Zoeken in deze blog

zondag 22 oktober 2023

#571: Various - The Warriors (The Original Motion Picture Soundtrack) (1979)

In 1979 kwam de film The Warriors uit van regisseur Walter Hill (o.a. 48 Hrs., Streets Of Fire en Red Heat). Het verhaal gaat over een bijeenkomst van gangs die wordt uitgeroepen door de leider van de belangrijkste gang uit New York. Als deze wordt vermoord tijdens zijn toespraak, worden The Warriors hiervan beschuldigd en moeten zij zien terug te komen naar Coney Island, achternagezeten door de andere gangs.

The Warriors is een regelrechte cultfilm geworden. De beelden die door Andrew Laszlo zijn geschoten van nachtelijk New York zijn mooi en sfeervol. Het is geen obligate 'gang movie'  geworden waarin het geweld voorop staat, maar alles draait om het verhaal van de achtervolging. Ook opvallend is dat het overduidelijk niet de bedoeling is geweest om het allemaal zo geloofwaardig mogelijk te maken. Het lijkt eerder op een soort vleesgeworden stripboek, maar die over-de-top benadering werkt hier heel goed.

Wat ook bijdraagt aan het succes van de film is de soundtrack. De nummers zijn goed gekozen bij de verschillende scènes in de film.

Van een aantal nummers moet ik wel zeggen dat die prima werken in de context van de film, maar niet tot de topnummers van dit album horen: In Havana van Kenny Vance with Ismael Miranda, Love Is A Fire van Genya Ravan with Rouge en You're Movin' Too Slow van Johnny Vastano. 

Echoes In My Mind van progressieve funkband Mandrill vind ik er wel bovenuit steken. Het is een lekker afwisselende en laid back track met een fijne baslijn en sterke zang. Nowhere To Run van Arnold McCuller is goede cover van het origineel van Martha And The Vandellas en Last Of An Ancient Breed van Desmond Child And Rouge sluit het album af in de kenmerkende bombastische stijl die we kennen van de nummers die Child later schreef voor uiteenlopende artiesten als Kiss, Billy Squier, Cher en Bonnie Tyler.

De meest aan de film verbonden track van het album is In The City van Joe Walsh (van Eagles), die het nummer samen schreef met Barry De Vorzon. Deze lekkere trage rock song hoor je aan het einde van de film en tijdens de credits. Later dat jaar namen de Eagles hun eigen versie van In The City op voor hun album The Long Run.

Barry De Vorzon schreef ook de score voor de film en de drie tracks die daarvan op het album verschenen bevallen mij zeer goed: Theme From "The Warriors", The Fight en Baseball Furies Chase. Ze klinken als een mix van Giorgio Morodor  en Berlin School elektronische muziek, gecombineerd met rockinvloeden. Ik zou graag ook de rest van de score horen, maar de heruitgave op CD uit 2013 is helaas niet meer verkrijgbaar (anders dan tweedehands voor absurde bedragen).

De CD beluisteren is waarschijnlijk het leukst als je de filmbeelden erbij in je hoofd ziet, maar aangezien de film het meer dan waard is om (meermalen) te bekijken lijkt mij dat geen probleem.

© 2023 TTZL


IMDb: The Warriors 
Wikipedia EN: The Warriors
Wikipedia NL: The Warriors 

YouTube: Various - The Warriors (The Original Motion Picture Soundtrack)
Spotify: Various - The Warriors (The Original Motion Picture Soundtrack)

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 15 oktober 2023

#570: Prince - Nothing Compares 2 U (2018)

Het zal bij velen bekend zijn dat de grootste hit van Sinéad O'Connor, Nothing Compares 2 U, geschreven  is door Prince. Waarschijnlijk minder bekend is dat dit niet de eerste versie van de song was die is uitgebracht. 

Het nummer staat namelijk op het eerste en enige (gelijknamige) album van The Family, een band die door Prince gevormd werd uit de restanten van een andere band uit zijn stal, The Time.

