Zoeken in deze blog

zondag 27 augustus 2023

#563: Trent Reznor & Atticus Ross / John Carpenter – John Carpenter's Halloween (2017)

Trent Reznor vind ik een fascinerende muzikant. Hij maakt al sinds 1988 onder de naam Nine Inch Nails (aka NIN) succesvol muziek die laveert tussen kwetsbaar en bruut. Sinds 2010 heeft hij er een carrière bij als maker van soundtracks (zoals The Social Network, Gone Girl, Bird Box, Soul), in veel gevallen samen met zijn NIN-compaan Atticus Ross

Toen er gewerkt werd aan de tweede remake van de  film Halloween, vonden Reznor en Ross het in 2017  waarschijnlijk een mooi moment om eer te bewijzen aan John Carpenter. Hij is namelijk niet alleen (mede-)schrijver, (mede-)producer en regisseur van de film uit 1978, maar hij is ook de componist en uitvoerende van de filmmuziek (iets wat hij bij bijna al zijn films deed).

Het originele Main Theme van de film is natuurlijk voorbij de status van 'iconisch'. Ook veel mensen die de film nog nooit gezien hebben zullen het thema kennen door de zeer herkenbare piano-riff. Op voorhand vroeg ik mij dan ook af wat Reznor en Ross zouden kunnen doen met het nummer.

Het blijkt dat ze de elementen helemaal hebben losgetrokken en er een geheel eigen draai aan hebben gegeven. Het thema van nog geen drie minuten is nu een epos van bijna acht minuten geworden en de eerste twee minuten worden geheel gebruikt om de spanning op te bouwen. 

De bekende melodie wordt daarna ingezet en er ontspint zich een track die onmiskenbaar de muziek van John Carpenter is, maar ook zeer herkenbaar als Reznor en Ross. Soms treden de vervormde instrumenten die we van NIN kennen op de voorgrond en dan weer lijkt het meer op het soundtrackwerk van beide heren (luister bijvoorbeeld eens naar de muziek voor de documentaire The Vietnam War).

Na een minuut of vijf volgt een break waarin eenzelfde soort spanningsopbouw zit als in het begin, waarna weer toegewerkt wordt naar de John Carpenter compositie, maar dan in Reznor/Ross vorm, met nadrukkelijke percussie- en feedback-elementen.

Deze versie is wat mij betreft een bijzonder geslaagd eerbetoon aan de nu 75-jarige John Carpenter die tegenwoordig overigens geen films meer maakt. Carpenter is daarentegen nog wel actief als componist en uitvoerend artiest van soundtracks en gerelateerde muziek.

Spotify: Halloween [album]

zondag 20 augustus 2023

#562: KISS - Alive! (1974)

'End Of The Road'. De iconische Amerikaanse band KISS is bezig met hun laatste tournee en stopt daarna met optreden. Na The Farewell Tour uit 2000/2001 is dit het échte afscheid (toch?). De tour werd in 2018 aangekondigd en als gevolg van het uitstel door covid zou het laatste optreden pas begin 2023 plaatsvinden. 

Het succes van de tour zorgde er echter voor dat er nog zo'n honderd concerten aan toe werden gevoegd en de laatste concerten staan nu gepland op 1 en 2 december 2023 in Madison Square Garden. Daarna zal het voor zanger/gitarist Paul Stanley en bassist Gene Simmons (bandleden van het eerste uur en de zeventig gepasseerd) over zijn, net als voor drummer Eric Singer en gitarist Tommy Thayer (beiden zestigers en al twintig jaar bij de band).

