Zoeken in deze blog

zondag 1 augustus 2021

#455: ZZ Top - Tres Hombres (1973)

Al eerder (zie blogs #12 en #405) heb ik de muziek van ZZ Top bewierookt en in de week dat bassist Dusty Hill op 72-jarige leeftijd overleed kan ik niet anders dan dit nogmaals doen. Zijn dood betekent overigens niet het einde van ZZ Top, want op Hill's nadrukkelijke verzoek gaan gitarist Billy Gibbons en drummer Frank Beard verder met de gitaartechnicus die Hill jarenlang diende, Elwood Francis.

Het verhaal van That Little Ol' Band from Texas (zoals hun bijnaam luidt) begint in 1969 als de band waar Gibbons op dat moment in zit (Moving Sidewalks) uit elkaar valt en hij met Hill en Beard ZZ Top opricht. Tot aan de dood van Hill zal de band ruim 51 jaar in deze samenstelling spelen. De naam van de band komt van de posters die in het kleine appartement van de band aan de muur hangen. Gibbons merkt op dat veel artiesten hun initialen gebruiken, zoals B.B. King en Z.Z. Hill. Hij wil die namen combineren, maar vindt "ZZ King" teveel op het origineel lijken en omdat "een koning aan de top staat" maakt hij er er ZZ Top van.

Het debuut uit januari 1971, ZZ Top's First Album, is een ruw en rauw album vol smerige blues rock. Het is een prima plaat met tracks als Going' Down To Mexico en Backdoor Love Affair en is een belofte voor de toekomst. 

Met Rio Grande Mud uit april 1972 wordt die belofte al deels ingelost. Het geluid is nog wat zwaarder en krachtiger dan op het debuut. Just Got Paid is een echte ZZ Top-klassieker geworden en met Sure Got Cold After The Rain Fell laten ze horen ook prima met een langzame blues uit de voeten te kunnen. 

Ze bereiken echter een hoogtepunt met hun derde album uit juli 1973, Tres Hombres. Het album opent met een trio nummers waarvan je steil achterover slaat: Waitin' For The Bus, Jesus Just Left Chicago en Beer Drinkers & Hell Raisers. Dit is ZZ Top in optima forma en een sterkere opening van een album is moeilijk te vinden. Maar waarom is het zo goed? Het zit hem in de open, no-nonsense productie, het goede samenspel en niet te vergeten de knallers van songs. Master Of Sparks doet vervolgens niet veel onder voor de eerdergenoemde tracks en met Hot, Blue And Righteous laten ze opnieuw horen hoe goed ze een langzame blues kunnen brengen. 

Na zo'n sterke A-kant moet de B-kant wel wat minder zijn. Niet dus. Move Me On Down The Line is een heerlijk aanstekelijk nummer met een lekker refrein en, net als bij de vorige nummers, een heerlijke gitaarsolo. In Precious And Grace is te horen hoe goed de ritmesectie Hill/Beard is. Ze stuwen het nummer naar grote hoogten. 

Het bekendste nummer van het album is La Grange over een bordeel (ook bekend als Chicken Ranch) even buiten La Grange in Texas. Opnieuw een track waarin Hill en Beard als een voorstampende stoomlocomotief  klinken, terwijl Gibbons de meest mooie, smerige gitaarlicks tevoorschijn tovert. Het sfeervolle, laid back Sheik en het heerlijk slepende Have You Heard? sluiten deze absolute vijfsterrenplaat in stijl af. 

Als je maar één album van ZZ Top in je collectie wilt hebben, laat het dan Tres Hombres zijn. Zorg dan wel dat je een goede versie koopt. Dat wil zeggen een  originele LP of de geremasterde CD-versie uit 2006 of later. In de jaren tachtig verscheen namelijk naar aanleiding van hun succes met Eliminator, niet de originele mix op CD, maar een remix met allerlei digitale effecten. Een aanschaf van The Complete Studio Albums 1970-1990 is ook te overwegen, want hier staan ook alle albums in hun originele mix op.

