Zoeken in deze blog

zondag 1 oktober 2023

#568: Einstürzende Neubauten - Halber Mensch (1985)

Mijn eerste kennismaking met Einstürzende Neubauten was via een uitzending in juni 1982 op VPRO-tv. In het kader van het Holland Festival traden toen in De Meervaart in Amsterdam vier Duitse bands op die niets van doen (wilden) hebben met de op dat moment rondrazende Neue Deutsche Welle. Ik zeg eerlijk, ik was op dat moment nog niet klaar voor Neubauten.

Een artikel uit De Waarheid vat het aardig samen: "Wat zij het podium opbrengen is een stuk bouwsteiger, staalplaat, springveren, een gitaar en een cassettebandje met stemgeluid." en "Er volgt een zelfbevredigingsact, waarbij het enige duidelijke de af en toe ingebouwde stilte is ten tenken van het begin van een nieuw nummer. Ofwel een nieuwe muur van geluid en klank...". Het optreden maakte indruk op mij, maar niet op een positieve manier. 

Toch was mijn nieuwsgierigheid gewekt en toen in 1985 ½ Mensch (of Halber Mensch), hun derde album, uitkwam en in de serieuze muziekpers alleen maar zeer positieve recensies stonden heb ik de gok gewaagd. Ik schafte het album aan en misschien kwam het laatste duwtje omdat er bij de Nederlandse uitgave een bonus 12-inch was toegevoegd. 

Het album opent met Halber Mensch dat bijna een a capella nummer is waarbij de constant herhaalde titel als een soort ritme-instrument werkt en hypnotiserend is. Het is een mooie introductie tot het album. Yü-Gung (Fütter Mein Ego) is daarna hele andere koek. Ritmisch van aard, haast maniakaal gezongen en met goed gekozen muzikale accenten is dit bijna toegankelijk te noemen.

Op de rest van kant A wordt staat eerst het korte Trinklied en dat doet denken aan het werk van Nick Cave And The Bad Seeds. Dat is niet zo gek als je weet dat zanger/gitarist Blixa Bargeld niet alleen bandlid is van Neubauten, maar van de oprichting in 1983 tot aan 2003 ook bandlid was van The Bad Seeds. Deze kant wordt afgesloten door Z.N.S. en dat sterke nummer doet qua sfeer denken aan de tweede track (Yü-Gung). 

In Seele Brennt, de openingstrack van kant B, valt vooral het verschil in dynamiek op tussen de verschillende delen van het nummer. Soms totale stilte, soms luid en kakofonisch. Ook de staccato pianoklanken zijn heel kenmerkend. De volgende twee nummers Sehnsucht (Zitternd) en Der Tod Ist Ein Dandy zijn de meest experimentele nummers en hadden bij mij een flink aantal draaibeurten nodig om te beklijven. Afsluiter Letztes Biest (Am Himmel) brengt daarna de broodnodige rust en is haast melodisch te noemen.

Halber Mensch is daarmee een boeiend en intrigerend werkstuk van een unieke band dat echter lang niet iedereen zal aanspreken. 

De track Das Schaben van de Nederlandse bonus 12-inch is wederom van het experimentele soort en staat ook op de geremasterde CD-versie, net de bonustracks Sand (een Lee Hazlewood cover!) en een Adrian Sherwood mix van Yü-Gung (beide tracks komen van de Yü-Gung 12-inch).

© 2023 TTZL


Officiële website: Einstürzende Neubauten

YouTube: Halber Mensch [album]
Spotify: Halber Mensch [album]

YouTube: Halber Mensch
YouTube: Trinklied
YouTube: Z.N.S.
YouTube: Seele Brennt

YouTube: Das Schaben
YouTube: Sand
YouTube: Yü-Gung

YouTube: Sand [Lee Hazlewood & Nancy Sinatra]

zondag 24 september 2023

#567: I-One - Singularity (2018)

Bandcamp is een Amerikaans online audio distributie platform dat sinds 2007 bestaat en waarop artiesten hun creaties rechtstreeks aan het publiek kunnen verkopen. Het gaat hierbij vaak om beginnende of (nog) niet heel bekende artiesten, maar ook gevestigde namen als Peter Gabriel, The Gathering, The Orb en Porcupine Tree vind je hier terug. 