Prince had zelf al in 1984 een demo opgenomen, maar de versie van Nothing Compares 2 U door The Family uit 1985 is de eerste die verscheen. Het is een hele zware, gedragen uitvoering waarin geen ritmische elementen zitten. In deze versie vind ik het nummer niet zo bijzonder, mede doordat de vocalen heel ingehouden zijn.

In 1990 bracht Sinéad O'Connor haar versie uit en die in meer dan tien landen de toppositie van de hitparade bereikte. Nog altijd als ik het nummer hoor ben ik onder de indruk van het gevoel dat Sinéad erin weet te leggen. Het voelt in al zijn wanhoop tegelijkertijd krachtig en breekbaar aan. Tijdloos.

Misschien was het dit succes dat Prince ertoe bracht om in 1993 een live versie uit te brengen op zijn verzamelalbum The Hits/The B-Sides (met The New Power Generation en Rosie Gaines) op zijn verzamelalbum The Hits/The B-Sides.

Uiteindelijk werd in 2018 Prince zijn demo-versie van Nothing Compares 2 U
uitgebracht als gelimiteerde 7-inch single. Een jaar later verscheen het nummer ook op het Prince-album Originals waarop nog veel meer nummers van Prince staan die eerst werden uitgebracht door anderen (onder andere Apollonia 6, The Time, The Bangles, Sheila E., Kenny Rogers).

En toch, hoe waardevol het ook is dat we door het uitbrengen van de demo-versie nu de oorsprong van het nummer kunnen horen, mijn favoriet blijft de versie van Sinéad O'Connor.

Meer Prince in de blogs #180, #300 en #306.

© 2023 TTZL


Officiële website: Prince
Wikipedia EN: Prince
Wikipedia NL: Prince

YouTube: Nothing Compares 2 U
Spotify: Nothing Compares 2 U

YouTube: Nothing compares 2 U (live) [Prince & NPG feat. Rosie Gaines]
YouTube: Nothing Compares 2 U [Sinead O'Connor]
YouTube: Nothing Compares 2 U [The Family]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 8 oktober 2023

#569: Flea - Helen Burns (2012)

Flea (Michael Peter Balzary) is bekend als mede-oprichter en bassist van de fameuze Red Hot Chili Peppers. Hij maakt echter ook werk met anderen. Zo is hij met King Crimson's Robert Fripp aanwezig op een geweldig album (Cheikha) van de Algerijnse 'Mother of Raï', Cheikha Rimitti. Daarnaast maakte hij wat singles in samenwerkingsverbanden en is hij soms gastmuzikant op werk van collega's. Echt solowerk is er echter bijna niet. Alleen deze Helen Burns EP uit 2012 kan als zodanig worden aangemerkt.

De EP begon zijn leven in 2007 als een privé-project om drumtechnicus (en Peppers' toetsenist op tournee) Chris Warren de fijne kneepjes van geluidstechniek bij te brengen. Gedurende het proces begon de muziek echter vaste vorm aan te nemen en Flea besloot het uit te brengen via de website van het Silverlake Conservatory of Music, een mede door Flea opgerichte onderwijsinstelling zonder winstoogmerk. Alle opbrengsten van de verkoop kwamen dan ook ten goede van de instelling. Een jaar later werd de EP ook op CD en vinyl uitgebracht.

De muziek van deze overwegend instrumentale EP wijkt behoorlijk af van wat hij gewoonlijk met de Peppers maakt en Flea speelt hier naast bas ook piano, trompet, contrabas, synthesizers, drummachine, programmering, orgel, mellotron, melodica en percussie. Daarnaast zijn er nog enkele gastmuzikanten aanwezig.

Opener 333 is een psychedelische mengeling van free jazz en experimentele electronica, waarna Pedestal Of Infamy een stuk melodieuzer uit de hoek komt in een stijl van jaren zestig psychedelica en prog rock.

Na het korte, maar sterke en swingende A Little Bit Of Sanity volgt de titeltrack Helen Burns. De tekst van deze ballad is van de hand van Patti Smith, die ook de vocalen voor haar rekening neemt. Het is een prachtig en indrukwekkend nummer geworden. De titel van het nummer en de EP komt trouwens uit Flea's favoriete boek, Jane Eyre van Charlotte Brontë (gepubliceerd in 1847 onder het pseudoniem Currer Bell).

