Zoeken in deze blog

zaterdag 27 februari 2021

#433: Jerry Harrison - The Red And The Black (1981)

Na het verschijnen van de vijfsterrenplaten Fear Of Music (1979; zie blog #56) en Remain In Light (1980) nam Talking Heads even wat gas terug en zou het tot 1983 duren tot opvolger Speaking In Tongues verscheen. In de tussentijd werd nog wel het uitstekende live-album The Name of This Band Is Talking Heads (1982) uitgebracht. Deze pauze voor Talking Heads betekende echter niet dat de individuele leden het rustiger aan deden. Integendeel, al in 1981 verscheen er solowerk van iedereen. 

Het echtpaar Tina Weymouth (bas) en Chris Frantz (drums) boekte succes met het debuutalbum van hun band Tom Tom Club (met de hit Wordy Rappinghood) en David Byrne (gitaar, zang) ging een succesvolle samenwerking aan met Brian Eno op My Life In The Bush Of Ghosts. Een vernieuwend meesterwerk dat ik werkelijk heb stukgedraaid.

Ook Jerry Harrison (toetsen, gitaar) bracht met The Red And The Black een soloplaat uit. Het album behoort volgens mij, samen met zijn tweede album Casual Gods, tot het beste solowerk van Talking Heads-leden.

Het album kent de verfijnde mengeling van art rock, funk en world music invloeden die ook zo kenmerkend was voor de twee voorafgaande Talking Heads albums. Dit is al direct te horen op de opener Things Fall Apart, maar ook op bijvoorbeeld SlinkMagic Hymie en Fast Karma / No Questions. De twee afsluiters No More Reruns en No Warning, No Alarm zijn prima nummers die meer in de echte art rock hoek zitten, maar mijn favorieten zijn de resterende drie nummers.

The New Adventure is een nummer met een complex ritmepatroon en een druk, maar interessant klankbeeld, waar veel en van alles in gebeurt. The Red Nights 
is dan juist weer een mooi en rustig (instrumentaal) nummer waarin heel subtiele oosterse invloeden te herkennen zijn. Het absolute prijsnummer is wat mij betreft Worlds In Collision. Het is het nummer met het meest experimentele karakter en geeft zijn schoonheid pas prijs na een aantal luisterbeurten. 

Er zijn grote stijlovereenkomsten tussen dit solo-album van Jerry Harrison en het redelijk kort daarvoor verschenen Talking Heads album Remain In Light. Dit leidde ertoe dat Harrison door sommigen ervan werd beschuldigd het Talking Heads geluid te kopiëren. Diezelfde mensen gingen er vanuit dat dit geluid geheel en al te danken was aan David Byrne. Dit is echter een onzinnige gedachte met drie zulke geweldige bandleden naast Byrne. Met name muzikanten als Bernie Worrell, Adrian Belew en Nona Hendryx (die alle drie op beide albums meedoen) hebben aangegeven dat een groot deel van het Talking Heads geluid juist te danken is aan het werk van Harrison

Na de originele LP release is het album éénmalig in de jaren negentig op CD verschenen in een 'vanilla' versie (geen extra's). Het is daarom hoog tijd dat er een mooie, geremasterde versie met bonusmateriaal verschijnt.

© 2021 TTZL


Fan website: Jerry Harrison
Wikipedia EN: Jerry Harrison
Wikipedia NL: Jerry Harrison

YouTube: The Red And The Black [album]
Spotify: The Red And The Black [album]

YouTube: Slink
YouTube: Magic Hymie
YouTube: The Red Nights
YouTube: No More Reruns

YouTube: Wordy Rappinghood [Tom Tom Club]

zaterdag 20 februari 2021

#432: Jello Biafra with Plainfield - Jello Biafra with Plainfield (1995)

Stel, je hebt als Amerikaans punk rock bandje al een handvol singles en split singles uitgebracht, maar het wil nog niet erg vlotten. Wat doen je dan? Dan stuur je een tape naar het Alternative Tentacles label van punk-icoon Jello Biafra (voorheen voorman van Dead Kennedys) en hoop je op een positieve respons...

