Zoeken in deze blog

zondag 9 oktober 2022

#517: ZZ Top - Raw ('That Little Ol' Band From Texas' Original Soundtrack) (2022)

In 2019 verscheen op Netflix een documentaire over ZZ Top onder de titel That Little Ol' Band from Texas. Drie jaar later is er, onder het mom van de  'Original Soundtrack', een prachtig stuk uit die documentaire alsnog op CD verschenen. Het gaat hier om een twaalftal nummers die live, zonder publiek en zonder opsmuk worden uitgevoerd in de Gruene Hall, Texas. 

ZZ Top behoort tot de toplaag van mijn favoriete artiesten. Ik kan van al hun albums genieten, maar toch vooral van de albums uit hun vroege periode waar de muziek rauw en ongepolijst was. De kale bezetting van gitaar, bas en drums (zie blog #455), de succesvolle toevoeging van blazers (zie blog #405) of later in hun carrière de terugkeer naar het geluid van hun eerste periode (zie blogs #12).

Minder gecharmeerd ben ik van de albums waar de synthesizer een rol ging spelen. Dit start op El Loco (1981) met niet zulke geweldige resultaten. Luister bijvoorbeeld naar Tube Snake Boogie. Op Eliminator (1983) pakt dit een stuk beter uit en dat levert hun grootste hits op, zoals Gimme All Your Lovin’, Sharp Dressed Man en Legs. 

Tijdens het maken van de documentaire werden gitarist Billy Gibbons, bassist Dusty Hill en drummer Frank Beard gevraagd om naar Gruene Hall te komen voor een fotoshoot. Zonder dat zij het wisten had de crew echter ook hun apparatuur klaargezet en natuurlijk kon het trio het niet weerstaan om te gaan spelen. Dit impromptu optreden zonder publiek werd gefilmd voor de documentaire en nu is een selectie daaruit op CD beschikbaar.

De titel van het album ('Raw') doet recht aan het geluid op de CD. ZZ Top klinkt als een mengeling van de jonge honden van weleer met de energie en alleen gitaar, bas en drums, maar dan aangevuld met de rust en ervaring van de doorgewinterde muzikanten die ze zijn geworden.

Vroege nummers als Brown Sugar (hun nummer, niet de Rolling Stones' song),  Just Got Paid en Thunderbird krijgen een heerlijke uitvoering. Maar ook een nummer als I'm Bad, I'm Nationwide blijft meer dan overeind zonder de blazersarrangementen en de ballad Blue Jean Blues krijgt een nét iets snellere uitvoering dan het origineel en ook dat werkt prima.

Wat mij echter echt verraste was de uitvoering van de nummers die we kennen met synthesizerpartijen. Ik vind de kale uitvoeringen van Legs, Gimme All Your Lovin' en vooral Tube Snake Boogie veel beter dan de originelen. 

Het album is nu al één van mijn favoriete ZZ Top albums. Daarnaast wist men op het moment van het maken van de documentaire natuurlijk nog niet dat het Dusty Hill zijn laatste opnamen zouden zijn voor zijn overlijden in 2021. Dit maakt dit album nog iets specialer.

© 2022 TTZL


YouTube: Brown Sugar
YouTube: Just Got Paid
YouTube: Thunderbird
YouTube: Blue Jean Blues
YouTube: Legs

YouTube: Legs

zondag 2 oktober 2022

#516: Sammie America's MAM - Sammie America's MAM (1983)

In 1983 doet Sammie America's MAM mee aan de talentenjacht Grote Prijs Van Nederland. Hoewel zij de finale niet winnen met hun mix van post-punk, cold wave en new wave, verdienen ze wel een contract en mogen een LP maken. De keuze van de producer (Henny Vrienten, dan al bekend van Doe Maar) lijkt op het eerste gezicht wellicht vreemd, maar is dat allerminst.

