Zoeken in deze blog

zondag 27 september 2020

#411: Dalis Car - Dalis Car (1984)

Neem één deel Bauhaus en verlaag daarvan het tempo en de intensiteit. Neem ook één deel Japan en maak dat iets ruwer en killer. Voeg daar complexe ritmische structuren aan toe en meng het tot één geheel. Dan krijg je The Waking Hour van Dalis Car uit 1984: een Desert Island Disc wat mij betreft.

De Britse bands van zanger Peter Murphy (Bauhaus) en bassist/multi-instrumentalist Mick Karn (Japan) waren begin jaren tachtig beide aan hun einde gekomen toen ze besloten om samen muziek te maken. Het zou lange tijd bij dit ene album uit november 1984 blijven tot ze in 2010 bekend maakten opnieuw te gaan samen werken. Dit was helaas van korte duur omdat bij Mick Karn kanker werd ontdekt en in januari 2011 overleed hij op 52-jarige leeftijd. De paar nummers die ze in 2010 nog konden maken werden uitgebracht op de EP InGladAloneness uit 2012.

De start van The Waking Hour zet de toon. In Dalis Car legt Paul Vincent Lawford een heerlijk en complex ritmepatroon neer waarover het kenmerkende geluid van Mick Karn's fretloze bas te horen is. De andere instrumentatie kleurt het geheel in en Murphy's onderkoelde stemgeluid doet de rest. His Box kent een hypnotiserende, repeterende bas-riff en mooi toetsenwerk (op de Britse TV speelden ze het nummer live). Daarna gaat het tempo omlaag en in het percussieloze en atmosferische Cornwall Stone. Prachtig.

Het is lastig om de muziek van Dalis Car te omschrijven. Dat blijkt wel uit de genre-omschrijving die bij het album staat op Discogs: "Leftfield, Experimental, Synth-pop, Art Rock, Avantgarde, Coldwave". In het intrigerende Artemis is te horen dat al deze genres inderdaad van toepassing zijn. Ze hebben een heel eigen muzikale wereld geschapen.

Op het album staan ook eigenlijk geen zwakkere tracks. Op Create And Melt horen we Peter Murphy in topvorm, Moonlife heeft prachtige, melancholieke melodielijnen en The Judgement Is The Mirror is misschien wel het hoogtepunt. Dit nummer werd als single uitgebracht (compleet met videoclip) en kwam zelfs heel even in de Britse hitlijst terecht. 

Sommige albums vervelen na verloop van tijd, maar The Waking Hour blijft mij boeien, ook na 36 jaar. Het is het eigen geluid en de voortreffelijke uitvoering die het hem doen. De aparte groepsnaam komt trouwens bij een andere favoriet van mij vandaan: Captain Beefheart. Op zijn magnum opus Trout Mask Replica uit 1969 staat namelijk het nummer Dali's Car.

© 2020 TTZL


Officiële website: Mick Karn / Peter Murphy
Wikipedia EN: Dalis Car

YouTube: Dalis Car
YouTube: His Box
YouTube: Cornwall Stone
YouTube: Artemis
YouTube: Create And Melt
YouTube: Moonlife

YouTube: His Box [live]
YouTube: The Judgement Is The Mirror [videoclip]
YouTube: Interview

YouTube: Dali's Car [Captain Beefheart]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 19 september 2020

#410: Fleetwood Mac - Fleetwood Mac: 1969 To 1974 (2020)

Als je de naam Fleetwood Mac noemt, ontkom je er niet aan om duidelijk te maken wélke Fleetwood Mac je bedoelt. Niet dat er meerdere groepen zijn met die naam, maar de carrière van de band valt wel uiteen in een paar zeer verschillende delen. 

Bij de start is het een British Blues band onder leiding van Peter Green (zie ook blog #402) met Jeremy Spencer en de enige twee 'lifetime members' Mick Fleetwood en John McVie. In de periode van 1967 tot 1969 brengen ze twee albums uit (Fleetwood Mac en Mr. Wonderful) en een handvol succesvolle non-album singles waaronder Black Magic Woman, Need Your Love So Bad en Albatross. Op een gegeven moment was Peter Green echter door zijn drugsgebruik niet meer te handhaven en in 1970 vertrok hij.

