Zoeken in deze blog

zondag 29 november 2020

#420: Nasmak - 4our Clicks (1982)

In de nasleep van punk was er een ongekende golf van goede en creatieve bands in Nederland. Noem het post-punk, noem het new wave of noem het iets anders, maar uiteenlopende bands als De Div (zie #297 en #376), Mecano, Minny Pops, The Tapes, MAM, Spasmodique, Eton Crop, Blue Murder en Clan of Xymox maakten geweldige muziek in de jaren tachtig. 

Nasmak mag daarbij niet onvermeld worden. De eerste Nederlandse band die een sessie bij de legendarische Britse DJ John Peel mocht doen en de band die misschien wel het beste Nederlandse album ooit heeft gemaakt: 4our Clicks.

De band start in 1978 als Nasmaak en is onder die naam ook aanwezig met het nummer Hondepoep op het album Uitholling Overdwars dat Nederlandse bands promoot. Nadat besloten is niet meer in het Nederlands te zingen word de naam verkort tot Nasmak en op het eerste album Nasmak Plus Instruments, Instruments Plus Nasmak uit 1980 maakt Truus de Groot nog onderdeel uit van het geheel. Truus bespeelt de zogenaamde kraakdoos en dat geeft een karakteristiek geluid. Dat valt ook John Peel op en hij noemt het album "de beste plaat van het Europese continent in jaren" en nodigt de band uit voor een sessie. Truus verlaat de groep echter en gaat als Plus Instruments verder. 

Op het tweede album 4our Clicks bestaat de band uit Theo van Eenbergen (bas, zang), Toon Bressers (drums, zang), Joop van Brakel (gitaar, zang) en Henk Janssen (synthesizer, gitaar, zang). Het album is van internationale klasse met tracks als Nothing But The Lyrics, Sade M De, Take A Look en No Touch And Go. Heerlijk hoekige songs, met verrassende zanglijnen en synthesizer-partijen, die (bijna) dansbaar zijn. 

Helaas staan niet alle tracks van het album op YouTube, maar de hoogtepunten van het album (de drie songs die het album openen: Pilot In Charge, Waiting Room en I Hope I Am Gonna Rain Today) en Not Your Living Doll zijn gelukkig allemaal aanwezig. Ik denk dat het met name het inventieve basspel is dat mij naar binnen zuigt in deze nummers en in Not Your Living Doll is het samenspel tussen bas en drums meesterlijk. Voeg daarbij de heerlijke staccato gitaren en de  sterke vocalen en een vijfsterrenplaat is geboren.

De band was niet geheel tevreden was met de mix van de LP en daarom kwam er een remix uit op CD in 1988. Het zal wel komen doordat de LP al in mijn geheugen gegrift was voordat de remix uitkwam, want ik prefereer nog steeds die LP-versie. 

© 2020 TTZL


Officiële Facebook: Nasmak
Wikipedia NL: Nasmak

YouTube: Waiting Room
YouTube: Sade M De
YouTube: No Touch And Go
YouTube: Take A Look

YouTube: Hondepoep

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 22 november 2020

#419: VA - Geen Touw (Een Keuze Uit Ruim Vijf Jaar Ronflonflonsongs) (1990)

Van 10 oktober 1984 tot 30 januari 1991 was er op de Nederlandse radio (Hilversum III/Radio 3) een programma dat zijns gelijke niet kent: Ronflonflon (avec Jacques Plafond). Onder "leiding" van Jacques Plafond (=Wim T. Schippers) maakte een vaste groep medewerkers wekelijks absurdistische radiocabaret dat in het verlengde lag van tv-producties als De Fred Haché Show, Van Oekel's Discohoek en De Lachende Scheerkwast. Net als met andere Wim T. Schippers vind je dit programma geweldig of helemaal niets.

Het motto van de show was dat het, als enige in Nederland, uit 100% gesproken woord en 100% muziek bestond. In de praktijk betekende dit dat er regelmatig door de gedraaide platen heen gesproken werd, platen die door Jacques Plafond regelmatig afgekondigd werden met "wat is dit een kutplaat" als ze hem niet bevielen.