De voorman van de band, Tom America (die zich dan nog Sammie America noemt), kent Vrienten namelijk al langer. Vers van de Tilburgse kunstacademie begint America in 1973 de punkband MstrubietM. Als de band in het voorprogramma van Brinsley Schwarz een mengeling van covers en eigen nummers speelt, is Vrienten onder de indruk van de kwaliteit van de eigen liedjes, maar niet van het spelniveau. Hij nodigt songschrijver America bij hem thuis uit en het contact zal blijvend zijn. 

MstrubietM evolueert naar Sammie America's Gasphetti wat op zijn beurt weer Sammie America's MAM wordt en die band gaat dus de studio in met Vrienten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de gelijknamige debuut-LP al een hele tijd niet meer gedraaid had, maar dat ik getroffen werd door de sterke tracks, het volwassen geluid en de mooie productie. 

Als je naar de drie openingstracks van het album luistert (Pulled To The Earth, You're The Other Side en Life Is Life) is het moeilijk voor te stellen dat dit een debuut is. Zoveel verschil in tempo, sfeer en intensiteit en toch een eenheid. En als een band een nummer The Stockhausen Sound noemt (naar Karlheinz Stockhausen) dan weet je wel dat het goed zit. 

En mocht het dan nog niet duidelijk zijn, dan geeft slotnummer Wat Is Dit wel het laatste zetje. Een vervreemdende, tweeregelige Nederlandstalige tekst (Wat is dit, Daar kan ik niets mee doen) op een hoekige, springerige melodie. De vocalen fungeren hier meer als een extra instrument, als klanken, dan als traditionele verteller. Het is zal een voorbode blijken te zijn van wat nog gaat komen.

De groepsnaam wordt vanaf het tweede album verkort tot MAM en vanaf het derde album nemen de Nederlandstalige nummers de overhand. De liefde van America voor kunst in het algemeen en poëzie in het bijzonder wordt steeds duidelijker. Zo zijn er bijvoorbeeld nummers die over kunstenaars gaan (Jan Schoonhoven) of poëzie op muziek zetten (Oote, tekst van Jan Hanlo). America zal deze aanpak in in zijn carrière na MAM voorzetten.

Wat niet onvermeld mag blijven is het nummer Maternité, gemaakt voor het album La Grande Parade, ter gelegenheid van de gelijknamige tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Henk Hofstede (van Nits) vroeg een aantal Nederlandse muzikanten om nummers te maken die te maken hadden met een schilderij op de tentoonstelling. MAM's nummer is geïnspireerd door het gelijknamige werk van Pablo Picasso en kent de memorabele openingszin "Mam, weet jij nog wanneer ik voor het eerst een boterham met kaas gegeten heb?". In 2016 was het dertig geleden dat het nummer verscheen en ter gelegenheid daarvan werd een zesdelige podcast gemaakt (die ook via Spotify te beluisteren is) over "het het lied dat alles veranderde". 

De originele MAM-albums zijn alleen nog tweedehands te verkrijgen, maar gelukkig zijn bijna alle albums nu in geremasterde vorm op Spotify te beluisteren. Alleen het eerste album (het onderwerp van dit blog) is daar niet te vinden. Gelukkig staat Sammie America's MAM wel in zijn geheel op YouTube.

© 2022 TTZL


Officiële website: Tom America 
Wikipedia NL: Tom America

YouTube: Sammie America's MAM [album]
Spotify: MAM [albums]
Spotify: Maternité [podcast]

YouTube: Life Is Life
YouTube: Wat Is Dit

YouTube: Oote
YouTube: Maternité

zondag 25 september 2022

#515: Muslimgauze - Zealot (2022)

Muslimgauze, de naam waaronder Brit Bryn Jones (1961-1999) muziek maakte, is denk ik (naast Frank Zappa) de enige muzikant waarvan het aantal uitgaven in mijn collectie de 200 overstijgt. Maar anders dan bij Zappa zijn het van Muslimgauze vrijwel allemaal unieke uitgaven, weinig reissues of remasters (al zijn die er wel). De output van Jones was dan ook gigantisch (zie ook blogs #2, #108 en #246), getuige ook het feit dat er 23 jaar na zijn dood nog steeds niet eerder uitgegeven muziek verschijnt. 

