Zoeken in deze blog

zondag 27 april 2025

#650: Roy Thomas Baker (1946-2025)

Twee weken gelden overleed op 78-jarige leeftijd Roy Thomas Baker (ook bekend als RTB). Voor de gemiddelde luisteraar misschien geen al te bekende naam, maar hij was een zeer succesvol producer. Hij is vooral bekend van zijn werk voor Queen. Vijf van hun eerste zeven albums produceerde hij voor de band.

Hij startte zijn carrière in de vroege jaren zestig als assistant engineer bij Decca Records en werkte daar met producers Gus Dudgeon en Tony Visconto aan albums van artiesten als Frank Zappa, Rolling Stones, David Bowie, The Who en Santana.

In 1970 krijgt hij de kans om zelf te (mede-)produceren bij de opnamen van het album Fire And Water van Free (alhoewel hij geen producer's credit krijgt). Op dit album staat de klassieker All Right Now.

Na nog enkele vingeroefeningen in het vak ontmoet hij de jonge band Queen. Hij gaat met hen de studio in en produceert het debuutalbum Queen (1973). De samenwerking bevalt en wordt voortgezet op Queen II (1974), Sheer Heart Attack (1974), A Night At The Opera (1975) en later nog eens op Jazz (1978). Dat betekent dat hij mede-verantwoordelijk is voor klappers als Killer Queen, Bohemian Rhapsody en Don't Stop Me Now.

In de jaren zeventig produceert hij naast Queen ook vele andere artiesten, zoals de (Deense) band Gasolin', Lindesfarne, Nazareth en Be-Bop Deluxe. Hij produceert ook twee nummers op het Hawkwind-album Hall Of The Mountain Grill (waaronder You'd Better Believe It).

Als gevolg van zijn succes met Queen krijgt RTB een aanbod van CBS voor de multi-album deal en daarom verhuist hij eind jaren zeventig naar de Verenigde Staten. 

Zijn eerste klus betreft het debuutalbum van The Cars en dat album word een groot succes, mede door de hits Just What I Needed en My Best Friend's Girl. Ook de drie daaropvolgende albums van The Cars worden door RTB geproduceerd en worden multi-platinum successen.

Als producer van twee albums van de typisch Amerikaanse band Journey boekt hij wederom succes. Hij produceert de albums Infinity (1978) en Evolution (1979) met daarop hits als Wheel In The Sky, Lights en Lovin', Touchin', Squeezin'. 

Voor Foreigner produceert hij hun derde album Head Games (1979) met daarop de hit Love On The Telephone. In de jaren tachtig en daarna blijft hij succesvol met albums van onder meer Devo, Cheap Trick, T'Pau, Ozzy Osbourne en Alice Cooper.

Naast zijn productiewerk was hij met zijn bedrijf Roy Thomas Baker Productions ook actief met het produceren van muziek voor films, commercials, radio, webcasts en games. 

Met het overlijden van RTB is een belangrijke producer heengegaan en dat is ook af te lezen aan het aantal reacties van artiesten die met hem gewerkt hebben en aandacht van reguliere kranten voor zijn overlijden.

© 2025 TTZL


Official website: Roy Thomas Baker
Wikipedia EN: Roy Thomas Baker
Wikipedia NL: Roy Thomas Baker

YouTube: All Right Now [Free]
YouTube: Killer Queen [Queen]
YouTube: Bohemian Rhapsody [Queen]
YouTube: Don't Stop Me Now [Queen]
YouTube: You'd Better Believe It [Hawkwind]
YouTube: Just What I Needed [The Cars]
YouTube: My Best Friend's Girl [The Cars]
YouTube: Wheel In The Sky [Journey]
YouTube: Lights [Journey]
YouTube: Lovin', Touchin', Squeezin' [Journey]
YouTube: Love On The Telephone [Foreigner]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 19 april 2025

#649: Record Store Day 2025

Vorige week zaterdag was het weer Record Store Day (RSD). Ik schreef al eerder dat sinds een aantal jaar de glans van RSD er voor mij wel wat af is (#511). Het evenement voor de speciaalzaken en waarbij exclusieve uitgaven verschenen is niet meer. 

Het is overgenomen door grote platenmaatschappijen die oude opnamen op veel te duur (gekleurd! splatter! picture disc!) vinyl uitbrengen, vaak onder het motto "first time on vinyl"...