De EP vervolgt met 333 Revisited waarin elementen uit de openingstrack terugkomen, maar dan wel in iets toegankelijker vorm. Lovelovelove sluit de EP in een lyrische, musical-achtige stijl met hulp van het Silverlake Conservatory Kids And Adult Choir. 

De EP Helen Burns van Flea is een interessante zijsprong van een eigenzinnige geest en heeft veel te bieden als je je ervoor openstelt.

© 2023 TTZL


Facebook: Flea
Wikipedia EN: Flea
Wikipedia NL: Flea

YouTube: Helen Burns [album]
Spotify: Helen Burns [album]

YouTube: 333
YouTube: Helen Burns
YouTube: 333 Revisited
YouTube: Lovelovelove

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 1 oktober 2023

#568: Einstürzende Neubauten - Halber Mensch (1985)

Mijn eerste kennismaking met Einstürzende Neubauten was via een uitzending in juni 1982 op VPRO-tv. In het kader van het Holland Festival traden toen in De Meervaart in Amsterdam vier Duitse bands op die niets van doen (wilden) hebben met de op dat moment rondrazende Neue Deutsche Welle. Ik zeg eerlijk, ik was op dat moment nog niet klaar voor Neubauten.

Een artikel uit De Waarheid vat het aardig samen: "Wat zij het podium opbrengen is een stuk bouwsteiger, staalplaat, springveren, een gitaar en een cassettebandje met stemgeluid." en "Er volgt een zelfbevredigingsact, waarbij het enige duidelijke de af en toe ingebouwde stilte is ten tenken van het begin van een nieuw nummer. Ofwel een nieuwe muur van geluid en klank...". Het optreden maakte indruk op mij, maar niet op een positieve manier. 

Toch was mijn nieuwsgierigheid gewekt en toen in 1985 ½ Mensch (of Halber Mensch), hun derde album, uitkwam en in de serieuze muziekpers alleen maar zeer positieve recensies stonden heb ik de gok gewaagd. Ik schafte het album aan en misschien kwam het laatste duwtje omdat er bij de Nederlandse uitgave een bonus 12-inch was toegevoegd. 

Het album opent met Halber Mensch dat bijna een a capella nummer is waarbij de constant herhaalde titel als een soort ritme-instrument werkt en hypnotiserend is. Het is een mooie introductie tot het album. Yü-Gung (Fütter Mein Ego) is daarna hele andere koek. Ritmisch van aard, haast maniakaal gezongen en met goed gekozen muzikale accenten is dit bijna toegankelijk te noemen.

Op de rest van kant A wordt staat eerst het korte Trinklied en dat doet denken aan het werk van Nick Cave And The Bad Seeds. Dat is niet zo gek als je weet dat zanger/gitarist Blixa Bargeld niet alleen bandlid is van Neubauten, maar van de oprichting in 1983 tot aan 2003 ook bandlid was van The Bad Seeds. Deze kant wordt afgesloten door Z.N.S. en dat sterke nummer doet qua sfeer denken aan de tweede track (Yü-Gung). 

In Seele Brennt, de openingstrack van kant B, valt vooral het verschil in dynamiek op tussen de verschillende delen van het nummer. Soms totale stilte, soms luid en kakofonisch. Ook de staccato pianoklanken zijn heel kenmerkend. De volgende twee nummers Sehnsucht (Zitternd) en Der Tod Ist Ein Dandy zijn de meest experimentele nummers en hadden bij mij een flink aantal draaibeurten nodig om te beklijven. Afsluiter Letztes Biest (Am Himmel) brengt daarna de broodnodige rust en is haast melodisch te noemen.

Halber Mensch is daarmee een boeiend en intrigerend werkstuk van een unieke band dat echter lang niet iedereen zal aanspreken. 

De track Das Schaben van de Nederlandse bonus 12-inch is wederom van het experimentele soort en staat ook op de geremasterde CD-versie, net de bonustracks Sand (een Lee Hazlewood cover!) en een Adrian Sherwood mix van Yü-Gung (beide tracks komen van de Yü-Gung 12-inch).