Die artiesten brengen hun muziek vaak in eigen beheer uit of bij kleinere, onafhankelijke maatschappijen. Ook die maatschappijen kunnen een pagina op Bandcamp hebben om hun uitgaven te distribueren. Dat kunnen fysieke producten zijn (op CD of vinyl, meestal met gratis download en streaming) of alleen digitale bestanden. 

Eén van die maatschappijen is Liquid Sound Design (of: LSD) en begin september boden zij een paar dagen lang hun gehele (digitale) catalogus (ca. 60 albums) aan in een totaalpakket (omgerekend nog geen euro per titel). Zij wilden hiermee geld ophalen om nieuwe uitgaven te financieren. Dat aanbod kon ik niet laten lopen.

De muziek die LSD uitbrengt concentreert zich op genres als ambient, ambient dub, ambient techno, psybient en downtempo. Ik ben nu ongeveer halverwege het beluisteren van mijn aankoop en alhoewel er een flink aantal pareltjes tussen zitten (Saafi Brothers, KUBA, Youth & Gaudi om er een paar te noemen), sprong er één album direct bovenuit.

Dat album is Singularity van het voor mij geheel onbekende I-One. Dit blijkt een nom-de-plume te zijn van de Tsjech Ivan Jašek en het album is een fijne mix van moderne elektronische muziek en etnische invloeden. Inventieve sequences, samples en effecten kleuren de muziek zodat deze weg blijft van het new-age gedreutel. Ik hoor eerder flarden Vangelis, Berlin School en zelfs Brian Eno terug in het werk.

Het album luistert weg als één lange track en het lijkt zinloos om er specifieke nummers uit te lichten, maar de opeenvolgende tracks Gravitation/Out Of Space, Last Contact en Singularity geven een goed beeld.

Van die titeltrack staat er nog een versie op het album en dat is Singularity (full soundscape). Het is een prachtig klanklandschap dat (in plaats van 7 minuten) hier ruim 51 minuten duurt en mij doet mij denken aan Waiting For Cousteau van het gelijknamige album van Jean-Michel Jarre. 

Singularity van I-One is een geweldige vondst in de aangeschafte berg digitale muziek van LSD en ik twijfel er niet aan dat ik dit album nog vele malen zal beluisteren.

© 2023 TTZL


Bandcamp: I-One
Discogs: I-One

YouTube: Singularity [album] / Singularity [full soundscape]
Spotify: Singularity [album inclusief full soundscape]

YouTube: Last Contact
YouTube: Singularity

YouTube: Waiting For Cousteau [Jean-Michel Jarre]

zondag 17 september 2023

#566: Uriah Heep - Innocent Victim (1977)

Uriah Heep, actief sinds 1969, kende ik van de twee Top 40 hits Easy Livin' en Return To Fantasy toen ik eind jaren zeventig het album Innocent Victim in de uitverkoopbakken vond. De naam Uriah Heep en de gave afbeelding op de hoes waren voldoende aanleiding om de LP mee te nemen. 

Het is trouwens maar goed dat ik niet in Noord-Amerika woon, want voor die markt was de afbeelding zeker te heftig en werd een spuuglelijke hoes met een live collage gebruikt.

Toen het elfde Uriah Heep album Innocent Victim in november 1977 uitkwam, lagen de hoogtijdagen (grofweg van 1971 tot 1975) alweer achter de band. Albums als Look At Yourself, Demons And Wizards en The Magician's Birthday waren, net als het live album Uriah Heep Live, succesvol, zowel artistiek als commercieel.