Maar wat doe je dan als de respons negatief is? Dan wordt je nijdig en wraakzuchtig en breng je alsnog een EP uit met Jello Biafra als zanger op het Alternative Tentacles label, maar dan namaak. En dat is precies wat de band Plainfield heeft gedaan.

En het moet gezegd, gitarist Smelly Mustafa heeft er veel werk van gemaakt. Zo heeft hij een barcode en catalogusnummer gestolen die Alternative Tentacles gereserveerd had voor een live album van Alice Donut en heeft hij een rubberen stempel laten maken precies zoals die van het label. Het hoesontwerp is voor de rest ook helemaal in lijn met de Alternative Tentacles-stijl van Winston Smith en Jello Biafra. Opmerkelijk genoeg schijnt Smith dit album op zijn eigen website vermeld te hebben, al kan ik het nu niet meer vinden. Het is dus onduidelijk of hij echt betrokken is geweest of niet.

Tenslotte heeft Plainfield aan zanger Grux van Caroliner gevraagd om zijn beste Jello Biafra-imitatie ten beste te geven. En dat doet hij eigenlijk best goed. Vlak na het uitkomen van de EP hadden veel mensen niet direct door dat dit een hoax was. Alternative Tenctacles sloeg trouwens terug door dezelfde truc uit te halen met het album The Unholy Handjob, zogenaamd van DUH - de supergroep van Boner Records, het label waar de Plainfield EP op was uitgekomen.

En de EP zelf, zult u vragen, is dat wat? Om eerlijk te zijn niet. De tweede track (Eric's Throwpillow) is wel leuk en de zesde en laatste track (Not Enough Sage) is zelfs prima te noemen. Voor de rest zijn de eerste track (een fake-telefoongesprek) en de tracks 3, 4 en 5 alleen maar een poging om Biafra belachelijk te maken en in een kwaad daglicht te stellen. Op zijn best tonen de tracks aan dat de initiële afwijzing van Alternative Tentacles waarschijnlijk terecht was. Het beste van de EP blijft de bijna perfecte manier waarop de vormgeving van Alternative Tentacles is nagedaan.

© 2021 TTZL



Officiële website: Plainfield

YouTube: Jello Biafra with Plainfield [album]


zaterdag 13 februari 2021

#431: Chick Corea (1941-2021)

Deze week overleed Chick Corea op 79-jarige leeftijd. Hij was een Amerikaanse componist, bandleider en toetsenist. Samen met muzikanten als Bill Evans, Keith Jarrett en Herbie Hancock hoort hij bij de belangrijkste jazz-toetsenisten vanaf midden jaren zestig. Hij kreeg 73 Grammy nominaties en won er 27.

Samenwerkingen en het meespelen in bands van anderen is altijd een wezenlijk onderdeel geweest van Corea's manier van werken. Zijn discografie leest dan ook als een staalkaart van de belangrijkste artiesten uit de jazz.

Hij startte begin jaren zestig met het spelen bij muzikanten als Herbie Mann en Stan Getz. Vanaf midden jaren zestig brengt hij platen uit onder zijn eigen naam en vanaf eind jaren zestig gaat hij een aantal jaar bij Miles Davis spelen en staat hij mede aan de wieg van de jazz fusion. 

Zo maakt hij in 1972 het jazz fusion album Return To Forever en daaruit ontstaat de band Return To Forever die heel invloedrijk zal blijken in het genre. Er zijn veel wisselingen qua bandleden, maar de constante factoren in de band zijn Corea en bassist Stanley ClarkeReturn To Forever wordt samen met Weather Report (met Joe ZawinulWayne Shorter en Jaco Pastorius), The Headhunters (met Herbie Hancock) en Mahavishnu Orchestra (met John McLaughlin) nog steeds gezien als één van de belangrijkste groepen van de stroming.