© 2023 TTZL


Officiële website: Einstürzende Neubauten
Wikipedia EN: Einstürzende Neubauten
Wikipedia DE: Einstürzende Neubauten
Wikipedia NL: Einstürzende Neubauten

YouTube: Halber Mensch [album]
Spotify: Halber Mensch [album]

YouTube: Halber Mensch
YouTube: Trinklied
YouTube: Z.N.S.
YouTube: Seele Brennt

YouTube: Das Schaben
YouTube: Sand
YouTube: Yü-Gung

YouTube: Sand [Lee Hazlewood & Nancy Sinatra]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 24 september 2023

#567: I-One - Singularity (2018)

Bandcamp is een Amerikaans online audio distributie platform dat sinds 2007 bestaat en waarop artiesten hun creaties rechtstreeks aan het publiek kunnen verkopen. Het gaat hierbij vaak om beginnende of (nog) niet heel bekende artiesten, maar ook gevestigde namen als Peter Gabriel, The Gathering, The Orb en Porcupine Tree vind je hier terug. 

Die artiesten brengen hun muziek vaak in eigen beheer uit of bij kleinere, onafhankelijke maatschappijen. Ook die maatschappijen kunnen een pagina op Bandcamp hebben om hun uitgaven te distribueren. Dat kunnen fysieke producten zijn (op CD of vinyl, meestal met gratis download en streaming) of alleen digitale bestanden. 

Eén van die maatschappijen is Liquid Sound Design (of: LSD) en begin september boden zij een paar dagen lang hun gehele (digitale) catalogus (ca. 60 albums) aan in een totaalpakket (omgerekend nog geen euro per titel). Zij wilden hiermee geld ophalen om nieuwe uitgaven te financieren. Dat aanbod kon ik niet laten lopen.

De muziek die LSD uitbrengt concentreert zich op genres als ambient, ambient dub, ambient techno, psybient en downtempo. Ik ben nu ongeveer halverwege het beluisteren van mijn aankoop en alhoewel er een flink aantal pareltjes tussen zitten (Saafi Brothers, KUBA, Youth & Gaudi om er een paar te noemen), sprong er één album direct bovenuit.

Dat album is Singularity van het voor mij geheel onbekende I-One. Dit blijkt een nom-de-plume te zijn van de Tsjech Ivan Jašek en het album is een fijne mix van moderne elektronische muziek en etnische invloeden. Inventieve sequences, samples en effecten kleuren de muziek zodat deze weg blijft van het new-age gedreutel. Ik hoor eerder flarden Vangelis, Berlin School en zelfs Brian Eno terug in het werk.

Het album luistert weg als één lange track en het lijkt zinloos om er specifieke nummers uit te lichten, maar de opeenvolgende tracks Gravitation/Out Of Space, Last Contact en Singularity geven een goed beeld.

Van die titeltrack staat er nog een versie op het album en dat is Singularity (full soundscape). Het is een prachtig klanklandschap dat (in plaats van 7 minuten) hier ruim 51 minuten duurt en mij doet mij denken aan Waiting For Cousteau van het gelijknamige album van Jean-Michel Jarre. 

Singularity van I-One is een geweldige vondst in de aangeschafte berg digitale muziek van LSD en ik twijfel er niet aan dat ik dit album nog vele malen zal beluisteren.

© 2023 TTZL


Bandcamp: I-One
Discogs: I-One

YouTube: Singularity [album] / Singularity [full soundscape]
Spotify: Singularity [album inclusief full soundscape]

YouTube: Last Contact
YouTube: Singularity

YouTube: Waiting For Cousteau [Jean-Michel Jarre]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 17 september 2023

#566: Uriah Heep - Innocent Victim (1977)

Uriah Heep, actief sinds 1969, kende ik van de twee Top 40 hits Easy Livin' en Return To Fantasy toen ik eind jaren zeventig het album Innocent Victim in de uitverkoopbakken vond. De naam Uriah Heep en de gave afbeelding op de hoes waren voldoende aanleiding om de LP mee te nemen. 

