Zoeken in deze blog

zaterdag 29 juli 2023

#559: Sinéad O'Connor - The Lion And The Cobra (1987)

In 1987 verscheen er ineens een helder schijnend licht aan het popfirmament: Sinéad O'Connor. In november van dat jaar bracht ze The Lion And The Cobra uit, een album dat onredelijk goed is, zeker voor het debuut van een 21-jarige. En nu blijkt het licht ineens voorgoed gedoofd toen ze deze week dood in haar flat werd gevonden op 56-jarige leeftijd. 

Haar eerste belangrijke opdracht in de muziek was in 1986 het verzorgen van de vocalen op het nummer Heroine, op de soundtrack van U2-gitarist The Edge voor de film Captive. Haar vocalen klinken hier prima, maar nog wel wat voorzichtig en ingehouden.

Die terughoudendheid is op haar debuut wel verdwenen. Dat zie je ook terug in het hoesontwerp waarop een lichtelijk bewogen foto van Sinéad staat in een krachtige pose. Te krachtig waarschijnlijk voor de tere zieltjes aan de overkant van de oceaan, want daar kwam een andere foto op de hoes.

Het album opent met het pakkende Jackie dat al direct vanaf het intro boeit. Het is een gedurfde keuze om met zo'n atmosferisch nummer zonder drums je (debuut)album te beginnen. 

Het daaropvolgende, flink rockende Mandinka, pakt daarna behoorlijk uit. Lekker nummer met goede gitaarpartijen. In de drie nummers daarna onderstreept ze haar veelzijdigheid. Jerusalem is een soort mix van de eerste twee nummers en in Just Like U Said It Would B en Never Get Old laten de referenties naar Ierse folkmuziek haar achtergrond doorklinken. 

Met Troy volgt wat mij betreft het hoogtepunt van het album. Ik vermeldde het nummer al eerder in blog #373 over 'Epische tracks in de Top 2000'. Het ruim zes minuten durende nummer is zeer intens en ze gebruikt haar gehele vocale bereik optimaal. I Want Your (Hands On Me) is dan weer een heel percussierijke track en zorgt daarmee voor de gewenste afwisseling, naast dat het ook gewoon weer een sterk nummer is.

Drink Before The War en Just Call Me Joe sluiten het album af. Eerstgenoemde nummer is vrij ingehouden en de andere track is redelijk kalm, maar heeft toch een heel ander karakter door de gitaar met veel distortion. 

Zoals eerder vermeld is dit in zijn geheel een heel sterk album en opvolger I Do Not Want What I Haven't Got uit 1990 is ook geweldig. Minder bekend is wellicht dat zij ook veel bijdragen heeft geleverd aan nummers van anderen. 

Zo is zij te horen op bijvoorbeeld Blood Of Eden van Peter Gabriel, Visions Of You van Jah Wobble's Invaders Of The Heart en Breakthrough van Pink Floyd-toetsenist Rick Wright, maar haar veelzijdigheid zorgt er voor dat zij ook te horen is op nummers van bijvoorbeeld Moby (Harbour) en Massive Attack (Special Cases). Hoogtepunt in deze categorie is voor mij het duet met Matt Johnson in Kingdom Of Rain van The The, maar dat had ik al een keer aangegeven in blog #206.

© 2023 TTZL


Official website: Sinéad O'Connor
Wikipedia EN: Sinéad O'Connor
Wikipedia NL: Sinéad O'Connor

YouTube: The Lion And The Cobra  [album]
Spotify: The Lion And The Cobra [album]

YouTube: Jackie
YouTube: Mandinka
YouTube: Jerusalem
YouTube: Heroine [The Edge]
YouTube: Blood Of Eden [Peter Gabriel]
YouTube: Visions Of You [Jah Wobble's Invaders Of The Heart]
YouTube: Breakthrough [Rick Wright]
YouTube: Harbour [Moby]
YouTube: Special Cases [Massive Attack]
YouTube: Kingdom Of Rain [The The]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 23 juli 2023

#558: Echo & The Bunnymen - Heaven Up Here (1981)

De 'tweede' is meestal moeilijker. Dat kan bijvoorbeeld gaan om een tweede studiejaar, een tweede jaar in sport of een tweede seizoen van een tv-serie. In het Engels is er zelfs een term voor, de sophomore slump. Ook in de muziek is het een bekend fenomeen dat het tweede album vaak tegenvalt of een moeilijke bevalling is, het 'second-album syndrome'. Daar hadden Echo & The Bunnymen echter geen last van. 

