Zoeken in deze blog

zaterdag 29 mei 2021

#446: Herman Finkers - Hart Voor Oranje (1992)

Het EK voetbal van 2020 wordt na een jaar uitstel gespeeld van 11 juni tot 11 juli 2021. De grootgrutters van ons land proberen ons dan altijd weer te verleiden met allerlei Oranje-prullaria bij de boodschappen. Even onvermijdelijk zijn ook de artiesten die een graantje proberen meteen te pikken door het uitbrengen van Oranje-gerelateerde liedjes.

Dat is niet iets van de laatste tijd, want Jan de Cler schreef al in 1950 het onverwoestbare Hup Holland Hup. Andere bekend gebleven Oranje-nummers zijn bijvoorbeeld Nederland Die Heeft De Bal van André van Duin uit 1980 (oorspronkelijk een carnavalsnummer), Wij Houden Van Oranje van André Hazes uit 1988 en Viva Hollandia van Wolter Kroes uit 2008.

Nou zijn dat geen nummers die mij erg aanspreken. Een veel leuker voetballied (maar niet speciaal voor Oranje) vind ik Naar Vore! van De Raggende Manne. Maar het wat mij betreft leukste Oranje-lied staat op het album Liedjes Voor Oranje tussen de Oranje-meuk van bijvoorbeeld De Havenzangers, Vader Abraham en Ron Brandsteder.

Ik heb het over Hart Voor Oranje van Herman Finkers. Hij lijkt het nummer te starten met "Hart voor Oranje, hart voor Nederland", maar als we iets later het refrein horen krijgt dat toch een andere lading:

Hard voor Oranje, hard voor Nederland
Wees niet te
Hard voor Oranje,
U bent te
Hard voor Nederland

Ook worden er bijvoorbeeld allerlei kwaliteiten van de spelers worden opgesomd, maar daar zitten geen voetballende kwaliteiten bij! En Herman zingt ook tekstregels als:

Met topgrammatica werd nog nooit een goal gescoord
Dus staat Johan Cruyff de pers te woord
"Genade, medelij!" roept de tegenstander uit
Als onze Berdien Stenberg de wedstrijd fluit:
Taratatamtaraaaa!
Terugtrekken!

Enfin, een broodnodig en lekker staaltje tongue-in-cheek humor van Herman Finkers om de Oranje-gekte te relativeren, met als bonus op de single ook nog het heerlijk lullige Heerlijk Hawaii Van Zijn Elpee. 

© 2021 TTZL


Officiële website: Herman Finkers
Wikipedia NL: Herman Finkers

YouTube: Hart Voor Oranje [Herman Finkers]
YouTube: Heerlijk Hawaii [Herman Finkers]

YouTube: Hup Holland Hup [Jan de Cler]
YouTube: Nederland Die Heeft De Bal [André van Duin] 1980
YouTube: Wij Houden Van Oranje [André Hazes] 1988
YouTube: Viva Hollandia [Wolter Kloes] 2008
YouTube: Naar Vore! [De Raggende Manne]
Gepost door op Geen opmerkingen:

maandag 24 mei 2021

#445: The Orb - Sin In Space / Part 1, 2 & 3 (2016-2017)

Over het algemeen vind ik een remix niet veel toevoegen. Vaak is het origineel beter en maar heel soms heeft een remix dezelfde kwaliteit. Laat staan dat deze beter is geworden dan het origineel. Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen en bij The Orb (zie ook blogs #47 en #133) is dat vaak het geval. 

Dat heeft er mee te maken dat bij een remix van een track van The Orb het niet gaat om alleen het toevoegen van een extra drumpatroon of kek geluidje. Nee, de originele track is slechts de basis van een nieuw nummer. En dan maakt het niet uit of The Orb zelf de remix maakt of dat het door een bevriende muzikant gebeurt. Volledige vrijheid is het devies. Dat is natuurlijk leuk en waarschijnlijk daarom zijn er ook zoveel singles en EP's met remixen van albumtracks verschenen van The Orb.

Dat gebeurde dus ook met de albums Moonbuilding 2703 AD (uit 2015) en COW / Chill Out, World (uit 2016), die trouwens allebei zeer aan te bevelen zijn. Er verschenen onder andere drie EP's die door de subtitel Sin In Space onderling verbonden zijn.