Ik sta dan ook al een aantal jaar niet meer heel vroeg op om in de rij te gaan staan bij een platenzaak. In plaats daarvan kijk ik of er iets van mijn gading gaat verschijnen. 

Vervolgens zit ik dan op de maandag na RSD om negen uur 's avonds klaar om tijdens de online verkoop van de platenzaken vrij moeiteloos die paar uitgaven die ik leuk vind te bemachtigen. En anders is er altijd nog Discogs.

Voor wat betreft de editie van 2025 betreft moet ik zeggen dat er toch wel weer een flink aantal leuke items waren. Onderstaande albums heb ik in ieder geval aan mijn collectie kunnen toegevoegen:

David Bowie -  Ready, Set Go! (Live, Riverside Studios '03)
Dit zijn opnamen van het het optreden dat David Bowie op 8 september 2003 in London gaf en dat in 86 bioscopen in 26 landen werd vertoond (op dat moment het grootste evenement in zijn soort). Zeven dagen later zou zijn album Reality verschijnen en het is dus niet vreemd dat de volledige tracklist van dat album wordt gespeeld, zoals de single New Killer Star. Verder staan er nog twee nummers op van het voorafgaande album Heathen (uit 2002) en één nummer van 1. Outside (uit 1995).

Talking Heads - Live On Tour '78
De dubbel-LP (op 45 toeren) van Talking Heads die op RSD 2025 is uitgebracht is een live-opname en die werd eerder uitgebracht in 1979 als promo voor radiostations. Dit gebeurde ten tijde van het verschijnen hun tweede album More Songs About Buildings And Food. Het verschil van deze uitgave met de promo is de officiële verkrijgbaarheid en dat deze uitgave het complete concert is, inclusief Thank You For Sending Me An Angel. 

Dit is een uitgave van RSD 2024, die ik nu toch ook maar heb aangeschaft. Het was een optreden voor radiostation WCOZ en de helft van de tracks kwamen terecht op het album The Name of This Band Is Talking Heads (een live-album uit 1982), maar de andere helft is hier nu ook aanwezig. Nummers als Psycho Killer en Don't Worry About The Government zijn hierop te vinden.

De volgende twee albums wilde ik heel graag hebben en ik ben dan ook blij dat ik  ze op de kop heb kunnen tikken.

Dit is het derde deel van het drieluik dat begon met Leftovers Again?! op RSD 2021 en werd vervolgd met Leftovers Again?! Again!?! op RSD 2024. Deze keer ligt de focus op de jaren tachtig en staan er alternatieve versies op van bijvoorbeeld Sorry en Cry For The Fire van het album The Big Bubble (Part Four Of The Mole Trilogy).

Na het uiteenvallen van Sex Pistols, begon John Lydon (aka Johnny Rotten) een nieuwe band, Public Image Ltd (aka PiL). In 1978 verscheen hun debuutalbum op Virgin Records, maar voordat Warner Bros. de plaat in de VS wilde uitbrengen moest er het één en ander veranderd worden. De 'Europese versie' vond men ongeschikt voor Amerika. 
Zo werden de tracks Religion I, Religion II en Fodderstompf afgevoerd en de resterende tracks werden opnieuw gemixt of zelfs opnieuw opgenomen. Dit speelde ten tijde van de opnamen van hun tweede album, Metal Box (zie blog #63), en zo komt het dat een nummer van dat tweede album op deze US-versie van het eerste album terecht kwam (Swan Lake). Een ander verschil is dat het nummer Annalisa op de US-versie tien minuten duurt in plaats van de zes minuten van de Annalisa op de Europese versie.
De 'US version' van het album is nooit uitgebracht en tot voor kort werd gedacht dat de opnamen verloren waren gegaan. Dat was niet zo, ze waren alleen verkeerd gearchiveerd en werden per toeval onlangs ontdekt. Daardoor kunnen we nu na 46 jaar alsnog kennis nemen van deze speciale versie van het album.

Al met al een mooie oogst van RSD 2025 die weer wat hoop geeft voor de komende jaren.

