© 2023 TTZL
Information is not knowledge. Knowledge is not wisdom. Wisdom is not truth. Truth is not beauty. Beauty is not love. Love is not music. Music is the best... [Frank Zappa - 'Packard Goose' - Joe's Garage: Act III (1979)]
Zoeken in deze blog
zondag 15 januari 2023
#531: Jeff Beck - Blow By Blow (1975)
zondag 8 januari 2023
#530: White Honey - Some Kinda Woman (1979)
Welgeteld één single, één album en één nummer op een soundtrack van Cha Cha (de film van Herman Brood) en niet eens een eigen vermelding op de Nederlandse Wikipedia. Dat is de oogst van de Nederlandse band White Honey. Gelukkig heeft de band wel vermeldingen in de Muziekencyclopedie en Poparchief Groningen.
Hanneke Kappen is nu vooral bekend vanwege haar (heel diverse) radio- en tv-werk, maar zij is voor mij toch vooral de presentatrice van Stampij, een hardrockuur op de Nederlandse radio in de jaren tachtig, dat volgde op Betonuur van de legendarische Alfred Lagarde en werd gevolgd door Vuurwerk van Henk Westbroek. Deze periode op de Nederlandse radio wordt mooi beschreven in dit artikel.
Voor Stampij was Kappen echter zangeres bij White Honey, een band met onder andere gitarist Erwin Java. Zoals eerder gememoreerd, maakte de band slechts één album, Some Kinda Woman, maar wat een lekkere mengeling van hardrock en rhythm 'n blues staat op dat album.
Het album opent met het prima Flyin', maar het is het tweede nummer dat het meest bekend is geworden: de single Nothing Going On In The City. Na een lekker drum- en basintro valt de gitaar subtiel bij die allengs gedrevener wordt en een staccatoritme gaat spelen. Na een minuut valt Kappen in met een heerlijk fanatieke en smerige zangpartij. Er volgt nog een fijne gitaarsolo waarna het nummer naar een climax toewerkt. Dit nummer gaat mij nooit vervelen. De Amerikaanse band The Rods hebben een paar jaar later een fijne cover van het nummer opgenomen.
Daarna wordt even gas teruggenomen in City Life, maar dat duurt niet lang. Het nummer gaat naadloos over in het uptempo Car Crash Blues, gevolgd door het pakkende titelnummer Some Kinda Woman dat ook makkelijk een single had kunnen zijn.
Op de rest van het album staan meer heerlijke uptempo nummers als The One Who Can Screw, Paradise (It's So Nice), Country Girl, Decision, Never Forget About You en die worden afgewisseld met een midtempo track als Too Tired en een het lekkere trage Let's Forget.
Ik ga hier niet zeggen dat Some Kinda Woman een vijfsterrenplaat is, maar het is een prima album van eigen bodem die meer aandacht verdient. Het album is nooit op CD verschenen en ook op Qobuz of Bandcamp zul je vergeefs zoeken naar een stream of download in CD-kwaliteit. Zelfs op Spotify is geen MP3-stream te vinden van het album. Hopelijk gaat hier nog eens verandering in komen.
Op YouTube staat een video van een reünie-optreden van White Honey in 2016. Het geluid is helaas niet al te best, maar het plezier spat er vanaf. Ook leuk is een video van een live-uitvoering van Nothing Going On In the City uit 1979.
© 2023 TTZL
zaterdag 31 december 2022
#529: Ike Willis - Should'a Gone Before I Left (1987)
Frank Zappa kon zelf best aardig zingen, maar hij wist zich ook altijd te omringen met heel goede vocalisten. Er zijn vele voorbeelden te geven. Zo heb je City Of Tiny Lights (1979) door Adrian Belew en Andy (1975) door Napoleon Murphy Brock. Of Call Any Vegetable (1967) door Ray Collins, Doreen (1981) door Ray White en Whipping Post (1984) door Bobby Martin.
Mijn favoriete Zappa-zanger is echter Ike Willis. Luister maar eens naar Any Kind Of Pain (1988) of Lucille Has Messed My Mind Up (1979). Zijn timing, frasering en vooral zijn dynamische bereik vind ik geweldig.
In 1987 kreeg Ike Willis de kans om een solo-album te maken: Should'a Gone Before I Left. Willis heeft alle nummers geschreven, soms alleen en soms met anderen zoals mede-Zappa-bandlid Ray White die ook op een aantal nummers meezingt. Geheel onterecht is het album vrij onopgemerkt gebleven buiten de groep van Zappa-adepten.
