composities voor prepared piano (zoals Long Walk of Traffic), in de voetsporen van John Cage, maar maakt ook composities als Curious. 

Hauschka is het alias van Volker Bertelmann en hij componeert en speelt al sinds 2004 muziek onder die naam. Hij werd echter steeds vaker gevraagd om soundtracks voor films te maken en sinds 2017 doet hij dat onder zijn eigen naam.Het alias Hauschka blijft hij wel gebruiken voor zijn reguliere albums.

Zijn grootste succes tot nu toe is de soundtrack voor de Netflix film Alll Quiet On The Western Front (origineel: Im Westen Nichts Neues) uit 2022. Het is een bewerking van het boek van Erich Maria Remarque over de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, eerder verfilmd in 1930 en 1979. 

Bertelmann's muziek is donker, dreigend en minimalistisch en alhoewel ik de film nog niet heb gezien, kan ik mij voorstellen dat het er goed bij past. Het feit dat hij zowel de BAFTA als de Oscar heeft gewonnen met zijn soundtrack illustreert dat ook. 

Opvallend is het gebruik van een zeer krachtig, drietonig leidmotief dat al in de eerste track (Remains) geïntroduceerd wordt. Bertelmann heeft verteld dat hij die tonen heeft gemaakt op het harmonium van zijn overgrootmoeder, daarbij gebruikmakend van de contrabasfunctie. Verderop in de soundtrack komt het motief regelmatig terug en qua sfeer doet de muziek mij denken aan de prachtige soundtracks van Ben Frost voor de drie seizoenen van de (prachtige, ook Duitse) Netflix serie Dark.

Over het algemeen zijn de nummers op het album vrij kort, maar ze vormen wel een mooi geheel. Vooral tracks als Flares, Ludwig, Comrades, 72 Hours, War Machines en Last Combat bevallen mij zeer, maar eigenlijk kun je maar beter het hele album beluisteren, voor maximaal effect.


© 2023 TTZL


Official website: Volker Bertelmann/Hauschka


YouTube: Remains
YouTube: Flares
YouTube: Ludwig
YouTube: Comrades
YouTube: 72 Hours
YouTube: War Machines
YouTube: Last Combat

YouTube: Nuvole Bianchi [Ludovico Einaudi]
YouTube: Ab Ovo [Joep Beving]
YouTube: Glass [Hania Rani]
YouTube: Nest [Hania Rani]
YouTube: Long Walk [Hauschka]
YouTube: Traffic [Hauschka]
YouTube: Curious [Hauschka]
YouTube: Dark - Cycle 1 [Ben Frost]

zondag 18 juni 2023

#553: VA - Alle 13 Goed! (Vaderdag 2023)

De moderne vorm van Moederdag ontstond in 1908 in de Verenigde Staten. Twee jaar later ontstond daar ook de traditie om Vaderdag te vieren. Het duurde wel enige decennia voordat het echt ingeburgerd raakte. Zo werd het gebruik in Nederland pas per 2 oktober in 1937 ingevoerd en in 1948 verplaatst naar de derde zondag van juni. Maar wat heeft dat met een muziekblog te maken, hoor ik u denken!

Nou, ter ere van Vaderdag 2023 heb ik een heus verzamelalbum samengesteld onder de titel Alle 13 Goed! (de fameuze serie albums uit de jaren zeventig en tachtig). Hierop staan nummers die (bijna) allemaal 'Daddy' of 'Father' in de titel hebben: 