Van de bezetting in bovengenoemde periode is alleen mede-oprichter Mick Box (gitaar) nu nog over (Uriah Heep is nog steeds actief). Dat kun je trouwens letterlijk opvatten, want bassist Gary Thain (†1975), zanger David Byron (†1985), drummer Lee Kerslake (†2020) en gitarist/toetsenist Ken Hensley (†2020) zijn inmiddels overleden.

In februari van 1977 was al het album Firefly verschenen waar John Lawton (†2021) voor het eerst de zang voor zijn rekening nam, na het vertrek van David Byron. Alhoewel Lawton een ander stemgeluid had dan Byron, paste het wonderwel bij Uriah Heep. Dat is ook te horen op Innocent Victim.

Het album zelf is een allegaartje. De opening met Keep On Ridin' en Flyin' High laat horen dat men met radiovriendelijke tracks de Amerikaanse markt wilde bereiken. Ook het nummer Free Me, in veel landen hun grootste succes, voelt als een flinke concessie naar die markt. Cheat 'N' Lie begint op dezelfde manier, maar eindigt wel met een steviger geluid. En dan is The Dance een geval apart, waarin een soort reggae-ritme wordt gekoppeld aan een prog rock melodie. 

Tegenover die nummers staan gelukkig ook vier prima rocksongs. Roller koppelt een funky geluid aan bluesy hardrock op een manier zoals Deep Purple dat deed op albums als Stormbringer en Come Taste The Band. Free N' Easy brengt  ineens het heerlijk vertrouwde, stevige Uriah Heep terug en Illusion is een  prima hardrock ballad. Afsluiter Choices is een nummer met een fijne afwisseling tussen rustige en stevige passages. Van zulke tracks hadden er wel meer op mogen staan.

Al met al een had dit een prima EP kunnen zijn, maar de mindere tracks maken het tot een middelmatige LP. De extra tracks op de expanded edition (volg de album links) veranderen daar weinig aan. De neiging om terug grijpen naar de albums uit de vroege jaren zeventig wordt er niet minder door.

Kijk voor meer Uriah Heep in de blogs #156, #224 en #234.

© 2023 TTZL


Officiële website: Uriah Heep / Legacy website: Uriah Heep
Wikipedia EN: Uriah Heep
Wikipedia NL: Uriah Heep

YouTube: Innocent Victim [album]
Spotify: Innocent Victim [album]

YouTube: Keep On Ridin'
YouTube: Flyin' High
YouTube: Roller
YouTube: Free N' Easy
YouTube: Illusion
YouTube: Free Me
YouTube: Cheat 'N' Lie
YouTube: The Dance
YouTube: Choices 

YouTube: Easy Livin'

zondag 10 september 2023

#565: Dierenpark - In Mijn Tijd / Weekend Wordt Het Koud (2003)

In 2003 verscheen het boek Help! The Beatles in het Nederlands van Erik Bindervoet & Robbert-Jan Henkes. Hierin vind je een geschiedenis en vertalingen van liedjes. Bij de eerste uitgave zat ook een exclusieve single met twee vertaalde nummers, uitgevoerd door Dierenpark, en daar wil ik het over hebben.

Die band is het vehikel van Hans Vandenburg (vooral bekend als frontman van Gruppo Sportivo) waarmee hij een tijdje  Nederlandstalige muziek heeft gemaakt. Vandenburg was natuurlijk een uitstekende keuze als uitvoerende omdat hij met Gruppo Sportivo vaker blijk had gegeven van zijn liefde voor The Beatles en voor woordkunstenarij.

De studioversies die op de single staan zijn niet (of alleen in slechte video) op YouTube te vinden, maar gelukkig zijn er live-versies voorhanden. 

A-kant In Mijn Tijd is een vertaling van In My Life en wat opvalt is dat de keuze goed uitpakt om de woorden niet 1-op-1 te vertalen, maar te zoeken naar gepaste associaties. Hierdoor hoeft er niet veel gesmokkeld te worden om de woorden te laten passen op de muziek. Daarnaast is de woordkeus mooi en rijk. Al met al geslaagd als vertaling en geslaagd als cover.