Moonbuilding 2703 AD Remixes / Sin In Space Pt. 1 verscheen als eerste in 2016 met daarop drie remixen van het titelnummer van het album. Het lekker kort getitelde Moonbuilding 2703 AD (Wolfgang Voigt Antiretroambientpsycholkamix) opent heel ambient en bouwt dan rustig op. Na twee tempoversnellingen eindigt het bijna een kwartier later weer in een mooie rustige sfeer. De twee daaropvolgende tracks, Moonbuilding 2703 AD (Wassermann Psychoschaffelclustermix) en Moonbuilding 2703 AD (Teebs Moon Grotto Mix) zijn beide lekker loom en 'spacey'.

Alpine Diskomiks - Sin In Space Pt. 2 komt ook uit 2016 en bevat remixen van de Japanse bonustrack op het album COW / Chill Out, World!. De eerste track Alpine (Prins Thomas Diskomiks) heeft een fijn pulserend ritme en wisselt dat gedurende 11 minuten af met rustige passages. Alpine (Prins Thomas Simpler Tool For DJ Fools) en Alpine (Prins Thomas Short Yoga Break Version) bouwen daarop voort, maar ieder met hun eigen sfeer.

Op The Cow Remixes - Sin In Space Pt. 3 uit 2017 worden remixen gepresenteerd van nog vier nummers van COW. 9 Elms Over River Eno (The Field Remix) is een atmosferisch nummer met een complex ritme. Ideaal om te beluisteren via een koptelefoon. 4 AM Exhale (Dave DK Accellerator Mix) is meer uptempo en heeft een heel ijl klankspectrum. 5th Dimensions (Jörg Burger Dschungeloper Mix) begint en eindigt zonder percussie en heeft in middenstuk met een heerlijk traag, voortstuwend ritme. Een heerlijke track. Afsluiter Wireless (Leandro Fresco Mix) is een kwartier durende, experimentele trip die doet denken aan de albums uit hun beginperiode die ze de bijnaam The Pink Floyd of Techno opleverde. 

Alex Paterson (het enige constante lid van The Orb) heeft ook nooit moeite gedaan om zijn waardering voor Pink Floyd te verbergen. Hij regaeerde op de bijnaam met de hoes van het album Live 93 die overduidelijk verwijst naar Animals en in 2010 maakten The Orb en Pink Floyd-gitarist David Gilmour samen het album Metallic Spheres.

© 2021 TTZL



Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 15 mei 2021

#444: Lee Hazlewood - Lee Hazlewoodism: Its Cause And Cure (1967)

Een van de mooiste stemmen in de popmuziek is voor mij de bariton van Lee Hazlewood (1929-2007). Toch is hij bekender als songschrijver en producer. Zijn eerste productie met enig succes was The Fool van Sanford Clark uit 1955, maar het grote succes kwam door de samenwerking met Duane Eddy. Als producer en/of co-auteur was Hazlewood medeverantwoordelijk voor hits als Rebel Rouser, Peter Gunn en Shazam.

In 1966 startte hij een eigen platenmaatschappij, LHI Records ('Lee Hazlewood Industries'), maar doordat Hazlewood meer artistieke dan zakelijke talenten had eindigde dit avontuur alweer in 1971. In die tijd bracht hij zijn eigen albums uit op dit label, maar tekende ook nieuwe artiesten als The Kitchen Cinq, International Submarine Band, Honey Ltd. en Ann-Margret. Die periode is geweldig gedocumenteerd op de luxe box set There's A Dream I've Been Saving: Lee Hazlewood Industries 1966-1971.

De echte waardering voor het solowerk van Hazlewood is, zoals wel vaker gebeurt, pas later gekomen. Op enig moment kreeg hij een cultstatus in de underground rock scene en werden zijn nummers gecovered door uiteenlopende artiesten als Vanilla Fudge, Lydia Lunch, Primal Scream, Einstürzende Neubauten, Nick Cave, Megadeth, Beck en The Tubes. En zeker toen het label Light In The Attic de Lee Hazlewood Archive Series startte kwam er hernieuwde en verhevigde aandacht voor zijn werk.

Het apart getitelde Lee Hazlewoodism: Its Cause And Cure is #10 in de serie en een mooi voorbeeld van 'cowboy psychedelia', zoals wel eens naar zijn muziek gerefereerd wordt. 