  • Boney M - Daddy Cool
    Een nummer zo iconisch, dat een discussie over 'goed' of 'fout' bij voorbaat overbodig is. Eén van de smaakmakers van 1976.
  • Fleetwood Mac - Oh Daddy
    Een albumtrack van Rumours uit 1977, behalve in Japan waar het ook op single uitkwam. Een typische ballad van de hand van Christine McVie, ook door haar prachtig gezongen.
  • Jim Gilstrap - Swing Your Daddy
    In 1975 de verrassende (en enige) hit van deze artiest. Ik word nog steeds vrolijk als het nummer weer eens hoor (ooh bap poo di doo wah oh wap...).
  • Cat Stevens - Father And Son
    Vanaf 1970 had Cat Stevens een aantal topjaren waarin hij het ene mooie album na het andere maakte en ook vele hist scoorde. Zo ook dit mooie midtempo-nummer dat van het Tea For The Tillerman album komt.
  • George Michael - Father Figure
    Van later datum (1987) is deze fraaie ballad waarop met name de koortjes mij nog altijd zeer kunnen bekoren.
  • Chicory Tip - Son Of My Father
    Dit is een Engelse band die slechts één album en een handvol singles heeft gemaakt. Het nummer werd in 1972 een flinke hit (top 10 in NL), is heel aanstekelijk en door het de keyboard hook is het een regelrechte oorwurm.
  • Horace Silver - Song For My Father
    Ik wilde dat deze Alle 13 Goed! een eclectisch geheel zou worden en daarom ook deze prachtige jazzbijdrage uit 1965 van Horace Silver, afkomstig van zijn meest succesvolle album met dezelfde titel.
  • Frank Zappa - Father O'Blivion
    Een iets andere invulling van het begrip 'vader', maar mijn held mocht natuurlijk ontbreken. Afkomstig van zijn topalbum Apostrophe(') uit 1975.
  • Bruce Springsteen - My Father's House
    In blog #5 heb ik mijn enthousiasme voor het ultieme solo-album (gitaar en mondharmonica) Nebraska uit 1982 van Springsteen al eens laten blijken. Dit nummer illustreert prachtig waarom.
  • Eric Clapton - My Father's Eyes
    Eerlijk gezegd ken ik het album waar dit nummer op staat (Pilgrim, 1998), maar dit soulvolle nummer klinkt lekker genoeg om daar eens verandering in aan te brengen.
  • Queen - Father To Son
    Deze track komt van het album Queen II uit 1974, dus nog van vóór de doorbraak. Het is een lekker heftig nummer met veel afwisseling. 
  • Peter Gabriel - Father, Son
    Misschien ook niet heel bekend, dit nummer van Peter Gabriel afkomstig van zijn album OVO uit 2000. Het is de soundtrack voor de Millenium Dome Show en verdient meer aandacht dan het heeft gekregen (naar mijn bescheiden mening).
  • Mike + The Mechanics - The Living Years
    Als een soort van bonus een nummer zonder 'Daddy' of 'Father' in de titel, maar met misschien wel de mooiste tekst over een vader/zoon-relatie. Het staat op het album Living Years uit 1988 en wordt prachtig gezongen door Paul Carrack (zie ook blog #344). Kippenvel.

Fijne vaderdag!

© 2023 TTZL


Spotify: Alle 13 Goed! (Vaderdag 2023) [playlist]

zaterdag 10 juni 2023

#552: vidnaObmana - The Circuit Abstract (2015)

vidnaObnama (in het begin als Vidna Obmana geschreven) is een alias van de Belgische muzikant Dirk Serries. De term betekent 'optische illusie' in het Servisch en Serries vond het goed passen bij zijn muziek. Vanaf 1984 verschijnen er vele albums van vidnaObmana en alhoewel er ook platen met drone of experimentele muziek tussen zitten, gaat het hierbij veelal om werkstukken van verstilde ambient.


Om een idee te krijgen kun je luisteren naar Memories  Compiled¹ en Memories Compiled² waarop vroege cassette-uitgaven uit 1989-1991 zijn verzameld. Uit 1994 komt The Spiritual Bonding en dat is één van mijn favoriete vidnaObmana albums.

Serries zette in 2007 een punt achter vidnaObmana en ging toen verder onder de alias Fear Falls Burning, onder zijn eigen naam en nog een reeks aan samenwerkingsverbanden met andere artiesten.