Ook deze week verscheen er weer een nieuwe uitgave, genaamd Zealot. Voor de Muslimgauze-connoisseurs geen onbekende term, want al eerder verschenen er uitgaven onder die titel. 

Zo was er in 1994 het dubbelalbum Zealot waarop een heerlijke mix van experimentele midtempo-ambient staat met dub en tribal invloeden. Het album is toen als mail-order only verschenen in een oplage van 575 exemplaren. Op de tweede CD is het geluid soms lichtelijk vervormd, maar dit bederft de luisterervaring geenszins. Toch vroeg Jones om geen herpersing van het album uit te brengen, al kan dit ook zijn omdat hij liever nieuw werk uitbracht. Hierdoor was Zealot al snel een gewild item waarvoor je ook nu nog voor een tweedehandsje al snel tussen de 50 en 80 euro moet neertellen. Gelukkig is het album tegenwoordig ook digitaal verkrijgbaar op Bandcamp.

Twee jaar later verscheen een nieuwe uitgave, wederom onder de titel Zealot, in een oplage van 200 stuks in de Muslimgauze Subscription serie. Verpakt in een transparante hoes zaten twee vellen handgeschept papier met fragmenten van Arabische kranten en een roze 10-inch vinylplaat. Op deze Zealot staan nummers met een wat andere sfeer dan op het gelijknamige dubbelalbum. De lange track op kant A is veel kaler, ruwer en experimenteler en de tracks op kant B zijn dan weer heel percussief, met uitzondering van de noise-uitbarsting in de laatste track.

Ook hierna kwam de term Zealot (zeloot = ijveraar, dweper, fanaticus) nog een aantal keer terug in nummers op verschillende albums: Poona Eunuch (Zealot Mix), Zealot Box en Purdah Zealot, ieder met een heel eigen karakter (onderaan het blog staan ook de links naar de albums).

En dan is er deze week dus weer een uitgave die Zealot heet, in een oplage van 250 stuks. Opnieuw niet eerder uitgebracht werk en ditmaal slechts één track, maar de uitgave is wel bijzonder. Het is namelijk een postcard flexi disc, oftewel een op een platenspeler afspeelbare ansichtkaart. De geluidkwaliteit van flexi-discs is natuurlijk beperkt vanwege het gebruikte materiaal, dus het is fijn dat je bij de aankoop ook via Bandcamp de track in streaming- en download-opties krijgt (in CD kwaliteit).

Deze nog onbekende Zealot-track doet mij qua relaxte, ambient-sfeer denken van Veiled Sisters uit 1993, één van mijn favoriete Muslimgauze-albums. Zowel qua uitvoering als qua muziek een mooie toevoeging aan de catalogus dus.

© 2022 TTZL


Websites: Muslimgauze Messenger (archive) / Arabbox
Facebook: Muslimgauze
Bandcamp: Muslimgauze
Wikipedia EN: Muslimgauze

Bandcamp: Zealot [2022 / postcard flexi]
YouTube: Zealot [2022 / postcard flexi]

YouTube: Zealot / Spotify: Zealot [1994 / dubbelalbum]
YouTube: Zealot [1996, 10-inch]
Spotify: Zealot Box [2009 / Sulaymaniyah / album]
YouTube: Purdah Zealot [2013 / Al Jar Zia Audio / album]
YouTube: Veiled Sisters / Spotify: Veiled Sisters [1993, album]

zaterdag 17 september 2022

#514: The xx - VCR (Four Tet Remix) (2010)

In 2009 verscheen xx, het debuutalbum van de Britse band The xx en dat werd goed ontvangen door de pers. Het grote publiek haakte echter pas aan nadat het album midden 2010 werd genomineerd voor een Mercury Prize als 'best album from the UK and Ireland' en die prijs ook won.

De grootste aandacht ging uit naar het aparte geluid van de band. Het werd 'atmospheric indie rock' genoemd en de muziek werd vooral als hoogst origineel geprezen. Ik kan mij daar volledig in vinden. Het zijn perfecte pop songs met een twist en bij iedere beluistering hoor je weer nieuwe details. 