De versie van Fleetwood Mac die bij de meeste mensen bekend zal zijn is die van de periode 1975-1995. De band bestaat dan uit Fleetwood, McVie en Christine McVie samen met de Amerikanen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks uit de VS. De bekendste albums zijn Fleetwood Mac, Rumours, Tusk, Mirage en Tango In The Night en vooral in die periode werden grote hits gescoord als Rhiannon, Go Your Own Way, Don't Stop, Tusk, Little Lies en Everywhere. De band split voor iets meer dan een jaar (rondom 1996) om daarna toch weer bij elkaar te komen. Sindsdien zijn er nog één studio- en twee live-albums verschenen.

Dan blijft nog de periode 1969 tot 1974 over. Gitarist Danny Kirwan werd aan de bezetting toegevoegd en alhoewel dit tijdvak van Fleetwood Mac veel minder bekend is, zijn er wel een aantal uitstekende platen gemaakt. Gelukkig is deze maand de box Fleetwood Mac: 1969 To 1974 verschenen die deze periode documenteert.

De eerste LP is Then Play On uit 1969 en dit zou de laatste zijn waarop Peter Green te horen is. Het is een hele sterke plaat waarop de transitie van blues naar rock wordt ingezet met songs als Coming Your Way en Rattleshake Shake. Ook de non-album singles Oh Well en The Green Manalishi (With the Two Prong Crown) zijn geweldig. Op dit album speelt voor het eerst Christine Perfect (later McVie) mee, al wordt dat niet op het album vermeld, net als op opvolger Kiln House uit 1970. Ook dit is een sterk album met nummers als Jewel Eyed Judy en Earl Gray.

Op Future Games uit 1971 is Christine McVie officieel groepslid geworden en is Bob Welch Danny Kirwan komen vervangen. Nummers als Morning Rain en Future Games illustreren mooi de ontwikkeling die Fleetwood Mac nog steeds doormaakt op dat moment. Deze bezetting maakt daarna in 1972 het sterke Bare Trees met nummers als Sentimental Lady en Spare Me A Little Of Your Love.

Op de drie daaropvolgende studio-albums wordt het hoge niveau niet helemaal vastgehouden, maar er zijn met bijvoorbeeld Bright Fire (van Penguin uit 1973), Emerald Eyes (van Mystery To Me uit 1973) en Heroes Are Hard To Find (van Heroes Are Hard To Find uit 1974) voldoende momenten om de aandacht vast te houden.

De acht CD-box die nu verschenen is bevat geremasterde versies van de zeven albums, twintig bonustracks (waaronder de non-album singles en b-kantjes) en als achtste CD een niet eerder verschenen live-concert uit 1974. Hiermee krijgt deze bezetting van Fleetwood Mac de verdiende waardering en voor iets meer dan veertig euro is deze box een goede deal.

© 2020 TTZL


Officiële website: Fleetwood Mac
Wikipedia EN: Fleetwood Mac
Wikipedia NL: Fleetwood Mac
YouTube: Albatross

YouTube: Rhiannon
YouTube: Go Your Own Way
YouTube: Don't Stop
YouTube: Tusk
YouTube: Little Lies
YouTube: Everywhere

YouTube: Coming Your Way
YouTube: Oh Well
YouTube: Jewel Eyed Judy
YouTube: Earl Gray
YouTube: Morning Rain
YouTube: Future Games
YouTube: Bright Fire
YouTube: Emerald Eyes
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 13 september 2020

#409: Record Store Day(s) 2020

Jaarlijks schrijf ik in april een blog over de Record Store Day (RSD) van dat jaar, maar dit jaar was dat anders. De reguliere RSD op 18 april 2020 (de derde zaterdag van april) werd geannuleerd vanwege de COVID-19 uitbraak. Optimistisch werd er een nieuwe datum gepland: 20 juni. Al snel bleek die datum ook niet realistisch te zijn en werd er tot een nieuwe strategie besloten. Er kwamen drie dagen (29 augustus, 26 september en 24 oktober) waarover de uit te brengen producten werden verdeeld en vanaf 19:00 uur lokale tijd mocht alles ook online worden verkocht.