Het album opent met twee nummers (The Girls In Paris en Jose) die bedrieglijk eenvoudig en soms zelfs wat 'lullig' klinken en die pas bij herhaalde beluistering hun ironie en gelaagdheid prijsgeven. Iets soortgelijks geldt voor het vaudeville-achtige Suzi Jane Is Back In Town met Suzi Jane Hokom. 

De sfeer is al anders in het uptempo Dark In My Heart en in mooie, serieuze songs als The Old Man And His Guitar, The Nights en I Am A Part. Hoogtepunten zijn voor mij de prachtige sixties-pop van In Our Time, het melancholieke Home (I'm Home) en After Six waarin hij probeert de barkeeper een laatste drankje af te troggelen en geweldige teksten zingt als

I'll give you my watch for a fifth of Scotch
If you don't make fun cause it don't run no better than I do after six
Hey there Mr Bartender lots of things are botherin' me
There's the hydrogen bomb and VietNam and I'm out of sigarettes since three

Als bonus staan er drie instrumentale tracks (Frenesi, Muchacho en Batman) op de heruitgave van het nevenproject Lee Hazlewood's Woodchucks waarin Duane Eddy en Herb Alpert lijken samen te komen. 

Natuurlijk mist de oplettende lezer in bovenstaande verhaal Hazlewood's meest succesvolle samenwerking, die met Nancy Sinatra, maar daarover volgende week meer.


© 2021 TTZL

Officiële website: Lee Hazlewood
Wikipedia EN: Lee Hazlewood
Wikipedia NL: Lee Hazlewood

YouTube: Lee Hazlewoodism: Its Cause and Cure [album]

YouTube: Jose
YouTube: The Nights
YouTube: I Am A Part
YouTube: Home (I'm Home)
YouTube: After Six
YouTube: In Our Time
YouTube: Frenesi (instrumental) [Lee Hazlewood's Woodchucks]
YouTube: Muchacho (Instrumental) [Lee Hazlewood's Woodchucks]
YouTube: Batman (Instrumental) [Lee Hazlewood's Woodchucks]

YouTube: The Fool [Sanford Clark]
YouTube: Rebel Rouser [Duane Eddy]
YouTube: Peter Gunn [Duane Eddy]
YouTube: Shazam [Duane Eddy]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 9 mei 2021

#443: Tom Browne - Funkin' For Jamaica (N.Y.) (1980)

Al vaker heb ik een blog geschreven over artiesten die (in Nederland) maar één succesnummer hebben gehad (zie blogs als #122, #187 en #347). De Amerikaanse jazz-trompetist Tom Browne mag je ook gerust in die categorie plaatsen. 

Browne startte op 11-jarige leeftijd met piano, maar stapte na een jaar al over naar de trompet. Met 21 jaar stond hij al op het podium met Weldon Irvine en speelde vanaf midden jaren zeventig mee bij opnamen en/of concerten van artiesten als Sonny Fortune, Lonnie Smith, Bob James, Dave Grusin en Roy Ayers. 

Het was ook Grusin die hem een contract aanbood bij zijn platenmaatschappij GRP Records waar in 1979 zijn debuutalbum Browne Sugar verscheen. Wereldwijd succes kreeg hij echter met Funkin' For Jamaica (N.Y.) van zijn tweede album Love Approach. Het aanstekelijke soul/funk-nummer werd in veel landen een hit, maar tot een vervolg kwam het niet. Dat komt wellicht doordat het nummer afwijkt van zijn normale repertoire. De rustige, jazzy B-kant Her Silent Smile is wat dat betreft een beter voorbeeld van zijn muziek.

In de VS scoorde hij nog een hit met het uptempo nummer Thighs High (Grip Your Hips and Move) van zijn album Magic (1981), maar uiteindelijk verdween hij eind jaren tachtig grotendeels uit de muziek en concentreerde zich op zijn carrière als piloot. Pas in 1994 zou er weer een nieuwe plaat van hem verschijnen, maar het succes van 1980 werd niet herhaald. 

In 1991 verscheen nog wel een remix van Funkin' For Jamaica (N.Y.), maar dat had wat mij betreft niet gehoeven. Trouwens, die toevoeging "(N.Y.)" staat achter de titel om aan te geven dat "Jamaica" niet naar het eiland verwijst, maar de wijk in Queens, New York.