© 2021 TTZL


Officiële website: ZZ Top
Wikipedia EN: ZZ Top
Wikipedia NL: ZZ Top 

YouTube: Tres Hombres [album]
Spotify: Tres Hombres [album]

YouTube: La Grange
YouTube: Just Got Paid

maandag 26 juli 2021

#454: E-Saggila - Corporate Cross (2020)

Rita Mikhael wordt geboren in Irak, maar groeit ten tijde van de Golfoorlog op in Toronto, Canada. Ze maakt muziek onder haar alias E-Saggila. Die naam komt van de tempel Esagila, gewijd aan Marduk in het oude Babylon. 

Mikhael begon met het maken van cassettes met noise en power electronics onder namen als RM, Hadeel J en Rotera B.A.G., onder andere op het label Summer Isle, dat ze mee oprichtte. 

Haar belangrijkste alias is echter E-Saggila, waaronder ze nu zo'n vijftien albums en EP's heeft gemaakt, die bijna uitsluitend op vinyl, cassettes of als download zijn verschenen. Het meest recente album is Corporate Cross uit 2020 op het Hospital Productions label van Dominick Fernow (van onder andere Vatican Shadow).

De eerste twintig seconden van albumopener Redcloud zijn een kakafonisch geheel waarna er ineens veel meer structuur te ontwaren valt. Na een minuut of twee komt het nummer langzaamaan in een rustiger fase zonder de scherpe randjes te verliezen. Replica heeft een soortgelijke opbouw, maar in 9 Digest komen er ineens meer ritmische elementen en repeterende loopjes om de hoek kijken. Het nummer eindigt haast verstild.

Mouth In Reach is daarna een prachtige mix van de voorgaande drie nummers en doet mij denken aan de soundtracks van TV series als Stranger Things en Dark. De nummers die volgen (Cellygrin, For The Butterfly, Slowland) houden dat filmische gevoel vast in een amalgaan van experimentele elektronische muziek, ambient, drum & bass, techno, noise, industrial en andere invloeden. Het titelnummer Corporate Cross is dan weer heel atmosferisch van karakter en voor mij echt het topstuk van het album, waarna Mantis Print het album in stijl afsluit.

De muziek van E-Saggila is geen lichte kost, maar op een aparte manier toch  wel enigszins toegankelijk. Corporate Cross is een album dat bij iedere draaibeurt meer lijkt prijs te geven en nog interessanter te worden. Het maakt in ieder geval nieuwsgierig naar de vorige albums en EP's.


© 2021 TTZL

Discogs: E-Saggila
Bandcamp: E-Saggila
Allmusic: E-Saggila


YouTube: Corporate Cross [album]
Spotify: Corporate Cross [album]

YouTube: Redcloud
YouTube: Replica
YouTube: 9 Digest
YouTube: Mouth In Reach
YouTube: Cellygrin
YouTube: Slowland
YouTube: Corporate Cross
YouTube: Mantis Print

YouTube: Stranger Things [album] [Kyle Dixon & Michael Stein]
YouTube: Dark [album] [Ben Frost]

zaterdag 17 juli 2021

#453: Casey And The Pressure Group - Dutch Rare Groove Vol 3 (2014)

Het zit er dik in dat Cees Schrama (1936-2019) de Nederlandse toetsenist is die je het meest hebt gehoord, maar waarvan het het niet weet. Zijn grote liefde was de jazz en dat uitte zich in zijn eigen band, Casey And The Pressure Group, en vooral ook in het bijna twintig jaar lang presenteren van het jazz radioprogramma Sesjun van de TROS. Waar je Schrama echter nog beter van kunt kennen zijn de  talloze bijdragen als sessiemuzikant. 

Zijn spel op piano, vibrafoon en Hammond op het tweede Golden Earrings album Winter-Harvest brachten hem faam. Met name zijn solo op In My House sloeg in als een bom. Iedere Nederlandse artiest, groep of producer die daarna een toetsenist nodig had (die ook nog eens zijn eigen solo's componeerde) kwam uit bij Cees Schrama: 

Ik Doe Wat Ik Doe van Astrid Nijgh? Schrama. Seasons van Earth & Fire? Schrama. Mother No-head van Group 1850? Schrama. Lucifera van Lemming? Schrama. How Do You Do van Mouth & MacNeal? Schrama. Malle Babbe van Rob de Nijs? Schrama. True Love That's A Wonder van Sandy Coast? Schrama. En zo zijn er nog tientallen Top 40 hits. Zijn bekendste, en waarschijnlijk succesvolste, werk was zijn bijdrage aan Venus van Shocking Blue.