© 2022 TTZL
zaterdag 24 december 2022
#528: Barry Blue - School Love (1974)
Als jongetje van een jaar of tien was het hard sparen om een nieuw singletje te kunnen kopen van ƒ 5,75. Gelukkig stonden er ook bakken vol met afgeprijsde plaatjes in de winkel en voor ƒ 0,50 scoorde ik dan singles die vaak de Top 40 niet eens gehaald hadden. Zo kwam ik ook aan School Love van Barry Blue.© 2022 TTZL
Discogs: Barry Blue
Wikipedia EN:
Wikipedia NL: Barry Blue
zaterdag 17 december 2022
#527: Angelo Badalamenti - Soundtrack From Twin Peaks (1990) / Manuel Göttsching - E2-E4 (1978)
Deze week kwam het bericht dat zowel Angelo Badalamenti als Manuel Göttsching zijn overleden. Componist en arrangeur Badalamenti is vooral bekend vanwege zijn samenwerking met filmregisseur David Lynch, voor wie hij bij meerdere films muziek maakte. Göttsching is één van de belangrijkste gitaristen uit de Kosmische Musik (aka Krautrock) stroming en was één van de oprichters van het legendarische Ash Ra Tempel.Twin Peaks Theme is natuurlijk het bekendste nummer van de soundtrack omdat het te horen was aan het begin van iedere aflevering van de tv-serie. Badalamenti ontving er een Grammy Award for Best Pop Instrumental Performance voor.
Er staan echter tracks op het album die ik nog beter vind, zoals Audrey's Dance en Night Life in Twin Peaks. Het duister en de dreiging, die in de serie zo ruim voorhanden zijn, kun je hierin echt goed terughoren. En van de drie nummers die gezongen worden door Julee Cruise vind ik Falling het best, al zegt dat niet veel. Er staat geen minder nummer op dit album.
Manuel Göttsching was een belangrijke figuur in de Duitse Kosmische Musik scene, die vanaf eind jaren zestig snel aan belang won. Naast bands als Neu!, Can, Faust, Tangerine Dream, Kraftwerk en Cluster was Ash Ra Tempel ook belangrijk. Deze band werd in 1970 opgericht door gitarist Göttsching, Klaus Schulze (de beroemde toetsenist speelt hier nog drums) en Hartmut Enke op bas en produceert onvergetelijke albums als Ash Ra Tempel, Schwingungen en Join Inn.Naast de groepsalbums maakt Göttsching soms ook solowerk en zijn tweede album (uit 1984) is E2-E4 (naar een beroemde openingszet bij schaken). En dit is een bijzonder album, omdat het een improvisatie is van een uur, die in één take is opgenomen. Gebruik makend van een sequencer, toetsen, gitaar en percussie heeft Göttsching één van de meest invloedrijke albums uit de elektronische muziek gemaakt.
De invloed op electronic dance music valt niet te onderschatten, al was dat niet het uitgangspunt bij het maken van het album. Göttsching zei hierover in 2013: "Toen ik ontdekte dat E2-E4 in clubs werd gespeeld, kon ik me niet voorstellen dat mensen erop zouden dansen. Er is geen sterke basdrum en het ritme is heel subtiel. Ik haalde ideeën uit de dansmuziek, maar mijn composities gaan meer in de minimalistische stijl van Steve Reich, Philip Glass. Het zou gespeeld kunnen worden met een orkest.”
De tracks van het album lopen allemaal in elkaar over en het is daarom lastig om er aparte tracks uit te pikken. Je moet E2-E4 eigenlijk opzetten en zijn hypnotiserende werk laten doen. Maar als ik dan toch wat moet noemen kies ik voor Mittelspiel en Hoheit Weicht 1 / Hoheit Weicht 2.
Badalamenti heeft met 85 jaren een mooie leeftijd bereikt, maar Göttsching is met slechts 70 jaar te vroeg heengegaan. We zullen het voortaan moeten doen met de mooie muziek die ze hebben achtergelaten.
© 2022 TTZL
zaterdag 10 december 2022
#526: Radboud Mens - Continuous (2022) / Movement (2022)
Radboud Mens is muzikaal actief sinds de jaren tachtig en een bekende naam in de experimentele muziek in Nederland. Hij omschrijft zichzelf als sound artist die akoestische instrumenten en installaties bouwt en verwerkt in zijn muziek. Naast zijn werk als muzikant, componist en sound designer is hij ook bedreven in het remasteren van het werk van anderen zodat hiervan mooie heruitgaven kunnen verschijnen (zoals bijvoorbeeld de Muslimgauze Tape series).
Ik heb Radboud Mens een aantal malen ontmoet eind jaren negentig bij Staalplaat toen het label (en de winkel) nog op de Staalkade in Amsterdam gevestigd was. Zo kwam ik ook in het bezit van ALR100N8∞, zijn tweede album uit 1999 dat uitkwam op het CD-R label Bake Records van Frans de Waard, op dat moment ook actief bij Staalplaat en ook al een bekende naam in de experimentele muziek in Nederland.