Toch verschijnen er sinds 2007 nog wel nieuwe uitgaven van vidnaObmana, zijnde live- en archiefmateriaal. Ook is het Poolse Zoharum bezig met een prachtige serie geremasterde heruitgaven. 

Eén van de meest interessante uitgaven na 2007 is voor mij de uitgave op Record Store Day 2015: The Circuit Abstract.

Het is een enkelzijdige plaat waarop één track van ruim vijftien minuten staat, ook getitled The Circuit Abstract. Wat opvalt aan het nummer is dat het veel meer ritmiek heeft dan je doorgaans bij vidnaObmana hoort, maar onder die ritmiek hoor je wel weer de vertrouwde patronen en verschuivingen daarin die de muziek van vidnaObmana zo kenmerken. Het nummer verdient (vereist, misschien wel) aandachtige beluistering, maar daar krijg je dan ook een hoop voor terug. Een essentieel onderdeel van de catalogus, wat mij betreft.

De track blijkt al in februari 2000 te zijn opgenomen, maar ik vermoed dat het thematisch nooit paste op een album. Mooi dus, dat op deze manier de muziek vijftien jaar later toch nog het levenslicht heeft gezien. 

Van de vinylversie zijn trouwens nog wat exemplaren beschikbaar bij platenmaatschappij Tonefloat en de track is ook digitaal verkrijgbaar via Bandcamp.

© 2023 TTZL


Wikipedia EN: Vidna Obmana


Spotify: Memories Compiled¹ [compilatie]
Spotify: Memories Compiled² [compilatie]
Spotify: The Spiritual Bonding [album]

zondag 4 juni 2023

#551: Nick Cave & The Bad Seeds - Animal X (2013)

In blog #511 heb ik al eens aangegeven wat ik vind van de manier waarop Record Store Day (RSD) zich ontwikkelt. Laat ik daarom maar eens terugkeren naar  20 april 2013 toen ik Animal X (een picture disc 7" single) van Nick Cave & The Bad Seeds kocht. Het nummer verscheen op RSD kort nadat het album Push The Sky Away in februari 2013 was verschenen.

Op dat album versmelt het rauwe, intense geluid van de voorgaande albums met The Bad Seeds met het verstilde geluid van de soundtracks die Cave samen met Bad Seed Warren Ellis maakt (op het moment van schrijven zijn dat er al zeventien).

Tijdens de sessies, die zouden resulteren in het sombere, majestueuze, angstaanjagende en tegelijk kwetsbare album Push The Sky Away, ontstond ook het nummer Animal X. Het nummer paste echter niet mooi bij de andere tracks en viel daardoor buiten de boot. De muziek van is agressiever van toon dan van wat op het album te horen is.

De track was echter te goed om verloren te laten gaan. Daarom werd het als een éénzijdige single uitgebracht op RSD 2013. Op die manier konden we toch kennis maken met dit aparte werk waarop Cave zijn tekst niet zingt maar ritmisch voordraagt. 

En die tekst is een raadselachtige aaneenschakeling van beeldspraken waar iedereen waarschijnlijk een eigen interpretatie aan zal geven:

And he calls out something in a language she doesn't understand
And she put her hand on his stomach, just for the joy of it
But his stomach was where his head was

De combinatie van de muziek en de tekst werkt echter mooi en het is een intrigerend nummer dat mij in ieder geval blijft boeien. 

Gelukkig is het nummer ook verschenen op de B-Sides & Rarities verzamelaar, zodat veel meer mensen ervan kunnen genieten. Die compilatie maakt trouwens duidelijk dat 'b-kantje' in het geval van Cave c.s. geen indicatie is van de kwaliteit van een nummer. Het album staat vol juweeltjes die inderdaad een tweede leven verdienden. 