In Nederland vond men dat allemaal wel wat lang gaan duren en omdat het water platenzaken en artiesten inmiddels tot de lippen stond werd besloten tot een 'Local Record Store Day' op de eerder geplande 20 juni. Vijfendertig exclusieve releases van Nederlandse en Belgische bodem waren vanaf die dag in de platenzaken en online verkrijgbaar. 

Er verschenen een flink aantal mooie releases en op  een paar daarvan heb ik toen (online) mijn hand weten te leggen: 


Het Eindhovense The Flyin' Spiderz is naar verluidt de eerste Nederlandse punkband waarvan een plaat verscheen. Nummers als Take My Time en City Boy laten horen dat dit terecht was en deze mooie knalroze heruitgave is dan ook welkom.
Barry Hay en JB Meijers brachten met een vriendengroep een 10" uit waarop vier covers staan die lekker wegluisteren: If Not For You [Bob Dylan], Black Star [Elvis Presley], I'm On Fire [Bruce Springsteen] en Blue Bayou [Roy Orbison]. 
Voor de derde RSD op rij bracht Frites Modern iets uit en deze keer is het een blauwe single met twee nummers (Terug Naar Af en Waanzin) die eerder op verzamel-LP's verschenen.
Ook mooi was de heruitgave van de debuut-LP van The Meteors (de Nederlandse band, niet The Meteors uit de UK) op transparant geel vinyl met daarop onder andere Blitzkrieg en It's You, Only You (Mein Schmerz).
Hans Vandenburg (van Gruppo Sportivo faam) gebruikte RSD om een 'clear vinyl' versie van zijn nieuwe album Posthumourly uit te brengen, maar ik koos voor de gewone versie met als bonus een flexi 7" en een magazine. Heerlijke plaat weer met bijvoorbeeld Jimi's Dead en de single Mr. Smile.

Ook op de eerste internationale RSD (29 augustus) heb ik nog een paar releases kunnen scoren:


Ter gelegenheid van het verschijnen veertig jaar geleden van U2's eerste single  bij Island Records (11 O'Clock Tick Tock / Touch) is deze single heruitgebracht op een transparant blauwe 12" samen met twee live-nummers uit dezelfde periode (1980). 
Op Third Man Records van Jack White verscheen eind 2019 een live-album van Billie Eilish in een zeer beperkte oplage (een paar honderd stuks). Voor RSD 2020 is het album Live At Third Man Records in een iets grote oplage (17.000) heruitgebracht en zo heb ik er ook één te pakken kunnen krijgen. Het is een intieme show voor een klein publiek met mooie uitvoeringen van inmiddels bekende nummers.
Als RSD-cadeau was de CD-single Emmylou van de nieuwe Nederlandse sixties popband The Abes bijgevoegd.

Met nog twee Record Store Days te gaan in 2020 nu al een mooie oogst, maar ik hoop toch in april 2021 weer gewoon 's ochtends met de andere muziekgekkies in de rij te kunnen staan bij de platenwinkel.

© 2020 TTZL



Officiële website NL: Record Store Day
Officiële website EN: Record Store Day

YouTube: Take My Time [The Flyin' Spiderz]
YouTube: City Boy [The Flyin' Spiderz]
YouTube: If Not For You [Barry Hay & JB Meijers]
YouTube: Black Star [Barry Hay & JB Meijers]
YouTube: I'm On Fire [Barry Hay & JB Meijers]
YouTube: Blue Bayou [Barry Hay & JB Meijers]
YouTube: Terug Naar Af [Frites Modern]
YouTube: Waanzin  [Frites Modern]
YouTube: Blitzkrieg [The Meteors]
YouTube: It's You, Only You (Mein Schmerz) [The Meteors]
YouTube: Jimi's Dead [Hans Vandenburg]
YouTube: Mr. Smile [Hans Vandenburg]
YouTube: 11 O'Clock Tick Tock [U2]
YouTube: Touch [U2]
YouTube: Live At Third Man Records [Billie Eilish]
YouTube: Emmylou [The Abes]



Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 6 september 2020

#408: Namlook - Seasons Greetings =Autumn= (1994)

Het plotselinge overlijden van Peter Kuhlmann in 2012 op 51-jarige leeftijdwas een schok voor de elektronische muziekwereld. Onder zijn eigen naam bracht hij weliswaar slechts één album uit (Passion, samen met Jürgen Rehberg), maar onder zijn alias Pete Namlook (Kuhlmann in fonetisch Engels achterstevoren) werd hij daarentegen heel bekend (zie ook de eerdere blogs #96, #102 en #192). Zijn andere aliassen (Air, Electronic Music Center, PEK, Sam Pels en Syn) gebruikte hij minder.

Namlook werkte veel en hard en de lijst projecten waar hij aan meewerkte is dan ook haast eindeloos: 
2350 Broadway, 4Voice, 62 Eulengasse, 8Voice, A New Consciousness, Adlernebel, Airflash, Alien Community, Amp (5), Baretta (2), Create, Crypt Corp., Cycloid (2), DAX (2), Deltraxx, Divination, Dreamfish, Elektro, Elektronik (3), Eq Tips, Escape, Flux (18), From Within, Harmonize, Hearts Of Space, Hemisphere (3), Jet Chamber, Kooler (2), Koolfang, Limelight, Lunatic (3), Merger, Miles Apart, Millennium, Minimalistic Source, Move D / Namlook, Mutation Nation, Olympic, On Vision, Outland (2), Oversize Pussy, Ozoona, Planetarium, Polytime, Possible Gardens, Psychonavigation, Pulsation, Roktron, Romantic Warrior, Sequential, Sextant, Shades Of Orion, Silence, Silent Music, Stanley Conaway, Subsequence, Sultan (2), Synsyl, Synthadelic, The Dark Side Of The Moog, The Fires Of Ork, The Lisa Carbon Trio, The Putney, The Sunken Road, Time², True Colours, Virtual Vices, Wandering Soul, Wechselspannung

Als Pete Namlook (en soms alleen Namlook) bracht hij een kleine honderd singles, EPs en albums uit. Een flink aantal daarvan in samenwerking met grote namen uit het genre als Dr. Atmo, Bill Laswell, Richie Hawtin, Klaus Schulze, Tetsu Inoue, Jochem Paap of The Higher Intelligence Agency. Nog veel productiever was hij onder groepsnamen die per project werden gecreëerd. En daar begint het voor de verzamelaar wat onoverzichtelijk te worden. 

Zo maakte hij met Tetsu Inoue onder de projectnaam Shades Of Orion drie albums, maar heruitgaven van twee van die drie albums verschenen als Pete Namlook + Tetsu Inoue. En samen vormden zij ook 2350 Broadway, 62 Eulengasse en Time² waarvan de heruitgaven ook onder hun eigen naam verschenen. Dit gebeurde ook met zijn wellicht bekendste samenwerking, die met Klaus Schulze als The Dark Side Of The Moog. De albums van dat project zijn in 2016 in drie boxen heruitgegeven, maar dan weer onder hun eigen namen.

In 1994 en 1995 verscheen er een serie van vier solo-albums, geïnspireerd door de seizoenen. Het behoort tot zijn meest ambient-projecten en hij mengt hier natuurgeluiden door de muziek. De CD's zijn onderverdeeld in 'parts', maar die hebben geen andere functie dan om door de muziek te navigeren. Het zijn werkstukken die een uur lang alle hoeken van het ambient-genre verkennen en hun signatuur ontlenen aan een seizoen. 