© 2025 TTZL


Officiële website: Record Store Day

YouTube: New Killer Star [David Bowie]
YouTube: Thank You For Sending Me An Angel [Talking Heads]
YouTube: Psycho Killer [Talking Heads]
YouTube: Don't Worry About The Government [Talking Heads]
YouTube: Sorry [The Residents]
YouTube: Cry For The Fire [The Residents]
YouTube: Religion I [Public Image Ltd]
YouTube: Religion II [Public Image Ltd]
YouTube: Fodderstompf [Public Image Ltd]
YouTube: Swan Lake [Public Image Ltd]
YouTube: Annalisa [Public Image Ltd - US version]
YouTube: Annalisa [Public Image Ltd - EU version]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 13 april 2025

#648: Was (Not Was) - Walk The Dinosaur (1987)

In 1979 werd de band Was (Not Was) opgericht door David Was en Don Was. Net als dat dit niet hun echte namen zijn (David Weiss and Don Fagenson), zo hebben hun nummers ook vaak meerdere lagen. Hun grootste hit in Nederland heeft zelfs een (bijna) verborgen, serieuze boodschap die nauwelijks opvalt.

De bandnaam is afkomstig van de toen nog jonge zoon Anthony van Don Fagenson. Die had namelijk de gewoonte om tegenstellingen te beschrijven als 'blauw' en 'niet blauw'. Dus ook 'was' en 'niet was'. En zo werd dus de groepsnaam Was (Not Was) geboren.

De band heeft tussen 1981 en 2010 vijf studio-albums uitgebracht en vijf compilaties (met veel exclusieve tracks en versies). Dat lijkt niet veel, maar beiden zijn daarnaast ook actief als onder andere producer, componist van soundtracks en journalist.

In Nederland heeft de band drie hits gehad. In 1990 haalde hun cover van Papa Was A Rollin' Stone in de Top 40 plaats 13. Twee jaar daarvoor reikte Spy In The House Of Love tot plaats 17, maar hun eerste en grootste hit in de Nederlandse Top 40 was Walk The Dinosaur (die kwam één plekje tekort voor de top 10).

Die single is een prima funk-nummer met hoog meezingbaarheidsgehalte, sterke vocalen en lekkere breaks. Het werd in veel landen een hit en daar zal de video ook veel aan hebben bijgedragen (die ging op MTV in 'heavy rotation').

Alhoewel het nummer bij velen bekend is, zal het menigeen ontgaan zijn dat (ondanks de vrolijke klanken) het nummer eigenlijk over de nucleaire holocaust gaat. Na enkele coupletten die een Flintstones-achtig plaatje schilderen, komt deze tekst voorbij:

A shadow from the sky, much too big to be a bird
A screaming, crashing noise louder than I've ever heard
It looked like two big silver trees that somehow learned to soar
Suddenly a summer breeze and a mighty lion's roar

Een mooie poëtische verwoording van de komst van het nucleaire wapen en de daaropvolgende flits en de drukgolf. In de rest van het nummer is 'walk the dinosaur' vervangen door 'I killed the dinosaur'. Je kunt het meelezen in de lyric-video.

Op de b-kant van de single staat ook een bijzonder nummer. De titel is 11 Miles An Hour (Abe Zapp Ruder Version) waarbij de snelheid verwijst naar de snelheid van de auto van John F. Kennedy op 22 november 1963, toen hij werd vermoord. 'Abe Zapp Ruder' verwijst naar Abraham Zapruder, die de presidentiële processie filmde en wiens film de moord in beeld bracht. 

De muziek is in hetzelfde genre als Walk The Dinosaur (en heeft een lange instrumentale break) en de tekst geeft een beschrijving van de daden van Kennedy en de gebeurtenissen van de aanslag:

At eleven miles an hour
Such a deadly speed
Eleven miles an hour
At the time and place agreed
They pulled that limousine
Down Elm Street slow and clean
Lead fell like the shower
At eleven miles an hour

Lee Harvey O. was made to order
A radical nut
A drifter and a boarder
Earl Warren got a version out fast
America was happy
The patsy had been cast

Deze twee nummers tonen aan dat het de moeite loont om dieper te graven in de muziek van Was (Not Was). Niet alles zit direct aan de oppervlakte en je moet er soms moeite voor doen. Maar dat is niet erg, toch?