© 2023 TTZL


Official website: Nick Cave
Wikipedia EN: Nick Cave
Wikipedia NL: Nick Cave

YouTube: Animal X
Spotify: Animal X

Spotify: Push The Sky Away [album]
Spotify: B-Sides & Rarities [album]

zaterdag 27 mei 2023

#550: Tina Turner - Acid Queen (1975)

Het was, sinds het verschijnen van haar boek My Love Story in 2018, bekend dat Tina Turner aan meerdere ziektes leed. Toch kwam het bericht van haar dood op 83-jarige leeftijd nog enigszins onverwacht. 

Nu denk je bij Tina Turner al snel aan de glorieperiode met de Ike & Tina Turner Revue, ondersteund door de Kings Of Rhythm en The Ikettes. Of aan de periode waarin Tina Turner succesvol was als solo-artiest (vanaf 1984 met Private Dancer), maar daar wil ik het niet over hebben. 

Een andere interessante periode ligt namelijk in het midden van de jaren zeventig, wanneer Tina langzaamaan loskomt van Ike. Het begint met haar solo-debuut Tina Turns the Country On! uit 1974 waarmee Ike haar bij een groter publiek onder de aandacht hoopt te brengen. Dat lukt niet echt, maar dan wordt Tina door The Who gevraagd om de rol van Acid Queen te spelen in de filmversie van hun rockopera Tommy. Tina's versie van het nummer Acid Queen slaat in als een bom en om munt te slaan uit de ontstane situatie wordt er een tweede solo-album met Tina gemaakt, natuurlijk onder de titel Acid Queen. 

Op kant A staan vijf covers en het album start met twee nummers van de Rolling Stones,  Under My Thumb en Let's Spend The Night Together, en die klinken verdomd lekker. Daarna volgen twee covers van The Who. Naast een nieuwe versie van Acid Queen ook een heerlijk slepende (met strijkers versierde) versie van I Can See For Miles. 

De afsluiter van kant A is wat mij betreft het hoogtepunt: Whole Lotta Love van Led Zeppelin. Het is een door de bas gedreven versie met fijn gitaarwerk en opnieuw accenten door de strijkers. Tina's versie is heerlijk traag, ze kan zich vocaal helemaal laten gaan en het nummer heeft een hele mooie coda. Dat is nog eens een manier om een nummer af te sluiten!

Kant B wordt gevuld met vier nieuwe nummers van Ike Turner, waaronder het duet Baby - Get It On dat een succesvolle single wordt (in Nederland een Top 10 hit). Het is een uptempo nummer met disco-invloeden en fijne blazers. Daarna komt Bootsey Whitelaw en dat is een lekker mid-tempo nummer met blues-invloeden. De andere twee tracks, Pick Me Tonight en Rockin' And Rollin', zijn prima nummers maar niet zo memorabel.

Baby - Get It On zou Tina's laatste single met Ike zijn, want na veel lichamelijk en geestelijk misbruik vond Tina het genoeg en vluchtte ze op 1 juli 1976 uit de relatie en vroeg een scheiding aan. Het album Acid Queen was daarmee een voorbode van wat nog zou komen: Tina werd solo nog succesvoller dan ze samen met Ike ooit was geweest.

Tekenend voor de handelswijze van Ike was de manier waarop de stemmen van The Ikettes terecht kwamen op de albums Over-Nite Sensation en Apostrophe (') van Frank Zappa. Beide waren in dezelfde studio aan het werk en  Ike vond het goed dat zij zongen bij Zappa, maar dan mocht hij hen niet meer betalen dan 25 dollar per nummer. Dat was namelijk wat Ike aan The Ikettes betaalde en als Zappa meer gaf dan was hij bang dat zij dat voortaan ook van Ike wilde hebben. Zappa gaf de dames echter 25 dollar per uur. 