In het begin van de jaren 2000 bracht Mens een aantal 12-inches uit op het Audio.NL label, waarover ik al schreef in blog #246. Deze platen (en meer) zijn verzameld op een (aan te raden) digitale uitgave. Het betreft hier nummers waarvan de bronnen vooral genres als drones, loops, glitches en minimal techno zijn. En ook had ik wel eens wat gehoord van Mens' werk als Hyware en Technoise wat dan weer meer een noise karakter heeft.In augustus van dit jaar las ik over een aanstaande release van Mens. Het zou een release worden, verdeeld over twee losse CD's, onder de titel Continuous Movement. De repetitieve muziek zou door middel van het constant veranderen van meerdere parameters zo organisch mogelijk moeten worden. Daarnaast zou de muziek zowel op een laag volume gedraaid kunnen worden (als ambient) als op hoog volume, waarbij dan meer details hoorbaar worden.
Nieuwsgierig geworden door de beschrijving deed ik een pre-order en ik werd erg verrast door het de albums. Prettig verrast wel te verstaan. De albums combineren op een wonderlijke, maar mooie manier de sereniteit van ambient en het avontuur van zijn eerdere experimentele werk.
Het eerste album (Continuous) opent met het heerlijke Conversion, dat cirkelt en om zijn as draait, dat aanzwelt en weer wegtrekt, ondersteund door een relaxt ritme. Op het album staan verder gelijksoortige tracks, maar ook nummers die rustiger van aard zijn, zoals Polyrhythmic Ambient Drone [Remix], of puntiger, zoals Decay [Instant Gratification Mix]. Alles bij elkaar een heerlijk album dat je gerust meerdere malen achter elkaar kunt horen.
Op het tweede album (Movement) staan ook vele pareltjes. Zo is er het zacht golvende Sequence, waarin ik flarden vroege Kraftwerk terughoor, en het heerlijke, tegelijk ijle én ritmische Start Again, dat mij met ruim acht minuten nog niet lang genoeg duurt. Ander hoogtepunt is het bedrieglijk eenvoudig klinkende Feedback, dat pas na een paar draaibeurten op flink volume al zijn schoonheid en gelaagdheid prijsgeeft.
Dit Continuous Movement project van Radboud Mens is prachtig en verdient een groot publiek. De muziek is volgens mij toegankelijkheid voor mensen die zich hiervoor open willen stellen. En met een prijs van ongeveer negen euro (inclusief verzendkosten) per CD of ongeveer acht euro voor de digitale bestanden (op CD-kwaliteit) kan dat ook niet een obstakel zijn, lijkt mij.
NB Voor de echte audiofielen zijn er via Qobuz ook Hi-Res versies (24-Bit/48 kHz) te streamen.
© 2022 TTZL
zondag 4 december 2022
#525: Fleetwood Mac - Future Games (1971)
Zij trad toe tot Fleetwood Mac in 1970 en is voor het eerst als bandlid te horen op het album Future Games uit 1971. Dat was echter niet de eerste keer dat ze meespeelde op een Fleetwood Mac-album.
Op het tweede album, Mr. Wonderful uit 1968, was ze reeds als sessiemuzikant te horen en op de volgende albums (Then Play On uit 1969 en Kiln House uit 1970) ook, al wordt ze daarop niet vermeld in de credits. In deze periode speelde ze nog in de Britse blues band Chicken Shack (die in Nederland hitje hadden in 1969 met I'd Rather Go Blind) en maakte ze een solo-album.
Ik heb haar eerste echte album als bandlid al even vluchtig aan bod laten komen in blog #410 over de boxset die de Fleetwood Mac-periode 1969 tot 1974 beslaat. Toch verdient dit album nadere beschouwing. Het is namelijk het album waarop Fleetwood Mac de transitie maakt van de blues naar een meer folk rock en pop geörienteerd geluid. Op de vier volgende albums wordt dit verder fijngeslepen om uiteindelijk te resulteren in de succesalbums Fleetwood Mac (1975) en Rumours (1977).
Op Future Games staan twee door Christine McVie geschreven en gezongen tracks: de ballad Show Me A Smile en het lekker uptempo rockende Morning Rain. Deze nummers laten goed horen wat zij toevoegt aan de band in vergelijking met de eerdere albums.
Het album kent een fijne balans tussen de downtempo nummers Woman of 1000 Years en Sometimes, de midtempo tracks What A Shame en Sands Of Time en het nummer dat nog het meest terugverwijst naar de vroege Fleetwood Mac, Lay It All Down. Dat nummer kent duidelijke blues rock invloeden, stampt lekker door en heeft een fijne gitaarsolo.