Zo'n drie jaar geleden, in blog #395, verwees ik al naar dit album met zijn donkere en melancholische geluid. Met wat goede wil zou je het zelfs licht experimenteel kunnen noemen. Binnen de kaders van de pop en rock worden de uithoeken verkend en misschien dat het album mij daarom zo na aan het hart ligt.

The Disease is daarvan het beste voorbeeld. De track begint met een gedempt, machine-achtig geluid waarna een akoestisch nummer zich begint te ontvouwen, dat weer overgaat in een in galm verdrinkende passage die vrij abrupt wordt afgekapt. En dat ongewone nummer is gewoon het tweede nummer van kant B!

Het album opent met de drie sterke nummers Show Of Strength, With A Hip en Over The Wall. Vanaf de intro van het eerste nummer wordt je gegrepen door het voorop in het geluidsbeeld liggende drumgeluid van Pete de Freitas en de prominente baspartijen van Les Pattinson. Will Sergeant kleurt het vervolgens mooi in met zijn gitaar en Ian McCullough's unieke stem en frasering doen de rest. Vooral de derde track vind ik geweldig.

Na It Was A Pleasure volgt met A Promise (de enige single van het album) een volgend hoogtepunt. De wanhoop is hoorbaar in de stem van McCullogh en de mooie riffs en staccato gitaarflarden van Sergeant passen hier heel goed bij. 

Het titelnummer Heaven Up Here opent kant B en de hoekige gitaarstijl van Sergeant is hier op zijn top, naast de heerlijke baspartij. Na het al eerder genoemde The Disease volgt het magistrale All My Colours. Afrikaans aandoende drums, in combinatie met een hypnotiserend geluid en refrein, zorgen voor een apart nummer dat toch heel goed past op het album.

De afsluiting van het album start met het prima No Dark Things. Daarna doet Turquoise Days er nog een schepje bovenop met een mooie opbouw en wederom heerlijk basspel van Pattinson en een lekker galmende gitaar van Sergeant. All I Want is het laatste nummer van het album en daarin komen de galm, de staccato-gitaar, de sterke vocalen en alle andere eerder genoemde elementen  weer terug. 

Hoe goed ik de op dit album volgende platen (Porcupine, Ocean Rain en Echo & The Bunnymen) ook vind, en hoeveel succes ze ook daarmee behaalden, ik keer toch vaak weer terug naar Heaven Up Here vanwege het unieke geluid van dit Bunnymen-album. 

© 2023 TTZL


Official website: Echo & The Bunnymen
Wikipedia EN: Echo & The Bunnymen
Wikipedia NL: Echo & The Bunnymen

YouTube: Heaven Up Here [album]
Spotify: Heaven Up Here [album]

YouTube: Show Of Strength
YouTube: With A Hip
YouTube: Over The Wall
YouTube: A Promise
YouTube: Heaven Up Here
YouTube: The Disease
YouTube: All My Colours
YouTube: No Dark Things
YouTube: Turquoise Days
YouTube: All I Want
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 16 juli 2023

#557: Sian - Synapse / Atmos (1996)

Sian was een project van twee Japanners, Akifumi Nakajima en Shohei Iwasaki. Eerstgenoemde is in de kring van liefhebbers van experimentele muziek vooral bekend onder de alias Aube en de ander is gebruikte de alias Monde Bruits. 

In de periode 1994-1998 is er onder de naam Sian een handvol uitgaven geweest en gezien het feit dat beide niet meer in leven zijn (Nakajami door een klaplong in 2013 en Iwasaki door een motorongeluk in 2005) zal het daarbij blijven. 

In 1996 kwam het album Synapse / Atmos uit op het Nederlandse Korm Plastics label in een oplage van 250 stuks. Ergens in 2013 kon ik één van de laatste exemplaren kopen en daar heb ik geen spijt van gehad. Het werk behoort inmiddels tot mijn favoriete ambient-albums.

Eigenlijk lag het niet heel erg voor de hand dat de samenwerking in Sian een ambient-plaat zou opleveren. Zowel Aube als Monde Bruits maakten op dat moment voornamelijk noise music. Des te opmerkelijker dus dat hun samenwerking zo'n verstild werkstuk oplevert, al moet gezegd worden dat er wel experimentele elementen in verwerkt zijn.