© 2025 TTZL

Official website: WorldWideWas
Wikipedia EN: Was (Not Was)
Wikipedia NL: Don Was

YouTube: Walk The Dinosaur [video]
YouTube: Walk The Dinosaur [lyric-video]


YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [video]
YouTube: Spy In The House Of Love [video]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 5 april 2025

#647: SPK - Flesh And Steel (1985)

Het komt wel vaker voor dat de muziekstijl van een band door de jaren heen wijzigt. Toch vind je zo'n rigoureuze stijlbreuk als bij het Australische SPK maar zelden. De band die werd opgericht door Graeme Revell en Neil Hill ging van het ene uiterste naar het andere.

De band startte in 1978 en de eerste jaren maakten ze industrial rock en noise rock en je hoort de invloed van onder andere Kraftwerk, CAN, Neu!, Faust en John Cage terug.

De bandnaam is  afgeleid van de Duitse radicale Marxistische groep Sozialistisches Patientenkollektiv (SPK) omdat Revell en Hill beide in hun manifest waren geïnteresseerd. De band zelf gebruikt overigens vele verschillende invullingen van de afkorting SPK (SoliPsiK, SepPuKu, Surgical Penis Klinik, System Planning Korporation, Sozialistisches Patienten Kollektiv) op hun uitgaven.

Op hun eerste reguliere album, Information Overload Unit (uit 1981), staat een track als Macht Schrecken die een idee geeft van de experimentale muzikale koers die de band toen voer.

Op het tweede album, Leichenschrei (uit 1982), is al wat meer structuur aanwezig, alsmede ritmische patronen, zoals te horen in Chamber Music. Op het daaropvolgende album (een compilatie van een paar nieuwe tracks en eerder uitgebrachte singles: Auto-Da-Fé uit 1983) is te horen dat de organisatie in de nummers strakker wordt en dit leidt tot tracks als Metal Field.

Dit gaat Revell echter niet ver genoeg en samen met zangeres (en later echtgenote) Sinan Leong, die was toegetreden ten tijde van Leichenschrei, gaat hij terug naar Australië en maakt hij in 1984 het album Machine Age Voodoo. Hierop is het experimentele geluid verdwenen en maakt SPK een soort industrial gemixt met synth pop. Dit levert toegankelijke nummers op, zoals de single Junk Funk.

Een andere single van het album is Flesh And Steel en toen ik daar een 12-inch van tegenkwam in een uitverkoopbak heb ik die meegenomen. Niet lang daarvoor had ik namelijk de verzamel-CD Vhutemas Archetypi gekocht met daarop tracks van onder andere Laibach, Lustmord en SPK. De twee tracks van SPK op dat album (Invocation (Canto To The Departed) en Palms Crossed In Sorrow) bevielen mij wel. Thuisgekomen hoorde ik op de 12-inch echter heel andere muziek dan de tracks op Vhutemas Archetypi. Was dit een andere band die zich ook SPK noemde?

Dat bleek niet het geval, maar de twee tracks kwamen van het album Zamia Lehmanni (Songs Of Byzantine Flowers) dat na Machine Age Voodoo was verschenen en hierop was SPK (dit keer Revell solo) wéér een andere weg ingeslagen. Experimenteel,  industrieel, neo-klassiek, neo-gotisch, het is het allemaal. Als je dit hoort is het niet vreemd dat Revell, na het stoppen van SPK in 1988, componist van filmsoundtracks is geworden. 

Nog even terug naar Flesh And Steel. Dat is best een leuk nummer, maar ik denk dat het verschijnen van de debuutsingle The Nine Lives of Dr. Mabuse van Propaganda een paar maanden eerder behoorlijke invloed gehad moet hebben op het geluid van SPK op Machine Age Voodoo. En heel eerlijk, als ik ze dan naast elkaar zet, met in het achterhoofd Propaganda-tracks als Duel en p:Machinery, dan valt de vergelijking toch echt uit in het voordeel van Propaganda. 

