Information is not knowledge. Knowledge is not wisdom. Wisdom is not truth. Truth is not beauty. Beauty is not love. Love is not music. Music is the best... [Frank Zappa - 'Packard Goose' - Joe's Garage: Act III (1979)]
Zoeken in deze blog
zondag 1 oktober 2023
#568: Einstürzende Neubauten - Halber Mensch (1985)
zondag 24 september 2023
#567: I-One - Singularity (2018)
Bandcamp is een Amerikaans online audio distributie platform dat sinds 2007 bestaat en waarop artiesten hun creaties rechtstreeks aan het publiek kunnen verkopen. Het gaat hierbij vaak om beginnende of (nog) niet heel bekende artiesten, maar ook gevestigde namen als Peter Gabriel, The Gathering, The Orb en Porcupine Tree vind je hier terug.
Die artiesten brengen hun muziek vaak in eigen beheer uit of bij kleinere, onafhankelijke maatschappijen. Ook die maatschappijen kunnen een pagina op Bandcamp hebben om hun uitgaven te distribueren. Dat kunnen fysieke producten zijn (op CD of vinyl, meestal met gratis download en streaming) of alleen digitale bestanden.
Eén van die maatschappijen is Liquid Sound Design (of: LSD) en begin september boden zij een paar dagen lang hun gehele (digitale) catalogus (ca. 60 albums) aan in een totaalpakket (omgerekend nog geen euro per titel). Zij wilden hiermee geld ophalen om nieuwe uitgaven te financieren. Dat aanbod kon ik niet laten lopen.
De muziek die LSD uitbrengt concentreert zich op genres als ambient, ambient dub, ambient techno, psybient en downtempo. Ik ben nu ongeveer halverwege het beluisteren van mijn aankoop en alhoewel er een flink aantal pareltjes tussen zitten (Saafi Brothers, KUBA, Youth & Gaudi om er een paar te noemen), sprong er één album direct bovenuit.
Dat album is Singularity van het voor mij geheel onbekende I-One. Dit blijkt een nom-de-plume te zijn van de Tsjech Ivan Jašek en het album is een fijne mix van moderne elektronische muziek en etnische invloeden. Inventieve sequences, samples en effecten kleuren de muziek zodat deze weg blijft van het new-age gedreutel. Ik hoor eerder flarden Vangelis, Berlin School en zelfs Brian Eno terug in het werk.
Het album luistert weg als één lange track en het lijkt zinloos om er specifieke nummers uit te lichten, maar de opeenvolgende tracks Gravitation/Out Of Space, Last Contact en Singularity geven een goed beeld.
Van die titeltrack staat er nog een versie op het album en dat is Singularity (full soundscape). Het is een prachtig klanklandschap dat (in plaats van 7 minuten) hier ruim 51 minuten duurt en mij doet mij denken aan Waiting For Cousteau van het gelijknamige album van Jean-Michel Jarre.
Singularity van I-One is een geweldige vondst in de aangeschafte berg digitale muziek van LSD en ik twijfel er niet aan dat ik dit album nog vele malen zal beluisteren.
zondag 17 september 2023
#566: Uriah Heep - Innocent Victim (1977)
Het is trouwens maar goed dat ik niet in Noord-Amerika woon, want voor die markt was de afbeelding zeker te heftig en werd een spuuglelijke hoes met een live collage gebruikt.Toen het elfde Uriah Heep album Innocent Victim in november 1977 uitkwam, lagen de hoogtijdagen (grofweg van 1971 tot 1975) alweer achter de band. Albums als Look At Yourself, Demons And Wizards en The Magician's Birthday waren, net als het live album Uriah Heep Live, succesvol, zowel artistiek als commercieel.
Van de bezetting in bovengenoemde periode is alleen mede-oprichter Mick Box (gitaar) nu nog over (Uriah Heep is nog steeds actief). Dat kun je trouwens letterlijk opvatten, want bassist Gary Thain (†1975), zanger David Byron (†1985), drummer Lee Kerslake (†2020) en gitarist/toetsenist Ken Hensley (†2020) zijn inmiddels overleden.