Gek genoeg bezit ik geen platen van Chick Corea onder zijn eigen naam. Wel heb ik een aantal favoriete albums waarop hij meespeelt, zoals In A Silent Way en Bitches Brew van Miles Davis en Children Of Forever van Stan(ley) Clarke. Daarnaast is één van de tracks op het fameuze album Friday Night in San Francisco (van Al Di MeolaJohn McLaughlin & Paco de Lucía) van zijn hand: Short Tales Of The Black Forest

Ik wilde voor dit blog een overzicht maken dat recht zou doen aan Corea's bijdrage aan de muziek, maar bij het voorbereiden zag ik dat The New York Times dat al voor mij had gedaan. Dus klik en geniet van:

<Spotify playlist>

Miles Runs The Voodoo Down [Miles Davis, Bitches Brew, 1970]

Chris [Larry Coryell, Spaces, 1970]

Spain [Return To Forever, Light As A Feather, 1973]

Space Circus (Part I & II) [Return To Forever, Hymn Of The Seventh Galaxy, 1973]

Song To John (Part I & II) [Stanley Clarke, Journey To Love, 1975]

Sorceress [Return To ForeverRomantic Warrior, 1976]

Spanish Fantasy (Part I) [Chick Corea, My Spanish Heart, 1976]

Short Tales Of The Black Forest [Al Di Meola, Land of the Midnight Sun, 1976]

Homecoming [CoreaHancock, An Evening With..., 1978]

Rumble [The Chick Corea Elektric Band, idem, 1986]

Spain (Live) [Bobby McFerrin & Chick Corea, Play, 1992]

Crystal Silence [Chick Corea & Gary Burton, The New Crystal Silence, 2008]


© 2021 TTZL


Officiële website: Chick Corea
Wikipedia EN: Chick Corea
Wikipedia NL: Chick Corea

YouTube: Chris
YouTube: Spain
YouTube: Sorceress
YouTube: Homecoming
YouTube: Rumble
YouTube: Spain (Live)
YouTube: Crystal Silence


zaterdag 6 februari 2021

#430: Godspeed You Black Emperor! - Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000)

Avant classicalpost-rockdroneexperimental rockalternative rockindie rock... Zoek naar een beschrijving van de muziek van het Canadese collectief Godspeed You! Black Emperor (GYBE) en een encyclopedie van stijlen wordt over je uitgestort. 

De band startte als trio in 1994 en werd vernoemd naar de (bijna) gelijknamige Japanse documentaire over een motorbende. De oplettende lezer heeft gezien dat het uitroepteken in de titel van dit blog aan het einde van de bandnaam staat en hierboven middenin de naam. Dat komt omdat sinds 2002 dat uitroepteken verplaatst is om de bandnaam nog meer in lijn te brengen met de titel van de documentaire. Na een aantal optredens van het trio begon de bezetting uit te dijen en rond de tijd van het debuutalbum F♯ A♯ ∞ in 1997 stabiliseerde de bezetting zich rond negen leden. 

De muziek van GYBE is instrumentaal, maar heel filmisch met gesproken woord samples en fragmenten (muziek van het album werd ook gebruikt in de film 28 Days Later). Bij optredens wordt dan ook veel gebruik gemaakt van begeleidende filmbeelden. Het debuutalbum illustreert dat mooi in het eerste nummer Dead Flag Blues waar de stem je direct het nummer in trekt:

the car's on fire and there's no driver at the wheel
and the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
and a dark wind blows

the government is corrupt
and we're on so many drugs
with the radio on and the curtains drawn

we're trapped in the belly of this horrible machine
and the machine is bleeding to death

Hoe sterk het debuutalbum en de daaropvolgende Slow Riot For New Zero Kanada EP (1999) ook zijn, het was de dubbelaar Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) die GYBE echt op de kaart zette. 