De A-kant bevat één lange track, Synapse, die in de eerste zes minuten bijna liefelijk te noemen is en die heel langzaam toeneemt in intensiteit. Vanaf minuut zeven komen er wat agressievere geluiden, maar het karakter van de track blijft  wel behouden. Na een minuut of twee verandert het geluidsbeeld weer iets en horen we sequencerpatronen de boventoon voeren (een beetje zoals Tangerine Dream, toen die nog spannende muziek maakten in hun 'Virgin jaren'). Die afwisseling gaat de hele track door, inclusief enkele passages waarop ook het hardere geluid weer even terugkeert. Echt heel mooi gedaan.

Op de B-kant staat één track in twee delen: Atmos - I en Atmos - II. Het eerste deel start heel erg rustig en bouwt weer langzaam op. Mooi vind ik het subtiele, spaarzame gebruik van dissonante klanken die er na een paar minuten bij komen en die dit album naar hoger niveau tillen. Het einde van het eerste deel bevat geluiden die mij een onderwater-associatie geven. Het tweede deel is een mooie voortzetting en in de tweede helft van de track komen ook elementen uit de track op kant A langs.

Zoals gezegd ben ik fan van dit album. Ik vind het dan ook mooi dat je niet meer op jacht hoeft naar één van de 250 exemplaren, maar dat je via Bandcamp het album nu digitaal kunt aanschaffen. De bron is daar de originele DAT master en dat klinkt natuurlijk wel wat beter dan via Spotify, waar de albumtitel verkeerd gespeld is ('Synpase/Atmos') en ook nog gekoppeld aan een andere artiest die zich toevallig ook 'Sian' noemt.

© 2023 TTZL



YouTube: Synapse
YouTube: Atmos - I
YouTube: Atmos - II

Bandcamp: Synapse / Atmos
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 9 juli 2023

#556: Carl Wayne - Way Back In The Fifties (1975)

Een singletje van ene Carl Wayne heeft in mijn tienerjaren heel wat draaibeurten gekregen. Daarbij heb ik mij nooit afgevraagd wie deze artiest was, maar Colin David Tooley (zijn echte naam) blijkt de zanger geweest te zijn van de Britse band The Move in de periode dat deze band aan de lopende band hits scoorde als Flowers In The Rain en Blackberry Way (nummers waarvan de titels je misschien niet direct bekend voorkomen, maar luister maar - je kent ze echt wel).

Toen in 1969 Jeff Lynne toetrad tot de band, was het snel afgelopen met Wayne en nadat het nevenproject Electric Light Orchestra van bandleden Lynne, Roy Wood en Bev Bevan succesvol werd, was het ook snel gedaan met The Move.

Wayne mocht in 1972 een solo-album opnemen dat onopgemerkt bleef en maakte in de jaren erna nog een dozijn singles. In 1974 kreeg hij een aanbod om een nummer op te nemen, maar weigerde omdat hij het te slecht vond. Daar had hij misschien gelijk in, maar The Rubettes scoorden vervolgens wel een een grote hit met Sugar Baby Love.

De single waar ik in het begin van dit vlog naar verwees is Way Back In The Fifties uit 1975. Het lijkt erop dat Wayne spijt had gekregen ten aanzien van het niet opnemen van Sugar Baby Love, want dit is een nummer van dezelfde songschrijvers en afkomstig van het eerste album van... The Rubettes! 

Het is het een vrolijk, uptempo nummer geworden in een veel dynamischer uitvoering dan het origineel, maar het is het geen topper en dat is b-kant Candy (You Know That I'm In Love With You) ook niet. 

Deze single zorgde dan ook niet voor het gewenste succes (Nederland was één van de weinige landen waar het de Top 40 haalde) en Wayne zocht zijn heil daarna in acteren en presenteren. In de jaren negentig nam hij nog wat musicals-gerelateerde albums op en zat daarnaast van 2000 tot aan zijn dood in 2004 bij The Hollies. Hij was de zanger op een aantal tournees en nam één nieuw nummer met ze op (How Do I Survive) als bonus voor de verzamelbox The Long Road Home 1963-2003.


© 2023 TTZL


Official website: Carl Wayne
Wikipedia EN: Carl Wayne
Wikipedia NL: Carl Wayne


YouTube: Flowers In The Rain [The Move]
YouTube: Blackberry Way  [The Move]
YouTube: Sugar Baby Love [The Rubettes]
YouTube: Way Back In The Fifties [The Rubettes]
YouTube: How Do I Survive [The Hollies]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 2 juli 2023

#555: Paul Hardcastle - 19 (1985)

Eind 1981 was Paul Hardcastle te horen op singles van de Britse band Direct Drive en kort daarna stond hij aan de wieg van First Light. Toen die band ophielt te bestaan maakte hij voor het kleine, Amerikaanse Profile Records in 1985 zijn eerste solo-album: Rain Forest. Van dat album werd het titelnummer een bescheiden hit.