B-kant Weekend Wordt Het Koud is de vertaling van We Can Work It Out en die bevalt mij nog beter. Een mooie uitvoering en een geweldige vertaling. Een fragment:

Let eens op je woorden,
Straks dan heb je 't mis terwijl je denkt, het is OK,
Let eens op mijn woorden,
Als we nu geen vrede sluiten is het straks tabee,

Weekend wordt het koud,
Weekend wordt het koud,

't Leven duurt maar kort, 
er is geen tijd, voor kiften en kijven mijn vriend,
Ik heb steeds gedacht,
't Is ijdelheid, dus daarom vraag ik je opnieuw,

Zie het ook van mijn kant,
De tijd alleen zal leren of ik fout zit, ja of nee,
Als het 't ziet van jouw kant.
Groeien wij alleen maar meer uiteen van lieverlee,

Weekend wordt het koud,
Weekend wordt het koud.

Het boek met de single is in 2006 vervangen door een tweede druk waarin de geschiedenis sterk is ingekort en de eigenhandige vertalingen zijn uitgebreid. In 2018 verscheen vervolgens de definitieve, volledige versie van het boek onder de titel Alle 214 goed. The Beatles in hun liedjes: achtergronden, weetjes en vertalingen. Zonder single weliswaar, maar deze is tweedehands nog wel te verkrijgen.

© 2023 TTZL


Officiële website: Hans Vandenburg
Facebook: Hans Vandenburg
Muziekencyclopedie: Dierenpark
Wikipedia EN: Gruppo Sportivo
Wikipedia NL: Gruppo Sportivo

YouTube: In Mijn Tijd

YouTube: In My Life [The Beatles]
YouTube: We Can Work It Out [The Beatles]

zaterdag 2 september 2023

#564: Adriano Celentano - Prisencólinensináinciúsol (1972)

De carrière van de Italiaanse muzikant, zanger, componist, acteur en filmmaker Adriano Celentano startte eind jaren vijftig in de rock and roll band van Giorgio Gaber en Enzo Jannicci die muziek maakten die sterk beïnvloed was door de Amerikaanse rock and roll.

Celentano's voorbeelden waren Elvis Presley en de acteur Jerry Lewis. Hij werd ontdekt, kreeg een platencontract en scoorde een paar hits, waaronder het nummer 24.000 Baci uit 1961.

In de jaren daarna werd Celentano een grote naam in Italië en was hij succesvol in de TV- en filmwereld, maar ook in de muziek bleef hij zeer actief. Hij scoorde goed met nummers als La Coppia Piú Bella Del Mondo (1967), Azzurro (1968) en Svalutation (1976).

In Nederland is hij minder bekend, maar scoorde toch twee hits. Het eerder vermelde Azzurro kwam in 1969 tot nummer 28 in de Top 40, maar zijn grootste - en bekendste - hit kwam stond in 1973 negen weken in de Top 40 en reikte tot plaats 6. Dat nummer was Prisencólinensináinciúsol.

Celentano maakte het nummer door een loop te creëren van vier ritmepatronen en dan daaroverheen de tekst te improviseren. Het idee was hierbij niet om een humoristische novelty song te maken, maar om te laten horen hoe Engels (met een Amerikaans accent) klinkt voor mensen die de taal niet goed begrijpen.

De tekst bestaat dan ook geheel uit onzinwoorden die alleen maar als Engels klínken:

In do camo not cius no bai for lov so
Op op giast cam lau ue cam lov ai
Oping tu stei laik cius go mo men
Iu bicos tue men cold dobrei goris
Oh sandei

Ai ai smai sesler
Eni els so co uil piso ai
In de col men seivuan
Prisencolinensinainciusol ol rait

(kijk voor de hele tekst op de Top 40 pagina)

Zelf zei Celentano het volgende over het nummer: "Sinds ik begon met zingen, werd ik erg beïnvloed door Amerikaanse muziek en alles wat Amerikanen deden. Dus op een gegeven moment wilde ik een nummer schrijven dat als thema het onvermogen om te communiceren zou hebben. En om dit te doen, moest ik een nummer schrijven waarvan de tekst niets betekende."