© 2021 TTZL
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 2 mei 2021

#442: Baby Zizanie ‎– Thalassaphobia (2003)

Al eerder schreef ik over JG Thirlwell (vooral bekend onder zijn artiestennaam Foetus) in blogs #130 en #415. Daarin vermeldde ik ook al de vele aliassen waarvan hij zich bedient en dat hij ook veel projecten heeft, solo of in samenwerking met gelijkgestemden.

Baby Zizanie is zo'n project, in dit geval samen met Jim Coleman die aan het einde van de vorige eeuw actief was met noise rock in de New Yorkse band Cop Shoot Cop. Daarna ging Coleman zich toeleggen op instrumentale elektronische muziek en filmsoundtracks.

De mini LP Thalassaphobia is voortgekomen uit optredens waarin het duo een 'live structured electronic improvisation' ten gehore bracht. De muziek kent invloeden uit ambient en de sfeer roept bij mij soms associaties op van een elektronische soundtrack voor een film noir. 

Het half uur durende werk voelt aan als één geheel, ook al doordat de nummers veelal in elkaar overvloeien. Toch zijn er acht aparte tracks benoemd en opener The Plinth is het meest ambient van alle tracks. Direct daarna gaat het tempo flink omhoog en worden er percussie en (elektronische) blazers toegevoegd aan het palet in Blind Squid/Ankle Biters. In het derde nummer van kant A, Glib Clipper, gaat het tempo dan weer drastisch omlaag en de eerder gememoreerde dreigende sfeer is goed te horen. Dit wordt voortgezet in de afsluiter van kant A, Incinerama, terwijl er voorzichtig weer wat percussieve elementen opduiken.

Kant B opent met Tortilla Curtian waar we worden verrast met een geluid dat sterk aan een jazzorgel doet denken. De daarop volgende nummers Milky Rinse en Third World Whore zijn heerlijke trippy tracks en in afsluiter Our Blessed Sacrament wordt de film noir sfeer daar weer aan toegevoegd.

Thalassaphobia ('fobie of angst voor de oceaan of de zee') is een fijn uitstapje van Thirlwell en de enige uitgave van Baby Zizanie (al staan er ook opnamen van een Live Concert In Arnhem op YouTube). 

De mini LP verscheen in een beperkte oplage van 500 stuks bij het Italiaanse label Nail in hun Domestic Landscapes serie. Een digitale versie (met bonustrack) is tegenwoordig ook verkrijgbaar op de Bandcamp-pagina van JG Thirlwell.

© 2021 TTZL


Officiële website: JG Thirlwell-Foetus / Jim Coleman
Wikipedia EN: JG Thirlwell / Foetus

YouTube: Thalassaphobia [mini album]

YouTube: The Plinth
YouTube: Glib Clipper
YouTube: Incinerama
YouTube: Milky Rinse

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 24 april 2021

#441: Jim Steinman - Bad For Good (1981) / Pandora's Box - Original Sin (1989)

Deze week kwam het bericht dat Jim Steinman is overleden op 73-jarige leeftijd. Steinman was al vanaf de late jaren zestig actief aan de Amerikaanse oostkust als componist en tekstschrijver van musicalnummers, maar zou bekend worden als componist en producer voor heel verschillende artiesten als Bonnie Tyler (Total Eclipse Of The Heart), Air Supply (Making Love Out Of Nothing At All) en The Sisters of Mercy (This Corrosion en More).

Het bekendst is echter zijn samenwerking met Marvin Lee Aday (beter bekend als Meat Loaf) die hij in 1973 ontmoette. Gedurende 1974 en 1975 werkten ze samen aan een project dat het Bat Out Of Hell album zou worden en na een lange zoektocht naar een platenmaatschappij die het album wilde uitgeven, kwam het album uiteindelijk in 1977 uit. Zoals bekend werd het een doorslaand succes met nummers als Paradise By The Dashboard Light, You Took The Words Right Out Of My Mouth en titelnummer Bat Out Of Hell. 

Ook daarna hadden ze samen succes met Meat Loaf's tweede album Dead Ringer (met Read 'Em And Weep) en een wereldwijde nummer 1 hit met I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That) van Bat Out Of Hell II: Back into Hell. Soms verscheen er ook een tenenkrommende cover zoals de versie van Read 'Em And Weep van Barry Manilow of It's All Coming Back to Me Now van 'scream queen' Celine Dion. 