Toch mag zijn eigen werk met Casey And The Pressure Group niet worden vergeten. Dat zou makkelijk kunnen gebeuren, want voor zover ik weet zijn de vier albums die zij in de periode 1967-1972 maakten nooit heruitgegeven. Gelukkig is er in 2014, in het kader van de Dutch Rare Groove serie, een mooie verzamelaar op vinyl verschenen bij het Music On Vinyl label.

Het album Dutch Rare Groove Vol 3 opent met drie nummers van het eerste album The Beast And I uit 1967 (nog onder de naam Crazy Casey), waaronder Comin' Home Baby en The Beast And I. Eerstgenoemde, heerlijke uptempo nummer kan je heel bekend voorkomen, want dit werd lang door Radio Caroline en Radio Veronica als tune gebruikt. Maar ook het titelnummer swingt de pan uit. 

Van het tweede album Powerhouse (1970) bevallen vooral Powerhouse en Dynamite mij, ook omdat zij een heel eigen karakter hebben. Het derde album Lazybones (1970) bevat een eigen versie van Venus en ook het titelnummer Lazybones is niet te versmaden. Jungle Cry van het vierde album Memphis Revisited (1972) heeft dan weer een donkere atmosfeer, als je het vergelijkt met de voorgaande nummers. Een heerlijke track.

Nu voldoet deze verzamelaar prima, maar doet hij wel verlangen naar een mooie verzamelbox met al het werk van de band. En dan ook graag projecten opnemen zoals de nummers die de band met Rita Hovink opnam. Zij maakte namelijk prachtige (maar niet erg succesvolle) jazz-platen voordat ze met Nederlandstalig werk begon. Gelukkig zijn die nummers in 2013 door het Nederlandse 678 Records uitgebracht op een 7"-EP en in 2019 toegevoegd aan de CD-versie van de heruitgave van haar Nederlandse jazzklassieker Love Me Or Leave Me op hetzelfde label (zie ook de Andere Tijden aflevering waarin dit voorkomt).

© 2021 TTZL


Muziekencyclopedie: Casey And The Pressure Group
Wikipedia NL: Cees Schrama

YouTube: The Beast And I
YouTube: Powerhouse
YouTube: Dynamite
YouTube: Venus
YouTube: Lazybones
YouTube: Jungle Cry

YouTube: In My House [Golden Earrings]
YouTube: Ik Doe Wat Ik Doe [Astrid Nijgh]
YouTube: Seasons [Earth & Fire]
YouTube: Mother No-head [Group 1850]
YouTube: Lucifera [Lemming]
YouTube: How Do You Do [Mouth & MacNeal]
YouTube: Venus [Shocking Blue]

zondag 11 juli 2021

#452: Jack White and The Electric Mayhem - You Are The Sunshine Of My Life (2016)

Het is toch vreemd dat er soms zo'n groot verschil zit tussen de werkelijkheid en hoe het zich in je herinnering heeft genesteld. Neem nou The Muppet Show. Ik dacht dit een heel lang lopende serie was geweest, terwijl het in feite maar vijf seizoenen (1976-1981) heeft bestaan. Maar het is wel uitgegroeid tot een fenomeen dat nog steeds bekeken wordt. Niet gek dus dat een paar keer geprobeerd is om het nieuw leven in te blazen, onder andere met Muppets Tonight (1996-1998) en The Muppets. (2015-2016), maar het werd telkens geen doorslaand succes.

De laatste show bestaat uit maar zestien afleveringen, maar heeft wel een paar leuke muzikale optredens opgeleverd, zoals Bad Reputation van Joan Jett en Learn To Fly van Dave Grohl, inclusief hilarische 'drum battle' met Animal. In de laatste aflevering kwam Jack White langs en hij speelde, samen met huisband The Electric Mayhem en The Muppets, het Stevie Wonder nummer You Are The Sunshine Of My Life.