De meest indrukwekkende song is echter titelnummer Future Games. De ruim acht durende track, geschreven en gezongen door gitarist Bob Welch, kent een lekker relaxt begin, neem dan toe in intensiteit en wisselt dat vervolgens het hele nummer af. Erg goed gedaan.
Future Games is misschien niet een album met de statuur van de albums uit de late jaren zeventig, maar mag zeker gehoord worden en het is belangrijk geweest in de ontwikkeling van de band.
© 2022 TTZL
zaterdag 26 november 2022
#524: Marillion - Garden Party / Margaret (1983)
© 2022 TTZL
zondag 20 november 2022
#523: Experimental Products - Glowing In The Dark (1984)
VOD-eigenaar Frank Maier staat voor kwaliteit. Dat geldt zowel voor de keuze in wat hij (her)uitbrengt als qua kwaliteit van vinylpersingen en de verpakking (hoezen, boxen, boeken). Op internet vond ik dat Experimental Products een 80's synth-pop/Hi-NRG band was, bestaande uit Mark Wilde and Michael Gross.
De uitgaven van VOD zijn veelal experimenteel van karakter en bevinden zich aan de randen van het muziekspectrum. Bij een eerste oppervlakkige beluistering van nummers van deze 12-inch vond ik het niet echt bij VOD te passen. Toch voegde ik de 12-inch toe aan mijn order. Iets eraan intrigeerde mij.
Nadat ik de plaat had ontvangen en een aantal malen had gedraaid bleek waarom. Nadere beluistering ontsloot diepere lagen met ambient- en minimal-invloeden en Glowing In The Dark, Love Changes en The Mannequin bleken veel rijker te zijn dan eerst gedacht.
Het oeuvre van Experimental Products is niet groot, maar verzamelen is kostbaar. De originele uitgaven zijn tweedehands soms al best prijzig en de VOD-heruitgave van het complete werk is dat helemaal, vooral doordat het een gelimiteerde oplage was (zoals gewoonlijk bij VOD). Hopelijk komt er nog eens een heruitgave van de heruitgave.
© 2022 TTZL
zaterdag 12 november 2022
#522: Earth And Fire - Memories (2017)
Earth And Fire is een groep met twee gezichten. Aan de ene kant is er de band met 18 hits zoals Seasons (#2), Memories (#1), Maybe Tomorrow, Maybe Tonight (#3), Love Of Life (#2) en Weekend (#1). Aan de andere kant is er de band van de lange prog epics.
Dat begon eigenlijk al voorzichtig op het zelfvernoemde debuut (uit 1970) met Love Quiver. Het nummer ademt late jaren zestig prog rock en heeft mooie vocale gedeelten aan het begin en eind met daartussen een sterk instrumentaal deel.
Op het volgende album (uit 1971) gaat het titelnummer Song Of The Marching Children nog een paar stappen verder. In een zevendelige suite worden alle registers opengetrokken. In een track die afwisselend uptempo of downtempo, atmosferisch of sacraal, bombastisch of pop is, worden we in een kleine twintig minuten meegenomen op een boeiend avontuur.
De titelnummers van de volgende albums (uit 1973, 1975 en 1977) herhalen die formule met Atlantis, To The World Of The Future en Gate To Infinity op succesvolle wijze. Op het album Gate To Infinity worden voor het eerst ook dance- en funk-invloeden verwerkt.
Toch neemt het succes langzaam af. De LP's en singles halen niet meer de hoge noteringen van weleer. Het gevolg is dat de drummer en de bassist worden vervangen en de pop-invloeden, die altijd al aanwezig waren geweest, veel meer op de voorgrond komen op het volgende album Reality Fills Fantasy (uit 1979). Dit levert groot succes op in de vorm van de nummer één hit Weekend in Nederland, België en Duitsland.
Die single (voor mij misschien wel het minste nummer van het album) staat symbool voor de pop-richting van alle nummers op dat album. Althans, op één nummer na, openingstrack People Come, People Go, want dat is weer zo'n heerlijke prog-epic die de redding is van het album.
Titeltrack Andromeda Girl van het volgende album (uit 1981, inmiddels zonder Chris Koerts) vervult eenzelfde soort rol, maar daarna is het wel afgelopen. Op de laatste twee albums van de band (In A State Of Flux uit 1982 en Phoenix uit 1989) staat geen vergelijkbaar nummer meer.
Alle albums van Earth And Fire zijn in 2017 verzameld in de 10CD box Memories, waarin een bonus-CD zit met non-album tracks. De hierboven genoemde prog epics heb ik verzameld in een Spotify Playlist zodat je kunt genieten van ruim 90 minuten heerlijke Dutch Prog Rock!
© 2022 TTZL





.jpg)
.jpg)
.jpg)

