#376: De Div - Stap Voor Stap (1981)

In blog #297 besteedde ik al eens aandacht aan het Delftse De Div. Deze band bestond van 1979 tot 1990 en het vorige blog focuste zich op materiaal uit de latere periode (1985/86). Deze keer wil ik terug naar de start, de mini-LP Stap Voor Stap uit 1981.

In het prille begin is het een experimentele groep. Het eerste optreden is in de hal van het gebouw van bouwkunde van de TU Delft in het kader van een protest tegen de invoering van de tweefasenstructuur en daarom werd er ook in het Nederlands gezongen (en dat bleef lange tijd zo). Al snel wordt het serieuzer en ontstaat de bezetting van de eerste platen: Art Zaaijer (zang), Marc De Reus (bas), Peter De Wolf (drums), Rob Dingemans (gitaar) en Niek Van Slobbe (gitaar).

Met producer Dick Polak (ook wel bekend als Dirk Polak en vooral bekend van Mecano) worden  medio 1981 vier nummers opgenomen die nog hetzelfde jaar verschijnen bij het eveneens Delftse label Plexus.

Het mini-album opent met Stap Voor Stap en dat nummer ligt van alle vier de tracks het dichtst bij het hoekige, tegendraadse en met funk-invloeden geïnjecteerde geluid dat op de toekomstige releases zo kenmerkend zal zijn voor De Div. Ook tekstueel is het een voorbode van wat gaat komen: abstract, kritisch en non-conformistisch.

In Het Midden is muzikaal iets traditioneler van opbouw en vorm dan het titelnummer en heeft de prachtige tekstuele passage: 

Langzaam, langzaam, kijk om je heen
Langzaam, langzaam, jouw ogen zijn van steen
Hoor ze schuren in hun kassen
En bij iedere stap
Hou ik meer, hou ik meer
Hou ik meer van dat geluid

De twee nummers op kant B kennen tekstuele thema's die persoonlijk van aard en redelijk verhalend zijn, respectievelijk over eenzaamheid en de leegte van het bestaan. Het zullen uitzonderingen blijken te zijn in het oeuvre van De Div.Spetters heeft een inventief drumritme en een geweldige diepe bas. Daarbij komt nog dat de melodielijn van de zang heerlijk eigenzinnig is, net als in het nummer daarna, Meer. 

In mijn vorige blog over De Div uit juni 2018 schreef ik dat het mooi zou zijn als iemand het complete oeuvre van De Div (inclusief demo's, cassettes, tracks op verzamelaars etc.) zou uitbrengen in een mooie, geremasterde verzamelbox. Helaas is dat er nog niet van gekomen. En dat is jammer, want de muziek van De Div verdient absoluut een tweede ronde.

© 2020 TTZL

Officiële website: De Div
Wikipedia NL: De Div

YouTube: Stap Voor Stap [mini album]

YouTube: Stap Voor Stap

YouTube: In Het Midden
YouTube: Spetters
YouTube: Meer

#375: Jello Biafra with D.O.A. - Last Scream Of The Missing Neighbors (1989)

Na de blogs #117 en #317 mag het duidelijk zijn dat de Amerikaanse punk band Dead Kennedys mij kan bekoren. Met name de eerste periode (1978-1986), waarin Jello Biafra de zanger, tekstschrijver en belangrijkste componist was, leverde prachtalbums en -singles op. 

Na de split in 1986 ging Biafra zich vooral richten op het runnen van het Alternative Tentacles label (met het briljante motto 'Tormenting The Stupid Since 1979') en bracht hij regelmatig solo-albums uit, zowel spoken word als muziek, het laatste vaak in samenwerkingen of gelegenheidsgroepen.

De samenwerking uit 1989 met de Canadese hardcore-band D.O.A. bevalt mij het beste. Last Scream Of The Missing Neighbors bevat een half uurtje heerlijke, kwaliteitspunk met een mening.

De eerste vier nummers verschillen muzikaal niet heel veel van elkaar, maar klinken prima en bij de a capella opening van het het eerste nummer (That's Progress) weet je meteen dat het tekstueel ook weer goed zit:

Give me an M!
Give me an A!
Give me a you!
Give me an L!
Give me your money! (Sure!)
What's that spell? (Mall!)