Blijkbaar beviel dat Jack White zo, dat hij er een single van uitbracht op zijn eigen Third Man Records label. Op de b-kant staat You Are The Sunshine Of My Life inclusief The Muppets, maar op de A-kant staat een puur muzikale versie van You Are The Sunshine Of My Life met alleen The Electric Mayhem. Hierop is te horen hoe veelzijdig de stem van White is en hoe hij enerzijds heel knap dicht bij het origineel blijft terwijl hij er toch typische die Jack White elementen aan weet toe te voegen.

De mooiste versie is natuurlijk de 7" vinyl, maar de single is ook als digitale download uitgebracht en is te beluisteren via de streaming platforms. 

© 2021 TTZL


Officiële website: Jack White
Wikipedia EN: Jack White
Wikipedia NL: Jack White

YouTube: 
You Are The Sunshine Of My Life [JW and TEM]
YouTube: You Are The Sunshine Of My Life [JW and TEM featuring The Muppets]

YouTube: You Are The Sunshine Of My Life [clip uit 'the muppets' tv-serie]
YouTube: Bad Reputation [Joan Jett]
YouTube: Learn To Fly [Dave Grohl]
YouTube: You Are The Sunshine Of My Life [Stevie Wonder]

zondag 4 juli 2021

#451: Claw Boys Claw - Hitkillers (1988)

Claw Boys Claw (CBC) werd in 1983 opgericht door Allard Jolles met bandleden Peter te Bos, John Cameron en Bobbie Rossini. Jolles verliet de band alweer in 1985 om zich te richten op zijn andere band L'Attentat en Rossini verliet de band in 1989. Te Bos en Cameron zetten sindsdien CBC voort met af en toe wisselende bandleden.

Het debuutalbum Shocking Shades Of Claw Boys Claw werd in 1984 uitgebracht, is in drie uur opgenomen (!) en betaald met de 500 gulden die gewonnen werd bij een talentenjacht. De singles So Mean en Indian Wallpaper zorgden voor enige aandacht en in 1986 volgde een doorbraak naar een groter publiek. Dit resulteerde in een optreden op Pinkpop van dat jaar en ze verzorgden als The Hipcats het voorprogramma bij Nick Cave & The Bad Seeds. Een registratie van dat optreden met (bijna) alleen maar covers staat overigens als bonus op de CD-versie van de single Dracula.

Het vierde CBC album Hitkillers, dat uitkwam in 1988, is een nogal speciaal album. Het is gevuld met tien covers van Nederpopklassiekers die een CBC-behandeling krijgen. Sommige songs krijgen weliswaar een garage rock geluid, maar blijven  toch redelijk dicht bij het origineel, zoals Let Your Hair Hang Down, Dracula, Appleknockers Flophouse, Back Home, Down Man en Russian Spy And I. Hieronder links naar de originelen om te vergelijken:

Dracula [ZZ & De Maskers]
Appleknockers Flophouse [Cuby + Blizzards]
Back Home [Golden Earring]
Down Man [Brainbox]
Russian Spy And I [The Hunters]

Andere nummers krijgen een wat grotere 'makeover' en worden echte CBC tracks. Zo is het gitaargeluid op Ruby Is The One veel harder en schurender dan op het origineel van Earth & Fire. Mississippi is zelfs nagenoeg onherkenbaar in een versie die meer aan Tom Waits of Nick Cave doet denken dan aan Pussycat. Iets soortgelijks gebeurt met In The Dutch Mountains van The Nits dat een lekkere rauwe rand heeft gekregen. De grootste verrassing is echter Ramona dat in de CBC-versie meer gemeen heeft met de Ramones dan met The Blue Diamonds. 
Hieronder weer links naar de originelen als vergelijkingsmateriaal: 

Ruby Is The One [Earth & Fire]
Mississippi [Pussycat]
Ramona [The Blue Diamonds]

Een cover-album is meestal een tussendoortje voor een artiest, maar wát een lekker tussendoortje is dit dan. Overigens was het concept niet nieuw voor CBC, want al op hun debuutalbum stond een cover van Venus en die wijkt ook behoorlijk van het origineel van Shocking Blue.