De plaat bestaat uit vier lange tracks, Storm, Static, Sleep en Antennas To Heaven..., en net als op de voorgaande LP en EP, zijn het een soort suites zijn die bestaan uit meerdere delen en waarin via een langzaam crescendo wordt toegewerkt naar een climax, wat dan weer gevolgd wordt door een decrescendo.

GYBE's muziek is niet voor op de achtergrond. Je moet er echt naar luisteren, of beter, je moet het ondergaan. Het vereist geduld en concentratie, maar het geeft er dan ook veel voor terug. Na het derde album in 2002 volgde er een pauze van tien jaar, maar daarna zijn er inmiddels al weer drie albums verschenen waarop GYBE door is gegaan met het maken van mooie en vooral intrigerende muziek.

© 2021 TTZL

zondag 31 januari 2021

#429: Shock Rock

In de muziekwereld neemt Shock Rock een aparte plek in. Het is niet echt een genre op zich, want daarvoor zijn de muzikale verschillen tussen de artiesten te groot. Wel zijn er veel overeenkomsten. Zo probeert men te shockeren met luide muziek (verwant aan heavy metal) en make-up en zijn de onderwerpen vaak sex, religie, horror of een combinatie daarvan. Ook zijn de optredens meestal theatraal met speciale effecten als vuur, rook en nepbloed.

De eerste artiest die hier echt bekend mee werd was Screamin' Jay Hawkins (I Put A Spell On You) die bij optredens in de jaren vijftig vanuit een doodskist verscheen met veel rook en doodshoofden. In de jaren zestig deed de Britse Screamin' Lord Sutch, 3rd Earl of Harrow dat dunnetjes over met nummers als Jack The Ripper

In de jaren zestig waren er ook artiesten die door het vernielen van hun apparatuur probeerden te shockeren, zoals The Who (My Generation) en Jimi Hendrix (Wild Thing). En er was natuurlijk Arthur Brown met zijn brandende helm in Fire.

Aan het eind van de jaren zestig/begin jaren zeventig werd het was minder onschuldig. Iggy Pop (met en zonder The Stooges) vertoonde zelfdestructieve neigingen en verwondde meermaals zichzelf op het podium en soms ook zijn bandleden (Iggy Cuts Self). Ook ging het wel eens mis toen mensen uit het publiek dieren op het podium gooiden. Bij Alice Cooper overleefde een kip het niet bij Black Sabbath beet Ozzy Osbourne per ongeluk de kop van een vleermuis af. De verhalen kun je horen in 10 Iconic Shock Rock Moments.

En dan was er nog de aan glam rock verwante hair rock van bands als Hanoi Rocks (Tragedy) en Twisted Sister (I Wanna Rock) of de over-the-top act van de Plasmatics met de extravagante Wendy O. Williams a.k.a. WOW (The Damned) die ook nog met Lemmy Tammy Wynette's Stand By Your Man onder handen nam.

Shock rock bleef extremere vormen aannemen met de verkleedpartijen van bands als GWAR (If You Want Blood, Your Got It) en Slipknot (Psychosocial) en ook Rob Zombie (Dragula), Rockbitch (Holy) en Marilyn Manson (The Beautiful People) mogen niet onvermeld blijven. Helaas blijven de muzikale kwaliteiten vaak ver achter bij de theatrale en het is dan ook zoeken naar een speld in een hooiberg naar positieve uitschieters als Rammstein (Deutschland) en Slayer (Raining Blood). 

Tot slot zijn er ook bands die willen shockeren door het voeren van illustere namen als Cannibal Corpse, Cradle Of Filth, Anal Cunt, Body Count, Elvis Hitler, Cattle Decapitation of Rotting Christ. En er zijn de personen waarvoor  geestelijke gezondheidszorg beter was geweest dan een plek op een podium. Voorbeelden hiervan zijn Eldon Hoke ("El Duce") van The Mentors (Four F Club) en zeker GG Allin (Drink, Fight, F**k) die alles deed op een podium wat daar niet thuishoorde. Illustratief zijn het verwerpelijke optreden van Hoke bij Jerry Springer en de korte documentaire The Scariest Rockstar of All Time over Allin.