What's that spell? (Shopping Mall!)

Veel teksten zijn dertig jaar later nog verbazingwekkend actueel, zoals over de tandeloze UN vredesmacht (Attack of the Peacekeepers) of het hilarische Power is Boring waarin de alledaagse problemen van een dictatoriaal heerser worden behandeld. Het onderwerp in Wish I Was in El Salvador is dan wel achterhaald, de focus op de overzeese Amerikaanse "interventies" is dat zeer zeker niet.

Muzikaal gezien zijn de laatste twee nummers het meest interessant. Op een hele knappe manier bewerken Biafra en D.O.A. het geweldige origineel van The Animals naar een heel eigen versie van We Gotta Get Out of This Place. Ook de tekst lijkt op hun lijf geschreven. 

Afsluiter is het bijna veertien minuten durende Full Metal Jackoff. Het nummer kent een prachtige opbouw waarbij de riff ontstaat vanuit gitaar-feedback en de track langzaam wordt opgebouwd. Het nummer kent krachtig gitaarwerk van D.O.A.'s Joe Keithley en de tekst van het nummer is een bijtende aanval op de regering Reagan/Bush. 

Het gaat over het Iran-Contra-schandaal, de vermeende betrokkenheid van de CIA bij drugsinvoer in de Verenigde Staten, de controle over de samenleving en de dreigende verandering van Amerika in een politiestaat. Ook wordt de veronderstelde betrokkenheid belicht van de Amerikaanse regering bij het vermoorden en verdwijnen van hun eigen burgers ("net als in Chili of Guatemala") en vandaar de titel Last Scream of the Missing Neighbors. Heel treffend is de passage waarin Biafra vraagt "Do you really think your neighbors would even care?" terwijl het geluid van marcherende laarzen aanzwelt.

Natuurlijk hoef je het niet met alles eens te zijn, maar vooral de bevlogenheid en het doorzettingsvermogen dat Jello Biafra al tientallen jaren tentoonspreidt moet toch ontzag afdwingen. Speciale vermelding verdient nog de hoes van 'Punk Art Surrealist' Winston Smith die al veel meer hoezen voor onder andere Dead Kennedys en Jello Biafra heeft gemaakt.

© 2020 TTZL


Officiële website: Jello Biafra / D.O.A.
Facebook: Jello Biafra / D.O.A.
Wikipedia EN: Jello Biafra / D.O.A.
Wikipedia NL: Jello Biafra / D.O.A.

YouTube: Last Scream Of The Missing Neighbors [album]

YouTube: That's Progress
YouTube: Attack of the Peacekeepers
YouTube: Wish I Was in El Salvador
YouTube: Power is Boring
YouTube: We Gotta Get Out of This Place
YouTube: Full Metal Jackoff

YouTube: We Gotta Get Out Of This Place [The Animals, 1965]

#374: Rush - Moving Pictures (1981)

Er ging een grote schok door de muziekwereld toen het bericht kwam dat drummer en tekstschrijver Neil Peart van Rush was overleden op 67-jarige leeftijd. Zijn ziekte (hij vocht drie-en-een-half jaar tegen hersenkanker) was een goed bewaard geheim en het lijkt erop dat het nogal plotselinge einde van Rush een paar jaar terug dus niet alleen met zijn spierproblemen in benen en armen te maken had. Eerder had het verlies binnen tien maanden in 1997-98 van zijn dochter (ongeluk) en vrouw (kanker) al voor een lange sabbatical gezorgd.

Neil Peart was onbetwist één van de beste rockdrummers aller tijden en is van invloed geweest op vele andere rockdrummers. Zijn 'in-concert' drumsolo's zijn vermaard vanwege zijn gebruik van een zeer uitgebreide drumkit (zie bijvoorbeeld zijn optreden bij David Letterman). Voor mij zit zijn grootsheid echter nog meer in de inventieve manier van drummen waarmee hij de bas van Geddy Lee en de gitaar van Alex Lifeson ondersteunde binnen de songs van Rush.