Dion's cover is trouwens niet origineel van Meat Loaf, maar het staat op het conceptalbum Original Sin (uit 1989) van Pandora's Box. Dat was een weinig succesvol project van Jim Steinman voor vier zangeressen die afwisselend solo of samen de vocalen verzorgen: Ellen Foley (Original Sin), Gina Taylor (Safe Sex), Deliria Wilde (It Just Won't Quit) en Elaine Caswell (It's All Coming Back To Me Now).

Luister naar Caswell's versie en hoor hoe die Dion's versie wegblaast. Er staat overigens nog een vijfde zangeres  op het album, Holly Sherwood (waarvan wel beweerd wordt dat het dezelfde persoon is als Deliria Wilde) met het fijne Good Girls Go to Heaven (Bad Girls Go Everywhere).

Eerder refereerde ik aan Meat Loaf's tweede album Dead Ringer, maar dat moest eigenlijk Bad For Good worden. Door aanhoudende stemproblemen van Meat Loaf kon hij de nummers echter niet inzingen en besloot Jim Steinman dat dan maar zelf te doen. Het werd Steinman's enige album onder zijn eigen naam. Het is echter goed te horen dat het album een metgezel is van Bat Out Of Hell als je Bad For Good, Lost Boys And Golden Girls, Stark Raving Love of Left In The Dark beluistert. Het feit dat Todd Rundgren weer mee-produceerde zal ook geholpen hebben om Bad For Good tot een uitstekend album te smeden. 

Opvallend was dat het in 1981 uitkwam in het LP + 7" single formaat omdat het geheel was te lang voor één LP, maar te kort voor een dubbel-LP. Steinman besloot toen om de The Storm (Prologue To The Album "Bad For Good") op kant A van de single te zetten en Rock And Roll Dreams Come Through (Epilogue To The Album "Bad For Good") op kant B. Hierdoor moet je dus eerst kant A van de single draaien, dan de hele LP en afsluiten met kant B van de single. Dit bleek te ingewikkeld voor de platenmaatschappij (en later voor Spotify) want toen het album jaren later op CD uitkwam werden tracks van de single doodleuk achter het album geplakt, er op de verkeerde plek tussen geplaatst of gewoon weggelaten.

© 2021 TTZL


Officiële website: Jim Steinman
Wikipedia EN: Jim Steinman
Wikipedia NL: Jim Steinman

YouTube: Bad For Good [album]
YouTube: Original Sin [album]
Spotify: Bad For Good [album]
Spotify: Original Sin [album]

Jim Steinman
YouTube: The Storm (Prologue To The Album "Bad For Good")
YouTube: Bad For Good

Pandora's Box
YouTube: Original Sin
YouTube: Safe Sex

YouTube: Paradise By The Dashboard Light [Meat Loaf]
YouTube: Bat Out Of Hell [Meat Loaf]
YouTube: Total Eclipse Of The Heart [Bonnie Tyler]
YouTube: Making Love Out Of Nothing At All [Air Supply]
YouTube: This Corrosion [The Sisters Of Mercy]
YouTube: More [The Sisters Of Mercy]
YouTube: Read 'Em And Weep [Meat Loaf]
YouTube: Read 'Em And Weep [Barry Manilow]
YouTube: It's All Coming Back to Me Now [Celine Dion]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 18 april 2021

#440: Brand X - Unorthodox Behaviour (1976)

Aan het einde van 1974 deelde Peter Gabriel mee dat hij Genesis ging verlaten. De andere leden wilden met de band doorgaan en een zoektocht naar een nieuwe zanger werd gestart. Drummer Phil Collins combineerde altijd al sessiewerk met Genesis en tijdens deze gedwongen pauze werd dat er niet minder op. 

Hij ontmoette zo John Goodsall (gitaar), Percy Jones (bas) en Robin Lumley (toetsen) die (met drie andere muzikanten) net een jazz fusion band waren begonnen: Brand X. Collins verving de drummer en al snel werd het sextet een kwartet. Zij doken de studio in en namen in september en oktober 1975 het album Unorthodox Behaviour op.