© 2025 TTZL


Discogs: SPK
Wikipedia EN: SPK
Wikipedia NL: SPK

YouTube: Macht Schrecken
YouTube: Chamber Music
YouTube: Metal Field
YouTube: Junk Funk
YouTube: The Nine Lives of Dr. Mabuse [Propaganda]
YouTube: Duel [Propaganda]
YouTube: p:Machinery [Propaganda]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 29 maart 2025

#646: Steven Wilson - The Overview (2025)

In 2014 overleed Wubbo Ockels, de Nederlandse natuurkundige, piloot en astronaut. In zijn afscheidsbrief schreef hij: "We zijn allemaal astronauten van het Ruimteschip Aarde". Die opvatting valt rechtstreeks terug te voeren op wat het 'overzichtseffect' genoemd wordt, beter bekend als Overview Effect.

Het effect ontstaat in een staat van ontzag, vaak veroorzaakt door een bijzonder opvallende visuele stimulans. Een bekend voorbeeld is die van astronauten als zij vanuit de ruimte de planeet Aarde zien ronddraaien in de oneindige ruimte. Het effect kan een verandering teweeg brengen in de opvattingen en waarden van de waarnemer. Astronauten gaven aan dat de aanblik van de aarde vanuit de ruimte tot nieuwe inzichten leidde over 'wie we zijn' en hoe 'alles met alles samenhangt'.

Het nieuwe (achtste solo) album van Steven Wilson, The Overview, verscheen twee weken geleden en gaat over dat effect. In twee lange tracks van om en nabij twintig minuten neemt hij de luisteraar, naar eigen zeggen, mee op een Kubrick-iaanse reis door de duisternis van de ruimte, waarbij hij de mensheid ziet voor wat ze werkelijk is: klein, onbeduidend, overschaduwd door kosmische afstanden van miljarden jaren.

De eerste track, Objects Outlive Us, bestaat uit acht onderdelen. Op de fysieke uitgaven is de track één geheel, maar bij de digitale uitgaven is de track ook gesplitst in zes onderdelen. In het eerste deel (No Monkey’s Paw) start de track rustig, waarna in het tweede deel (The Buddha Of The Modern Age) de intensiteit langzaam steeds verder wordt opgebouwd. Aan het einde keert de rust terug, maar dat is niet voor lang. Halverwege het derde deel is er een break met een bassolo waarna Wilson even heerlijk helemaal los gaat (denk aan Porcupine Tree's Arriving Somewhere But Not Here). Het vierde/vijfde deel (The Cicerones/Ark) heeft grote dynamische variëteit en het zesde deel (Cosmic Sons Of Toil) is het heftigste van allemaal, met een geweldige gitaarsolo van Randy McStine. Het afsluitende zevende/achtste deel (No Ghost On The Moor/Heat Death Of The Universe) brengt het tot een rustig einde, inclusief een dissonant outro dat mij deed denken aan The Beatles' A Day In The Life. 

Na een paar luisterbeurten durf ik te speken van een prog rock meesterwerk waarin Wilson iets nieuws en eigens bouwt op de fundamenten van bands als Yes, King Crimson en vooral Pink Floyd.

De tweede track, The Overview, bestaat uit zes onderdelen. Op de fysieke uitgaven is de track wederom één geheel, maar bij de digitale uitgaven is de track ook gesplitst in vier onderdelen. Het eerste deel (Perspective) is een uptempo nummer waarin heel veel gebeurt, terwijl Rotem Wilson (ja, de vrouw van) een gesproken woord bijdrage levert met echo's van Albedo 0.39 van Vangelis. In het tweede/derde/vierde deel (A Beautiful Infinity I/Borrowed Atoms/A Beautiful Infinity II) is het een sfeervol geheel met enkele gitaaruithalen, maar nergens  wordt het echt heftig. In het vijfde deel (Infinity Measured In Moments) keert de stem van Rotem Wilson terug en dit nummer kent weer een intens stuk in het midden van de track. Het zesde deel (Permanence) is een prachtig ijl klanktapijt van Wilson in duet met saxofonist Theo Travis en is een mooie afsluiting van het album. Alsof je in een ruimteschip langzaam door de ruimte zweeft.

De klasse van de titeltrack is duidelijk en toch spreekt deze mij na een paar luisterbeurten net iets minder aan dan Objects Outlive Us. De ervaring leert echter dat na een keer of tien de tracks horen dit zomaar omgedraaid kan zijn. Steven Wilson maakt groeibriljanten, die moet je de tijd geven.