Het is allemaal goed terug te horen op Moving Pictures, het absolute hoogtepunt in het oeuvre van Rush (al komen Permanent Waves en 2112 akelig dicht in de buurt). Het album opent met Tom Sawyer en met de prachtige synthesizerpartijen is het een ultiem progrock nummer. 

In het daaropvolgende Red Barchetta beschrijft Peart een toekomst waarin autorijden verbannen is door een 'motor law', maar de oom van de protagonist  heeft nog een rode Barchetta verborgen waar ze op zondagen heimelijk in rijden. Prachtige verhalende song met heerlijk gitaarwerk, zowel subtiel als uit de bocht gierend als een sportwagen.

Het instrumentale YYZ is een concertfavoriet en verwijst naar de code van het vliegveld in de buurt van Rush' thuisbasis. Die code hoorde Rush in morse toen zij door gitarist Alex Lifeson naar huis werden gevlogen en dat ritme werd de basis voor YYZ (en is ook in het nummer terug te horen). Limelight sluit daarna kant A af in stijl. Het nummer drukt Peart's onbehagen uit met alle aandacht die blijkbaar hoort bij het succes dat ze hebben. 

Op kant B opent het elf minuten durende The Camera Eye met een uitgesponnen intro dat na een minuut of twee abrupt overgaat in de rest van de track. Daarin krijgen alle drie bandleden de ruimte om te excelleren en fabriceren ze een intrigerend werkstuk. 

In Witch Hunt roept het intro een heel naargeestige sfeer op die perfect bij het nummer blijkt te passen. De heksenjacht wordt hier overdrachtelijk gebruikt voor de situatie waarin machthebbers het volk manipuleren:

The righteous rise
With burning eyes
Of hatred and ill-will.
Madmen fed on fear and lies
To beat and burn and kill.
‎
They say there are strangers who threaten us,
Our immigrants and infidels.
They say there is strangeness to danger us
In our theatres and bookstore shelves,
That those who know what's best for us
Must rise and save us from ourselves.

Er is sinds 1981 niet veel veranderd...

Afsluiter Vital Signs kent een heerlijk hoekig ritme en in de gitaarriff zijn reggae-invloeden te herkennen. Het gebruik van electronica (met name het gebruik van sequencers) wordt op de volgende albums verder uitgebouwd. Ook hier is het tekstuele thema (individualiteit versus de druk om te conformeren aan de norm) nog steeds actueel. 

Met de hoes van het album is ook nog iets bijzonders aan de hand. Het is een 'triple entendre' (drievoudige woordspeling). Ten eerste zien we verhuizers die schilderijen verplaatsen ('they are moving pictures'). Ten tweede staan er mensen naar de schilderijen te kijken en deze zijn erdoor ontroerd ('emotionally these are moving pictures'). En ten derde zien we op de achterkant van de hoes dat een filmcrew een 'moving picture' van het geheel aan het opnemen is.  

Tot slot moet ik de lezers van dit blog mijn verontschuldigingen aanbieden. Ik kwam er tot mijn schrik achter dat ik niet eerder over Rush geschreven heb terwijl de band tot mijn favorieten behoort. Ik hoop het in de toekomst meer dan goed te maken! 

© 2020 TTZL


Officiële website: Rush
Wikipedia EN: Rush
Wikipedia NL: Rush

YouTube: Moving Pictures [album]

YouTube: Tom Sawyer
YouTube: Red Barchetta
YouTube: YYZ
YouTube: Limelight
YouTube: The Camera Eye
YouTube: Witch Hunt
YouTube: Vital Signs

YouTube: Neil Peart in 'drum solo week' bij David Letterman

#373: Epische Tracks uit de TOP 2000 (2019)

Vorige week schreef ik over Epische Rock Songs uit de TOP 2000 en kondigde ik dit vervolg al aan. Als je namelijk buiten de kaders van de (hard) rock kijkt, zie je nog veel meer (en veel langere) epische tracks waarvan vele iedere jaar weer de TOP 2000 halen. 

Ik heb dertig favorieten geselecteerd en naar mijn voorkeur (van dit moment) gerangschikt. Opvallend is dat 29 van de 30 tracks uit de periode 1968-1997 komen en er slechts één van latere datum is: Blackstar van David Bowie uit 2015. 