Het is trouwens maar goed dat ik niet in Noord-Amerika woon, want voor die markt was de afbeelding zeker te heftig en werd een spuuglelijke hoes met een live collage gebruikt.

Toen het elfde Uriah Heep album Innocent Victim in november 1977 uitkwam, lagen de hoogtijdagen (grofweg van 1971 tot 1975) alweer achter de band. Albums als Look At Yourself, Demons And Wizards en The Magician's Birthday waren, net als het live album Uriah Heep Live, succesvol, zowel artistiek als commercieel.

Van de bezetting in bovengenoemde periode is alleen mede-oprichter Mick Box (gitaar) nu nog over (Uriah Heep is nog steeds actief). Dat kun je trouwens letterlijk opvatten, want bassist Gary Thain (†1975), zanger David Byron (†1985), drummer Lee Kerslake (†2020) en gitarist/toetsenist Ken Hensley (†2020) zijn inmiddels overleden.

In februari van 1977 was al het album Firefly verschenen waar John Lawton (†2021) voor het eerst de zang voor zijn rekening nam, na het vertrek van David Byron. Alhoewel Lawton een ander stemgeluid had dan Byron, paste het wonderwel bij Uriah Heep. Dat is ook te horen op Innocent Victim.

Het album zelf is een allegaartje. De opening met Keep On Ridin' en Flyin' High laat horen dat men met radiovriendelijke tracks de Amerikaanse markt wilde bereiken. Ook het nummer Free Me, in veel landen hun grootste succes, voelt als een flinke concessie naar die markt. Cheat 'N' Lie begint op dezelfde manier, maar eindigt wel met een steviger geluid. En dan is The Dance een geval apart, waarin een soort reggae-ritme wordt gekoppeld aan een prog rock melodie. 

Tegenover die nummers staan gelukkig ook vier prima rocksongs. Roller koppelt een funky geluid aan bluesy hardrock op een manier zoals Deep Purple dat deed op albums als Stormbringer en Come Taste The Band. Free N' Easy brengt  ineens het heerlijk vertrouwde, stevige Uriah Heep terug en Illusion is een  prima hardrock ballad. Afsluiter Choices is een nummer met een fijne afwisseling tussen rustige en stevige passages. Van zulke tracks hadden er wel meer op mogen staan.

Al met al een had dit een prima EP kunnen zijn, maar de mindere tracks maken het tot een middelmatige LP. De extra tracks op de expanded edition (volg de album links) veranderen daar weinig aan. De neiging om terug grijpen naar de albums uit de vroege jaren zeventig wordt er niet minder door.

Kijk voor meer Uriah Heep in de blogs #156, #224 en #234.

© 2023 TTZL


Officiële website: Uriah Heep / Legacy website: Uriah Heep
Wikipedia EN: Uriah Heep
Wikipedia NL: Uriah Heep

YouTube: Innocent Victim [album]
Spotify: Innocent Victim [album]

YouTube: Keep On Ridin'
YouTube: Flyin' High
YouTube: Roller
YouTube: Free N' Easy
YouTube: Illusion
YouTube: Free Me
YouTube: Cheat 'N' Lie
YouTube: The Dance
YouTube: Choices 

YouTube: Easy Livin'

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 10 september 2023

#565: Dierenpark - In Mijn Tijd / Weekend Wordt Het Koud (2003)

In 2003 verscheen het boek Help! The Beatles in het Nederlands van Erik Bindervoet & Robbert-Jan Henkes. Hierin vind je een geschiedenis en vertalingen van liedjes. Bij de eerste uitgave zat ook een exclusieve single met twee vertaalde nummers, uitgevoerd door Dierenpark, en daar wil ik het over hebben.

Die band is het vehikel van Hans Vandenburg (vooral bekend als frontman van Gruppo Sportivo) waarmee hij een tijdje  Nederlandstalige muziek heeft gemaakt. Vandenburg was natuurlijk een uitstekende keuze als uitvoerende omdat hij met Gruppo Sportivo vaker blijk had gegeven van zijn liefde voor The Beatles en voor woordkunstenarij.