In 1992 scoorde CBC hun enige Top 40 hit met Rosie, één van de mooiste Nederlandse rockballads ooit. Vanaf eind jaren negentig werd het stil rond CBC, maar sinds 2007 wordt er weer opgetreden en verschenen er ook weer nieuwe platen.

NB De CD-versie van Hitkillers heeft als voordeel dat ook het album The Beast Of Claw Boys Claw erop staat (een voor de Duitse markt gemaakt verzamelalbum met opnieuw opgenomen CBC-klassiekers).

© 2021 TTZL


Officiële website: Claw Boys Claw
Wikipedia NL: Claw Boys Claw
Wikipedia EN: 
Claw Boys Claw

YouTube: Hitkillers [album playlist]
Spotify: Hitkillers [album]
YouTube: [the originals of] Hitkillers [album playlist]

YouTube: Mississippi
YouTube: Dracula
YouTube: Back Home
YouTube: Ramona
YouTube: Down Man

YouTube: Ruby Is The One [Earth & Fire]
YouTube: Let Your Hair Hang Down [Catapult]
YouTube: Mississippi [Pussycat]
YouTube: In The Dutch Mountains [The Nits] 
YouTube: Dracula [ZZ & De Maskers]
YouTube: Appleknockers Flophouse [Cuby + Blizzards]
YouTube: Back Home [Golden Earring]
YouTube: Ramona [The Blue Diamonds]
YouTube: Down Man [Brainbox]
YouTube: Russian Spy And I [The Hunters]

YouTube: So Mean
YouTube: Rosie
YouTube: Venus
YouTube: Venus [Shocking Blue]

zaterdag 26 juni 2021

#450: Klaus Schulze - Mirage (1977)

Eerder in dit blog heb ik al mijn liefde voor de muziek van Klaus Schulze laten blijken (zie blogs #51, #349 en ook #219). Deze keer wil ik de aandacht richten op een album uit 1977 dat pas een paar jaar geleden de uitgave op CD heeft gekregen die het verdient.

Mirage is het achtste solo-album van Schulze en was de opvolger van zijn doorbraakalbums Timewind en Moondawn en de soundtrack Body Love voor de gelijknamige film van Lasse Braun. En waar met name Moondawn en Body Love heel ritmisch van aard waren, ging Schulze met Mirage een heel andere kant op (tot verrassing van zijn platenmaatschappij Island Records die iets in de trant van Moondawn verwachtten, maar desalniettemin het album voluit hebben ondersteund). 

Mirage bestaat uit twee nummers van ieder bijna een half uur, die bestaan uit lagen van geluid zonder echte ritmische componenten. Schulze vergelijkt het album wel met zijn debuut Irrlicht (uit 1972) waarop hij, in het pre-synthesizer tijdperk, uit zijn orgel een soort drone music toverde. Minimalistische muziek waarbij lang aangehouden noten, geluiden en toonclusters te horen zijn terwijl er maar langzaam variaties worden toegepast. Het album heeft als ondertitel "An Electronic Winter Landscape" en dat is ook het overheersende gevoel dat je van de twee tracks krijgt. 

De eerste helft van de eerste track van Mirage (Velvet Voyage) heeft een onheilspellende sfeer en klinkt alsof je midden in de winter door een donker en verlaten bos loopt. Het is ook alsof je stil staat in de tijd, het is bijna een half uur lang een variatie op één akkoord. In de tweede helft wordt de toon iets lichter, maar niet veel. Toch klinkt de track niet zozeer 'donker', maar eerder 'droevig'.  

De tweede track (Crystal Lake) is anders van sfeer en de repeterende patronen werken heerlijk hypnotiserend. De klank doet denken aan bellen in allerlei toonhoogten en dit houdt zo ongeveer de helft van de track aan. Dan is er een passage van een minuut of tien waarin de sfeer heel meditatief wordt, waarna in de laatste vijf minuten de bellen weer terugkeren. Crystal Lake is één van de meest geliefde tracks onder de Schulze-aficionado's en het is niet moeilijk te begrijpen waarom.