Toch waren er wel muzieknummers die in zijn geheel gedraaid waren, maar dit waren veelal de eigen producties. In totaal zijn er 275 van die eigen liedjes uitgezonden, waarvan er zo'n 200 speciaal voor Ronflonflon zijn gemaakt.

Vanwege het geringe budget werden medewerkers van het programma ingezet als stemacteur en werden meerdere van de ongeveer 35 personages vertolkt door één acteur. Zo vertolkte Janine van Elzakker de karakters Elsje de Wit, Jacqueline van Benthem, de Weduwe van Beurden, Anneke Rol en Wilhelmina Kuttje Jr. (waarbij ze nadrukkelijk vermeldde dat dit "met twee T's" geschreven werd) en speelde Rogier Proper speelde Jaap Knasterhuis en Inspecteur Falckenbosch. Andere prominenten waren zangeres Neel van der Elst (als Etna Vesuvia) en natuurlijk was ook Clous van Mechelen aanwezig als pianostemmer Jan Vos.

In het huidige omroepbestel is het ondenkbaar dat zo'n radioprogramma nog gemaakt zou kunnen worden, laat staan dat het meer dan zes jaar zou blijven bestaan. Gelukkig zijn inmiddels alle shows online te beluisteren, mede door de inspanningen van de vele fans die middels eigen opnamen het incomplete omroeparchief konden aanvullen.

Daarnaast zijn er CD's verschenen waarop Ronflonflon-liedjes staan. Er staan een paar liedjes op Schippers in Plafondvaart (CD uit 1992) en op Flarden Uit Ronflonflon Avec Jacques Plafond (1984-1991) (3CD uit 2009) staan zowel liedjes als radiofragmenten. Voor wie één CD voldoende vindt is Geen Touw (Een Keuze Uit Ruim Vijf Jaar Ronflonflonsongs) (CD uit 1990) een goede keuze. Hierop staat een mooie dwarsdoorsnede van kolder, sensuele spanning, lulligheid en quasi-diepzinnigheid. Luister naar een paar van de 23 nummers op deze CD en geniet... of niet:

© 2020 TTZL

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 15 november 2020

#418: Peter Criss - Out Of Control (1980)

Er zijn van die platen waarvan ik heus wel weet dat ze niet echt goed zijn, maar waar ik toch een zwak voor heb. Out Of Control van Peter Criss (de ex-drummer van KISS) is er zo één. Dat komt waarschijnlijk mede door de voorgeschiedenis van het album, dat vlak na zijn (eerste) ontslag uitkwam.

Op 18 mei 1980 maakte KISS namelijk bekend dat Peter Criss uit de band was gestapt vanwege persoonlijke redenen. In werkelijkheid was hij ontslagen vanwege de onhoudbare situatie die was ontstaan door zijn overmatige drank- en drugsgebruik. Niet alleen zijn gedrag was problematisch, maar ook op zijn drummen kon men niet meer vertrouwen. 

Op het album Dynasty uit 1979 speelde hij nog maar mee op één nummer: Dirty Livin'. Op nummers als I Was Made For Lovin' You, Sure Know Something, Magic Touch en de rest van het album is sessiedrummer Anton Fig te horen (overigens zonder dat hij ergens vermeld wordt). Op het volgende album Unmasked (dat twee dagen na het persbericht over Criss' ontslag verscheen) speelt Anton Fig ook alle drumpartijen, al vermeld het album Peter Criss nog als drummer. Dat album wordt overigens niet al te best ontvangen door een mix van zwakke nummers als Shandi en sterkere tracks als Talk To Me.

Er waren slechts vijf maanden verstreken sinds zijn ontslag toen Criss zijn tweede solo-album Out Of Control uitbracht. Zijn eerste solo-album bracht hij uit in 1978, tegelijk met de andere KISS-leden (zie blog #307), en daaruit bleek al zijn voorliefde voor pop en jazz. Soms leidt dat tot een zoetsappige ballad als By Myself en ook in de midtempo songs is het resultaat vaker middelmatig (Where Will They Run en Feel Like Letting Go) dan leuk (Out Of Control). De beste resultaten zitten in uptempo-tracks als In Trouble Again, I Found Love en You Better Run. 