De studioversies die op de single staan zijn niet (of alleen in slechte video) op YouTube te vinden, maar gelukkig zijn er live-versies voorhanden. 

A-kant In Mijn Tijd is een vertaling van In My Life en wat opvalt is dat de keuze goed uitpakt om de woorden niet 1-op-1 te vertalen, maar te zoeken naar gepaste associaties. Hierdoor hoeft er niet veel gesmokkeld te worden om de woorden te laten passen op de muziek. Daarnaast is de woordkeus mooi en rijk. Al met al geslaagd als vertaling en geslaagd als cover.

B-kant Weekend Wordt Het Koud is de vertaling van We Can Work It Out en die bevalt mij nog beter. Een mooie uitvoering en een geweldige vertaling. Een fragment:

Let eens op je woorden,
Straks dan heb je 't mis terwijl je denkt, het is OK,
Let eens op mijn woorden,
Als we nu geen vrede sluiten is het straks tabee,

Weekend wordt het koud,
Weekend wordt het koud,

't Leven duurt maar kort, 
er is geen tijd, voor kiften en kijven mijn vriend,
Ik heb steeds gedacht,
't Is ijdelheid, dus daarom vraag ik je opnieuw,

Zie het ook van mijn kant,
De tijd alleen zal leren of ik fout zit, ja of nee,
Als het 't ziet van jouw kant.
Groeien wij alleen maar meer uiteen van lieverlee,

Weekend wordt het koud,
Weekend wordt het koud.

Het boek met de single is in 2006 vervangen door een tweede druk waarin de geschiedenis sterk is ingekort en de eigenhandige vertalingen zijn uitgebreid. In 2018 verscheen vervolgens de definitieve, volledige versie van het boek onder de titel Alle 214 goed. The Beatles in hun liedjes: achtergronden, weetjes en vertalingen. Zonder single weliswaar, maar deze is tweedehands nog wel te verkrijgen.

© 2023 TTZL


Officiële website: Hans Vandenburg
Facebook: Hans Vandenburg
Muziekencyclopedie: Dierenpark
Wikipedia EN: Gruppo Sportivo
Wikipedia NL: Gruppo Sportivo

YouTube: In Mijn Tijd

YouTube: In My Life [The Beatles]
YouTube: We Can Work It Out [The Beatles]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 2 september 2023

#564: Adriano Celentano - Prisencólinensináinciúsol (1972)

De carrière van de Italiaanse muzikant, zanger, componist, acteur en filmmaker Adriano Celentano startte eind jaren vijftig in de rock and roll band van Giorgio Gaber en Enzo Jannicci die muziek maakten die sterk beïnvloed was door de Amerikaanse rock and roll.

Celentano's voorbeelden waren Elvis Presley en de acteur Jerry Lewis. Hij werd ontdekt, kreeg een platencontract en scoorde een paar hits, waaronder het nummer 24.000 Baci uit 1961.

In de jaren daarna werd Celentano een grote naam in Italië en was hij succesvol in de TV- en filmwereld, maar ook in de muziek bleef hij zeer actief. Hij scoorde goed met nummers als La Coppia Piú Bella Del Mondo (1967), Azzurro (1968) en Svalutation (1976).

In Nederland is hij minder bekend, maar scoorde toch twee hits. Het eerder vermelde Azzurro kwam in 1969 tot nummer 28 in de Top 40, maar zijn grootste - en bekendste - hit kwam stond in 1973 negen weken in de Top 40 en reikte tot plaats 6. Dat nummer was Prisencólinensináinciúsol.

Celentano maakte het nummer door een loop te creëren van vier ritmepatronen en dan daaroverheen de tekst te improviseren. Het idee was hierbij niet om een humoristische novelty song te maken, maar om te laten horen hoe Engels (met een Amerikaans accent) klinkt voor mensen die de taal niet goed begrijpen.