Direct daarna zou Phil Collins met Genesis in de maanden oktober en november het album A Trick of the Tail met Genesis vast te leggen. De zoektocht naar een nieuwe zanger voor Genesis was lang en vruchteloos geweest en na een succesvolle test werd besloten dat Collins voortaan de vocalen voor zijn rekening zou nemen. Het Genesis-album kwam in februari 1976 uit en het iets eerder opgenomen Brand X-album in juni 1976.

Wat mij betreft behoort Unorthodox Behaviour tot het beste dat het genre heeft opgeleverd, vergelijkbaar met het beste werk van Return To Forever, Weather Report en Mahavishnu Orchestra. Er is veel afwisseling, zowel in tempo als dynamiek, en het muzikale vakmanschap én spelplezier spat er werkelijk vanaf. Hier zijn vier mensen voor hun plezier muziek aan het maken en wij, gewone stevelingen, mogen er gelukkig van meegenieten. 

In de zeven nummers op het album valt op dat er twee fracties binnen de band zijn te onderscheiden. Aan de ene kant is er percussieve invloed die ingebracht wordt door Jones en Collins en aan de andere kant is er de lyrisch melodieuze inbreng van Goodsall en Lumley. Dat eerste is goed te onderscheiden in de eerste nummer Nuclear Burn (met een intro dat me nog iedere keer kippenvel bezorgt), titeltrack Unorthodox Behaviour en Running On Three. In Euthanasia Waltz en Touch Wood voeren juist de melodieuze aspecten de boventoon, terwijl beide invloeden in Born Ugly en Smacks Of Euphoric Hysteria een mooie synthese vormen.

Brand X is (met inactieve tussenpozen) blijven bestaan, al is momenteel alleen John Goodsall nog over van de originele line-up. De meest interessante albums zijn in de beginjaren gemaakt, misschien niet geheel toevallig overlappend met de periode waarin Phil Collins deel uitmaakte van de band (1976-1982). Deze albums zijn (geremastered) verzameld op de 4CD box Nuclear Burn die voor nog geen 20 euro (inclusief verzendkosten) te verkrijgen is bij Burning Shed (vanuit Engeland) of iets duurder in Nederland via Platomania.

© 2021 TTZL

Officiële Facebook: Brand X
Wikipedia EN: Brand X
Wikipedia NL: Brand X

YouTube: Unorthodox Behaviour [album]
Spotify: Unorthodox Behaviour [album]

YouTube: Nuclear Burn
YouTube: Born Ugly
YouTube: Touch Wood
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 11 april 2021

#439: God - Panic Underneath The Arches (2019)

"God" kiezen als bandnaam lijkt geen gelukkige keuze, want probeer dat maar eens op internet als zoekterm te gebruiken. Toch is dat wat tientallen artiesten gedaan hebben, waaronder God van Steven Wilson en Richard "Ford" Leggott. Eerstgenoemde is nu natuurlijk vooral bekend van Porcupine Tree (1987-2010) en zijn solowerk (2008-), maar hij heeft daarnaast vele andere solo en non-solo projecten en bands als Altamont, Karma, Bass Communion, Blackfield, Continuum, I.E.M., No-Man en Storm Corrosion.

Samen met zanger en multi-instrumentalist Ford maakte Wilson in de late jaren 80 en en vroege jaren 90 muziek als God en ze namen dit ook op. Tot een uitgave van die muziek kwam het echter nooit, mede doordat Wilson's bands Porcupine Tree en No-Man begonnen door te breken en Ford zich ging richten op acteren.

Na een duik in zijn archief vond Wilson in 2019 de tijd rijp om toch een drietal nummers van die sessies met Ford uit te brengen. Het werd een gelimiteerde Tonefloat-uitgave, het Nederlandse label waarmee hij vaker samenwerkt. Er verschenen 666 exemplaren van de 12-inch op zwart vinyl en 333 stuks op gemarmerd vinyl. Gezien de naam die Steven Wilson inmiddels heeft opgebouwd hoeft het niet te verbazen dat die 999 exemplaren zeer snel van de hand gingen.

De muziek omschrijft Wilson zelf als "gebaseerd op een gedeelde liefde voor de new wave pop van artiesten als Talking Heads, Japan en Magazine" en dat hoor je inderdaad terug in de drie nummers. Wat je ook terughoort is het voor Wilson typerende gitaarwerk dat met name in Porcupine Tree verder verfijnd zou worden.