Het is een aanstekelijk nummer geworden waarvan je delen heerlijk kunt meezingen, ook al is het een onzintekst. Kijk ook vooral naar de clip, dan snap je de referentie aan Jerry Lewis ook meteen. Het nummer op de B-kant, Disc Jockey, is een soort mengvorm van een nieuw nummer waar ook delen van  Prisencólinensináinciúsol in zijn verwerkt. Al met al een leuk artefact uit de jaren zeventig.

© 2023 TTZL


Discogs: Adriano Celentano
Wikipedia EN: Adriano Celentano
Wikipedia NL: Adriano Celentano

YouTube: Disc Jockey
Spotify: Disc Jockey

61 YouTube: 24.000 Baci
68 YouTube: Azzurro
72 YouTube: Prisencólinensináinciúsol [clip]
76 YouTube: Svalutation

Spotify: 24.000 Baci
Spotify: Azzurro
Spotify: Svalutation

zondag 27 augustus 2023

#563: Trent Reznor & Atticus Ross / John Carpenter – John Carpenter's Halloween (2017)

Trent Reznor vind ik een fascinerende muzikant. Hij maakt al sinds 1988 onder de naam Nine Inch Nails (aka NIN) succesvol muziek die laveert tussen kwetsbaar en bruut. Sinds 2010 heeft hij er een carrière bij als maker van soundtracks (zoals The Social Network, Gone Girl, Bird Box, Soul), in veel gevallen samen met zijn NIN-compaan Atticus Ross. 

Toen er gewerkt werd aan de tweede remake van de  film Halloween, vonden Reznor en Ross het in 2017  waarschijnlijk een mooi moment om eer te bewijzen aan John Carpenter. Hij is namelijk niet alleen (mede-)schrijver, (mede-)producer en regisseur van de film uit 1978, maar hij is ook de componist en uitvoerende van de filmmuziek (iets wat hij bij bijna al zijn films deed).

Het originele Main Theme van de film is natuurlijk voorbij de status van 'iconisch'. Ook veel mensen die de film nog nooit gezien hebben zullen het thema kennen door de zeer herkenbare piano-riff. Op voorhand vroeg ik mij dan ook af wat Reznor en Ross zouden kunnen doen met het nummer.

Het blijkt dat ze de elementen helemaal hebben losgetrokken en er een geheel eigen draai aan hebben gegeven. Het thema van nog geen drie minuten is nu een epos van bijna acht minuten geworden en de eerste twee minuten worden geheel gebruikt om de spanning op te bouwen. 

De bekende melodie wordt daarna ingezet en er ontspint zich een track die onmiskenbaar de muziek van John Carpenter is, maar ook zeer herkenbaar als Reznor en Ross. Soms treden de vervormde instrumenten die we van NIN kennen op de voorgrond en dan weer lijkt het meer op het soundtrackwerk van beide heren (luister bijvoorbeeld eens naar de muziek voor de documentaire The Vietnam War).

Na een minuut of vijf volgt een break waarin eenzelfde soort spanningsopbouw zit als in het begin, waarna weer toegewerkt wordt naar de John Carpenter compositie, maar dan in Reznor/Ross vorm, met nadrukkelijke percussie- en feedback-elementen.

Deze versie is wat mij betreft een bijzonder geslaagd eerbetoon aan de nu 75-jarige John Carpenter die tegenwoordig overigens geen films meer maakt. Carpenter is daarentegen nog wel actief als componist en uitvoerend artiest van soundtracks en gerelateerde muziek.