Een nummer dat er bij eerste beluistering al direct uitsprong was voor mij VCR, dat ook op single verscheen. Met een lengte van nog geen drie minuten is het een perfecte belichaming van waarvoor de muziek van The xx staat. 

Opvallend en leuk is dan dat er remixen zijn gemaakt die de lengte van het nummer danig oprekken, het nummer een ander karakter geven, maar de magie weten te behouden. Zo is er de Matthew Dear Remix die qua tempo en zang vergelijkbaar is met het origineel, maar veel dynamischer klinkt en de It's A Fine Line Remix die allerlei geluiden en effecten toevoegt.

Mijn favoriet is echter de Four Tet Remix. Het nummer is hier drie keer zo lang als het origineel en de dromige. trippy atmosfeer van het origineel is hier maximaal uitvergroot. Het is een heerlijke track geworden waarbij de vocalen een ondergeschikte en dienende rol spelen. In één woord geweldig. Ik was dan heel blij toen ik een kopie van de single-sided 12-inch van deze remix via Discogs kon bemachtigen. Geluk zit 'em soms in kleine dingen...

© 2022 TTZL


Facebook: The xx
Wikipedia EN: The xx
Wikipedia NL: The xx


zondag 11 september 2022

#513: Kowalski - Schlagende Wetter (1982)

In 1982 verscheen het album Schlagende Wetter van de uit het Duitse Wuppertal afkomstige band Kowalski en dit had een verbluffend gevolg: ondanks de hoge kwaliteit van de plaat gebeurde er namelijk niets. 

De groep was zijn tijd vooruit, het grote publiek was druk met de Neue Deutsche Welle en had geen boodschap aan een plaat vol hoekige, machinale muziek in een stijl die we later industrial zouden gaan noemen. De plaat ging daarom onopgemerkt voorbij en slechts bij een kleine groep, attent gemaakt door een klein deel van de muziekpers, resoneerde het album. Ik hoorde bij die groep en heb het album letterlijk grijs gedraaid.

De opener Der Körper Bin Ich start met een zacht ritme en gierende, vervormde gitaaruithalen (op het album worden geen keyboards gebruikt, alleen kunstig vervormde gitaargeluiden). Na iets meer dan een minuut gaat het nummer echt los en wordt je direct in de wereld van Kowalski gezogen. Het tweede nummer, Stahlmaschinen, doet daar nog een schepje bovenop. Een heerlijke gitaarlick verwelkomt je in het nummer waarna een geweldig machinaal ritme de sfeer bepaalt. Kippenvel, nog steeds.

Ook de rest van kant A kent louter sterke tracks. Komm Hier met opnieuw zo'n hypnotiserend ritme en opvallende staccato zanglijn. En Eine Peinsame Zeit (misschien wel het beste nummer van het album) dat langzame, rustige passages afwisselt met heftige uitbarstingen en kritisch naar de Duitse historie kijkt. En tenslotte het ritmisch complexe Indianer dat gezegend is met heerlijk over-de-top gitaarwerk.

Kant B opent met het uitgesponnen Ultradeterminanten en dat nummer doet niet onder voor de tracks op kant A. Stuwend ritme, pakkende riffs en wederom een sterke zanglijn. Massenhaß is in 1982 uitgebracht als single, waarschijnlijk omdat het toegankelijker is dan de rest en een meezingbaar (meeschreeuwbaar?) refrein heeft. Het relatief korte Zauberer en het langzaam slepende Liliom sluiten het album af en we kunnen dat constateren dat er geen zwak nummer bij zit. 

Een jaar later verscheen nog de single Der Arbeiter, met new wave en funk invloeden, en die is als bonustrack toegevoegd op de CD-versie die uiteindelijk in 1996 verscheen. In 1987 verscheen nog een single en in 2018 een CD met opnamen uit de periode 1987-1995. De band treedt nog steeds met succes op, maar door hun bescheiden bekendheid zal je vergeefs zoeken naar hun muziek op de grote streamingplatforms. Gelukkig hebben we de fysieke muziekdragers nog!