De tracks City, Bad Dreams en Love staan helaas (nog) niet in een hele goede kwaliteit op YouTube, maar de huidige clips zijn goed genoeg om een idee te krijgen van dit werk.

God is natuurlijk een voetnoot in het oeuvre van Steven Wilson, maar voor iedere serieuze volger van de man wel interessant. Geïnteresseerden kunnen gelukkig voor een exemplaar tegenwoordig altijd wel terecht op Discogs waar beide versies te koop worden aangeboden.


© 2021 TTZL


Officiële website: Steven Wilson
Discogs profiel: Ford
Wikipedia EN: Steven Wilson
Wikipedia NL: Steven Wilson

YouTube: City
YouTube: Bad Dreams
YouTube: Love
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 4 april 2021

#438: Peter Gabriel - Passion (Music for The Last Temptation of Christ) (1989)

In 1988 kwam The Last Temptation Of Christ van regisseur Martin Scorcese uit en zorgde voor heel wat ophef. Dit kwam doordat de film gebaseerd is op het boek De laatste verzoeking van Christus van de Griekse auteur Nikos Kazantzakis en niet op de versie uit de bijbel. Jezus wordt veeleer menselijk dan goddelijk geportretteerd. Verschillende christelijke bewegingen organiseerden protesten en boycots en in sommige landen werd de film gecensureerd of verboden. In Frankrijk kwam het zelfs tot aanslagen op bioscopen.

Voor de filmmuziek had Scorcese, misschien verrassend, Peter Gabriel gevraagd. Dit kwam wellicht doordat Gabriel op zijn voorgaande drie solo-albums (Peter Gabriel 3, Peter Gabriel 4 en So) blijk had gegeven van een oprechte interesse in wereldmuziek. Dat sloot mooi aan bij Scorcese's wens dat de muziek "noch oud noch modern was, geen pastiche was maar duidelijke verwijzingen naar de regio, tradities en sferen had, maar op zichzelf een levend iets was". Daarnaast had Gabriel met de soundtrack voor Birdy aangetoond te begrijpen waar het bij een filmscore om draait.

Peter Gabriel werd in contact gebracht met Lucy Duran van het National Sound Archive en kreeg zo toegang tot een rijke schakering van muziek uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Die combinatie van Gabriel's eigen ideeën en de inspiratie uit de originele muziek levert een bijzonder krachtige soundtrack  op. Ook de bijdragen van vele muzikanten en zangers (zowel westers als uit de regio) en het gebruik van originele instrumenten uit die regio draagt hieraan bij.

Peter Gabriel bracht echter niet gelijk met de film een soundtrack-album uit. In plaats daarvan kwam het album een jaar later uit omdat hij bepaalde ideeën eerst verder wilde uitwerken. Hierdoor is Passion zowel een soundtrack als een volledig op zichzelf staand werk geworden. Het was ook het eerste album dat op zijn eigen Real World label verscheen. In 1989 won het album een Grammy.

Heel zinvol is het niet om nummers uit het album te lichten, maar ik kan wel een paar hoogtepunten noemen. Opener The Feeling Begins zuigt je direct naar binnen met de gecreëerde spanning en sfeer. Of These, Hope kent een mooie ritmische bas en met A Different Drum en Troubled waan je je in een percussieparadijs. In titeltrack Passion is de combinatie van de stemmen van Peter Gabriel, Youssou N'Dour & Nusrat Fati Ali Khan gewoon hemels en (bijna) afsluiter It Is Accomplished leidt in de film naar de eindtitels en is een mooie, hoopvol klinkende track. Maar dompel je vooral onder in het gehele album.

Naast dit album stelde Gabriel nog een ander album samen waarop de originele mzuiek staat die als inspiratie had gediend: Passion - Sources. Ook dat album is voor de avontuurlijke ziel het beluisteren meer dan waard.

© 2021 TTZL

Officiële website: Peter Gabriel
Wikipedia EN: Peter Gabriel
Wikipedia NL: Peter Gabriel

YouTube: Passion (Music for The Last Temptation of Christ) [album]
Spotify: Passion (Music for The Last Temptation of Christ) [album]

YouTube: The Feeling Begins
YouTube: Of These, Hope
YouTube: Troubled
YouTube: Passion
YouTube: It Is Accomplished

YouTube: Passion - Sources [album]
Spotify: Passion - Sources [album]
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)