Tina Turner, Linda Sims en Debbie Wilson zijn te horen op vijf van de zeven nummers op Over-Nite Sensation (waaronder I'm The Slime en Montana) en op Cosmik Debris and Uncle Remus van Apostrophe ('), maar hun namen mochten van Ike niet vermeld worden in de credits. En hoewel de vocale partijen behoorlijk uitdagend waren en er flink gestudeerd moest worden (luister maar naar het middenstuk van Montana) kun je ook duidelijk horen dat ze er plezier in hadden.

Gelukkig was voor Tina het tweede deel van haar leven zowel artistiek als privé een stuk beter, want naast haar solo-carrière had ze in 1986 Erwin Bach ontmoet, een Duitse music executive, waarmee ze gelukkig was tot aan haar dood.

© 2023 TTZL


Official website: Tina Turner
Wikipedia EN: Tina Turner
Wikipedia NL: Tina Turner

YouTube: Acid Queen [album]

YouTube: Under My Thumb
YouTube: Acid Queen

YouTube: Private Dancer
YouTube: Acid Queen [uit 'Tommy']
YouTube: I'm The Slime [Frank Zappa]
YouTube: Montana [Frank Zappa]
YouTube: Cosmik Debris [Frank Zappa]
YouTube: Uncle Remus [Frank Zappa]


zondag 21 mei 2023

#549: John Giblin (1952 - 2023)

Deze week overleed de Schotse bassist John Giblin, nadat hij al een lange tijd ziek was. Nu zal de naam Giblin misschien niet bij iedereen direct associaties oproepen, maar hij was een gewilde sessiemuzikant. Zo is hij te horen op albums van uiteenlopende artiesten als Jon Anderson, Chris de Burgh, The Everly Brothers, Fish, Scott Walker en David Sylvian en hij was van 1985 tot 1989 lid van Simple Minds.

Bij mij was Giblin vooral bekend van zijn korte periode in 1979 bij de jazzrock band Brand X (zie blog #440) waarin ook Phil Collins speelde. Hij speelde op het album Product en op nummers als Not Good Enough - See Me!, Rhesus Perplexus en het door hem geschreven April is goed te horen wat  een stijl- en talentvol bassist hij was.

Tijdens de sessies voor Product werden veel meer tracks gemaakt dan op het album paste. Dit zorgde ervoor dat, toen de band kort na dat album ophield te bestaan, er toch nog twee albums volgden (Do They Hurt? en Is There Anything About?) met al dat andere materiaal. Zo komt het dat Giblin's naam op drie Brand X albums staat.

Het zijn echter vooral de samenwerkingen van John Giblin met Peter Gabriel en Kate Bush die het meest zullen beklijven. Uit zowel het bericht van Gabriel als het bericht van Bush in reactie op Giblin's dood spreekt veel waardering en liefde. 

Gabriel geeft aan dat Phil Collins hem in contact bracht met Giblin nadat deze met hem speelde in Brand X. Gabriel's favoriete werk van Giblin voor hem staat op zijn derde album en is het nummer No Self Control, waarop ook Collins speelt en Kate Bush achtergrondzang verzorgt. We horen hier Giblin's baspartij zich soepel door de hoekige, staccato drumpatronen van Collins weven en sfeerbepalend zijn voor het nummer. Gabriel en Giblin werkten ook nog samen op de soundtrack voor de film Birdy.

Met Kate Bush had Giblin een heel lange historie. Al in 1980 verrijkte hij  Babooshka en Breathing (van het album Never For Ever) met zijn smaakvolle bastonen. Tot en met de comeback van Kate Bush in 2014 bleven ze samenwerken.

Giblin blijkt trouwens op meer fijne albums uit mijn collectie mee te doen zoals Grace & Danger van John Martyn (luister maar naar Johnny Too Bad), Face Value van Phil Collins (ja, ook op In The Air Tonight is Giblin te horen) en de fabuleuze bas die te horen in Duncan Browne's The Wild Places (van het gelijknamige album) is ook van Giblin.

Het is duidelijk dat met het verscheiden van John Giblin een zeer veelzijdig en getalenteerd bassist én, zoals uit de beschrijvingen blijkt, aimabel mens is heengegaan.