© 2022 TTZL


Officiële website: Kowalski

YouTube: Schlagende Wetter [album]

YouTube: Stahlmaschinen
YouTube: Komm Hier
YouTube: Indianer
YouTube: Massenhaß
YouTube: Zauberer
YouTube: Liliom

YouTube: Der Arbeiter

zaterdag 3 september 2022

#512: Redshift - Faultline (2004)

Ik schrok deze week wel even toen ik in een Tweet van Ian Boddy las dat Mark Shreeve op 65-jarige leeftijd is overleden. Nu zal die naam niet iedereen bekend in de oren klinken, maar Shreeve is goed bekend in de kringen van liefhebbers van de Berlijnse School, ook wel als Kosmische Musik of Krautrock, met bekende representanten als Tangerine Dream, Klaus Schulze, Ash Ra Tempel, Popol Vuh, Kraftwerk, Neu! en Cluster.

Ik hoorde zelf voor het eerst muziek van Shreeve toen ik in aanraking kwam met het debuutalbum van Redshift. Dat beviel mij en ik ben de band vijftien albums lang blijven volgen tot en met het laatste album Life To Come uit 2015. Dat was overigens niet altijd even makkelijk, want doordat de band niet bij een grote maatschappij zat was de verkrijgbaarheid van de CD's problematisch. Gelukkig is alles nu via Bandcamp digitaal in CD-kwaliteit verkrijgbaar.

Vóór Redshift maakte Shreeve overigens al meer dan vijftien solo-albums en op Embryo, het titelnummer van zijn debuut, is goed te horen dat hij de Berlijnse School al vroeg in de vingers had. Dat wil overigens niet zeggen dat hij klakkeloos kopieerde. Nee, hij gaf er een duidelijke eigen draai aan, zowel solo als in de groepen Redshift en ARC.

Voor dit blog heb ik mijn (nipt) favoriete Redshift-album Faultline gekozen. Dit live opgenomen album (met allemaal nieuwe tracks) klinkt fantastisch en opent met Faultline, een uitgesponnen nummer dat langzaam en duister begint. Na een minuut of drie komt er een ritme bij en worden er gaandeweg de vijftien minuten steeds weer nieuwe elementen toegevoegd en andere weggelaten. Het nummer eindigt weer in de sfeer waarmee het begon. Een mooie start van het album. 

Na het relatief korte en atmosferische Chrysolite volgt Pyro_Gen, dat qua lengte en opbouw vergelijkbaar is met het titelnummer, maar dan lichter van toon. Aquamarine is dan weer vergelijkbaar met Chrysolite en ook Quenzer start in die sfeer, maar doet na een minuut of twee zijn titel eer aan met mooie sequencer-patronen. 

Het album sluit af met het twintig minuten durende Praetorian waarin alle registers worden opengetrokken en halverwege zelfs een scheurend gitaargeluid te horen is. Als referentiekader kan de Virgin periode van Tangerine Dream prima dienen. Een magnifieke afsluiting van het album.

Naast Redshift was Shreeve ook actief met Ian Boddy in ARC. De muziek van het duo wordt wel omschreven als 'classy spacey prog-ambient' en als je luistert naar hun album Arcturus (uit 2005) begrijp je waarschijnlijk wel waarom. ARC bracht meer dan tien albums uit en die zijn gelukkig ook via Bandcamp verkrijgbaar.

Het was mooi voor Shreeve dat hij ook inkomsten kon genereren uit zijn muziek, anders dan de solo-, Redshift en ARC albums en optredens. Zo wordt zijn muziek ook in films gebruikt en werkte hij voor anderen. Zo schreef hij songs, in een geheel ander genre, voor Samantha Fox. Het succes van bijvoorbeeld Touch Me (I Want Your Body) zorgde er dan voor dat hij de dingen kon blijven doen waar zijn passie lag. Ik ga zal het missen dat er geen nieuw werk meer van hem zal verschijnen.