Dat Criss zelf nog niet los was van zijn KISS-verleden blijkt wel uit de tekst 'Ex-drummer of KISS' die prominent op de hoes staat en uit de coda die hij toevoegde aan het album. Enkele seconden na het laatste nummer is Criss heel zachtjes te horen als hij met pianobegeleiding twee regels uit het nummer As Time Goes By zingt (bekend uit een scène in Casablanca): "You must remember this, a kiss is still a kiss". 

Als rechtgeaarde, 15-jarige KISS-fan bleef ik Peter Criss ook na zijn vertrek uit KISS volgen (net als twee jaar later Ace Frehley na zijn vertrek). Toen ik deze week de CD Japan-aankondiging kreeg van een 'Limited Low-priced Reissue' van dit album hoefde ik dan ook niet lang te denken.

© 2020 TTZL


Officiële website: Peter Criss
Wikipedia EN: Peter Criss
Wikipedia NL: Peter Criss

YouTube: By Myself
YouTube: I Found Love
YouTube: Out Of Control
YouTube: You Better Run

YouTube: Dirty Livin' [Kiss - Dynasty, 1979]
YouTube: I Was Made For Lovin' You [Kiss - Dynasty, 1979]
YouTube: Sure Know Something [Kiss - Dynasty, 1979]
YouTube: Magic Touch [Kiss - Dynasty, 1979]
YouTube: Shandi [Kiss - Unmasked, 1980]
YouTube: Talk To Me [Kiss - Unmasked, 1980]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 7 november 2020

#417: (DNA featuring) Suzanne Vega - Tom's Diner (1987/1990)

In 1987 brengt Suzanne Vega haar tweede plaat uit. Na het succesvolle, zelfgetitelde debuut is Solitude Standing opnieuw een sterk album. Single Luka (een nummer over kindermishandeling) deed veel voor het album, maar er staan veel meer goede tracks op zoals In The Eye, Solitude Standing, Language en Gypsy.

Het meest opvallend bij eerste beluistering is echter Tom's Diner, het a capella openingsnummer. Het is een beschrijving van een situatie die is gebaseerd op haar ervaringen in Tom's Restaurant in New York, waar zij regelmatig kwam (de buitenkant van hetzelfde restaurant is ook te zien in de serie Seinfeld). 

Vega had voor het nummer eerst een pianobegeleiding in gedachten, maar omdat ze op dat moment niemand kende die dat zou kunnen verzorgen begon ze het nummer a capella te doen bij haar concerten en dat is toen zo gebleven. Het nummer is ook uitgebracht op single (soms met het instrumentale slotnummer van het album Tom's Diner (Reprise) op de b-kant), maar het deed niet veel.

Drie jaar later maakt het Engelse duo DNA (Nick Batt en Neal Slateford) een remix van het a capella-nummer waarbij er een dance-laag onder het nummer wordt gelegd. Het werkt wonderwel en na het gehoord te hebben besluit Vega het nummer uit te brengen als Tom's Diner van "DNA featuring Suzanne Vega". 

Vega verwacht dat de remix hoogstens zal aanslaan bij een beperkte groep dance-liefhebbers, maar de praktijk is anders. Het nummer wordt in deze versie een grote hit en verkoopt miljoenen exemplaren. Het is dan ook knap hoe DNA er een dance-track van heeft gemaakt, terwijl de charme van het origineel in tact blijft. Er verschijnt natuurlijk ook nog een 12"-versie van, maar die langere track voegt iets wezenlijks toe aan de single. Een toevalstreffer, maar soms zijn die het leukste.