© 2021 TTZL



YouTube: Screamin' Jay Hawkins - I Put A Spell On You
YouTube: Screamin' Lord Sutch, 3rd Earl of Harrow - Jack The Ripper
YouTube: The Who - My Generation
YouTube: Jimi Hendrix - Wild Thing
YouTube: Arthur Brown - Fire
YouTube: Iggy Pop - Iggy Cuts Self
YouTube: Hanoi Rocks - Tragedy
YouTube: Twisted Sister - I Wanna Rock
YouTube: The Plasmatics - The Damned
YouTube: Lemmy & Wendy O. Williams - Stand By Your Man
YouTube: Slipknot - Psychosocial
YouTube: Rob Zombie - Dragula
YouTube: Rockbitch - Holy
YouTube: Marilyn Manson - The Beautiful People
YouTube: Rammstein - Deutschland
YouTube: Slayer - Raining Blood
YouTube: The Mentors - Four F Club
YouTube: GG Allin - Drink, Fight, F**k

zaterdag 23 januari 2021

#428: Masters Of Reality - Masters Of Reality (1989)

Stoner rock nam een vlucht in de vroege jaren negentig met in de voorhoede bands als Fu ManchuSleep, Monster Magnet en vooral Kyuss. In die laatste band zat ene Josh Homme, die later ook furore zou maken met bands als Queens Of The Stone AgeEagles Of Death Metal en Them Crooked Vultures. Maar het stoner rock verhaal begint niet bij deze bands.

Voor de trage en luide stoner rock, die een combinatie is van metalacid en psychedelische rock invloeden, werd al in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig de kiem gelegd. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Blue Cheer (Doctor Please) of Buffalo (Shylock). En dan zijn er nog de Masters Of Reality

Dit is de band van zanger gitarist Chris Goss en, ondanks dat de band vrij onbekend is gebleven, zijn zij belangrijk voor de opkomst van de stoner rock begin jaren negentig. Hun zelfgetitelde debuutalbum komt in 1989 uit en de groepsnaam verwijst natuurlijk naar Black Sabbath's derde album. Ondanks de blues rock-elementen in de muziek van Sabbath heeft de muziek van Masters Of Reality meer gemeen met Led Zeppelin en Cream. Hun debuutalbum mag gerust gezien worden als een mijlpaal van het genre. 

Het album opent met het vreemde, anderhalve minuut durende Theme For The Scientist Of The Invisible. De eerste helft klinkt als een outro en de tweede helft als een intro van een verder niet bestaand nummer. Daarna gaat het echter meteen goed los met Domino. Een scheurende opening gevolgd door een lekkere uptempo rocker. In The Blue Garden gaat het tempo vervolgens iets omlaag en horen we opvallend mooie zanglijnen. 

Gettin' High en The Candy Song voeren het tempo weer op en hebben een lekkere vette 'blues touch'. Het zijn voor mij de hoogtepunten van kant A. Daarna is Magical Spell een lekkere lome afsluiter van deze plaatkant.

Kant B opent met één van mijn favoriete songs van het album: The Eyes Of Texas. De tempowisselingen, de gitaarsolo, de zang, alles klopt. Na Sleep Walkin' volgen het akoestische Lookin' To Get Rite en John Brown en er zit geen zwakke broeder tussen. In het laatste nummer, Kill The King, wordt nog eens alles uit de kast getrokken in krap acht minuten. Wat een afsluiter! 

Het geluid van het album is trouwens fantastisch mooi en dat is voor een groot deel te danken aan producer Rick Rubin waarvoor in dit blog al vaker mijn bewondering heb uitgesproken. Het geluid is zwaar en toch ook open en hij verstaat de kunst om niet meer te doen dan strikt noodzakelijk is en zet op die manier de muzikanten 'in hun kracht', om maar wat managementjargon te gebruiken. 