Het album is opgedragen aan Hans Dieter Schulze, de oudere broer van Klaus. In de winter van 1976/1977, waarin Mirage werd gecomponeerd en opgenomen, overleed Hans Dieter aan kanker. Met die kennis in het achterhoofd is de sfeer van het album ineens heel verklaarbaar.

Des te vervelender dus juist van dit album de master, die gebruikt werd voor CD-versies van Mirage tot aan 2017, vol zat met clicks en pops. Ook de heruitgaven uit 2005 (Revisited Records, REV 001) en 2016 (MIG, 01562 CD). Pas met de versie uit 2017 (MIG, 01562 CD), die geremastered werd van de originele master tapes door Schulze's vertrouweling Tom Dams, kreeg het album een waardige uitgave op CD. In vergelijking met de vorige versies is het alsof er een laag stof  is afgehaald, het geheel is opgepoetst en er nu weer een mooie glimmende, geweldige klinkende versie van Mirage tevoorschijn is gekomen. 

De bonustrack die aanwezig is op de CD-versies sinds 2005, In Casa Crede Chi Non Crede?, is hier ook weer aanwezig. En hoewel de track geluidstechnisch niet kan tippen aan de originele tracks, is deze muzikaal dik in orde en zeer genietbaar.

© 2021 TTZL


Officiële website: Klaus Schulze
Wikipedia EN: 
Klaus Schulze
Wikipedia NL: Klaus Schulze

Spotify: Mirage (40th Anniversary Edition) [album + bonustrack]

YouTube: In Casa Crede Chi Non Crede? [bonustrack]

zondag 20 juni 2021

#449: John Foxx - The Complete Cathedral Oceans (2010)

Dennis Leigh is een Britse artiest (zanger, muzikant, fotograaf, grafisch ontwerper, schrijver en docent) die bekend is geworden onder de artiestennaam John Foxx. Zijn muzikale carrière start met Tiger Lily, een kort bestaande glam rock band die na een aantal naamswijzigingen Ultravox! (in het begin met uitroepteken) gaat heten. De band neemt in 1977-78 drie albums op voor Island Records, maar ondanks de betrokkenheid van grote namen als Steve Lillywhite, Brian Eno en Conny Plank breken ze niet door en zitten ze in 1979 zonder contract. Daarop besluit Foxx solo te gaan.

Hij tekent een contract bij Virgin Records en heeft in 1980 direct bescheiden succes in de UK met onder andere de single Underpass van het album Metamatic. Het is een geweldig synth-pop album dat ook nu nog niets aan kracht heeft ingeboet en waarvan de reputatie met de jaren alleen maar is gegroeid. Hij maakt daarna nog drie sterke albums die (met heel veel bonustracks) zijn verzameld in een mooie box voor slechts 20 euro!

Het daaropvolgende album is echter van een geheel andere orde. Cathedral Oceans ontstond in 1995 vooral omdat Foxx het zelf wilde horen. Muziek gemaakt met moderne elektronische middelen, waarin alle conventionele ritmiek uit zowel populaire als klassieke muziek is verwijderd, maar waarin de continuïteit tussen heden en verleden centraal staat. Muziek die een kamer kan vullen, die licht en kalm is en waarin je ondergedompeld kunt raken. 

Muziek ook waarin het geluid van koren in een kerk terug te horen is door middel van 'sampling, echo & delay' van zijn eigen stem. Het is architecturale muziek  waarin een kunstig bouwwerk van verstilde klanken, koor-achtige zang en geluiden uit de natuur een harmonieus geheel vormen. Sommigen zullen ervan houden, anderen zal het op de zenuwen werken, maar ik vind het heerlijk om naar te luisteren of bij te lezen. Luister naar Cathedral Oceans en de vervolgen Cathedral Oceans II (uit 2003) en Cathedral Oceans III (uit 2005) en oordeel zelf.