Wellicht heeft dat iets te maken met de opkomst van muziek luisteren via  streaming platforms. De lengte en structuur van popmuziek wordt hier wezenlijk door veranderd. In bijvoorbeeld dit artikel in De Volkskrant wordt uitgelegd waarom tegenwoordig in veel nummers het refrein al binnen dertig seconden te horen is: "Want anders klikken mensen door naar het volgende nummer". Ook de lengte van een track is begrensd op tien minuten als je deze in aanmerking wilt laten komen voor de hitlijsten.

Betekent dit dat er tegenwoordig geen lange tracks meer gemaakt worden? Natuurlijk niet. Er zijn genoeg artiesten die zich hier niets van aantrekken en heerlijke lange tracks maken. Voorbeelden te over in de jaarlijkse lijst met 'ondergewaardeerde liedjes', de SNOB 2000, zoals Fear Inoculum (10:23) van TOOL, Not van Big Thief (6:06) of Auster (8:58) van Monomyth - allemaal tracks uit 2019.

Ik heb een YouTube Playlist aangemaakt waarmee onderstaande tracks achter elkaar worden afgespeeld en je meer dan vijf uur (!) kunt genieten van: 

Elvis Costello - I Want You (1986, #712, 06:44)
Kraftwerk - Autobahn (1975, #1105, 22:42)
Pink Floyd - Echoes (1971, #194, 23:31)
The Doors - Riders On The Storm (1971, #75, 07:14)
Billy Joel - Goodnight Saigon (1983, #101, 06:58)
Supertramp - Fool's Overture (1977, #71, 10:52)
Yes - Close To The Edge (1972, #1620, 18:12)
David Bowie - Blackstar (2015, #1267, 09:57)
Peter Gabriel - Biko (1980, #1346, 07:32)
Neil Young - Like A Hurricane (1977, #562, 08:14)
Radiohead - Paranoid Android (1997, #342, 06:23)
Joe Jackson - A Slow Song (1982, #1880, 07:13)
Underworld - Born Slippy .NUXX (1996, #418, 9:41)
Dire Straits - Telegraph Road (1982, #40, 14:02)
Genesis - Firth Of Fifth (1973, #688, 09:35)
Duncan Browne - The Wild Places (1979, #1864, 06:03)
Creedence Clearwater Revival - I Heard It Through The Grapevine (1973, #1000, 11:05)
Iron Butterfly - In A Gadda Da Vida (1970, #1100, 17:05)
Rare Earth - Get Ready (1970, #1597, 21:03)
Al Stewart - Year Of The Cat (1977, #656, 06:40)
Derek & The Dominos - Layla (1971, #732, 07:01)
Sinead O'Connor - Troy (1987, #250, 06:03)
10cc - I'm Not In Love (1975, #551, 06:04)
Don McLean - American Pie (1972, #542, 08:27)
Richard Harris - MacArthur Park (1968, #1696, 07:02)
The Mark & Clark Band - Worn Down Piano (1977, #274, 08:01)
Manfred Mann's Earth Band - Blinded By The Light (1976, #1622, 07:06)
Bob Dylan - Hurricane (1975, #208, 08:33)
Santa Esmeralda - Don't Let Me Be Misunderstood (1977, #1816, 16:05)
Bruce Springsteen - Jungleland (1975, #717, 09:33)

Zoals hierboven te zien is dreigen er een aantal tracks (met name die van Santa Esmeralda, Duncan Browne en Joe Jackson) volgend jaar uit de TOP 2000 te tuimelen. Ik ben benieuwd of dat in 2020 ook echt gebeurd en of er interessante nieuwe 'Epic Tracks' bij zullen komen.

© 2020 TTZL


Officiële website: TOP 2000
Wikipedia NL: TOP 2000

YouTube playlist: Epic Tracks from the TOP 2000 (2019)


Uit de SNOB 2000:

• Fear Inoculum [TOOL]
• Not [Big Thief]
• Auster [Monomyth]

#372: Epische Rock Songs uit de TOP 2000 (2019)

Ook in de laatste dagen van 2019 is er weer geen ontkomen aan de TOP 2000 en dat vind ik allerminst erg. Muziek die je normaal gesproken niet (meer) op de radio hoort komt weer eens langs en het is een feest der herkenning én soms van ontdekking.