Dat album viel op bij het grotere Chrysalis Records en hij mocht voor hen nog in hetzelfde jaar een album maken. Hierop komen twee nummers van dat eerste album terug in een nieuwe versie (Rainforest en King Tut), maar het zal een ander nummer zijn dat hem beroemd maakt.

Dat nummer gaat ook de boeken in als één van de eerste nummers waarin samples en processed speech een belangrijk onderdeel zijn van de track. Aangezien er weinig tot geen precedenten waren, heeft dit tot aardig wat juridische hoofdbrekens geleid. 

Ik heb het natuurlijk over de wereldwijde hit 19, die Hardcastle maakte na het zien van de documentaire Vietnam Requiem en waarvan ook samples gebruikt worden in het nummer. De claim dat de gemiddelde leeftijd van de combat soldier in de Vietnamoorlog slechts 19 jaar was (een claim die trouwens niet onomstreden is) kwam hard binnen bij Hardcastle en werd de kern van de track.

Het nummer is een heerlijke en effectieve mengeling van synth-pop en electro, gemengd met smooth jazz-invloeden en de al eerder genoemde samples en processed speech. In dertien landen werd het nummer een nummer 1 hit (ook in Nederland) en in vele andere landen belandde het ook in de bovenste regionen van de hitlijsten. In de VS kwam het nummer tot de vijftiende plaats, maar dat was alleen maar omdat sommige Amerikaanse radiostations weigerden het nummer te draaien (airplay telde mee voor de hitlijsten). Ze vonden het nummer 'anti-Amerikaans', iets wat Hardcastle altijd ontkent heeft.

Ik kocht de 12-inch versie waarop een Extended Version (ruim vijf minuten) van het nummer staat. Eigenlijk is die term niet correct, want de albumversie duurt nog een minuut langer, maar deze 12-inch versie was in ieder geval aanmerkelijk langer dan de 7-inch single. Op de b-kant van de 12-inch staan Fly By Night en Dolores, twee leuke non-album tracks die echter niet het niveau van 19 halen.

De hierboven genoemde drie versies van 19 zijn slechts een paar van de vele, vele versies van 19. Opvallend is dat er ook anderstalige versies (Frans, Japans, Spaans, Duits) gemaakt zijn van het nummer en dat heeft zeker bijgedragen aan het succes. Heel veel van die versies komen terug op de 4CD-box Nineteen and Beyond: 1984-1988 die op 28 juli 2023 zal verschijnen. Via de shop van de website Super Deluxe Edition is een versie te bestellen met een exclusieve bonus CD met daarop de anderstalige versies.

Paul Hardcastle had na het succes van 19 nog een hit met Don't Waste My Time, maar het eerdere succes kon hij niet continueren. De vraag is ook of dat zijn ambitie was. Hij is namelijk zeer actief gebleven in de muziek. Hij maakt nog steeds reguliere albums en daarnaast heeft hij een smooth jazz serie en maakt muziek met anderen in formaties als Kiss The Sky en The Jazzmasters. Ook is hij actief als songschrijver voor anderen, producer, sessiemuzikant en radiopresentator.

© 2023 TTZL


Official website: Paul Hardcastle
Wikipedia EN: Paul Hardcastle
Wikipedia NL: Paul Hardcastle

YouTube: Fly By Night
YouTube: Dolores

YouTube: Rainforest
YouTube: King Tut
YouTube: 19 [original music video]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 25 juni 2023

#554: Volker Bertelmann - All Quiet On The Western Front (Soundtrack From The Netflix Film) (2023)

Dankzij de documentaire The Sound Weavers (terug te kijken via NPO Plus) maakte ik een maand of drie geleden kennis met de 'hedendaagse' neoklassieke muziek (zo wordt het tenminste in de documentaire genoemd) van Ludovico Einaudi, Joep Beving, Hania Rani en Hauschka. 

Deze componisten én uitvoerders bereiken massa's mensen die niet in concertzalen te vinden zijn en halen uit inkomsten voornamelijk binnen via de grote streamingplatforms (hun muziek wordt vele miljoenen keren gestreamd, ook dankzij een populaire Spotify playlist als Peaceful Piano). 