In 2010 kwam de 3CD+DVD box The Complete Cathedral Oceans uit en in 2016 volgde een 5LP versie. Beide waren gelimiteerd en zijn sindsdien alleen  prijzig tweedehand te krijgen. Gelukkig staat The Complete Cathedral Oceans ook op Spotify en dat is natuurlijk prima als je het zachtjes als achtergrondmuziek wilt gebruiken. Als je het volume iets meer opvoert loop je echter al snel tegen de beperkingen van de MP3-kwaliteit aan. Gelukkig is de collectie ook voor een prima prijs in CD-kwaliteit te koop (en te streamen) via Bandcamp.

© 2021 TTZL


Officiële website: Metamatic 
Officiële blog: The Quiet Man
Wikipedia EN: John Foxx

YouTube: Cathedral Oceans [album]
YouTube: Cathedral Oceans II [album]
YouTube: Cathedral Oceans III [album]
Spotify: The Complete Cathedral Oceans [drie albums]

YouTube: Underpass

zondag 13 juni 2021

#448: Neil Young - A Letter Home (2014)

A Letter Home uit 2014 was niet zomaar een nieuw Neil Young album. Eigenlijk is het een project dat als conceptuele kunst gezien zou kunnen worden. Het verhaal begint als Jack White in zijn Third Man Records studio een gerestaureerde Voice-O-Graph installeert. Dit is een apparaat uit de jaren 1940-1970 dat op een ouderwetse telefooncel lijkt en waarin je live een 6-inch, 45 toeren plaatje kon laten maken. Van jouw gesproken woord of muziek werd in de Voice-O-Graph live een plaatje gemaakt dat je meteen kon meenemen. De geluidskwaliteit van de opname was natuurlijk laag, ook al voor die tijd.

Toen White het apparaat aan Neil Young demonstreerde was hij er direct weg van. Misschien opmerkelijk voor twee muzikanten die zo ijveren voor de de beste geluidskwaliteit en als twee Don Quichotte's de MP3-trend bevechten. Tegelijkertijd zijn het echter liefhebbers en romantici en omarmden ze dit artefact uit vervlogen tijden. Jack White zei hierover: "We verdoezelden schoonheid met opzet om naar een andere plaats, een andere stemming te gaan". En Young noemde het "een ongehoorde verzameling herontdekte liedjes uit het verleden, opgenomen met oude elektromechanische technologie, die de essentie vastleggen van iets dat voor altijd verdwenen had kunnen zijn".

Neil Young gebruikte de Voice-O-Graph om uit te reiken naar Edna "Rassy" Young, zijn in 1990 overleden moeder, door middel van het opnemen van covers van oude favorieten van hem. Het eerste nummer op het album is gesproken woord, A Letter Home. Daarna volgt Changes, een cover van Phil Ochs, en eerlijk is eerlijk, het geluid is wel even wennen.

De in de Voice-O-Graph live gesneden plaatjes zijn als 'master' gebruikt voor het reguliere album (op CD en LP), dus naast de klank van een heel oude radio-uitzending krijg ook je de ruis en tikken van het plaatje erbij. Dit past natuurlijk helemaal binnen het project, maar het duurde toch een paar draaibeurten voordat ik het concept kon omarmen en de charme ervan ontdekte.

Er springen een aantal nummers voor mij uit. Dat zijn Early Morning Rain en If You Could Read My Mind (beide van Gordon Lightfoot), On The Road Again (van Willie Nelson, met Jack White op piano) en My Hometown (van Bruce Springsteen). Maar eigenlijk kun je beter het hele album (een aantal malen) ondergaan dan losse tracks luisteren.

Het album is prima, maar voor de beste ervaring heb je eigenlijk de limited edition box set van het album nodig. Hierin zitten naast de reguliere LP en CD ook nog een 'direct feed from the booth audiophile version' (dus zonder het extra geluid van de vinyl plaatjes) op LP en als download, een DVD met beelden van de opnamen van de nummers en extra uitleg van de makers, een boekwerk en natuurlijk zeven 6-inch Voice-O-Graph plaatjes op transparant vinyl (twee bonustracks). 