Nou ben ik een liefhebber van lange nummers. Ze kunnen mij niet lang genoeg zijn. Epische songs van tientallen minuten die muzikaal en tekstueel een verhaal vertellen vind ik prachtig. Daarnaast heb ik een voorliefde voor stevige muziek (rock, hard rock, metal... noem het wat je wilt). Gelukkig zijn van oudsher lange en stevige nummers goed vertegenwoordigd in de TOP 2000 en in de voorloper, de TOP 100 Allertijden.

Maar alles veranderd en ook in de TOP 2000 merk je dat de rockdinosaurussen langzaamaan verdreven worden door artiesten van nu (en dat is maar goed ook want anders zou de TOP 2000 zijn relevantie verliezen). Daarom was ik benieuwd of ik nog wel een eigen Top 10 zou kunnen maken van nummers die stevig zijn, lang duren en mij na aan het hart liggen. 

Dat bleek gelukkig nog geen probleem. Van het majestueuze Stairway To Heaven tot de muzikale genialiteit van Halo Of Flies. En van Hollands trots Radar Love tot de hemelse herrie van Smells Like Teen Spirit en het magnum opus Bat Out Of Hell.

Ik heb een YouTube Playlist aangemaakt waarmee onderstaande tracks achter elkaar worden afgespeeld en je bijna 80 minuten kunt genieten van:

Led Zeppelin - Stairway To Heaven (1971, #5)
Alice Cooper - Halo Of Flies (1973, #535)
Deep Purple - Child In Time (1970, #12)
Meat Loaf - Bat Out Of Hell (1977, #363)
Golden Earring - Radar Love (1973, #23)
Nirvana - Smells Like Teen Spirit (1991, #37)
AC/DC -Let There Be Rock (1977, #623)
Iron Maiden - Fear Of The Dark (1993, #174)
Guns N' Roses - November Rain (1992, #14)
Metallica - Master Of Puppets (1986, #85)

Maar van andere muziekgenres staan er natuurlijk ook veel 'epische tracks' in de TOP 2000 van 2019. Daarover volgende week meer.

© 2019 TTZL


Officiële website: TOP 2000
Wikipedia NL: TOP 2000

YouTube playlist: Epic Rock Songs from the TOP 2000 (2019)

#371: Dianne Heatherington - Heatherington Rocks (1980)

Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig was ik een fervent luisteraar van de programma's Betonuur en Stampij op Hilversum III. Ik nam de programma's op en bij het overspelen op een andere cassette monteerde ik de aankondigingen eruit (zo goed en zo kwaad als dat ging). Later heb ik die cassettes weer naar CDr gebrand en het is nog steeds leuk om al die nummers en (delen van) aankondigingen van Alfred Lagarde en Hanneke Kappen te horen. 

Op die manier kwam ik ook in aanraking met een nummer van Dianne Heatherington en gisteren kwam ik, veertig jaar later, haar enige album voor twee euro (!) tegen in een bak met tweedehands LP's bij Concerto. Die kon ik natuurlijk niet laten staan.

Van Dianne Heatherington wist ik eigenlijk niets, maar ze blijkt lange tijd actief te zijn geweest in de muziekscene van Winnipeg, met ondere andere Dianne Heatherington And The Merry-Go-Round. Ze werd in 1970 een lokale beroemdheid tijdens het Man-Pop Festival. Door overvloedige regen en storm werd het festival van buiten naar binnen verplaatst, maar door een contractuele overeenkomst kreeg Led Zeppelin hun gage zonder op te hoeven treden. 

Dit zinde Heatherington niet en zij zorgde er persoonlijk voor dat de groep alsnog zou optreden. Daarnaast presenteerde ze kort een eigen lokaal TV-programma. Dit alles leverde haar bijnamen op als "the undisputed First Lady of Winnipeg rock 'n' roll" en "Winnipeg’s own Janis Joplin". Zonder ooit een plaat gemaakt te hebben was haar faam al zo groot dat toen ze begin jaren zeventig van Winnipeg naar Toronto verhuisde, The Guess Who het nummer Bye Bye Babe eraan wijdde (Bill Wallace van The Guess Who zat eerder in The Merry-Go-Round).