© 2022 TTZL


Officiële website: Redshift (archived) / RedShreeve (unofficial; archived)
Wikipedia EN: Mark Shreeve / Redshift / Ian Boddy-ARC
Wikipedia NL: Mark Shreeve / Redshift / ARC

YouTube: Faultline [album, Redshift]
Spotify: Faultline [album, Redshift]

YouTube: Faultline
YouTube: Chrysolite
YouTube: Pyro_Gen
YouTube: Aquamarine
YouTube: Quenzer
YouTube: Praetorian

YouTube: Embryo [Mark Shreeve]
YouTube: Arcturus [ARC]
Spotify: Arcturus [ARC]

YouTube: Touch Me (I Want Your Body) [Samantha Fox]

zondag 28 augustus 2022

#511: Frank Zappa - Rollo (2017)

De leukigheid van Record Store Day (RSD) is er voor mij de laatste paar jaar wel wat minder op geworden. Zoals zo vaak is een leuk initiatief overgenomen door de commercie en dat is RSD niet ten goede gekomen. RSD was een evenement waarbij een relatief klein aantal exclusieve uitgaven verscheen, speciaal en uniek voor RSD. 

Inmiddels is RSD verworden tot een stortvloed van heruitgaven van eerder verschenen materiaal, maar dan op allerlei soorten gekleurd vinyl en picture discs. 

Bijkomend nadeel van de vinylgekte bij de grote maatschappijen is dat deze alle capaciteit van de vinylperserijen gebruiken, waardoor kleinere maatschappijen met hun reguliere uitgaven danig in de knel komen.

Een jaar of tien geleden stond ik 's morgens vroeg op RSD nog vrolijk in de rij om fel begeerde uitgaven te bemachtigen. Vanaf 2013 verschenen er ook RSD-uitgaven van Frank Zappa en die kon ik natuurlijk niet laten liggen (zie ook blog #232).

Het gaat hier om facsimile uitgaven van 7-inch singles of speciale uitvoeringen. En ja, op deze singles staan deels ook eerder uitgebrachte nummers, maar dan meestal wel in een mix of versie die alleen op single was verschenen. 

Het begon in 2013 met I'm The Slime/Montana (op groen gemarmerd vinyl), in 2014 gevolgd door Don't Eat The Yellow Snow/Down In De Dew en in 2015 door het op paars vinyl geperste 200 Motels Overture (beide met tot dan toe onuitgebrachte b-kanten). In 2016 volgde zowel de picture disc van Joe's Garage als My Guitar/Dog Breath (op 'splatter green vinyl' in de originele mono single mixen). 

De mooiste uitgave is voor mij die van 2017. Op de a-kant van de 10-inch plaat op 'clear vinyl' staat een mooie, bijna tien minuten durende versie van Rollo die afkomstig is van het een half jaar eerder verschenen album Little Dots. Van het nummer waren al eerder versies verschenen op QuAUDIOPHILIAc (2004), Imaginary Diseases (2007) en One Shot Deal (2008), maar nooit zo'n uitgebreide versie als deze.

Nog belangrijker is echter de b-kant: Portland Improvisation. Dit ruim tien minuten durende nummer staat exclusief op deze RSD-uitgave en is voor Zappa-liefhebbers zeer de moeite waard, al heeft het wel meerdere luisterbeurten nodig. Het start als rustig, jazzy nummer, maar na een minuut of drie komt er percussie bij en ontwikkelt het nummer zich in de richting van de muziek die Zappa maakte op albums als Waka/Jawaka - Hot Rats en The Grand Wazoo (beide uit 1972). In de laatste twee minuten van de improvisatie gaat het dan weer wat meer de richting van rock uit. Een mooie aanvulling van mijn Zappa-verzameling.

In 2019 volgde nog Peaches En Regalia op een mooie 10-inch picture disc, maar hier staan helaas geen exclusieve tracks op. Alle vier de nummers staan ook op The Hot Rats Sessions box set, wat helaas mijn beginstelling onderschrijft.