KISS is een echte guilty pleasure voor mij (zie ook blogs #61, #307 en #418). Natuurlijk weet ik dat er betere bands zijn, ook in het genre. Natuurlijk weet ik dat ze schaamteloos commercieel zijn en bij afnemende populariteit moeiteloos meeliften met de waan van de dag (disco, pop, unplugged of met een symfonisch orkest). Natuurlijk weet ik dat ze recordhouders zijn in vooral niet muziek-relevante categorieën, zoals merchandising (poppen, comics, broodtrommels, dekbedovertrekken, etc.) of vuurwerk ("The iconic rock band’s performance broke the world records for highest flame projection in a music concert and for most flame projections launched simultaneously in a music concert."). 

En natuurlijk weet ik dat alles van KISS moest appelleren aan de wereld van jongens tussen de tien en vijftien, maar dat was ik toen Alive! verscheen in 1975. De live dubbelelpee volgde op de eerste drie studio-albums. Het was het eerste album dat ik kocht van KISS en na het 'ondergaan' ervan wist ik niet hoe snel ik het geld bij elkaar moest sparen voor de albums KISS (1974), Hotter Than Hell (1974) en Dressed To Kill (1975). 

Op het live-album staan tussen de verplichte drumsolo en 'audience participation'  veel solide rocksongs waardoor ik ook nu nog met plezier plaat draai. Van het debuutalbum zijn het vooral de live-versies van Deuce, Strutter en Black Diamond die indruk maken door de strakke uitvoering en prima zang. Van het tweede album springen Parasite en Watchin' You eruit, terwijl She, Rock Bottom en KISS' signature song Rock And Roll All Nite van het derde album een sterke indruk weten te maken.

Wat je ook van KISS mag vinden, sinds 1973 weten ze met ups en downs hun populariteit vast te houden en dat ondanks dat hun laatste studioplaat (Monster) alweer elf jaar oud is. Ik ben oprecht benieuwd of we na deze tournee nog iets van KISS gaan vernemen. In ieder geval hebben de Stanley en Simmons wel al aangegeven met hun soloprojecten door te gaan.


© 2023 TTZL


Officiële website: KISS
Wikipedia EN: KISS
Wikipedia NL: KISS

YouTube: Alive! [album]
Spotify: Alive! [album]

YouTube: Deuce
YouTube: Strutter
YouTube: Black Diamond
YouTube: Parasite
YouTube: Watchin' You
YouTube: She
YouTube: Rock Bottom

zaterdag 12 augustus 2023

#561: Robbie Robertson - Robbie Robertson (1987)

Het bericht van het overlijden van Robbie Robertson, op 80-jarige leeftijd, kwam niet onverwacht. Hij was al geruime tijd ziek. De Canadees Robertson is vooral bekend als gitarist en zanger van The Band, maar heeft ook daarna nog mooie muziek gemaakt. 

Zijn muzikale carrière kwam echt op gang toen hij in 1957 toetrad tot The Hawks, de begeleidingsband van Ronnie Hawkins. In 1963 besloten de leden van The Hawks weg te gaan bij Hawkins vanwege de geringe muzikale uitdaging. In 1965 huurde Bob Dylan de band in voor zijn tournee door de VS en hij nam ze ook mee op wereldtournee in 1966. 

In die tijd nam Dylan twee studioplaten en twee live-albums met ze op en daarna gingen ze werken aan een eigen album. De bandnaam ontstond doordat ze veel begeleidingswerk deden en daarbij bekend stonden als 'the band'. Die benaming hebben ze toen ook maar als bandnaam aangenomen. 

Hun eigen werk viel in de smaak (zoals het fameuze debuutalbum Music From Big Pink uit 1968 en het zelfgetitelde The Band uit 1969) en ook nu nog zijn nummers als The WeightThe Night They Drove Old Dixie Down en I Shall Be Released heel bekend.

Na het uiteenvallen van The Band in 1978 richtte Robertson zich op een carrière als filmacteur en componist van filmsoundtracks (vaak in samenwerking met Martin Scorcese). Pas in 1987 verscheen zijn debuutalbum als solo-artiest. Het zelfgetitelde Robbie Robertson was wel direct een schot in de roos. Op het album werkt hij samen met veel bekende muzikanten. Zo verzorgt Manu Katché op meer dan de helft van de nummer drums en percussie en dat zorgt voor een aangenaam Afrikaans getint drumgeluid. Op een paar andere nummers verzorgt Frank Zappa en U.K.-alumni Terry Bozzio het drumwerk en het geweldige basspel van Tony Levin is op vier nummers te horen.