Vooral Seasons Greetings =Autumn= spreekt mij aan door het onstuimige karakter dat de herfst weerspiegelt. Wind, regen en onweer openen het stuk en gedurende drie kwartier ontvouwt zich een traag klankspel met minieme verschuivingen en windharp (ook wel Aeolian harp) accenten. En dan na 45 minuten versnelt ineens het tempo en wordt het luider en agressiever alsof er een kwartier lang een herfststorm raast. Daarna keert de rust voor de laatste vijf minuten weer terug.

De Seasons-tetralogie van Namlook beluister ik nog regelmatig omdat je ze ook heerlijk zijn om bij te lezen of hobbyen. The Four Seasons Collection (officiële MP3 CD-ROM) met alle delen achter elkaar is dan helemaal ideaal.

© 2020 TTZL

Officiële website: Pete Namlook
Fan website: 2350.org
Wikipedia EN: Pete Namlook
Wikipedia NL: Pete Namlook

YouTube: Seasons Greetings =Autumn= [album]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 29 augustus 2020

#407: White Noise - An Electric Storm (1969)

BBC's Radiophonic Workshop was vanaf 1958 veertig jaar lang verantwoordelijk voor de geluiden en muziek bij talloze BBC-programma's. Hun meest bekende track is waarschijnlijk Doctor Who theme uit 1963 voor de tv-serie Doctor Who. De Workshop was vermaard vanwege de gebruikte technieken die nauwe verwantschap hadden met musique concréte. Geluiden uit het dagelijks leven werden vervormd door middel van tapemanipulaties of geluiden werden gemaakt door middel van toongeneratoren.

Leden van de Workshop gaven ook lezingen en bij één daarvan was de in Engeland woonachtige Amerikaan David Vorhaus aanwezig. Geïnspireerd door de lezing benaderde Vorhaus de Workshop-leden Delia Derbyshire en Brian Hodgson om gezamenlijk een muzikaal project te starten.

In eerste instantie was het de bedoeling om twee nummers te maken voor een single. De eerste track is Love Without Sound en die komt nog redelijk dicht in de buurt van popmuziek, al is er halverwege een passage waarin de musique conréte invloeden naar voren komen. Het tweede nummer, My Game Of Loving, start ook redelijk conventioneel, al zijn de zang en gesproken teksten apart te noemen. Ook hier is halverwege een abrupte break waarin de 'game of loving' expliciet wordt verklankt. 

De nummers werden gepresenteerd aan Chris Blackwell van Island Records en die was zo onder de indruk dat hij ze vroeg het uit te breiden tot een album. Daarop gingen Vorhaus, Derbyshire en Hodgson weer aan het werk en met behulp van een groep bevriende zangers en muzikanten werden nog een aantal tracks gemaakt. Hierbij werd, naast de al eerder genoemde tapemanipulaties en toongeneratoren, gebruik gemaakt van een EMS VCS 3 (één van de eerste synthesizers). 

De drie resterende tracks van kant A (Here Come The Fleas, Firebird, Your Hidden Dreams) hebben dezelfde, typisch Engelse psychedelica-karakteristieken. Daarbij wordt aan eerstgenoemde track absurdistische humor toegevoegd en heeft die track in twee minuten meer 'edits' dan een contemporain album in zijn geheel had. 

Echt uitdagend wordt het op kant B. Die start met de ruim elf minuten durende trip The Visitation waarin een overleden man een laatste bezoek probeert te brengen aan zijn ontroostbare geliefde. De rest van kant B liet op zich wachten.

Er was inmiddels een jaar verstreken sinds het verzoek van Blackwell en Island Records begon was ongeduldig te worden en stelde een ultimatum.  De laatste track, Black Mass: Electric Storm In Hell, werd daarop snel geïmproviseerd en is een (door Pink Floyd's A Saucerful Of Secrets geïnspireerde) hypnotiserende kakofonie die, zeker na herhaalde beluistering, boeiend te noemen is en een waardige afsluiter van het album.

An Electric Storm is geen lichte kost en zal zeker niet iedereen aanspreken. Het album was geen succes toen het uitkwam, maar heeft in de afgelopen vijftig jaar uiteindelijk de waardering én invloed gekregen die het als pionier van het elektronische genre verdient, getuige de waardering die groepen als Stereolab, Add N To (X) en Broadcast voor het album hebben uitgesproken.