© 2023 TTZL


Discogs page: John Giblin
Wikipedia EN: John Giblin
Wikipedia NL: John Giblin

YouTube: Rhesus Perplexus
YouTube: April
YouTube: No Self Control
YouTube: Babooshka
YouTube: Breathing
YouTube: Johnny Too Bad
YouTube: The Wild Places

Spotify: Brand X - Product [album]
Spotify: Brand X - Do They Hurt? [album]
Spotify: Peter Gabriel - Peter Gabriel [album] (aka 'Melt', aka '3')
Spotify: Phil Collins - Face Value [album]

zaterdag 13 mei 2023

#548: Bronz - Taken By Storm (1984)

Er zijn van die bands die worden samengesteld met een bepaald doel voor ogen. De platenmaatschappij of een bepaalde producer heeft dan grote invloed en daarbij denk je dan als snel aan een boy band of girl group. Toch komt het ook in andere genres voor. Bronz is een voorbeeld uit het metal genre.

Tegen 1984 liep de New wave of British heavy metal (NWOBHM) een beetje op z'n einde. Het Engelse Bronze Records (in samenwerking met Island Records in de VS) besloot echter het nog op de Amerikaanse markt te gaan proberen, in het kielzog van succesvolle bands als Def Leppard, Iron Maiden en Saxon.

De vier muzikanten Chris Goulstone (gitaar, toetsen), Shaun Kirkpatrick (gitaar), Paul Webb (bas) en Carl Matthews (drums) werden gekoppeld aan zanger Max Bacon die net was gestopt bij Nightwing.

Het leverde Taken By Storm op, een album waarbij maar liefst vijf verschillende producers in drie teams de tien nummers voor hun rekening hebben genomen. Het gevolg is een album waarin weinig eenheid is te ontdekken in stijl, arrangementen en productie. 

Soms neigt het naar AOR met standaard gedubbelde zang, zoals in Send Down An Angel en The Cold Truth. En soms gaat het er net iets fanatieker aan toe zoals in Night Runner of Loneliness Is Mine, al krijgt het nooit dat echt rauwe randje dat het geluid van Iron Maiden of Saxon zo lekker maakt. 

Dat de Amerikaanse markt de focus was hoor je vooral goed terug in nummers als Don't Ever Wanna Loose You en Harder Than Diamond. Het klinkt gepolijst en bedacht.

Zelfs met de hoezen werd er rekening gehouden met de Amerikaanse consumenten. Waar de rest van de wereld een prisma-afbeelding kreeg, werd er voor de VS een versie gemaakt waarop een Magere Hein-achtige figuur een voluptueuze dame schaakt. Er zal vast een goede reden voor zijn geweest...

Taken By Storm is het enige album van Bronze en zal niet herinnerd worden als een hoogtepunt van de NWOBHM (verre van, zelfs). Pas een jaar of twintig jaar later werd er weer een teken van leven vernomen van Bronze, al is Chris Goulstone in de huidige triobezetting het enige originele bandlid.

© 2023 TTZL


Official website: Bronz
Wikipedia EN: Bronz
Wikipedia NL: Bronz

YouTube: Taken By Storm [album]

zondag 7 mei 2023

#547: Dweezil Zappa - My Mother Is A Space Cadet (1982)

Kinderen die in de voetsporen treden van hun ouders, dat zien we overal. Een kind neemt de zaak van de ouders over of kiest hetzelfde beroep. Ook in de muziek komt het regelmatig voor. Denk bijvoorbeeld aan Frank Sinatra en dochter Nancy, John Lennon en zoons Julian en Sean, John Bonham en zoon Jason of Frank Zappa en zoon Dweezil.