Het album opent met Fallen Angel waarop Peter Gabriel (die ook veel werkte met Katché en Levin) te horen op toetsen en achtergrondvocalen. Het is een prachtig gedragen mid-tempo nummer waarop de stemmen mooi samenvloeien. De daaropvolgende track Showdown At Big Sky is uptempo en bevat verwijzingen naar zijn inheems Amerikaanse achtergrond (zijn moeder was Cayuga en Mohawk), net als in de prachtige afsluiter Testimony

Op dat nummer doet U2 mee, net als op Sweet Fire Of Love. Het zijn beide sterke tracks en, naast de stem van Bono, is het met name het gitaargeluid van The Edge dat het U2-geluid laat doorklinken. Daarbij moet ook vermeld worden dat Robertson heeft gekozen voor mede-Canadees Daniel Lanois als co-producer en die was in die rol ook medeverantwoordelijk voor het geluid van de U2-albums The Unforgettable FireThe Joshua Tree en Achtung Baby.

Van de andere tracks zijn er twee die redelijk downtempo zijn (Broken Arrow en Sonny Got Caught In The Moonlight) en twee die uptempo zijn (American Roulette en Hell's Half Acre). Gezamenlijk zorgen ze voor een aangename balans omdat zij variatie in tempo en dynamiek brengen. En het zijn gewoon sterke tracks.

Prijsnummer is Somewhere Down The Crazy River dat een behoorlijke hit werd in een flink aantal landen (onder andere top tien in Nederland en België). Het samenspel tussen Katché en Levin is hier geweldig, de backing vocals van Sam Llanas (als 'Sammy BoDean') zijn prachtig en de half-gesproken voordracht van Robertson is heel krachtig. Geweldig nummer.

Robbie Robertson heeft in de ruim dertig jaar na dit album slechts vier solo-albums uitgebracht, maar ook gewerkt aan vele soundtracks als producerexecutive producer of music supervisor. Zijn muzikale erfenis is met zijn werk met The HawksBob Dylan, The Band, zijn solo-werk en de soundtracks groots te noemen.


© 2023 TTZL


Official website: Robbie Robertson
Wikipedia EN: Robbie Robertson
Wikipedia NL: Robbie Robertson

YouTube: Robbie Robertson  [album]
Spotify: Robbie Robertson [album]

YouTube: Fallen Angel
YouTube: Broken Arrow
YouTube: The Weight [The Band]
YouTube: I Shall Be Released [The Band]

zaterdag 5 augustus 2023

#560: Iron Maiden - Empire Of The Clouds (2016)

Meestal ben ik minder geïnteresseerd in de uitvoering en verpakking van een LP of CD dan in de muziek. Ik verzamel muziek en dan graag de kwalitatief beste versie van een album. Toch zijn er heel soms uitgaven die bijna te mooi zijn om waar te zijn. De picture disc die voor Record Store Day 2016 (zie blog #179) werd uitgebracht van Iron Maiden's epos Empire Of The Clouds is er zo één.

Het nummer staat op hun album The Book Of Souls uit 2015 (zie blog #150) en vertelt het verhaal van de HMA R101. 'HMA' staat voor His Majesty's Airship en verwijst naar het bestuurbare luchtschip (ook wel aangeduid als zeppelin) waarvan de bouw in 1929 werd afgerond. De bedoeling was om met dit soort luchtschepen post en passagiers op een snelle manier te vervoeren naar Britse kolonies als India, Australië en Canada. 