© 2020 TTZL


Officiële website: Suzanne Vega
Wikipedia EN: Suzanne Vega / DNA
Wikipedia NL: Suzanne Vega

YouTube: Tom's Diner [Suzanne Vega]
YouTube: Tom's Diner (Reprise) [Suzanne Vega]
YouTube: Tom's Diner [DNA featuring Suzanne Vega]
YouTube: Tom's Diner (12") [DNA featuring Suzanne Vega]

YouTube: Luka
YouTube: In The Eye
YouTube: Language
YouTube: Gypsy

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 1 november 2020

#416: John Barry - Thunderball (Original Motion Picture Sound Track) (1965)

Op 31 oktober 2020 overleed Sean Connery, de charismatische acteur die het personage James Bond, uit de boeken van Ian Fleming, gestalte gaf. Nu is dit een muziekblog en Connery was geen zanger, al was hij wel actief als verteller in opnamen van bijvoorbeeld Peter And The Wolf. En soms sprak hij nummers in als In My Life (van het gelijknamige album van The Beatles-producer George Martin) of droeg hij het gedicht Ithaca (van C. P. Cavafy) voor op muziek van Vangelis. En er is er een single met een zingende Sean Connery. Het betreft twee nummers uit de film Darby O'Gill and the Little People (1959) die hij samen met Janet Munro zingt: Pretty Irish Girl en Ballamaquity's Band. Maar waar ik het deze week over wil hebben is de filmmuziek van John Barry bij de vroege James Bond films en dan met name Thunderball.

Het was Monty Norman die de muziek voor de eerste James Bond-film Dr. No (1961) componeerde, waaronder het onverwoestbare James Bond Theme. Daarna nam John Barry het stokje over en hij zou tussen 1963 en 1987 voor elf van de veertien James Bond-films de muziek componeren. Zo is 007 van zijn hand, het andere onverwoestbare thema dat in vele Bond-flims in één of andere vorm opduikt.

De ontstaansgeschiedenis van het soundtrackalbum van Thunderball is nogal getroebleerd. Titelsongs waren en zijn belangrijk voor de Bond-films, maar John Barry vond dat hij geen titelsong kon schrijven met in de teksten en de titel het woord 'Thunderball'. Hij kwam daarom met Mr. Kiss Kiss Bang Bang, gezongen door Shirley Bassey. De filmmaatschappij gaf echter aan dat het nummer een halve minuut te kort was voor de filmtitels. Barry schreef daarom een muzikaal intro van een halve minuut voor het nummer en nam het nummer opnieuw op. Niet Shirley Bassey, want die was niet beschikbaar, maar Dionne Warwick zong de nieuwe versie van Mr. Kiss Kiss Bang Bang.

Die nieuwe versie werd ook afgekeurd (en beide versies bleven onuitgebracht tot in de jaren negentig) omdat de filmmaatschappij toch een titeltrack wilde hebben met 'Thunderball' als titel. Daarop schreef Barry met tekstschrijver Don Black het nummer Thunderball dat werd ingezongen door Tom Jones. Ondanks dat het een haastklus was, is het naar mijn mening één van de beste James Bond-titelsongs met de legendarische uithaal van Jones aan het eind, die hem zelfs even in de problemen bracht: "I closed my eyes and I held the note for so long when I opened my eyes the room was spinning." 

Nu is het gewoonlijk zo dat het thema van de titelsong her en der opduikt in de andere nummers van de soundtrack. Dat had Barry ook gedaan, maar natuurlijk met Mr. Kiss Kiss Bang Bang en niet met Thunderball. Toen Barry dit nog aan het aanpassen was, kwam de filmmaatschappij alweer vragen om de opnamen zodat ze een soundtrackalbum konden uitbrengen. Barry echter was pas op de helft met alle gewenste aanpassingen en daarom staan op het originele album uit 1965 alleen nummers uit de eerste helft van de film. Pas vanaf 2003 is de rest van de score als bonustracks toegevoegd aan het album.

Toch staat er voldoende moois op het originele album, zoals Chateau Flight dat rustig en gedragen begint, maar heftig eindigt. Switching The Body en Crash Landing/The Bomb staan dan weer bol van de spanning en Thunderball is fijne jazzy-instrumentale uitvoering van de titeltrack. Meer up-tempo tracks zijn er ook, zoals de cha-cha-chá Death Of Fiona en de instrumentale versie van Mr. Kiss Kiss Bang Bang.