In 1980 kwam het er dan toch van dat Heatherington een plaat kon maken, al ging ook dit niet zonder slag of stoot. De platenmaatschappij ging failliet voordat het album uitkwam en ze moest de mastertapes opkopen en onderbrengen bij een ander maatschappij zodat het album alsnog kon verschijnen.

De albumopener is Helter Skelter en dat is ook het nummer dat ik op de radio had leren kennen. Het is een intense cover van het origineel van The Beatles en ik vind het nog steeds één van de beste covers van het nummer. Het album blijkt verder vol te staan met covers (maar veelal minder bekende nummers) en twee originele tracks (Mr. Nice Guy en Don't Lie To Me) en gezien de kwaliteit daarvan hadden dat er best meer mogen zijn. 

Een verrassende cover is bijvoorbeeld In The Heat Of The Night die wat mij betreft veel beter is dan het origineel van Smokie en de cover van Pat Benatar. Hot Rush is een cover van Bill & The Bills, een obscure Canadese band waar ik verder niets van kan vinden. Het is een lekker uptempo en lawaaiig nummer en ik ben eigenlijk wel benieuwd naar het origineel.

He's A Rebel is een cover van het door Gene Pitney geschreven nummer voor The Shirelles. Zij wezen het af, maar Phil Spector wilde het wel opnemen met The Crystals. Zij waren echter aan het touren en Spector nam het toen op met The Blossoms, maar bracht het tot hun stomme verbazing wel uit als single van The Crystals (ja, er werd heel wat gesold met artiesten in de vroege jaren zestig). Ik vind dit overigens het minste nummer van het album.

Rock 'N' Roll Gypsies is een cover van een niet officieel uitgebracht nummer van Gypsy Trips uit 1965 (bekender is de cover van Hearts & Flowers uit 1967) en het is een lekkere jaren tachtig powerpop versie van dit jaren zestig nummer geworden.Het bluesy Mama Just Wants To Barrelhouse All Night Long sluit het album in stijl af. Het origineel van Bruce Cockburn (uit 1973) is veel ingetogener, maar ik kan beide versies wel waarderen.

Ik kende veertig jaar lang alleen Helter Skelter van Dianne Heatherington, maar na een paar draaibeurten ben ik ervan overtuigd dat het twee welbestede euros zijn geweest. Helaas kwam ik er ook achter dat zij al in 1996 op 48-jarige leeftijd aan de gevolgen kanker is overleden.

© 2019 TTZL


Wikipedia EN: Dianne Heatherington

YouTube: Helter Skelter
YouTube: Mr. Nice Guy
YouTube: In The Heat Of The Night
YouTube: Don't Lie To Me
YouTube: Hot Rush
YouTube: He's A Rebel
YouTube: Rock 'N' Roll Gypsies
YouTube: Mama Just Wants To Barrelhouse All Night Long

YouTube: Bye Bye Babe [The Guess Who, 1973]

YouTube: Helter Skelter [The Beatles, 1968]
YouTube: In The Heat Of The Night [Smokie, 1977]
YouTube: In The Heat Of The Night [Pat Benatar, 1979]
YouTube: He's A Rebel [The Blossoms/The Crystals, 1962]
YouTube: Rock 'N' Roll Gypsies [Gypsy Trips, 1965]
YouTube: Rock 'N' Roll Gypsies [Hearts & Flowers, 1967]
YouTube: Mama Just Wants To Barrelhouse All Night Long [Bruce Cockburn, 1973]

#370: Takashi Tsuzuki ‎– Soundview (2003)

Een gokje nemen kan soms lonen. Toen ik tweedehands 12 inches van Komet, Taylor Deupree en Monolake aan het bestellen was bij een verkoper op Discogs zag ik bij hem ook een 12" van Takashi Tsuzuki. Ik kon weinig over de artiest vinden, maar voldoende om voor een paar euro de gok te nemen.

Ik geef toe, het mooie gele vinyl was zeker een reden dat deze 12 inch mijn aandacht trok (en zijn volgende 12 inch Liaison ziet er net zo mooi uit). 