© 2020 TTZL



Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 22 augustus 2020

#406: In Tua Nua - Seven Into The Sea (1986)

Voor een land met slechts vijf miljoen inwoners heeft Ierland een indrukwekkend aantal belangrijke artiesten voortgebracht. Zo zijn er traditionele groepen als The Chieftains en The Dubliners, het modernere geluid van Clannad en Enya solo, je had Them en later Van Morrison solo en er was natuurlijk Thin Lizzy. 

Maar ook later kwamen er zat interessante pop, rock en alternatieve bands uit Ierland zoals The Corrs, The Script, An Emotional Fish, The Divine Comedy, Hothouse Flowers, My Bloody Valentine, That Petrol Emotion, Therapy? en Virgin Prunes.

De jaren tachtig waren met name succesvol voor Ierse bands met hits als I Don't Like Mondays en Banana Republic van The Boomtown Rats, A Girl Called Johnny en The Whole Of The Moon van The Waterboys en een waterval aan hits van U2 waaronder Sunday Bloody Sunday en Pride (In the Name of Love).

In hun slipstream volgden natuurlijk vele Ierse bands die ook hun geluk beproefden. Eén van die bands was In Tua Nua, waarvan de bandnaam een fonetische weergave is van het Iers-Gaelische 'An Tuath Nua', wat 'de nieuwe stam' betekent. 

Na een paar singles (waarvan er één kleine hit werd in Ierland) kregen ze meer succes met het felle, opzwepende Seven Into The Sea. Naast de top tien in Ierland bereikten ze er ook de onderste regionen van de Nederlandse Top 40 mee, wat ze een plek op Pinkpop in 1987 opleverde.

Het nummer start met een heerlijk drums-en-bas-intro en dat heerlijke geluid houdt het hele nummer aan. Na dat intro valt een staccato gitaar in en in de rest van het nummer zorgen fluit en viool voor een Iers gevoel. De soepele en toch krachtige stem van Leslie Dowdall doet de rest, in combinatie met het pakkende refrein en fijn outro (gelukkig geen fade-out). Ballad Of Irish Love op de b-kant is heel anders (lees: rustiger) van sfeer, maar is ook een fijne track met een schurende tekst over disfunctionerend gezinsleven. 

In Tua Nua brak daarna niet écht door en na twee albums (Vaudeville in 1987 en The Long Acre in 1988) was het afgelopen. Er werd nog een derde album opgenomen (When Night Came Down On Sunset), maar dat werd niet meer uitgebracht door de platenmaatschappij. Uiteindelijk is dat album in 2007 voor korte tijd verkrijgbaar geweest op iTunes.

© 2020 TTZL



Officiële website: In Tua Nua
Wikipedia EN: In Tua Nua


YouTube: I Don't Like Mondays [The Boomtown Rats, clip]
YouTube: Banana Republic [The Boomtown Rats, clip]
YouTube: A Girl Called Johnny [The Waterboys, clip]
YouTube: The Whole Of The Moon [The Waterboys, clip]
YouTube: Sunday Bloody Sunday [U2, clip]
YouTube: Pride (In the Name of Love) [U2, clip]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 16 augustus 2020

#405: ZZ Top - Degüello (1979)

Het was in de nacht van 19 op 20 april van het jaar 1980 dat ik kennis maakte met de Amerikaanse band ZZ Top. Ze gaven hun allereerste optreden in Europa en waren de laatste band in een Rockpalast Nacht. Ik vond ze geweldig en was direct verkocht (overtuig jezelf en kijk naar ZZ Top on Rockpalast). Zo snel als ik kon schafte ik de LP The Best Of ZZ Top aan. 