Empire Of The Clouds is het langste nummer (18 minuten) van Iron Maiden tot nu toe en het verhaal is goed te volgen in deze clip waarin de songtekst wordt weergegeven.

De start van het nummer is rustig en orkestraal en na tweeëneenhalve minuut komt de ritmesectie er voorzichtig bij. Zanger (en schrijver van het nummer) Bruce Dickinson vertelt over de totstandkoming van het luchtschip en de hooggespannen verwachtingen. Om aan te geven hoe groot het was zingt hij:

She's the biggest vessel built by man, a giant of the skies
For all you unbelievers, the Titanic fits inside

Vanaf viereneenhalve minuut komen de gitaren erbij en wordt de ritmesectie luider (het wordt herkenbaar Iron Maiden). Het verhaal gaat verder en het blijkt dat het luchtschip onvoldoende getest was. Ook waren er nog voor het vertrek zorgen over het te grote gewicht en het mogelijke verlies van gas via de ventielen. Alle zorgen moesten echter wijken onder de (politieke) druk die werd uitgeoefend om te vertrekken. 

Na een instrumentale break met uitgesponnen gitaarsolo's van zo'n vijf minuten wordt de ondergang van het luchtschip bezongen. De route zou via Frankrijk en Egypte naar Karachi in Pakistan leiden, maar een storm boven Noord-Frankrijk werd het luchtschip en 48 mensen noodlottig. Na het verklanken van het neerstorten volgt in de laatste minuut van het nummer nog een coda die mooi aansluit bij het begin van het nummer.

Het is echt een geweldige track van epische proporties en op de b-kant van de 12-inch staat een interview over de totstandkoming van het nummer.

Maar nu nog even over de uitvoering van deze 12-inch. Zoals ik in het begin aangaf is deze al net zo mooi als het nummer zelf. 

Het is dus een picture disc met een afbeelding van Iron Maiden's mascotte Eddie met het luchtschip op de ene kant en op de andere kant informatie over de tracks. De hoes kent een zogenaamde die cut waardoor de picture disc te zien is in het uitgesneden deel. Aan de binnenzijde en op de achterkant staan krantenknipsels en -foto's die het helemaal af maken. Wat is het toch heerlijk al er zoveel tijd en aandacht aan iets besteed wordt.


© 2023 TTZL


Officiële website: Iron Maiden
Wikipedia EN: Iron Maiden
Wikipedia NL: Iron Maiden

zaterdag 29 juli 2023

#559: Sinéad O'Connor - The Lion And The Cobra (1987)

In 1987 verscheen er ineens een helder schijnend licht aan het popfirmament: Sinéad O'Connor. In november van dat jaar bracht ze The Lion And The Cobra uit, een album dat onredelijk goed is, zeker voor het debuut van een 21-jarige. En nu blijkt het licht ineens voorgoed gedoofd toen ze deze week dood in haar flat werd gevonden op 56-jarige leeftijd. 

Haar eerste belangrijke opdracht in de muziek was in 1986 het verzorgen van de vocalen op het nummer Heroine, op de soundtrack van U2-gitarist The Edge voor de film Captive. Haar vocalen klinken hier prima, maar nog wel wat voorzichtig en ingehouden.

Die terughoudendheid is op haar debuut wel verdwenen. Dat zie je ook terug in het hoesontwerp waarop een lichtelijk bewogen foto van Sinéad staat in een krachtige pose. Te krachtig waarschijnlijk voor de tere zieltjes aan de overkant van de oceaan, want daar kwam een andere foto op de hoes.

Het album opent met het pakkende Jackie dat al direct vanaf het intro boeit. Het is een gedurfde keuze om met zo'n atmosferisch nummer zonder drums je (debuut)album te beginnen. 

Het daaropvolgende, flink rockende Mandinka, pakt daarna behoorlijk uit. Lekker nummer met goede gitaarpartijen. In de drie nummers daarna onderstreept ze haar veelzijdigheid. Jerusalem is een soort mix van de eerste twee nummers en in Just Like U Said It Would B en Never Get Old laten de referenties naar Ierse folkmuziek haar achtergrond doorklinken. 