Na dit debuutalbum ontbond Goss de band en er zou pas drie jaar later een tweede album verschijnen, waarbij alleen bassist Googe van de eerste bezetting over is en Ginger Baker (van Cream!) achter de drums plaatsneemt. Ook dit zal slechts één album stand houden want daarna verwerft Goss faam als producer (geleerd van Rubin?) van albums van Kyuss, Queens Of The Stone Age en nog heel veel anderen. Goss' invloed op de stoner rock kan dan ook niet worden overschat. In 1997 pakt Goss de draad toch weer op en sindsdien bestaat de band in steeds wisselende samenstellingen met Goss als enige constante factor.

© 2021 TTZL
Wikipedia EN: Masters Of Reality
Wikipedia NL: Masters Of Reality

YouTube: Domino
YouTube: The Blue Garden
YouTube: Gettin' High
YouTube: The Candy Song
YouTube: Magical Spell
YouTube: Sleep Walkin'
YouTube: John Brown
YouTube: Kill The King

YouTube: Doctor Please [Blue Cheer, 1968]
YouTube: Shylock [Buffalo, 1973]

maandag 18 januari 2021

#427: The Beautiful South - A Little Time (1990)

The Housemartins waren met drie top 10 albums en zes top 20 singles zeer succesvol in Engeland, maar ook in Nederland hadden ze twee hits, Happy Hour (#22) en de mooie a capella cover Caravan Of Love (#3) van het Isley-Jasper-Isley origineelDe groep bestond van 1983 tot 1988 en splitte vanwege de gewoonlijke 'musical differences'. 

De ogenschijnlijke tegenstelling tussen onschuldig klinkende popliedjes en felle, bijtende teksten werd behouden in de nieuwe groep die Paul Heaton eDave Hemingway startten: The Beautiful South

Op het eerste album (Welcome to the Beautiful South) bestaat de groep nog uit vijf heren en nemen Heaton en Hemingway samen de zang voor hun rekening, zoals op de UK Top 2 hit (in NL #17) Song For Whoever ("Jennifer, Alison, Philippa, Sue... Deborah, Annabelle too"). Op het album kregen ze echter ook hulp van gastvocaliste Briana Corrigan en dat bevalt zo goed dat Corrigan op het tweede album (Choke) deel is gaan uitmaken van de groep. 

Dat legde de groep geen windeieren. De single A Little Time rijkt in de UK tot de eerste plek (in NL #24) en dat komt volgens mij door de mooie instrumentatie en de heerlijke wisselingen in tempo en sfeer. Voeg daarbij de geweldige teksten van twee geliefden wiens relatie in duigen aan het vallen is in de vorm van een prachtig duet van Hemingway en Corrigan. En de opvallende videoclip zal ook een handje hebben geholpen. Op de CD-single die ik heb staan verder nog twee non-album tracks (In Other Words I Hate You en What You See Is What You Get) en die zijn ook niet te versmaden. 

Ik vind A Little Time nog steeds één van de mooiste popliedjes die ik ken. Daarnaast mag ik hun cynische insteek wel. Komend uit het noordoostelijke Hull (hun debuutalbum was London 0 Hull 4) werden The Housemartins wel eens 'neerslachtige noorderlingen' genoemd. Logisch dus dat hun volgende band The Beautiful South ging heten! En op het eerste album staat het nummer I Love You (But You're Boring) en dus volgde I Hate You (But You're Interesting) op het tweede album. En toen The Beautiful South in 2007 uit elkaar ging was dat naar eigen zeggen vanwege 'musical similarities'...