Vanuit de serieuze klassieke muziek wordt er door musici en critici met enig dedain naar dit genre gekeken. Het zou alleen maar bedoeld zijn om te behagen en niet om uit te dagen of grenzen op te zoeken. Als ik dan luister naar Nuvole Bianchi van Ludovico Einaudi of Ab Ovo van Joep Beving dan snap ik aan één kant wel wat ze bedoelen, maar ben ik het aan de andere kant niet helemaal eens met de kritiek. 

Niet iedereen wil experimenteel en afwijkend bezig zijn en dat geldt voor zowel musici als luisteraars. En daar is niets mis mee. En zelfs als je wel een muzikaal avontuurlijke geest hebt (zoals ik van mijzelf vind) heb je behoefte aan verschillende soorten muziek voor verschillende stemmingen en bezigheden.

Daarnaast doe je deze componisten tekort, want bijvoorbeeld Rani maakt naast werk als Glass ook nummers als Nest waarin ze andere elementen dan piano toevoegt, in dit geval onder andere vocalen.

Het beste bevalt mij echter de muziek van Hauschka. Hij is bekend geworden met zijn composities voor prepared piano (zoals Long Walk of Traffic), in de voetsporen van John Cage, maar maakt ook composities als Curious. 

Hauschka is het alias van Volker Bertelmann en hij componeert en speelt al sinds 2004 muziek onder die naam. Hij werd echter steeds vaker gevraagd om soundtracks voor films te maken en sinds 2017 doet hij dat onder zijn eigen naam.Het alias Hauschka blijft hij wel gebruiken voor zijn reguliere albums.

Zijn grootste succes tot nu toe is de soundtrack voor de Netflix film Alll Quiet On The Western Front (origineel: Im Westen Nichts Neues) uit 2022. Het is een bewerking van het boek van Erich Maria Remarque over de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, eerder verfilmd in 1930 en 1979. 

Bertelmann's muziek is donker, dreigend en minimalistisch en alhoewel ik de film nog niet heb gezien, kan ik mij voorstellen dat het er goed bij past. Het feit dat hij zowel de BAFTA als de Oscar heeft gewonnen met zijn soundtrack illustreert dat ook. 

Opvallend is het gebruik van een zeer krachtig, drietonig leidmotief dat al in de eerste track (Remains) geïntroduceerd wordt. Bertelmann heeft verteld dat hij die tonen heeft gemaakt op het harmonium van zijn overgrootmoeder, daarbij gebruikmakend van de contrabasfunctie. Verderop in de soundtrack komt het motief regelmatig terug en qua sfeer doet de muziek mij denken aan de prachtige soundtracks van Ben Frost voor de drie seizoenen van de (prachtige, ook Duitse) Netflix serie Dark.

Over het algemeen zijn de nummers op het album vrij kort, maar ze vormen wel een mooi geheel. Vooral tracks als Flares, Ludwig, Comrades, 72 Hours, War Machines en Last Combat bevallen mij zeer, maar eigenlijk kun je maar beter het hele album beluisteren, voor maximaal effect.


© 2023 TTZL


Official website: Volker Bertelmann/Hauschka


YouTube: Remains
YouTube: Flares
YouTube: Ludwig
YouTube: Comrades
YouTube: 72 Hours
YouTube: War Machines
YouTube: Last Combat

YouTube: Nuvole Bianchi [Ludovico Einaudi]
YouTube: Ab Ovo [Joep Beving]
YouTube: Glass [Hania Rani]
YouTube: Nest [Hania Rani]
YouTube: Long Walk [Hauschka]
YouTube: Traffic [Hauschka]
YouTube: Curious [Hauschka]
YouTube: Dark - Cycle 1 [Ben Frost]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 18 juni 2023

#553: VA - Alle 13 Goed! (Vaderdag 2023)

De moderne vorm van Moederdag ontstond in 1908 in de Verenigde Staten. Twee jaar later ontstond daar ook de traditie om Vaderdag te vieren. Het duurde wel enige decennia voordat het echt ingeburgerd raakte. Zo werd het gebruik in Nederland pas per 2 oktober in 1937 ingevoerd en in 1948 verplaatst naar de derde zondag van juni. Maar wat heeft dat met een muziekblog te maken, hoor ik u denken!