Met Troy volgt wat mij betreft het hoogtepunt van het album. Ik vermeldde het nummer al eerder in blog #373 over 'Epische tracks in de Top 2000'. Het ruim zes minuten durende nummer is zeer intens en ze gebruikt haar gehele vocale bereik optimaal. I Want Your (Hands On Me) is dan weer een heel percussierijke track en zorgt daarmee voor de gewenste afwisseling, naast dat het ook gewoon weer een sterk nummer is.

Drink Before The War en Just Call Me Joe sluiten het album af. Eerstgenoemde nummer is vrij ingehouden en de andere track is redelijk kalm, maar heeft toch een heel ander karakter door de gitaar met veel distortion

Zoals eerder vermeld is dit in zijn geheel een heel sterk album en opvolger I Do Not Want What I Haven't Got uit 1990 is ook geweldig. Minder bekend is wellicht dat zij ook veel bijdragen heeft geleverd aan nummers van anderen. 

Zo is zij te horen op bijvoorbeeld Blood Of Eden van Peter Gabriel, Visions Of You van Jah Wobble's Invaders Of The Heart en Breakthrough van Pink Floyd-toetsenist Rick Wright, maar haar veelzijdigheid zorgt er voor dat zij ook te horen is op nummers van bijvoorbeeld Moby (Harbour) en Massive Attack (Special Cases). Hoogtepunt in deze categorie is voor mij het duet met Matt Johnson in Kingdom Of Rain van The The, maar dat had ik al een keer aangegeven in blog #206.

© 2023 TTZL


Official website: Sinéad O'Connor
Wikipedia EN: Sinéad O'Connor
Wikipedia NL: Sinéad O'Connor

YouTube: The Lion And The Cobra  [album]
Spotify: The Lion And The Cobra [album]

YouTube: Jackie
YouTube: Mandinka
YouTube: Jerusalem
YouTube: Heroine [The Edge]
YouTube: Blood Of Eden [Peter Gabriel]
YouTube: Visions Of You [Jah Wobble's Invaders Of The Heart]
YouTube: Breakthrough [Rick Wright]
YouTube: Harbour [Moby]
YouTube: Special Cases [Massive Attack]
YouTube: Kingdom Of Rain [The The]

zondag 23 juli 2023

#558: Echo & The Bunnymen - Heaven Up Here (1981)

De 'tweede' is meestal moeilijker. Dat kan bijvoorbeeld gaan om een tweede studiejaar, een tweede jaar in sport of een tweede seizoen van een tv-serie. In het Engels is er zelfs een term voor, de sophomore slump. Ook in de muziek is het een bekend fenomeen dat het tweede album vaak tegenvalt of een moeilijke bevalling is, het 'second-album syndrome'. Daar hadden Echo & The Bunnymen echter geen last van. 

Zo'n drie jaar geleden, in blog #395, verwees ik al naar dit album met zijn donkere en melancholische geluid. Met wat goede wil zou je het zelfs licht experimenteel kunnen noemen. Binnen de kaders van de pop en rock worden de uithoeken verkend en misschien dat het album mij daarom zo na aan het hart ligt.

The Disease is daarvan het beste voorbeeld. De track begint met een gedempt, machine-achtig geluid waarna een akoestisch nummer zich begint te ontvouwen, dat weer overgaat in een in galm verdrinkende passage die vrij abrupt wordt afgekapt. En dat ongewone nummer is gewoon het tweede nummer van kant B!

Het album opent met de drie sterke nummers Show Of StrengthWith A Hip en Over The Wall. Vanaf de intro van het eerste nummer wordt je gegrepen door het voorop in het geluidsbeeld liggende drumgeluid van Pete de Freitas en de prominente baspartijen van Les Pattinson. Will Sergeant kleurt het vervolgens mooi in met zijn gitaar en Ian McCullough's unieke stem en frasering doen de rest. Vooral de derde track vind ik geweldig.