De originele versie van Thunderball is een soundtrackalbum dat ik nog regelmatig draai, maar de versie uit 2003 heeft wel als voordeel dat er veertig minuten aan extra muziek op staat.

© 2020 TTZL


Officiële website: John Barry
Wikipedia EN: John Barry
Wikipedia NL: John Barry

YouTube: Thunderball [album]

YouTube: Thunderball [Tom Jones]
YouTube: Chateau Flight
YouTube: Thunderball
YouTube: Death Of Fiona

YouTube: In My Life
YouTube: Ithaca
YouTube: 007
YouTube: Mr. Kiss Kiss Bang Bang [Shirley Bassey]
YouTube: Mr. Kiss Kiss Bang Bang [Dionne Warwick]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 25 oktober 2020

#415: The Foetus Of Excellence ‎– The Foetus Of Excellence (1985)

Australiër JG Thirlwell komt in 1978 in Londen aan en, na even in een punkband gespeeld te hebben, begint hij het 'muzikale project' Foetus. Zijn muzikale creaties breken met de algemene rock-conventies en zijn experimentele panorama's van noise, intense en complexe ritmes en tape loops. 

Hij kan geen geïnteresseerde platenmaatschappij vinden en richt daarop zijn eigen maatschappij Self Immolation op. Een opvallende naam wil natuurlijk ook wel helpen om je product onder de aandacht te brengen, zoals zijn eerste single die hij uitbracht onder de naam Foetus Under Glass. 

Hij brengt daarna nog een paar singles en twee albums uit die behoorlijk experimenteel zijn en waarbij hij speelt met de bandnaam. Foetus is een vast onderdeel van een verder steeds wijzigende bandnaam, waarbij Thirlwell niet altijd goede smaak kan worden verweten: 

You've Got Foetus On Your Breath, Foetus Over Frisco en Phillip And His Foetus Vibrations. Het uitbrengen van singles en albums onder steeds weer een andere variatie zou hij volhouden tot begin jaren negentig waarna hij alleen nog maar onder de naam Foetus zou uitbrengen. Overigens is hij zelf ook onder vele pseudoniemen (Bubba Kowalski, Clint Ruin, Frank Want, Karl Satan And The Transvestites From Hell, Manorexia, Phillip Toss, Steroid Maximus, Xordox) actief als hij bijvoorbeeld voor anderen produceert om meespeelt op hun albums. Tenslotte werkt hij ook veelvudig samen onder projectnamen als Baby Zizanie, The Flesh Volcano, The Foetus Symphony Orchestra en Wiseblood.

Midden jaren tachtig raakt het label Some Bizarre geïnteresseerd en brengt de LP Hole uit in september 1984. Het is een sterk album waarop blijkt dat Thirlwell een sterke ontwikkeling heeft doorgemaakt. Zonder zijn experimentele kant te verloochenen incorporeert hij rauwe blues, industrial dance en symfonische elementen in sterke tracks als Clothes Hoist en I'll Meet You In Poland Baby.

Vlak daarna volgt de 12" Calamity Crush (met Catastrophy Crunch op de B-kant) waarop die industrial dance nog nadrukkelijker aanwezig is en op de volgende 12" (met Wash en Slog) krijgt zijn eigen universum steeds meer vorm. 

De A-kant van de volgende 12" (Finely Honed Machine) bestendigt die lijn, terwijl op de B-kant (Sick Minutes (Unmutual) een heel andere kant van Foetus de ruimte krijgt. Het is een compositie met ambient en minimal music invloeden die langzaam opbouwt tot uiteindelijk de geniale gekte van Foetus weer naar de oppervlakte doorbreekt. 

Al het voorgaande mondt uit in de LP Nail die in oktober 1985 uitkomt. Het is een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Foetus, samen met bijvoorbeeld de albums Thaw (uit 1988) en Flow (uit 2001). Op Nail zijn alle elementen mooi in balans en dat resulteert in tracks als The Throne Of Agony en Enter The Exterminator.

Ik realiseer mij dat de sonische aanvallen van Foetus lang niet iedereen zullen aanspreken, maar voor de avontuurlijke luisteraars onder de lezers is er veel moois te ontdekken onder de smoezelige oppervlakte van Thirlwell's Foetus project.