En om het af te maken is iedere box uniek omdat  de foto er met de hand op vast is gemaakt met bruine plastic tape waarna artiest en titel er met de hand op zijn geschreven. Met recht een kunstwerkje.

© 2021 TTZL


Officiële website: Neil Young Archives
Wikipedia EN: Neil Young
Wikipedia NL: Neil Young

YouTube: A Letter Home [album]
Spotify: A Letter Home [album]

YouTube: A Letter Home
YouTube: Changes
YouTube: My Hometown

YouTube: Changes [Phil Ochs]
YouTube: Early Morning Rain [Gordon Lightfoot]
YouTube: If You Could Read My Mind [Gordon Lightfoot]
YouTube: On The Road Again [Willie Nelson]
YouTube: My Hometown [Bruce Springsteen]

zondag 6 juni 2021

#447: OSI - Office Of Strategic Influence (2003)

Op 30 oktober 2001 werd door het Amerikaanse ministerie van Defensie het Office of Strategic Influence (OSI) opgericht. Het zou de War on Terror  ondersteunen door middel van 'psychologische operaties' in aangewezen landen. Kort nadat het bestaan van OSI publiekelijk bekend werd, kondigde minister van Defensie Donald Rumsfeld op 18 november 2002 de sluiting van OSI aan vanwege de ontstane controverse. Met name het doel van OSI bleef vaag, volgens sommige bronnen 'misleiding' en 'propaganda', en Rumsfeld stelde dat OSI weliswaar werd ontmanteld, maar dat
de activiteiten zouden worden voortgezet.

Bovenstaande inspireerde toetsenist Kevin Moore (ex-Dream Theater, Chroma Key) tot de bandnaam OSI voor het project met gitarist Jim Matheos (Fates Warning). Niet dat dit project vanaf het begin de bedoeling was. Het album  Office Of Strategic Influence startte als solo-album/supergroepproject toen Matheos drummer Mike Portnoy en bassist Sean Malone vroeg mee te spelen. 

Toen Matheos echter Moore ook vroeg mee te doen, werd Moore's inbreng zo groot dat de muzikale focus veranderde (minder progmetal á la Fates Warning en meer psychedelia, electronica en ambient á la Chroma Key) dat het een tweemansproject werd met de gasten Malone en Portnoy (al werd die laatste tijdens het eerste album nog als bandlid vermeld). 

Het album opent met de Matheos-instrumental The New Math (What He Said) en dat laat geen misverstand bestaan over de progrock-wortels van OSI. Daarna volgt OSI en dat nummer bouwt in het fantastische intro weliswaar voort op de opener, maar laat ook de invloed van Moore al horen in de refreinen. Daarnaast geeft de tekst hun opvatting over het originele OSI aardig weer:

Hate it when the truth unravels
Hate it when we don't get a spin
Hate it when the enemy travels
'Cause it's awfully un-American

Andere hoogtepunten op het album zijn wat mij betreft het (redelijk) rustige When You're Ready, het atmosferische Dirt From A Holy Place en vooral het tien minuten durende shutDOWN. Steven Wilson droeg bij dit laatstgenoemde nummer bij aan de muziek, schreef de tekst en verzorgt de vocalen. Het nummer kent in een Porcupine Tree-achtige stijl diverse, mooi in elkaar overlopende, contrasterende delen en is gewoon fabelachtig goed. 

Na dit album volgden in negen jaar nog drie albums en een EP en die zijn allemaal de moeite waard. Toch vind ik dit debuutalbum het beste van OSI en daarbij hebben de meeste versies van het album (ook de heruitgave uit 2010) een mooie bonus-CD met daarop een Pink Floyd cover (Set The Controls For The Heart Of The Sun), de Neil Young cover New Mama (met Rambo-sample!) en een zeventien minuten durende originele track (The Thing That Never Was), naast een video-documentaire.

© 2021 TTZL


Officiële Facebook/Twitter: OSI / OSI
Wikipedia EN: OSI


YouTube: OSI
YouTube: shutDOWN

YouTube: New Mama