© 2025 TTZL


Official website: Steven Wilson
Wikipedia EN: Steven Wilson
Wikipedia NL: Steven Wilson

YouTube: The Overview [album]
Spotify: The Overview [album]

YouTube: The Overview

YouTube: Arriving Somewhere But Not Here [Porcupine Tree]
YouTube: A Day In The Life [The Beatles]
YouTube: Albedo 0.39 [Vangelis]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 23 maart 2025

#645 : The Police - Synchronicity (1983)

Onlangs, in een gesprek tijdens een etentje, kwam ik er achter dat The Police nog nooit onderwerp van een blog is geweest. Ja, wel solo-werk van Stewart Copeland (#151, #334) of andersoortige blogs (#125, #282, #335, #639, #640) met een link, maar niet de band zelf. En dat kan natuurlijk niet.

Bij de start van The Police in 1977 bestaat de band nog niet uit Sting (bas), Stewart Copeland (drums) en Andy Summers (gitaar). De eerste gitarist van de band is namelijk de Corsicaan Henry Padovani. Hij is te horen op de eerste single uit mei 1977, Fall Out / Nothing Achieving, twee nummers van de hand van Copeland waarmee de band zich ineens in de voorhoede van de punk in Engeland bevond.

In dezelfde maand werd Sting door Mike Howlett (bekend van Gong) gevraagd om deel te nemen aan de band Strontium 90. De gevraagde drummer kon niet en dus nam Sting Copeland mee. Het vierde bandlid was Andy Summers, een ervaren gitarist die tien jaar ouder was dan Sting en Copeland. De band kwam niet verder dan wat demo's (later uitgegeven op het album Police Academy) en een enkel optreden. Sting was echter onder de indruk van Summers' spel en vroeg hem om in The Police Padovani te vervangen.

Dit leidde tot de band die wij nu kennen als The Police die een een lange lijst van hit-singles en hit-albums zou produceren in slechts een paar jaar (1977-1983). In de jaren daarna verschenen live-opnamen van zowel die jaren als van de reünie in 2007-2008. Er verschenen ook boxen met het verzamelde werk, maar geen 'deluxe editions' van de albums, tot er in juli 2024 een 6CD-box verscheen van het laatste album Synchronicity.

Op het album staan vier singles van de hand van Sting. Synchronocity II en King Of Pain werden is sommige landen hits, maar niet in Nederland. Wrapped Around Your Finger haalde hier wel de onderste helft van hitlijst, maar de klapper was natuurlijk Every Breath You Take (die reikte tot nummer drie). Allemaal goede tot zeer goede popsongs, net als de albumtracks Synchronicity I, Walking In Your Footsteps, O My God en Tea In The Sahara. 

Mijn speciale interesse gaat echter uit naar de tracks van de andere bandleden. Zo schreef Summers de track Mother en daarop horen we dissonante klanken, Midden-Oosterse invloeden en een vocale voordracht waarop Summers een zenuwinzinking lijkt te krijgen door de invloed van een dominante moeder. Het heeft een flink aantal draaibeurten geduurd, maar nu hou ik van deze song.

Meteen daarna horen de Copeland-track: Miss Gradenko. Het nummer lijkt op zijn solo-werk, sterk rimisch van karakter met in de achtergrond veel miniatuurtjes en een sterke zanglijn. Het nummer heeft tekstueel een spionnen-thema: 

We were at a policy meeting
They were planning new ways of cheating
I didn't want to rock your boat
But you sent this dangerous note
You've been letting your feelings show
Are you safe, Miss Gradenko? 

en het is dan ook grappig om te zien dat in de jeugdfilm Spy Kids uit 2001 één van de boeven Miss Gradenko heet!

Tenslotte is er nog Murder By Numbers, waarvan de muziek door Summers is geschreven en de tekst door Sting. Een geweldige track die als bonus op de CD en cassette-versies stond en waarover de Amerikaanse TV-dominee Jimmy Swaggert zei: "This here song by The Police, "Murder By Numbers," was written by SATAN! Performed by the sons of SATAN! BEELZEBUB! LUCIFER! THE HORNED ONE!".

Nu was Swaggert vaker een doelwit van Frank Zappa, dus toen hij Sting in de lobby van een hotel zag, vroeg hij hem om het nummer 's avonds bij hem te komen uitvoeren en zo horen we geweldige live-uitvoering van Murder By Numbers op het Zappa-album Broadway The Hard Way.