Spotify: Halloween [album]

zondag 20 augustus 2023

#562: KISS - Alive! (1974)

'End Of The Road'. De iconische Amerikaanse band KISS is bezig met hun laatste tournee en stopt daarna met optreden. Na The Farewell Tour uit 2000/2001 is dit het échte afscheid (toch?). De tour werd in 2018 aangekondigd en als gevolg van het uitstel door covid zou het laatste optreden pas begin 2023 plaatsvinden. 

Het succes van de tour zorgde er echter voor dat er nog zo'n honderd concerten aan toe werden gevoegd en de laatste concerten staan nu gepland op 1 en 2 december 2023 in Madison Square Garden. Daarna zal het voor zanger/gitarist Paul Stanley en bassist Gene Simmons (bandleden van het eerste uur en de zeventig gepasseerd) over zijn, net als voor drummer Eric Singer en gitarist Tommy Thayer (beiden zestigers en al twintig jaar bij de band).

KISS is een echte guilty pleasure voor mij (zie ook blogs #61, #307 en #418). Natuurlijk weet ik dat er betere bands zijn, ook in het genre. Natuurlijk weet ik dat ze schaamteloos commercieel zijn en bij afnemende populariteit moeiteloos meeliften met de waan van de dag (disco, pop, unplugged of met een symfonisch orkest). Natuurlijk weet ik dat ze recordhouders zijn in vooral niet muziek-relevante categorieën, zoals merchandising (poppen, comics, broodtrommels, dekbedovertrekken, etc.) of vuurwerk ("The iconic rock band’s performance broke the world records for highest flame projection in a music concert and for most flame projections launched simultaneously in a music concert."). 

En natuurlijk weet ik dat alles van KISS moest appelleren aan de wereld van jongens tussen de tien en vijftien, maar dat was ik toen Alive! verscheen in 1975. De live dubbelelpee volgde op de eerste drie studio-albums. Het was het eerste album dat ik kocht van KISS en na het 'ondergaan' ervan wist ik niet hoe snel ik het geld bij elkaar moest sparen voor de albums KISS (1974), Hotter Than Hell (1974) en Dressed To Kill (1975). 

Op het live-album staan tussen de verplichte drumsolo en 'audience participation'  veel solide rocksongs waardoor ik ook nu nog met plezier plaat draai. Van het debuutalbum zijn het vooral de live-versies van Deuce, Strutter en Black Diamond die indruk maken door de strakke uitvoering en prima zang. Van het tweede album springen Parasite en Watchin' You eruit, terwijl She, Rock Bottom en KISS' signature song Rock And Roll All Nite van het derde album een sterke indruk weten te maken.

Wat je ook van KISS mag vinden, sinds 1973 weten ze met ups en downs hun populariteit vast te houden en dat ondanks dat hun laatste studioplaat (Monster) alweer elf jaar oud is. Ik ben oprecht benieuwd of we na deze tournee nog iets van KISS gaan vernemen. In ieder geval hebben de Stanley en Simmons wel al aangegeven met hun soloprojecten door te gaan.


© 2023 TTZL


Officiële website: KISS
Wikipedia EN: KISS
Wikipedia NL: KISS

YouTube: Alive! [album]
Spotify: Alive! [album]

YouTube: Deuce
YouTube: Strutter
YouTube: Black Diamond
YouTube: Parasite
YouTube: Watchin' You
YouTube: She
YouTube: Rock Bottom

zaterdag 12 augustus 2023

#561: Robbie Robertson - Robbie Robertson (1987)

Het bericht van het overlijden van Robbie Robertson, op 80-jarige leeftijd, kwam niet onverwacht. Hij was al geruime tijd ziek. De Canadees Robertson is vooral bekend als gitarist en zanger van The Band, maar heeft ook daarna nog mooie muziek gemaakt. 

Zijn muzikale carrière kwam echt op gang toen hij in 1957 toetrad tot The Hawks, de begeleidingsband van Ronnie Hawkins. In 1963 besloten de leden van The Hawks weg te gaan bij Hawkins vanwege de geringe muzikale uitdaging. In 1965 huurde Bob Dylan de band in voor zijn tournee door de VS en hij nam ze ook mee op wereldtournee in 1966. 