© 2021 TTZL

Wikipedia EN: The Beautiful South
Wikipedia NL: The Beautiful South

YouTube: A Little Time

YouTube: Happy Hour [The Housemartins]
YouTube: Caravan Of Love [The Housemartins]
YouTube: Caravan Of Love [Isley-Jasper-Isley]

zaterdag 9 januari 2021

#426: De Delvers - De Delvers (2018)

Laatst las ik in een nieuwsbrief van fysieke en webwinkel Variaworld een stukje over De Delvers. Ik had er nog niet eerder van gehoord, maar het bleek een Vlaamse band te zijn die in december 2018 hun zelfgetitelde debuutplaat hebben uitgebracht. Hun stijl werd omschreven als "een eigenzinnige mix van korte, hoekige postpunk en new wave-nummers in het Nederlands, badend in echo's van de jaren 80, zonder nostalgisch te klinken" en daar werd ik wel nieuwsgierig van.

Het werd een prettige kennismaking. Albumopener En Als De Nacht Valt roept direct associaties op met de vroege albums van The Cure (#43), maar ook bands als Au Pairs (#260), A Certain Ratio, The Comsat Angels en natuurlijk Joy Division doemen op. Maar ook bands uit de lage landen als Arbeid Adelt! (#155), Siglo XX, De Div (#297, #376)en The Dutch (#98)zijn een referentiekader.

Toch zou ik De Delvers geen copycats durven te noemen, aangezien ze ook veel eigens inbrengen. Er zijn rock-invloeden en met name de zanglijnen zijn melodieuzer dan bij voornoemde bands. Het is een beetje zoals XTC, die zich ook niet vastpinden op één genre, maar moeiteloos schakelden tussen pop, progressive pop, art-rock, postpunk, new wave en een handvol andere stijlen.

Opvallend bij dat eerste nummer is dat het overkomt als een complete song, maar toch echt vijf tellen te kort komt om de twee minuten aan te tikken. Ook de andere songs zijn niet langer dan strikt noodzakelijk en zodoende ronden De Delvers tien songs af binnen de twintig minuten.

Luister naar tracks als OnrustAlles Vatte Vuur (ook akoestisch), Robotman, In Stilte en 1000 Vragen en verbaas je over dit volwassen debuut. De mooiste tracks staan wat mij betreft aan het eind. Wij Weten Niet heeft de in de muziekpers veel aangehaalde, geweldige zinsnede "Wij bloeden na, want uit verveling vochten wij met een gorilla" en Alles Zwart komt qua zwartgalligheid in de buurt van het meesterlijke boek Zwartkijken van Franquin (striptekenaar van Guust Flater). Wij Worden Wakker en Ik Volg De Wind ronden het (mini)album in stijl af.

Eind 2019 volgt de losse single Poolnacht en er verscheen in april 2020 een live-versie van een nieuwe track: Nieuwe Planeten. Daarnaast eren ze het verleden middels Nederlandstalige versies (Obsessie en Fluisteringen) van Siglo XX nummers. 

Wie dan nog niet genoeg heeft kan kijken naar de korte daMusic Live Sessie of de mini-documentaire In het spoor van De Delvers over de heruitgave van het debuutalbum op vinyl (naar keuze in zwart of wit). Deze heruitgave is in samenwerking met de Belgische platenwinkel Music Media Corner en het Nederlandse Variaworld, waarmee ik weer terug ben bij het begin van dit blog.

© 2021 TTZL


Officiële website: De Delvers
Bandcamp: De Delvers
Facebook: De Delvers
Discogs: De Delvers

YouTube: En Als De Nacht Valt [clip]
YouTube: Onrust [live/clip]
YouTube: Alles Vatte Vuur [live/clip]
YouTube: Alles Vatte Vuur [live en akoestisch]
YouTube: Robotman [clip]
YouTube: In Stilte [live/clip]
YouTube: 1000 Vragen [live/clip]
YouTube: Wij Weten Niet [clip]
YouTube: Wij Weten Niet [live/clip]
Bandcamp: Alles Zwart
Bandcamp: Ik Volg De Wind

YouTube: Obsessie (Siglo XX Sessies) [live]
YouTube: Fluisteringen (Siglo XX Sessies) [live]
YouTube: daMusic Live Sessie [live]
YouTube: Nieuwe Planeten [live]
YouTube: Poolnacht [clip]

YouTube: Vinyl teaser [clip]