Na It Was A Pleasure volgt met A Promise (de enige single van het album) een volgend hoogtepunt. De wanhoop is hoorbaar in de stem van McCullogh en de mooie riffs en staccato gitaarflarden van Sergeant passen hier heel goed bij. 

Het titelnummer Heaven Up Here opent kant B en de hoekige gitaarstijl van Sergeant is hier op zijn top, naast de heerlijke baspartij. Na het al eerder genoemde The Disease volgt het magistrale All My Colours. Afrikaans aandoende drums, in combinatie met een hypnotiserend geluid en refrein, zorgen voor een apart nummer dat toch heel goed past op het album.

De afsluiting van het album start met het prima No Dark Things. Daarna doet Turquoise Days er nog een schepje bovenop met een mooie opbouw en wederom heerlijk basspel van Pattinson en een lekker galmende gitaar van SergeantAll I Want is het laatste nummer van het album en daarin komen de galm, de staccato-gitaar, de sterke vocalen en alle andere eerder genoemde elementen  weer terug. 

Hoe goed ik de op dit album volgende platen (Porcupine, Ocean Rain en Echo & The Bunnymen) ook vind, en hoeveel succes ze ook daarmee behaalden, ik keer toch vaak weer terug naar Heaven Up Here vanwege het unieke geluid van dit Bunnymen-album. 

© 2023 TTZL


Official website: Echo & The Bunnymen
Wikipedia EN: Echo & The Bunnymen
Wikipedia NL: Echo & The Bunnymen

YouTube: Heaven Up Here [album]
Spotify: Heaven Up Here [album]

YouTube: Show Of Strength
YouTube: With A Hip
YouTube: Over The Wall
YouTube: A Promise
YouTube: Heaven Up Here
YouTube: The Disease
YouTube: All My Colours
YouTube: No Dark Things
YouTube: Turquoise Days
YouTube: All I Want

zondag 16 juli 2023

#557: Sian - Synapse / Atmos (1996)

Sian was een project van twee Japanners, Akifumi Nakajima en Shohei Iwasaki. Eerstgenoemde is in de kring van liefhebbers van experimentele muziek vooral bekend onder de alias Aube en de ander is gebruikte de alias Monde Bruits. 

In de periode 1994-1998 is er onder de naam Sian een handvol uitgaven geweest en gezien het feit dat beide niet meer in leven zijn (Nakajami door een klaplong in 2013 en Iwasaki door een motorongeluk in 2005) zal het daarbij blijven. 

In 1996 kwam het album Synapse / Atmos uit op het Nederlandse Korm Plastics label in een oplage van 250 stuks. Ergens in 2013 kon ik één van de laatste exemplaren kopen en daar heb ik geen spijt van gehad. Het werk behoort inmiddels tot mijn favoriete ambient-albums.

Eigenlijk lag het niet heel erg voor de hand dat de samenwerking in Sian een ambient-plaat zou opleveren. Zowel Aube als Monde Bruits maakten op dat moment voornamelijk noise music. Des te opmerkelijker dus dat hun samenwerking zo'n verstild werkstuk oplevert, al moet gezegd worden dat er wel experimentele elementen in verwerkt zijn.

De A-kant bevat één lange track, Synapse, die in de eerste zes minuten bijna liefelijk te noemen is en die heel langzaam toeneemt in intensiteit. Vanaf minuut zeven komen er wat agressievere geluiden, maar het karakter van de track blijft  wel behouden. Na een minuut of twee verandert het geluidsbeeld weer iets en horen we sequencerpatronen de boventoon voeren (een beetje zoals Tangerine Dream, toen die nog spannende muziek maakten in hun 'Virgin jaren'). Die afwisseling gaat de hele track door, inclusief enkele passages waarop ook het hardere geluid weer even terugkeert. Echt heel mooi gedaan.