Rest nog om op te helderen wat The Foetus Of Excellence is dat in de titel van dit blog wordt vermeld. Het is een kartonnen box (met T-shirt) die in november 1985 werd uitgebracht en bedoeld was om de Foetus vinylplaten in op te bergen die tot dan toe via Some Bizarre waren verschenen (en hier besproken zijn).  

© 2020 TTZL


Officiële website: Foetus
Wikipedia EN: Foetus

YouTube: Scraping Foetus Off The Wheel ‎– Hole [LP - september 1984]

YouTube: Foetus ~ Art ~ Terrorism ‎– Calamity Crush [12" - oktober 1984]

YouTube: You've Got Foetus On Your Breath ‎– Wash [12"- februari 1985]
YouTube: You've Got Foetus On Your Breath ‎– Slog [12"- februari 1985]


YouTube: Scraping Foetus Off The Wheel ‎– Nail [LP - oktober 1985]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 17 oktober 2020

#414: Jonathan Richman & The Modern Lovers - Egyptian Reggae (1978)

Originele hoes
Jonathan Richman wordt in 1951 in Natick, MA geboren en keert na enige omzwervingen terug naar Massachusetts waar hij in Boston begin jaren zeventig The Modern Lovers opricht. De band bestaat van 1970 tot 1974 en alhoewel er een aantal demosessies gedaan worden (geproduceerd door John Cale van The Velvet Underground, Allan Mason en Kim Fowley), en er een sterke live-reputatie wordt opgebouwd, worden er geen platen uitgebracht. Pas vanaf 1976, als de band onder de naam Jonathan Richman & The Modern Lovers succes boekt, worden de opnamen alsnog uitgebracht. Twee ex-leden van de band duiken later op in succesvolle andere bands: David Robinson in The Cars en Jerry Harrison in Talking Heads.

Roadrunner, een nummer uit de eerste periode van The Modern Lovers, is een aantal keren opgenomen met verschillende credits. De eerste keer was als The Modern Lovers in de demo-sessie met John Cale in 1972. Deze versie kwam op een single en op het uitgestelde eerste album. Met Kim Fowley namen ze nog twee versies op die op het uitgestelde tweede album terechtkwamen. En dan is er nog een versie op een live-album dat in 1973 werd opgenomen, maar de bekendste versie is opgenomen in 1974 door Jonathan Richman als solo-artiest. 

Dit nummer werd een aantal keer met verschillende B-kanten uitgebracht. Toen Jonathan Richman & The Modern Lovers in 1977 goede pers kregen in de UK werd deze versie als Roadrunner (Once) van Jonathan Richman op single uitgebracht, met op de B-kant Roadrunner (Twice) van The Modern Lovers (de door John Cale geproduceerde demo). Op de B-kant van de single The Morning Of Our Lives uit 1977 staat nog een versie, het live gespeelde Roadrunner (Thrice), en er bestaat ook nog een heuse videoclip.

Alhoewel Roadrunner nu bekend is en erkend wordt als een garage- en proto-punk-klassieker, sloeg het destijds niet aan in Nederland. Dat was wel anders met het eveneens in 1977 uitgebrachte Egyptian Reggae. Tien weken in de Top 40 met een tweede plaats als hoogste notering (en een clip in TopPop). Het nummer heeft een heel ander geluid dan Roadrunner en laat horen dat Richman zich niet in een hokje laat duwen.

Het is een heerlijke lome track met een titel die de lading dekt. De gitaar, in combinatie met de percussie, doet Midden-Oosters aan en het ritme is pure reggae. Dat is ook niet zo gek als je het nummer None Shall Escape The Judgement van Johnny Clark hoort. Het is overduidelijk dat Egyptian Reggae leentjebuur heeft gespeeld bij dit door Earl Zero geschreven nummer (in 1980 kreeg hij de kans None Shall Escape The Judgement zelf op te nemen). In het begin werden aan Earl Zero geen credits toegekend voor Egyptian Reggae. Later is dit terecht hersteld. Ook de B-kant van de single, Roller Coaster By The Sea, is een leuk nummer. 