Nou, ter ere van Vaderdag 2023 heb ik een heus verzamelalbum samengesteld onder de titel Alle 13 Goed! (de fameuze serie albums uit de jaren zeventig en tachtig). Hierop staan nummers die (bijna) allemaal 'Daddy' of 'Father' in de titel hebben: 

  • Boney M - Daddy Cool
    Een nummer zo iconisch, dat een discussie over 'goed' of 'fout' bij voorbaat overbodig is. Eén van de smaakmakers van 1976.
  • Fleetwood Mac - Oh Daddy
    Een albumtrack van Rumours uit 1977, behalve in Japan waar het ook op single uitkwam. Een typische ballad van de hand van Christine McVie, ook door haar prachtig gezongen.
  • Jim Gilstrap - Swing Your Daddy
    In 1975 de verrassende (en enige) hit van deze artiest. Ik word nog steeds vrolijk als het nummer weer eens hoor (ooh bap poo di doo wah oh wap...).
  • Cat Stevens - Father And Son
    Vanaf 1970 had Cat Stevens een aantal topjaren waarin hij het ene mooie album na het andere maakte en ook vele hist scoorde. Zo ook dit mooie midtempo-nummer dat van het Tea For The Tillerman album komt.
  • George Michael - Father Figure
    Van later datum (1987) is deze fraaie ballad waarop met name de koortjes mij nog altijd zeer kunnen bekoren.
  • Chicory Tip - Son Of My Father
    Dit is een Engelse band die slechts één album en een handvol singles heeft gemaakt. Het nummer werd in 1972 een flinke hit (top 10 in NL), is heel aanstekelijk en door het de keyboard hook is het een regelrechte oorwurm.
  • Horace Silver - Song For My Father
    Ik wilde dat deze Alle 13 Goed! een eclectisch geheel zou worden en daarom ook deze prachtige jazzbijdrage uit 1965 van Horace Silver, afkomstig van zijn meest succesvolle album met dezelfde titel.
  • Frank Zappa - Father O'Blivion
    Een iets andere invulling van het begrip 'vader', maar mijn held mocht natuurlijk ontbreken. Afkomstig van zijn topalbum Apostrophe(') uit 1975.
  • Bruce Springsteen - My Father's House
    In blog #5 heb ik mijn enthousiasme voor het ultieme solo-album (gitaar en mondharmonica) Nebraska uit 1982 van Springsteen al eens laten blijken. Dit nummer illustreert prachtig waarom.
  • Eric Clapton - My Father's Eyes
    Eerlijk gezegd ken ik het album waar dit nummer op staat (Pilgrim, 1998), maar dit soulvolle nummer klinkt lekker genoeg om daar eens verandering in aan te brengen.
  • Queen - Father To Son
    Deze track komt van het album Queen II uit 1974, dus nog van vóór de doorbraak. Het is een lekker heftig nummer met veel afwisseling. 
  • Peter Gabriel - Father, Son
    Misschien ook niet heel bekend, dit nummer van Peter Gabriel afkomstig van zijn album OVO uit 2000. Het is de soundtrack voor de Millenium Dome Show en verdient meer aandacht dan het heeft gekregen (naar mijn bescheiden mening).
  • Mike + The Mechanics - The Living Years
    Als een soort van bonus een nummer zonder 'Daddy' of 'Father' in de titel, maar met misschien wel de mooiste tekst over een vader/zoon-relatie. Het staat op het album Living Years uit 1988 en wordt prachtig gezongen door Paul Carrack (zie ook blog #344). Kippenvel.

Fijne vaderdag!

© 2023 TTZL


Spotify: Alle 13 Goed! (Vaderdag 2023) [playlist]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 10 juni 2023

#552: vidnaObmana - The Circuit Abstract (2015)

vidnaObnama (in het begin als Vidna Obmana geschreven) is een alias van de Belgische muzikant Dirk Serries. De term betekent 'optische illusie' in het Servisch en Serries vond het goed passen bij zijn muziek. Vanaf 1984 verschijnen er vele albums van vidnaObmana en alhoewel er ook platen met drone of experimentele muziek tussen zitten, gaat het hierbij veelal om werkstukken van verstilde ambient.


Om een idee te krijgen kun je luisteren naar Memories  Compiled¹ en Memories Compiled² waarop vroege cassette-uitgaven uit 1989-1991 zijn verzameld. Uit 1994 komt The Spiritual Bonding en dat is één van mijn favoriete vidnaObmana albums.

Serries zette in 2007 een punt achter vidnaObmana en ging toen verder onder de alias Fear Falls Burning, onder zijn eigen naam en nog een reeks aan samenwerkingsverbanden met andere artiesten.