Dat Tsuzuki aardig onder de radar weet te blijven blijkt wel uit het feit dat op Discogs alleen die twee 12 inches van hem vermeld worden en er op Wikipedia zelfs niets te vinden is. Na wat zoeken op internet ben ik er achter dat hij werkt als componist van reclamemuziek, producer, re-mixer en docent aan de Nagoya University of Arts. Ook blijkt hij veel meer muziek te hebben uitgegeven dan op Discogs vermeld staat.

De 12 inch die ik bestelde heet Soundview en bevat vier tracks die weliswaar allemaal als techno kunnen worden aangeduid, maar toch verschillend van karakter zijn. Traffic is tech house waarin uptempo beats uit techno worden gecombineerd met melodielijnen uit house. Krakend vinyl geluiden en inventieve basloopjes maken het nummer helemaal af. Rush To The Bottom start wat experimenteler en pikt langzamerhand aan bij het vorige nummer, al zijn dub-achtige elementen het hele nummer aanwezig. 

Op de b-kant heeft Haze The Scape een atmosferische klank, maar dan wel met een voortstampend ritme. In het tweede deel zitten interessante breaks die je af en toe op het verkeerde been zetten. Afsluiter Les Chinoises heeft een baslijn die zou uit een reggaenummer lijkt te zijn overgenomen, terwijl ook de uptempo ambientklanken van The Orb (zie blogs #47 en #133) als referentiekader kunnen dienen.

Nu ik deze 12 inch voor dit blog weer eens goed beluisterd heb is het misschien verstandig om eens op zoek te gaan naar het andere werk van Takashi Tsuzuki.

© 2019 TTZL


Officiële website: Takashi Tsuzuki
Bandcamp: Takashi Tsuzuki / Takashi Tsuzuki

YouTube: Traffic
YouTube: Rush To The Bottom
YouTube: Haze The Scape
YouTube: Les Chinoises

#369: VA - Sgt. Pepper Knew My Father (1988)

Het Engelse muziekblad NME (New Musical Express) bracht in 1988 een album uit om geld in te zamelen voor Childline, het Engelse equivalent van de Kindertelefoon.

Op dat moment was het net twintig jaar geleden dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles verscheen. Een album waarop contemporaine artiesten het album track-voor-track coveren lijkt daarom geen gekke gedachte. Dat is het echter wél als je weet dat NME het Sgt. Pepper album geen plaatsje gunde in hun 100 Best Albums Of All Time lijst (van 1985) en die omissie vurig verdedigde. Dat de keuze toch op dit album viel in 1988 zal er wellicht mee te maken hebben gehad dat er zoveel mogelijk geld voor Childline moest worden opgehaald.

Het album verscheen op LP en is tot nu toe niet heruitgebracht op CD. De reden daarvoor is waarschijnlijk dat het gewoon niet zo'n geweldig album is geworden, ondanks dat er flink wat grote namen van die tijd op staan.  

Een hip hop versie van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band door Three Wize Men opent het album en dat valt niet mee. Het nummer ademt alles wat muzikaal fout was aan de jaren 80. Ook het gelikte With A Little Help From My Friends door Wet Wet Wet kan niet bekoren (maar werd wel een nummer 1 hit in Engeland). 

De hoekige poppy versie van Fixing A Hole door Hue & Cry is al een stuk beter, maar het zijn vooral de artiesten uit de alternatieve hoek die goed voor de dag komen. She's Leaving Home door singer-songwriter en activist Billy Bragg with Cara Tivey is mooi door de simpele, ingetogen uitvoering. Frank Sidebottom's Being For The Benefit Of Mr. Kite doet de mondhoeken krullen door de tongue-in-cheek uitvoering en het feit dat het maffe einde van kant 2 van het originele album hier aan het einde van kant 1 staat (waarna iemand roept: "What do you think you're doing? That's on the other side, stupid!").