Jonathan Richman is nooit echt doorgebroken bij het grote publiek (het zou echter in Nederland bij deze ene hit blijven), maar hij heeft voldoende aanhang gehouden om tot op de dag van vandaag actief te blijven in de muziek. En als je eens een keer een minuut of twintig over hebt, is het bekijken van hun TopPop Special uit 1978 zeker de moeite waard.

© 2020 TTZL


Fan website: Jojoblog
Wikipedia EN: Jonathan Richman / The Modern Lovers


YouTube: Egyptian Reggae

YouTube: Roadrunner [videoclip]
YouTube: Egyptian Reggae [TopPop clip]
YouTube: TopPop Special [video]

YouTube: None Shall Escape The Judgement [Johnny Clark]
YouTube: None Shall Escape The Judgement [Earl Zero With The Soul Syndicate]



Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 10 oktober 2020

#413: Van Halen - Women And Children First (1980)

De ziekte van Eddie Van Halen was geen geheim, maar de bekendmaking van het overlijden van deze unieke rockgitarist zorgde toch voor een schok in de muziekwereld. Hij wordt geprezen om zijn innovatie in de techniek van gitaren en effectapparatuur, maar toch vooral om zijn vernieuwende speelstijl. 

Zo heeft hij de tweehandige 'picking technique with hammer-ons', waarbij je met twee handen op het fretboard speelt, geperfectioneerd en populair gemaakt. En ondanks zijn virtuositeit en gevoel voor complexe harmonieën liet hij zich nooit verleiden tot ellenlange gitaarsolo's, maar waren zijn solo's altijd muziekstukjes op zichzelf die passen binnen de context van de song. 

De uitzondering is wellicht zijn visitekaartje Eruption van Van Halen's debuutalbum, want hier is de solo van 102 seconden de hele song. Dit nummer was van origine een opwarmoefening van Eddie, maar procucer Ted Templeman was zo onder de indruk dat hij het voor het album opnam. Deze muzikale explosie liet het bij heel wat rockgitaristen dun door de broek lopen.

In blog #69 heb ik al eens verteld dat de eerste zes albums van Van Halen mij na aan het hart liggen, maar het meest gedraaide album is waarschijnlijk hun derde plaat Women And Children First uit 1980. Nog steeds vind ik het een waanzinnig goed album zonder zwakke plekken. 

Wat mij iedere keer weer treft is dat veel van hun tracks zulke goede intro's hebben. Opener And The Cradle Will Rock... is daarvan een goed voorbeeld, naast dat het een heerlijke lome rocker is. Daarop volgt Everybody Wants Some!! waar Alex van Halen een Afrikaans aandoend ritme inzet waarover eerst David Lee Roth een Tarzan-imitatie doet voordat Eddie een paar heerlijke riffs en uithalen loslaat. Pas na ruim een minuut begint het energieke nummer echt. In een gesproken intermezzo speelt Roth zijn macho-zelf, wat irritant zou kunnen zijn als het niet zo heerlijk ironisch gebracht werd.

Ook Fools heeft weer een lang intro, maar dan komt het nummer op gang op een weergaloze manier. Heerlijke riffs, goede vocalen, een heerlijk meezingbaar refrein en vooral magnifieke baspartijen van Michael Anthony. Romeo Delight sluit kant A af in stijl. Het is één van de meest uptempo nummers van de plaat.

Kant B opent met het korte, instrumentale Tora! Tora! dat als inleiding dient tot Loss Of Control. Dit furieuze nummer kent een muzikale structuur die lijkt te contrasteren met de zanglijn, maar op de één of andere manier blijken ze toch weer in elkaar te passen. We nemen daarna even gas terug in het bluesy,  akoestische intro van Take Your Whiskey Home waarna het nummer overschakelt naar een hogere versnelling. 