Toch verschijnen er sinds 2007 nog wel nieuwe uitgaven van vidnaObmana, zijnde live- en archiefmateriaal. Ook is het Poolse Zoharum bezig met een prachtige serie geremasterde heruitgaven. 

Eén van de meest interessante uitgaven na 2007 is voor mij de uitgave op Record Store Day 2015: The Circuit Abstract.

Het is een enkelzijdige plaat waarop één track van ruim vijftien minuten staat, ook getitled The Circuit Abstract. Wat opvalt aan het nummer is dat het veel meer ritmiek heeft dan je doorgaans bij vidnaObmana hoort, maar onder die ritmiek hoor je wel weer de vertrouwde patronen en verschuivingen daarin die de muziek van vidnaObmana zo kenmerken. Het nummer verdient (vereist, misschien wel) aandachtige beluistering, maar daar krijg je dan ook een hoop voor terug. Een essentieel onderdeel van de catalogus, wat mij betreft.

De track blijkt al in februari 2000 te zijn opgenomen, maar ik vermoed dat het thematisch nooit paste op een album. Mooi dus, dat op deze manier de muziek vijftien jaar later toch nog het levenslicht heeft gezien. 

Van de vinylversie zijn trouwens nog wat exemplaren beschikbaar bij platenmaatschappij Tonefloat en de track is ook digitaal verkrijgbaar via Bandcamp.

© 2023 TTZL


Wikipedia EN: Vidna Obmana


Spotify: Memories Compiled¹ [compilatie]
Spotify: Memories Compiled² [compilatie]
Spotify: The Spiritual Bonding [album]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 4 juni 2023

#551: Nick Cave & The Bad Seeds - Animal X (2013)

In blog #511 heb ik al eens aangegeven wat ik vind van de manier waarop Record Store Day (RSD) zich ontwikkelt. Laat ik daarom maar eens terugkeren naar  20 april 2013 toen ik Animal X (een picture disc 7" single) van Nick Cave & The Bad Seeds kocht. Het nummer verscheen op RSD kort nadat het album Push The Sky Away in februari 2013 was verschenen.

Op dat album versmelt het rauwe, intense geluid van de voorgaande albums met The Bad Seeds met het verstilde geluid van de soundtracks die Cave samen met Bad Seed Warren Ellis maakt (op het moment van schrijven zijn dat er al zeventien).

Tijdens de sessies, die zouden resulteren in het sombere, majestueuze, angstaanjagende en tegelijk kwetsbare album Push The Sky Away, ontstond ook het nummer Animal X. Het nummer paste echter niet mooi bij de andere tracks en viel daardoor buiten de boot. De muziek van is agressiever van toon dan van wat op het album te horen is.

De track was echter te goed om verloren te laten gaan. Daarom werd het als een éénzijdige single uitgebracht op RSD 2013. Op die manier konden we toch kennis maken met dit aparte werk waarop Cave zijn tekst niet zingt maar ritmisch voordraagt. 

En die tekst is een raadselachtige aaneenschakeling van beeldspraken waar iedereen waarschijnlijk een eigen interpretatie aan zal geven:

And he calls out something in a language she doesn't understand
And she put her hand on his stomach, just for the joy of it
But his stomach was where his head was

De combinatie van de muziek en de tekst werkt echter mooi en het is een intrigerend nummer dat mij in ieder geval blijft boeien. 

Gelukkig is het nummer ook verschenen op de B-Sides & Rarities verzamelaar, zodat veel meer mensen ervan kunnen genieten. Die compilatie maakt trouwens duidelijk dat 'b-kantje' in het geval van Cave c.s. geen indicatie is van de kwaliteit van een nummer. Het album staat vol juweeltjes die inderdaad een tweede leven verdienden. 

© 2023 TTZL


Official website: Nick Cave
Wikipedia EN: Nick Cave
Wikipedia NL: Nick Cave

YouTube: Animal X
Spotify: Animal X

Spotify: Push The Sky Away [album]
Spotify: B-Sides & Rarities [album]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 27 mei 2023

#550: Tina Turner - Acid Queen (1975)

Het was, sinds het verschijnen van haar boek My Love Story in 2018, bekend dat Tina Turner aan meerdere ziektes leed. Toch kwam het bericht van haar dood op 83-jarige leeftijd nog enigszins onverwacht. 