Op de B-kant staat één track in twee delen: Atmos - I en Atmos - II. Het eerste deel start heel erg rustig en bouwt weer langzaam op. Mooi vind ik het subtiele, spaarzame gebruik van dissonante klanken die er na een paar minuten bij komen en die dit album naar hoger niveau tillen. Het einde van het eerste deel bevat geluiden die mij een onderwater-associatie geven. Het tweede deel is een mooie voortzetting en in de tweede helft van de track komen ook elementen uit de track op kant A langs.

Zoals gezegd ben ik fan van dit album. Ik vind het dan ook mooi dat je niet meer op jacht hoeft naar één van de 250 exemplaren, maar dat je via Bandcamp het album nu digitaal kunt aanschaffen. De bron is daar de originele DAT master en dat klinkt natuurlijk wel wat beter dan via Spotify, waar de albumtitel verkeerd gespeld is ('Synpase/Atmos') en ook nog gekoppeld aan een andere artiest die zich toevallig ook 'Sian' noemt.

© 2023 TTZL



YouTube: Synapse
YouTube: Atmos - I
YouTube: Atmos - II

Bandcamp: Synapse / Atmos

zondag 9 juli 2023

#556: Carl Wayne - Way Back In The Fifties (1975)

Een singletje van ene Carl Wayne heeft in mijn tienerjaren heel wat draaibeurten gekregen. Daarbij heb ik mij nooit afgevraagd wie deze artiest was, maar Colin David Tooley (zijn echte naam) blijkt de zanger geweest te zijn van de Britse band The Move in de periode dat deze band aan de lopende band hits scoorde als Flowers In The Rain en Blackberry Way (nummers waarvan de titels je misschien niet direct bekend voorkomen, maar luister maar - je kent ze echt wel).

Toen in 1969 Jeff Lynne toetrad tot de band, was het snel afgelopen met Wayne en nadat het nevenproject Electric Light Orchestra van bandleden LynneRoy Wood en Bev Bevan succesvol werd, was het ook snel gedaan met The Move.

Wayne mocht in 1972 een solo-album opnemen dat onopgemerkt bleef en maakte in de jaren erna nog een dozijn singles. In 1974 kreeg hij een aanbod om een nummer op te nemen, maar weigerde omdat hij het te slecht vond. Daar had hij misschien gelijk in, maar The Rubettes scoorden vervolgens wel een een grote hit met Sugar Baby Love.

De single waar ik in het begin van dit vlog naar verwees is Way Back In The Fifties uit 1975. Het lijkt erop dat Wayne spijt had gekregen ten aanzien van het niet opnemen van Sugar Baby Love, want dit is een nummer van dezelfde songschrijvers en afkomstig van het eerste album van... The Rubettes

Het is het een vrolijk, uptempo nummer geworden in een veel dynamischer uitvoering dan het origineel, maar het is het geen topper en dat is b-kant Candy (You Know That I'm In Love With You) ook niet. 

Deze single zorgde dan ook niet voor het gewenste succes (Nederland was één van de weinige landen waar het de Top 40 haalde) en Wayne zocht zijn heil daarna in acteren en presenteren. In de jaren negentig nam hij nog wat musicals-gerelateerde albums op en zat daarnaast van 2000 tot aan zijn dood in 2004 bij The Hollies. Hij was de zanger op een aantal tournees en nam één nieuw nummer met ze op (How Do I Survive) als bonus voor de verzamelbox The Long Road Home 1963-2003.