Could This Be Magic is geheel akoestisch en onderstreept nog maar eens de veelzijdigheid van Van Halen. Afsluiter In A Simple Rhyme begint ook akoestisch, maar dat duurt maar kort en daarna volgt een solide nummer waarin regelmatig van versnelling wordt gewisseld. En dit nummer kent dan weer een verrassend outro.

Ook na veertig jaar staat Women And Children First nog steeds fier overeind als een geweldig (hard)rock album dat ik ongetwijfeld nog vele malen zal draaien.

© 2020 TTZL


Officiële website: Van Halen
Wikipedia EN: Van Halen
Wikipedia NL: Van Halen

YouTube: Women And Children First [album]

YouTube: Fools
YouTube: Romeo Delight
YouTube: Tora! Tora!

Youtube: Eruption (van debuutalbum 'Van Halen')
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 4 oktober 2020

#412: Heart - Lovemaker (1974)

Sommige dingen staan in ons collectieve geheugen gegrift, maar andere zaken raken in de vergetelheid. Neem nu bijvoorbeeld de VARA tv-serie Waaldrecht. Wie kent die nog? Uitgezonden in 1973-74 (twee seizoenen) en de band Heart maakte muziek voor de serie. Niet het bekende Amerikaanse Heart, maar de Rotterdamse band bestaande uit Okkie Huysdens (toetsen), Gerrit Visser (bas), Mac Sell (gitaar), Ton Op 't Hof (drums) en Patricia Paay (zang).

In Heart zette Paay niet haar eerste stappen in de muziek. De in 1949 geboren zangeres was al sinds haar vijftiende actief in diverse gezelschappen en had in 1967 succes met de onder haar artiestennaam Patricia uitgebrachte derde single, Jij Bent Niet Hip.

Ze bracht nog wat Nederlandstalige singles uit en werkte ondertussen ook samen met band als The Cats, Tee Set en Golden Earring. Van een heel andere orde dan die Nederlandstalige popsingles was de samenwerking met Unit Gloria, Left Side en The Buffoons in de gelegenheidsformatie Package. De single Were You There uit 1969 is een trage song met rock- en blues-invloeden.

Nog steeds onder de artiestennaam Patricia verschijnt in 1970 de single Tell Me You're Never Gonna Leave Me, begeleid door Golden Earring en geschreven door George Kooymans. Het nummer werd geen hit, maar dat is zwaar onterecht. Het is heerlijke rocker met een overtuigende Paay. Samen met Golden Earring en onder andere Earth & Fire vormde ze ook Holland dat ter gelegenheid van een tv-programma de wat vreemde single Hans Brinker Symphony uitbracht in 1971.

Ook in 1971 richtte Paay Himalaya op dat slechts één single zou uitbrengen (Put Your Hand In The Hand). Die band ging vervolgens op in het eerdergenoemde Heart. Die band zou drie singles uitbrengen waarvan de eerste (Hang On) en de derde (Stronger) niet succesvol waren. 

De tweede single kwam echter voor in de tv-serie Waaldrecht en haalde de lagere regionen van de top 40. De A-kant Lovemaker is een echte glam rock track en is gewoon goed gedaan. Een goede combinatie van glad en ruig in zowel muziek als productie. De ballad Beautiful Woman op de B-kant is een heel ander soort track en niet echt memorabel. Het heeft wel een goed intro en een mooie gitaarsolo na een minuut of twee.

Zoals gezegd is deze single slechts een voetnoot in de muziekgeschiedenis en de enige reden dat ik deze nog ken is omdat mijn broer en ik de single toentertijd gekocht hebben. Maar het blijft een leuk nummer en het heeft ervoor gezorgd dat ik nu ook Tell Me You're Never Gonna Leave Me ken. Hoe leuk is dat?

© 2020 TTZL


Muziekencyclopedie: Heart
Wikipedia NL: Heart

YouTube: Lovemaker

YouTube: Jij Bent Niet Hip [Patricia]
YouTube: Were You There [Package]
YouTube: Hans Brinker Symphony [Holland]
YouTube: Put Your Hand In The Hand [Himalaya]
YouTube: Hang On [Heart]
YouTube: Stronger [Heart]

Gepost door op 1 opmerking:
Abonneren op: Posts (Atom)