In die tijd nam Dylan twee studioplaten en twee live-albums met ze op en daarna gingen ze werken aan een eigen album. De bandnaam ontstond doordat ze veel begeleidingswerk deden en daarbij bekend stonden als 'the band'. Die benaming hebben ze toen ook maar als bandnaam aangenomen. 

Hun eigen werk viel in de smaak (zoals het fameuze debuutalbum Music From Big Pink uit 1968 en het zelfgetitelde The Band uit 1969) en ook nu nog zijn nummers als The Weight, The Night They Drove Old Dixie Down en I Shall Be Released heel bekend.

Na het uiteenvallen van The Band in 1978 richtte Robertson zich op een carrière als filmacteur en componist van filmsoundtracks (vaak in samenwerking met Martin Scorcese). Pas in 1987 verscheen zijn debuutalbum als solo-artiest. Het zelfgetitelde Robbie Robertson was wel direct een schot in de roos. Op het album werkt hij samen met veel bekende muzikanten. Zo verzorgt Manu Katché op meer dan de helft van de nummer drums en percussie en dat zorgt voor een aangenaam Afrikaans getint drumgeluid. Op een paar andere nummers verzorgt Frank Zappa en U.K.-alumni Terry Bozzio het drumwerk en het geweldige basspel van Tony Levin is op vier nummers te horen.

Het album opent met Fallen Angel waarop Peter Gabriel (die ook veel werkte met Katché en Levin) te horen op toetsen en achtergrondvocalen. Het is een prachtig gedragen mid-tempo nummer waarop de stemmen mooi samenvloeien. De daaropvolgende track Showdown At Big Sky is uptempo en bevat verwijzingen naar zijn inheems Amerikaanse achtergrond (zijn moeder was Cayuga en Mohawk), net als in de prachtige afsluiter Testimony. 

Op dat nummer doet U2 mee, net als op Sweet Fire Of Love. Het zijn beide sterke tracks en, naast de stem van Bono, is het met name het gitaargeluid van The Edge dat het U2-geluid laat doorklinken. Daarbij moet ook vermeld worden dat Robertson heeft gekozen voor mede-Canadees Daniel Lanois als co-producer en die was in die rol ook medeverantwoordelijk voor het geluid van de U2-albums The Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby.

Van de andere tracks zijn er twee die redelijk downtempo zijn (Broken Arrow en Sonny Got Caught In The Moonlight) en twee die uptempo zijn (American Roulette en Hell's Half Acre). Gezamenlijk zorgen ze voor een aangename balans omdat zij variatie in tempo en dynamiek brengen. En het zijn gewoon sterke tracks.

Prijsnummer is Somewhere Down The Crazy River dat een behoorlijke hit werd in een flink aantal landen (onder andere top tien in Nederland en België). Het samenspel tussen Katché en Levin is hier geweldig, de backing vocals van Sam Llanas (als 'Sammy BoDean') zijn prachtig en de half-gesproken voordracht van Robertson is heel krachtig. Geweldig nummer.

Robbie Robertson heeft in de ruim dertig jaar na dit album slechts vier solo-albums uitgebracht, maar ook gewerkt aan vele soundtracks als producer, executive producer of music supervisor. Zijn muzikale erfenis is met zijn werk met The Hawks, Bob Dylan, The Band, zijn solo-werk en de soundtracks groots te noemen.


© 2023 TTZL


Official website: Robbie Robertson
Wikipedia EN: Robbie Robertson
Wikipedia NL: Robbie Robertson

YouTube: Robbie Robertson  [album]
Spotify: Robbie Robertson [album]

YouTube: Fallen Angel
YouTube: Broken Arrow
YouTube: The Weight [The Band]
YouTube: I Shall Be Released [The Band]