Het is een geweldige verzamelaar die ik stuk heb gedraaid, maar er ontbraken wel een aantal nummers die ik bij Rockpalast had gehoord. De reden hiervoor was dat de compilatie uit 1977 is en nummers van de eerste vijf albums bevat, terwijl het zesde album Degüello uit was gekomen in november 1979, een half jaar voor het Rockpalast-optreden. En zo werd Degüello mijn eerste reguliere ZZ Top album en nog altijd is het één van mijn favoriete albums, samen met Tres Hombres (1973), Eliminator (1983) en La Futura (2012, zie blog #12). 

Bill Ham was een soort vierde bandlid als manager, producer en co-schrijver van sommige nummers en hij was ook verantwoordelijk voor het image van de band. In het begin gaven ze geen interviews en zo creëerde hij een bepaalde mystiek rond de band. Daarnaast toerden ze in de beginjaren onophoudelijk met het materiaal van de eerste blues-georiënteerde albums in een poging om door te breken in de VS. In een tijd waarin punk en new wave opkwamen kon dit niet altijd op waardering rekenen. Toen ze in een artikel schamper "that little ol' band from Texas" werden genoemd gingen ze hier niet tegenin, maar adopteerden het als geuzennaam. Ze gebruiken de naam tot op de dag vandaag en het is ook de titel van de documentaire uit 2019.

Na de eerste drie albums, en het begin van succes met Tres Hombres, volgde Fandango! dat één studio-kant en één live-kant heeft. Hoe goed beide kanten ook zijn, óf een studio-album óf een live-album was nog beter geweest. Daarna volgde Tejas waar vooral de country-invloeden opvallen en die werd opgenomen tijdens een break in beruchte Worldwide Texas Tour waarbij de band onder andere een podium had in de vorm van de staat Texas en er allerlei flora en fauna uit de staat meereisde. 

Na de uitputtende tour laste de band een rustpauze in van drie maanden die uiteindelijk meer dan twee jaar zou duren. In die tijd groeiden de baarden van gitarist Billy Gibbons en bassist Dusty Hill ook uit tot het huidige formaat - drummer Frank Beard heeft natuurlijk geen baard, da's logisch... 

De band stapte over naar een andere platenmaatschappij en bracht Degüello uit. Het is weer een flinke stap in de ontwikkeling is van ZZ Top, want er werd voor het eerst geëxperimenteerd met geluidseffecten en een vocoder. De blues klinkt een stuk smeriger en harder terwijl de productie weer een stuk beter is. Voorbeelden zijn de midtempo-tracks: She Loves My Automobile en Dust My Broom terwijl in de uptempo tracks She Loves My Automobile en Manic Mechanic het gebruik van vervormde stemmen opvalt. 

Er staan ook wat tracks op die meer pop/soul-invloeden hebben zoals I Thank You, Lowdown in the Street en Esther Be the One. Wat mij betreft zijn I'm Bad, I'm Nationwide, A Fool for Your Stockings en Cheap Sunglasses de top-tracks van het album. De heerlijke bas in het eerstgenoemde nummer, de lekker ironische teksten in de andere twee en de prima melodieën, vocalen en riffs maken dat deze tracks er bovenuit steken. 

Op Degüello worden ook blazers spaarzaam gebruikt en zijn voor het eerst toetsen te horen. Dit laatste zou worden voortgezet met (niet geheel gelukte) synthesizerbijdragen op El Loco (1981), maar op Eliminator (1983) hadden ze het onder de knie en zou het hun grootste succesperiode inluiden.

Vanwege het succes van Eliminator vond men het in 1987 blijkbaar een goed idee om het geluid van de oude albums aan te passen aan het nieuwe geluid (door middel van nieuwe gitaar- en drumpartijen) op de verzamelbox The ZZ Top Sixpack. Blijf hier ver vandaan! In 2013 is dit gelukkig rechtgezet door op The Complete Studio Albums 1970-1990 de originele vinylmixen te gebruiken.
 
© 2020 TTZL


Officiële website: ZZ Top
Wikipedia EN: ZZ Top
Wikipedia NL: ZZ Top 

YouTube: Degüello [album]

YouTube: I Thank You
YouTube: Manic Mechanic
YouTube: Dust My Broom
YouTube: Hi Fi Mama


Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)