In februari van 1977 was al het album Firefly verschenen waar John Lawton (†2021) voor het eerst de zang voor zijn rekening nam, na het vertrek van David Byron. Alhoewel Lawton een ander stemgeluid had dan Byron, paste het wonderwel bij Uriah Heep. Dat is ook te horen op Innocent Victim.zondag 10 september 2023
#565: Dierenpark - In Mijn Tijd / Weekend Wordt Het Koud (2003)
Die band is het vehikel van Hans Vandenburg (vooral bekend als frontman van Gruppo Sportivo) waarmee hij een tijdje Nederlandstalige muziek heeft gemaakt. Vandenburg was natuurlijk een uitstekende keuze als uitvoerende omdat hij met Gruppo Sportivo vaker blijk had gegeven van zijn liefde voor The Beatles en voor woordkunstenarij.zaterdag 2 september 2023
#564: Adriano Celentano - Prisencólinensináinciúsol (1972)
zondag 27 augustus 2023
#563: Trent Reznor & Atticus Ross / John Carpenter – John Carpenter's Halloween (2017)
Toen er gewerkt werd aan de tweede remake van de film Halloween, vonden Reznor en Ross het in 2017 waarschijnlijk een mooi moment om eer te bewijzen aan John Carpenter. Hij is namelijk niet alleen (mede-)schrijver, (mede-)producer en regisseur van de film uit 1978, maar hij is ook de componist en uitvoerende van de filmmuziek (iets wat hij bij bijna al zijn films deed).
Het originele Main Theme van de film is natuurlijk voorbij de status van 'iconisch'. Ook veel mensen die de film nog nooit gezien hebben zullen het thema kennen door de zeer herkenbare piano-riff. Op voorhand vroeg ik mij dan ook af wat Reznor en Ross zouden kunnen doen met het nummer.
Het blijkt dat ze de elementen helemaal hebben losgetrokken en er een geheel eigen draai aan hebben gegeven. Het thema van nog geen drie minuten is nu een epos van bijna acht minuten geworden en de eerste twee minuten worden geheel gebruikt om de spanning op te bouwen.
De bekende melodie wordt daarna ingezet en er ontspint zich een track die onmiskenbaar de muziek van John Carpenter is, maar ook zeer herkenbaar als Reznor en Ross. Soms treden de vervormde instrumenten die we van NIN kennen op de voorgrond en dan weer lijkt het meer op het soundtrackwerk van beide heren (luister bijvoorbeeld eens naar de muziek voor de documentaire The Vietnam War).
Na een minuut of vijf volgt een break waarin eenzelfde soort spanningsopbouw zit als in het begin, waarna weer toegewerkt wordt naar de John Carpenter compositie, maar dan in Reznor/Ross vorm, met nadrukkelijke percussie- en feedback-elementen.
Deze versie is wat mij betreft een bijzonder geslaagd eerbetoon aan de nu 75-jarige John Carpenter die tegenwoordig overigens geen films meer maakt. Carpenter is daarentegen nog wel actief als componist en uitvoerend artiest van soundtracks en gerelateerde muziek.
zondag 20 augustus 2023
#562: KISS - Alive! (1974)
Het succes van de tour zorgde er echter voor dat er nog zo'n honderd concerten aan toe werden gevoegd en de laatste concerten staan nu gepland op 1 en 2 december 2023 in Madison Square Garden. Daarna zal het voor zanger/gitarist Paul Stanley en bassist Gene Simmons (bandleden van het eerste uur en de zeventig gepasseerd) over zijn, net als voor drummer Eric Singer en gitarist Tommy Thayer (beiden zestigers en al twintig jaar bij de band).
KISS is een echte guilty pleasure voor mij (zie ook blogs #61, #307 en #418). Natuurlijk weet ik dat er betere bands zijn, ook in het genre. Natuurlijk weet ik dat ze schaamteloos commercieel zijn en bij afnemende populariteit moeiteloos meeliften met de waan van de dag (disco, pop, unplugged of met een symfonisch orkest). Natuurlijk weet ik dat ze recordhouders zijn in vooral niet muziek-relevante categorieën, zoals merchandising (poppen, comics, broodtrommels, dekbedovertrekken, etc.) of vuurwerk ("The iconic rock band’s performance broke the world records for highest flame projection in a music concert and for most flame projections launched simultaneously in a music concert.").
En natuurlijk weet ik dat alles van KISS moest appelleren aan de wereld van jongens tussen de tien en vijftien, maar dat was ik toen Alive! verscheen in 1975. De live dubbelelpee volgde op de eerste drie studio-albums. Het was het eerste album dat ik kocht van KISS en na het 'ondergaan' ervan wist ik niet hoe snel ik het geld bij elkaar moest sparen voor de albums KISS (1974), Hotter Than Hell (1974) en Dressed To Kill (1975).
Op het live-album staan tussen de verplichte drumsolo en 'audience participation' veel solide rocksongs waardoor ik ook nu nog met plezier plaat draai. Van het debuutalbum zijn het vooral de live-versies van Deuce, Strutter en Black Diamond die indruk maken door de strakke uitvoering en prima zang. Van het tweede album springen Parasite en Watchin' You eruit, terwijl She, Rock Bottom en KISS' signature song Rock And Roll All Nite van het derde album een sterke indruk weten te maken.