Over die laatste wil het natuurlijk hebben. Allereerst, 'Dweezil' is zijn echte naam, al is dat niet altijd zo geweest. Het was wel vanaf zijn geboorte de bedoeling om hem Dweezil te noemen, maar in het ziekenhuis weigerde men de nieuwgeborene onder die naam in te schrijven. Vader Frank, de discussie zat zijnde, ratelde toen snel wat namen van bevriende musici op en die werden allemaal als naam genoteerd, met als eindresultaat Ian Donald Calvin Euclid Zappa. 

Op zijn vijfde begreep Dweezil dat dit niet zijn echte naam was en op zijn verzoek hebben zijn ouders toen een advocaat in de arm genomen die 'Dweezil' alsnog als zijn wettige naam heeft laten registreren. Dat past ook veel beter bij de namen van oudere zus Moon Unit Zappa (auteur, actrice, zangeres), jongere broer Ahmet Emuukha Rodan Zappa (zanger/muzikant, acteur, beheerder van de Zappa Family Trust) en jongere zus Diva Muffin Zappa (actrice, mode-ondernemer).

De kinderen groeiden op te midden van muziek, maar het is Dweezil op wie dit de meeste greep kreeg. Vanaf een jonge leeftijd is hij gefascineerd door de elektrische gitaar en hij heeft natuurlijk een goede leermeester in zijn vader, maar ook van regelmatige gasten in huize Zappa als Steve Vai en Eddie Van Halen.

In 1984, Dweezil is dan veertien jaar oud, maakt hij zijn opwachting op het  Frank Zappa album Them Or Us waar hij de solo's speelt in Sharleena en Stevie's Spanking. Hij komt op nog een paar albums van zijn vader voor, wordt een veelgevraagd sessiemuzikant, maakt zes solo-albums en creëert twee albums met broer Ahmet onder de groepsnaam Z.

Het meeste succes krijgt Dweezil echter als hij gaat optreden met het repertoire  van zijn vader om de nagedachtenis aan Frank levend te houden. Dat doet hij eerst onder de groepsnaam Zappa Plays Zappa en later onder zijn eigen naam. Vaak wordt de band aangevuld met oudgedienden van zijn vader (zoals Napoleon Murphy Brock) en Zappa fans wereldwijd verwelkomen de mogelijkheid om de muziek nog eens live te kunnen horen (en zijn verbaasd over de geweldige kwaliteit van de uitvoeringen).

Bovenstaande is een hele lange inleiding tot de single waar ik het eigenlijk over wil hebben. Op twaalfjarige leeftijd maakte Dweezil namelijk al zijn debuut met de single My Mother Is A Space Cadet* waarop Eddie Van Halen de intro speelt en de coproductie van heeft gedaan. Steve Vai en zuster Moon hebben het nummer met Dweezil geschreven en de gitaarsolo aan het einde laat de grote belofte horen van Dweezil als gitarist. Leuk om te zien is de Zappa Plays Zappa-uitvoering van het nummer.
* helaas staat alleen deze gemankeerde versie op YouTube
 
Op de b-kant staat Crunchy Water, dat Dweezil met Greg Kurstin schreef. Ook dit is een aanstekelijk nummer en knap gemaakt als je de leeftijd van de uitvoerenden in acht neemt (kijk nog even naar de hoesfoto). De debuutsingle is nu misschien een curiosum, maar door de schaduwen die deze vooruitwierp wel erg leuk om af en toe eens terug te horen.

© 2023 TTZL


Official website: Dweezil Zappa
Wikipedia EN: Dweezil Zappa
Wikipedia NL: Dweezil Zappa

YouTube: My Mother Is A Space Cadet
YouTube: Crunchy Water

YouTube: Sharleena [Frank Zappa]
YouTube: Stevie's Spanking [Frank Zappa]
YouTube: Inca Roads [Zappa Plays Zappa feat. Napoleon Murphy Brock]
YouTube: My Mother Is A Space Cadet [Zappa Plays Zappa]
YouTube: House Of Blues 2015 [Zappa Plays Zappa - compleet concert]