Het Swaggert-verhaal is een leuke voetnoot bij het geweldige laatste album van The Police. Mocht je meer willen horen van de muziek van de andere bandleden  binnen de band, dan kun je de Spotify-playlist luisteren die ik daarvoor gemaakt heb.

Als je dieper wilt duiken in het Synchronicity album dan kan ik de deluxe edition van het album aanbevelen, met daarop het geremasterde album, een compleet concert, b-kantjes, bonustracks en nog veel meer.

© 2025 TTZL


Official website: The Police
Wikipedia EN: The Police
Wikipedia NL: The Police

YouTube: Synchronicity [album]
Spotify: Synchronicity [album]


YouTube: Fall Out
YouTube: Murder By Numbers [Frank Zappa + Sting]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 16 maart 2025

#644: Various - Buy Or Die! (Ralph Records 1972-1982) (2024)

Kort na hun oprichting startten The Residents hun eigen label, Ralph Records. Hierop gaven zij niet enkel hun eigen opnamen uit, maar ook die van gelijkgestemde artiesten. Van 1977 tot 1996 gaven zij ook een mail order catalogus uit onder de titel Buy Or Die!

De zin "Buy Or Die!" duikt sindsdien vaker op in het werk van The Residents. Momenteel is het de naam van de webwinkel op de officiële Residents website en in november 2024 verscheen er een verzamelbox onder die naam. En dat is niet zo gek, want er verschenen tussen 1980 en 1987 al vijf EP's onder die naam bij de mail order catalogi. 

De box is niet zozeer een heruitgave van die EP's (de inhoud komt niet 1-op-1 overeen), maar is eerder een compilatie die steunt op hetzelfde idee. De 63 nummers komen van singles, EP's en LP's en er staan ook een vijftal niet eerder uitgebrachte tracks op. Een aantal tracks zijn van The Residents zelf, maar aan hen heb ik al vaker aandacht besteed*, dus richt ik mij nu liever op de andere artiesten.
*blogs #3, #118, #170, #257, #272, #362, #544, #629

Wellicht de meest voor de hand liggende contribuant is Snakefinger (alias van Philip Charles Lithman), een begenadigd gitarist die ook op vele albums van The Residents te horen is. Er zijn een flink aantal goede tracks van hem opgenomen, maar vooral The Spot, Kill The Great Raven en zijn Kraftwerk-cover van The Model vind ik groots.

De eerste niet-Residents uitgave op het label was echter niet van Snakefinger, maar van Schwump (alias van Barry Schwam). De nummers van zijn single met Aphids In The Hall / You're A Martian/Home laten een soort sinistere vorm van popmuziek horen met invloeden uit teveel genres om hier op te noemen. 

Op de versie van de verzamelbox op streamingplatforms zul je overigens tevergeefs zoeken naar de tracks van Schwump. De box bevat 63 nummers, maar op de platforms staat een versie met maar 39 songs. De reden weet ik niet, maar misschien hebben een aantal artiesten geen toestemming gegeven.

Dat is jammer, want daardoor moet je de tracks van een aantal bands missen, zoals Meet You In The Subway (van Chrome), Someday You'll Be King (van MX-80 Sound) en Jinx (van Tuxedomoon), maar ook de tracks van de eerste singles en LP's van Yello, met daaronder knallers als I.T. Splash, Bostich, Night Flanger en Bimbo.

Er staat echter veel leuks op de box dat wel is te streamen, zoals bijvoorbeeld de single van Gary Panter (Tornader To The Tater / Italian Sunglasses Movie), de illustrator van de hoezen van de Buy Or Die! EP's (en dus ook van deze box), maar ook een aantal tracks van Residents-vrienden Renaldo & The Loaf, waaronder het leuke Honest Joe's Indian Gets The Goat On The Way To The Cowboys' Conga.

Buy Or Die! (Ralph Records 1972-1982) is een goudmijn voor de avontuurlijke muziekliefhebber. Ik ben in ieder geval erg blij met deze compilatie.