Kant 2 opent met de beste cover, Within You Without You door Sonic Youth. Ze hebben hierin de sitar vervangen door gitaar-feedback en dat werkt erg goed. The Triffids vind ik normaal gesproken een prima band, maar hun rommelige versie van Good Morning Good Morning stelt teleur. The Fall sluit het album af en alhoewel de band van de onlangs overleden Mark E. Smith zeker niet iedereen kan bekoren stelt A Day In The Life zeker de liefhebbers van de band niet teleur. Toch lijkt het alsof er nog meer in had gezeten en Mark er niet zijn hele ziel en zaligheid in legt (maar goed, dat was bij Mark E. Smith altijd moeilijk te peilen). 

Sgt. Pepper Knew My Father is daarmee een leuk tijdsbeeld, maar zeker geen essentiële uitgave geworden.

© 2019 TTZL


Officiële website: New Musical Express (NME)
Wikipedia EN: New Musical Express (NME)

YouTube: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band [Three Wize Men]
YouTube: With A Little Help From My Friends [Wet Wet Wet]
YouTube: Fixing A Hole [Hue & Cry]
YouTube: She's Leaving Home [Billy Bragg with Cara Tivey]
YouTube: Being For The Benefit Of Mr. Kite [Frank Sidebottom]
YouTube: Within You Without You [Sonic Youth]
YouTube: Good Morning Good Morning [The Triffids]
YouTube: A Day In The Life [The Fall]

YouTube: Einde van 'A Day In The Life' [The Beatles]

#368: VA - Artificial Intelligence (1992) / Artificial Intelligence II (1994)

Warp Records werd in 1989 opgericht in Sheffield (UK) door twee werknemers van een platenwinkel (Steve Beckett en Rob Mitchell) en producer Robert Gordon. Al snel zou de naam Warp synoniem staan voor techno die meer gemaakt was om naar te luisteren dan om op te dansen, soms ook wel intelligent dance music genoemd.

De eerste uitgave van het label was Track With No Name van Forgemasters (de band van Robert Gordon) in een oplage van 500 stuks. Deze 12" werd gevolgd door Dextrous van Nightmares On Wax en deze verkocht al 30.000 kopieën. Het succes zette door en de vijfde single die werd uitbracht was LFO van LFO en daarvan werden 130.000 stuks verkocht waarmee het een echte hit werd (nummer 12 in de Engelse hitlijst).

Onder de naam Artificial Intelligence bracht het label vanaf 1992 een serie singles en albums uit met experimentele elektronische muziek. Tracks van die uitgaven zijn samengebracht op verzamelaars met dezelfde titel en die vormen samen een heel fraaie introductie tot het genre.

Op de eerste Artificial Intelligence staat eigenlijk geen enkele mindere track. Van begin tot eind is het genieten met nummers als Polygon Window van The Dice Man (aka Aphex Twin), Crystal en The Egg van Autechre, Telephone 529 van B12, The Clan van I.A.O. (aka Black Dog) en Loving You Live van Dr Alex Paterson (van The Orb).

Artificial Intelligence II is over de gehele linie nog wat experimenteler dan deel één, maar zeker de moeite waard. Het album opent met Release To The System (Beaumont Hannant Remix) van Mark Franklin en Selinite van The Higher Intelligence Agency. Leuke tracks, maar verderop het album leggen nummers als Arcadian van Link, Scriptures van B12, Symmetry van Speedy J en Parasight van Balil de lat nog wat hoger.

Dit zijn twee compilatie-albums die een mooie dwarsdoorsnede van techno c.q. intelligent dance music anno begin jaren negentig geven (en voor een paar euro kun je ze tweedehands oppikken op Discogs).

© 2019 TTZL


Officiële website: Warp
Wikipedia EN: Warp

YouTube: Track With No Name [Forgemasters]
YouTube: Dextrous [Nightmares On Wax]
YouTube: LFO [LFO]

YouTube: Polygon Window [The Dice Man]
YouTube: Crystal [Autechre]
YouTube: The Egg [Autechre]
YouTube: Telephone 529 [B12]
YouTube: The Clan [I.A.O.]
YouTube: Loving You Live van [Dr Alex Paterson]

YouTube: Release To The System (Beaumont Hannant Remix) [Mark Franklin]
YouTube: Selinite [The Higher Intelligence Agency]
YouTube: Arcadian [Link]
YouTube: Scriptures [B12]
YouTube: Symmetry [Speedy J]
YouTube: Parasight [Balil]