© 2023 TTZL


Official website: Carl Wayne
Wikipedia EN: Carl Wayne
Wikipedia NL: Carl Wayne


YouTube: Flowers In The Rain [The Move]
YouTube: Blackberry Way  [The Move]
YouTube: Sugar Baby Love [The Rubettes]
YouTube: Way Back In The Fifties [The Rubettes]
YouTube: How Do I Survive [The Hollies]

zondag 2 juli 2023

#555: Paul Hardcastle - 19 (1985)

Eind 1981 was Paul Hardcastle te horen op singles van de Britse band Direct Drive en kort daarna stond hij aan de wieg van First Light. Toen die band ophielt te bestaan maakte hij voor het kleine, Amerikaanse Profile Records in 1985 zijn eerste solo-album: Rain Forest. Van dat album werd het titelnummer een bescheiden hit.

Dat album viel op bij het grotere Chrysalis Records en hij mocht voor hen nog in hetzelfde jaar een album maken. Hierop komen twee nummers van dat eerste album terug in een nieuwe versie (Rainforest en King Tut), maar het zal een ander nummer zijn dat hem beroemd maakt.

Dat nummer gaat ook de boeken in als één van de eerste nummers waarin samples en processed speech een belangrijk onderdeel zijn van de track. Aangezien er weinig tot geen precedenten waren, heeft dit tot aardig wat juridische hoofdbrekens geleid. 

Ik heb het natuurlijk over de wereldwijde hit 19, die Hardcastle maakte na het zien van de documentaire Vietnam Requiem en waarvan ook samples gebruikt worden in het nummer. De claim dat de gemiddelde leeftijd van de combat soldier in de Vietnamoorlog slechts 19 jaar was (een claim die trouwens niet onomstreden is) kwam hard binnen bij Hardcastle en werd de kern van de track.

Het nummer is een heerlijke en effectieve mengeling van synth-pop en electro, gemengd met smooth jazz-invloeden en de al eerder genoemde samples en processed speech. In dertien landen werd het nummer een nummer 1 hit (ook in Nederland) en in vele andere landen belandde het ook in de bovenste regionen van de hitlijsten. In de VS kwam het nummer tot de vijftiende plaats, maar dat was alleen maar omdat sommige Amerikaanse radiostations weigerden het nummer te draaien (airplay telde mee voor de hitlijsten). Ze vonden het nummer 'anti-Amerikaans', iets wat Hardcastle altijd ontkent heeft.

Ik kocht de 12-inch versie waarop een Extended Version (ruim vijf minuten) van het nummer staat. Eigenlijk is die term niet correct, want de albumversie duurt nog een minuut langer, maar deze 12-inch versie was in ieder geval aanmerkelijk langer dan de 7-inch single. Op de b-kant van de 12-inch staan Fly By Night en Dolores, twee leuke non-album tracks die echter niet het niveau van 19 halen.

De hierboven genoemde drie versies van 19 zijn slechts een paar van de vele, vele versies van 19. Opvallend is dat er ook anderstalige versies (Frans, Japans, Spaans, Duits) gemaakt zijn van het nummer en dat heeft zeker bijgedragen aan het succes. Heel veel van die versies komen terug op de 4CD-box Nineteen and Beyond: 1984-1988 die op 28 juli 2023 zal verschijnen. Via de shop van de website Super Deluxe Edition is een versie te bestellen met een exclusieve bonus CD met daarop de anderstalige versies.

Paul Hardcastle had na het succes van 19 nog een hit met Don't Waste My Time, maar het eerdere succes kon hij niet continueren. De vraag is ook of dat zijn ambitie was. Hij is namelijk zeer actief gebleven in de muziek. Hij maakt nog steeds reguliere albums en daarnaast heeft hij een smooth jazz serie en maakt muziek met anderen in formaties als Kiss The Sky en The Jazzmasters. Ook is hij actief als songschrijver voor anderen, producer, sessiemuzikant en radiopresentator.

© 2023 TTZL


Official website: Paul Hardcastle
Wikipedia EN: Paul Hardcastle
Wikipedia NL: Paul Hardcastle

YouTube: Fly By Night
YouTube: Dolores

YouTube: Rainforest
YouTube: King Tut
YouTube: 19 [original music video]