Wat je ook van KISS mag vinden, sinds 1973 weten ze met ups en downs hun populariteit vast te houden en dat ondanks dat hun laatste studioplaat (Monster) alweer elf jaar oud is. Ik ben oprecht benieuwd of we na deze tournee nog iets van KISS gaan vernemen. In ieder geval hebben de Stanley en Simmons wel al aangegeven met hun soloprojecten door te gaan.
zaterdag 12 augustus 2023
#561: Robbie Robertson - Robbie Robertson (1987)
Het bericht van het overlijden van Robbie Robertson, op 80-jarige leeftijd, kwam niet onverwacht. Hij was al geruime tijd ziek. De Canadees Robertson is vooral bekend als gitarist en zanger van The Band, maar heeft ook daarna nog mooie muziek gemaakt.
Zijn muzikale carrière kwam echt op gang toen hij in 1957 toetrad tot The Hawks, de begeleidingsband van Ronnie Hawkins. In 1963 besloten de leden van The Hawks weg te gaan bij Hawkins vanwege de geringe muzikale uitdaging. In 1965 huurde Bob Dylan de band in voor zijn tournee door de VS en hij nam ze ook mee op wereldtournee in 1966.
In die tijd nam Dylan twee studioplaten en twee live-albums met ze op en daarna gingen ze werken aan een eigen album. De bandnaam ontstond doordat ze veel begeleidingswerk deden en daarbij bekend stonden als 'the band'. Die benaming hebben ze toen ook maar als bandnaam aangenomen.
Hun eigen werk viel in de smaak (zoals het fameuze debuutalbum Music From Big Pink uit 1968 en het zelfgetitelde The Band uit 1969) en ook nu nog zijn nummers als The Weight, The Night They Drove Old Dixie Down en I Shall Be Released heel bekend.
Na het uiteenvallen van The Band in 1978 richtte Robertson zich op een carrière als filmacteur en componist van filmsoundtracks (vaak in samenwerking met Martin Scorcese). Pas in 1987 verscheen zijn debuutalbum als solo-artiest. Het zelfgetitelde Robbie Robertson was wel direct een schot in de roos. Op het album werkt hij samen met veel bekende muzikanten. Zo verzorgt Manu Katché op meer dan de helft van de nummer drums en percussie en dat zorgt voor een aangenaam Afrikaans getint drumgeluid. Op een paar andere nummers verzorgt Frank Zappa en U.K.-alumni Terry Bozzio het drumwerk en het geweldige basspel van Tony Levin is op vier nummers te horen.
Het album opent met Fallen Angel waarop Peter Gabriel (die ook veel werkte met Katché en Levin) te horen op toetsen en achtergrondvocalen. Het is een prachtig gedragen mid-tempo nummer waarop de stemmen mooi samenvloeien. De daaropvolgende track Showdown At Big Sky is uptempo en bevat verwijzingen naar zijn inheems Amerikaanse achtergrond (zijn moeder was Cayuga en Mohawk), net als in de prachtige afsluiter Testimony.
Op dat nummer doet U2 mee, net als op Sweet Fire Of Love. Het zijn beide sterke tracks en, naast de stem van Bono, is het met name het gitaargeluid van The Edge dat het U2-geluid laat doorklinken. Daarbij moet ook vermeld worden dat Robertson heeft gekozen voor mede-Canadees Daniel Lanois als co-producer en die was in die rol ook medeverantwoordelijk voor het geluid van de U2-albums The Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby.
Van de andere tracks zijn er twee die redelijk downtempo zijn (Broken Arrow en Sonny Got Caught In The Moonlight) en twee die uptempo zijn (American Roulette en Hell's Half Acre). Gezamenlijk zorgen ze voor een aangename balans omdat zij variatie in tempo en dynamiek brengen. En het zijn gewoon sterke tracks.
Prijsnummer is Somewhere Down The Crazy River dat een behoorlijke hit werd in een flink aantal landen (onder andere top tien in Nederland en België). Het samenspel tussen Katché en Levin is hier geweldig, de backing vocals van Sam Llanas (als 'Sammy BoDean') zijn prachtig en de half-gesproken voordracht van Robertson is heel krachtig. Geweldig nummer.
Robbie Robertson heeft in de ruim dertig jaar na dit album slechts vier solo-albums uitgebracht, maar ook gewerkt aan vele soundtracks als producer, executive producer of music supervisor. Zijn muzikale erfenis is met zijn werk met The Hawks, Bob Dylan, The Band, zijn solo-werk en de soundtracks groots te noemen.