De tekst bestaat dan ook geheel uit onzinwoorden die alleen maar als Engels klínken:

In do camo not cius no bai for lov so
Op op giast cam lau ue cam lov ai
Oping tu stei laik cius go mo men
Iu bicos tue men cold dobrei goris
Oh sandei

Ai ai smai sesler
Eni els so co uil piso ai
In de col men seivuan
Prisencolinensinainciusol ol rait

(kijk voor de hele tekst op de Top 40 pagina)

Zelf zei Celentano het volgende over het nummer: "Sinds ik begon met zingen, werd ik erg beïnvloed door Amerikaanse muziek en alles wat Amerikanen deden. Dus op een gegeven moment wilde ik een nummer schrijven dat als thema het onvermogen om te communiceren zou hebben. En om dit te doen, moest ik een nummer schrijven waarvan de tekst niets betekende."

Het is een aanstekelijk nummer geworden waarvan je delen heerlijk kunt meezingen, ook al is het een onzintekst. Kijk ook vooral naar de clip, dan snap je de referentie aan Jerry Lewis ook meteen. Het nummer op de B-kant, Disc Jockey, is een soort mengvorm van een nieuw nummer waar ook delen van  Prisencólinensináinciúsol in zijn verwerkt. Al met al een leuk artefact uit de jaren zeventig.

© 2023 TTZL


Discogs: Adriano Celentano
Wikipedia EN: Adriano Celentano
Wikipedia NL: Adriano Celentano

YouTube: Disc Jockey
Spotify: Disc Jockey

61 YouTube: 24.000 Baci
68 YouTube: Azzurro
72 YouTube: Prisencólinensináinciúsol [clip]
76 YouTube: Svalutation

Spotify: 24.000 Baci
Spotify: Azzurro
Spotify: Svalutation

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 27 augustus 2023

#563: Trent Reznor & Atticus Ross / John Carpenter – John Carpenter's Halloween (2017)

Trent Reznor vind ik een fascinerende muzikant. Hij maakt al sinds 1988 onder de naam Nine Inch Nails (aka NIN) succesvol muziek die laveert tussen kwetsbaar en bruut. Sinds 2010 heeft hij er een carrière bij als maker van soundtracks (zoals The Social Network, Gone Girl, Bird Box, Soul), in veel gevallen samen met zijn NIN-compaan Atticus Ross. 

Toen er gewerkt werd aan de tweede remake van de  film Halloween, vonden Reznor en Ross het in 2017  waarschijnlijk een mooi moment om eer te bewijzen aan John Carpenter. Hij is namelijk niet alleen (mede-)schrijver, (mede-)producer en regisseur van de film uit 1978, maar hij is ook de componist en uitvoerende van de filmmuziek (iets wat hij bij bijna al zijn films deed).

Het originele Main Theme van de film is natuurlijk voorbij de status van 'iconisch'. Ook veel mensen die de film nog nooit gezien hebben zullen het thema kennen door de zeer herkenbare piano-riff. Op voorhand vroeg ik mij dan ook af wat Reznor en Ross zouden kunnen doen met het nummer.

Het blijkt dat ze de elementen helemaal hebben losgetrokken en er een geheel eigen draai aan hebben gegeven. Het thema van nog geen drie minuten is nu een epos van bijna acht minuten geworden en de eerste twee minuten worden geheel gebruikt om de spanning op te bouwen. 

De bekende melodie wordt daarna ingezet en er ontspint zich een track die onmiskenbaar de muziek van John Carpenter is, maar ook zeer herkenbaar als Reznor en Ross. Soms treden de vervormde instrumenten die we van NIN kennen op de voorgrond en dan weer lijkt het meer op het soundtrackwerk van beide heren (luister bijvoorbeeld eens naar de muziek voor de documentaire The Vietnam War).

Na een minuut of vijf volgt een break waarin eenzelfde soort spanningsopbouw zit als in het begin, waarna weer toegewerkt wordt naar de John Carpenter compositie, maar dan in Reznor/Ross vorm, met nadrukkelijke percussie- en feedback-elementen.

Deze versie is wat mij betreft een bijzonder geslaagd eerbetoon aan de nu 75-jarige John Carpenter die tegenwoordig overigens geen films meer maakt. Carpenter is daarentegen nog wel actief als componist en uitvoerend artiest van soundtracks en gerelateerde muziek.

Spotify: Halloween [album]

Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)