© 2025 TTZL


Spotify: Buy Or Die! (Ralph Records 1972-1982) [compilatie]

YouTube: The Spot [Snakefinger] 
YouTube: Kill The Great Raven [Snakefinger]
YouTube: The Model [Snakefinger]
YouTube: Meet You In The Subway [Chrome]
YouTube: Someday You'll Be King [MX-80 Sound]
YouTube: Jinx [Tuxedomoon]
YouTube: I.T. Splash [Yello]
YouTube: Bostich [Yello]
YouTube: Night Flanger [Yello]
YouTube: Bimbo [Yello]
YouTube: Tornader To The Tater [Gary Panter]
YouTube: Italian Sunglasses Movie [Gary Panter]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 9 maart 2025

#643: The Tubes - Now (1979)

In blogs #49 en #240 besteedde ik al eens aandacht aan twee van mijn favoriete albums van The Tubes. Bij eerste beluistering was ik direct weg van die platen en dat gold ook voor hun eerste twee albums (The Tubes uit 1975 en Young & Rich uit 1976). Now, hun derde album uit 1977, beviel mij minder.

Now is dan ook lange tijd het Tubes-album geweest dat ik het minste draaide. In de loop der jaren is mijn mening over het album echter gewijzigd. Naarmate ik ouder werd, en meer de randen van de (pop)muziek begon te verkennen, kon ik bij iedere draaibeurt van Now de experimentele kant het album meer waarderen.

Het album opent met Smoke (La Vie En Fumér), een nummer met een hoog film noir gehalte en het werd een vast onderdeel van hun live shows. Net als de volgende drie songs (Hit Parade, Strung Out On Strings, Golden Boy) is het een pop/rock-track met een behoorlijke twist. Zanger Fee Waybill is uitstekend op dreef met zijn inventieve zanglijnen en de bijdragen van het nieuwe bandlid, percussionist Mingo Lewis, voegen een interessante kleur toe aan het Tubes-palet.

Het laatste nummer van kant A is My Head Is My Only House Unless It Rains, een  cover van Captain Beefheart. Als je naar het origineel luistert, dan hoor je hoe The Tubes tegelijk het karakter van het nummer hebben behouden terwijl ze het ook naar zich hebben toegetrokken.

Kant B, met instrumentale opener God-Bird-Change van de hand van Mingo Lewis, kent ook een opvallende cover. This Town van Lee Hazlewood is ook  bijhoorlijk 'ver-Tubes-t' ten opzichte van het origineel. Het tempo is aanzienlijk hoger, het karakter is uitbundiger en er zijn strijkers toegevoegd. Opnieuw een geslaagde cover-versie, als je het mij vraagt.

I'm Just A Mess, Pound Of Flesh en You're No Fun op kant B vallen in dezelfde categorie als de eerste vier tracks van kant A. Het zijn prima nummers met veel variatie, maar het hoogtepunt van kant B is voor mij een ander nummer. 

Die track werd geschreven door Jane Dornacker, die een onwerkelijke combinatie was van een "American rock musician, comedian and traffic reporter". Ze tourde een jaar of twee met The Tubes en trad op als danseres en achtergrondzangeres. Ze schreef al eerder samen met Ron Nagle de geweldige tongue-in-cheek ballad Don't Touch Me There voor The Tubes' tweede album. De vocale hoofdrol in dat nummer is voor het enige vrouwelijke Tubes-bandlid, Re Styles.

Zij zingt ook Cathy's Clone en zowel de muzikale omlijsting als de vocale voordracht van Styles zijn apart te noemen. Voeg daarbij een voor hem kenmerkende solo op sopraansaxofoon van Captain Beefheart en het resultaat is een kunststukje waar ik inmiddels dol op ben. 

Het heeft een flink aantal jaar geduurd, maar Now is mij nu even lief als de andere Tubes-albums, misschien wel juist vanwege het afwijkende karakter van die plaat. De originele LP had een als hoes een prachtige tekening van drummer Prairie Prince. Die is helaas verbannen naar de achterzijde op de geremasterde CD-versie uit 2004, maar die klinkt dan weer een stuk beter.

© 2025 TTZL


Official website: The Tubes
Wikipedia EN: The Tubes
Wikipedia NL: The Tubes

YouTube: Now [album]
Spotify: Now [album]


YouTube: My Head Is My Only House Unless It Rains [Captain Beefheart]
YouTube: This Town [Lee Hazlewood]
YouTube: Don't Touch Me There [The Tubes]
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)