Nu denk je bij Tina Turner al snel aan de glorieperiode met de Ike & Tina Turner Revue, ondersteund door de Kings Of Rhythm en The Ikettes. Of aan de periode waarin Tina Turner succesvol was als solo-artiest (vanaf 1984 met Private Dancer), maar daar wil ik het niet over hebben. 

Een andere interessante periode ligt namelijk in het midden van de jaren zeventig, wanneer Tina langzaamaan loskomt van Ike. Het begint met haar solo-debuut Tina Turns the Country On! uit 1974 waarmee Ike haar bij een groter publiek onder de aandacht hoopt te brengen. Dat lukt niet echt, maar dan wordt Tina door The Who gevraagd om de rol van Acid Queen te spelen in de filmversie van hun rockopera Tommy. Tina's versie van het nummer Acid Queen slaat in als een bom en om munt te slaan uit de ontstane situatie wordt er een tweede solo-album met Tina gemaakt, natuurlijk onder de titel Acid Queen. 

Op kant A staan vijf covers en het album start met twee nummers van de Rolling Stones,  Under My Thumb en Let's Spend The Night Together, en die klinken verdomd lekker. Daarna volgen twee covers van The Who. Naast een nieuwe versie van Acid Queen ook een heerlijk slepende (met strijkers versierde) versie van I Can See For Miles. 

De afsluiter van kant A is wat mij betreft het hoogtepunt: Whole Lotta Love van Led Zeppelin. Het is een door de bas gedreven versie met fijn gitaarwerk en opnieuw accenten door de strijkers. Tina's versie is heerlijk traag, ze kan zich vocaal helemaal laten gaan en het nummer heeft een hele mooie coda. Dat is nog eens een manier om een nummer af te sluiten!

Kant B wordt gevuld met vier nieuwe nummers van Ike Turner, waaronder het duet Baby - Get It On dat een succesvolle single wordt (in Nederland een Top 10 hit). Het is een uptempo nummer met disco-invloeden en fijne blazers. Daarna komt Bootsey Whitelaw en dat is een lekker mid-tempo nummer met blues-invloeden. De andere twee tracks, Pick Me Tonight en Rockin' And Rollin', zijn prima nummers maar niet zo memorabel.

Baby - Get It On zou Tina's laatste single met Ike zijn, want na veel lichamelijk en geestelijk misbruik vond Tina het genoeg en vluchtte ze op 1 juli 1976 uit de relatie en vroeg een scheiding aan. Het album Acid Queen was daarmee een voorbode van wat nog zou komen: Tina werd solo nog succesvoller dan ze samen met Ike ooit was geweest.

Tekenend voor de handelswijze van Ike was de manier waarop de stemmen van The Ikettes terecht kwamen op de albums Over-Nite Sensation en Apostrophe (') van Frank Zappa. Beide waren in dezelfde studio aan het werk en  Ike vond het goed dat zij zongen bij Zappa, maar dan mocht hij hen niet meer betalen dan 25 dollar per nummer. Dat was namelijk wat Ike aan The Ikettes betaalde en als Zappa meer gaf dan was hij bang dat zij dat voortaan ook van Ike wilde hebben. Zappa gaf de dames echter 25 dollar per uur. 

Tina Turner, Linda Sims en Debbie Wilson zijn te horen op vijf van de zeven nummers op Over-Nite Sensation (waaronder I'm The Slime en Montana) en op Cosmik Debris and Uncle Remus van Apostrophe ('), maar hun namen mochten van Ike niet vermeld worden in de credits. En hoewel de vocale partijen behoorlijk uitdagend waren en er flink gestudeerd moest worden (luister maar naar het middenstuk van Montana) kun je ook duidelijk horen dat ze er plezier in hadden.

Gelukkig was voor Tina het tweede deel van haar leven zowel artistiek als privé een stuk beter, want naast haar solo-carrière had ze in 1986 Erwin Bach ontmoet, een Duitse music executive, waarmee ze gelukkig was tot aan haar dood.

© 2023 TTZL


Official website: Tina Turner
Wikipedia EN: Tina Turner
Wikipedia NL: Tina Turner

YouTube: Acid Queen [album]

YouTube: Under My Thumb
YouTube: Acid Queen

YouTube: Private Dancer
YouTube: Acid Queen [uit 'Tommy']
YouTube: I'm The Slime [Frank Zappa]
YouTube: Montana [Frank Zappa]
YouTube: Cosmik Debris [Frank Zappa]
YouTube: Uncle Remus [Frank Zappa]


Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)