© 2022 TTZL


Officiële website: Frank Zappa
Wikipedia EN: Frank Zappa
Wikipedia NL: 
Frank Zappa

YouTube: Rollo

Spotify: Little Dots [album]
Spotify: Waka/Jawaka - Hot Rats [album]
Spotify: The Grand Wazoo [album]

zondag 21 augustus 2022

#510: Klaus Schulze - Deus Arrakis (2022)

In blog #494 van 30 april jl. meldde ik al bij het overlijden van Klaus Schulze dat er reeds in maart van dit jaar een album van hem was aangekondigd: Deus Arrakis. Op dat moment kon nog niemand vermoeden dat zijn al lang slepende nieraandoening Schulze zo snel fataal zou worden. 

De titel van het in juni jl. posthuum uitgebrachte album verwijst naar de woestijnplaneet Arrakis uit het boek Dune van de iconische sciencefictionauteur Frank Herbert. Al eerder liet Schulze zijn waardering voor Herbert doorklinken in zijn werk. Op zijn album "X" (1978) staat het nummer Frank Herbert en dat bevat een geweldige baslijn die (met toestemming) door Hans Zimmer, de fameuze soundtrack-componist, werd verwerkt in de soundtrack voor de in 2021 uitgekomen film Dune: Part One.

In 1979 verscheen vervolgens Dune en op dat album staan belangrijke bijdragen van Arthur Brown (vocalen) en Wolfgang Tiepold (cello). Die laatste is iemand waarmee Schulze frequent samenwerkte en het is dan ook passend dat hij ook op Deus Arrakis weer meedoet.

Deus Arrakis opent met Osiris, waarin de eerder vermelde baslijn uit Frank Herbert subtiel verwerkt is. In een kleine twintig minuten ontwikkelt het rustige nummer zich mooi en sluit af met klanken die perfect bij een ruimtescène uit een sciencefictionfilm zouden passen.

Het tweede nummer Seth begint onheilspellend ("het geluid van statische interferentie" schreef een recensent), maar ontwikkelt zich in ruim dertig minuten tot een track die zich kan meten met het beste van Schulze. Rustige, atmosferische passages worden afgewisseld met heftiger delen waarin de sequencer een grote rol speelt. Wolfgang Tiepold's celloklanken passen hier voortreffelijk bij. Deze track zou makkelijk als soundtrack voor de nieuw Dune-film hebben kunnen dienen. Het is niet lastig om beelden van de woestijnplaneet hierbij op te roepen.

Der Hauch Des Lebens ("De Aanraking Van Het Leven") start in een stille, donkere uithoek van het universum. Na een paar minuten komen de vocalen ("voice noises") van Eva-Maria Kagermann erbij en dat geeft wat warmte aan het geluid. Ook de sfeer van de muziek verandert hierdoor. Even later komen er ook ritmische elementen bij en na zo'n 27 minuten eindigt de track op een manier die je doet denken aan Schulze's allereerste solo-album Irrlicht uit 1972. 

Dat laatste en de titel van het nummer doen vermoeden dat Schulze wel bezig was met zijn eigen sterfelijkheid en maken de cirkel mooi rond. Dit alles maakt van Deus Arrakis een waardig sluitstuk van een majestueuze carrière.

© 2022 TTZL


Officiële website: Klaus Schulze
Wikipedia EN: Klaus Schulze
Wikipedia NL: 
Klaus Schulze

YouTube: Deus Arrakis [album]
Spotify: Deus Arrakis [album]

YouTube: Osiris
YouTube: Seth

YouTube: Frank Herbert [van "X", 1978]
YouTube: Dune [1979]
YouTube: Irrlicht [1972]

zondag 14 augustus 2022

#509: Lemming - Lucifera (The Devil Sent Us: Lemming!) (2002)

Bij de term Glam Rock denk je al snel aan Britse artiesten in de vroege jaren zeventig als T.Rex, David Bowie, The Sweet en Slade. Of Amerikaanse equivalenten als Alice Cooper, Suzi Quatro en New York Dolls. Glam Rock ging ook in Nederland niet onopgemerkt voorbij en een band als Catapult scoorde een flink aantal hits.

Een andere Nederlandse band die opviel was Lemming. Waar bij Catapult de vrolijkheid en bubblegum-pop de toon bepaalde, tapte Lemming meer uit het Alice Cooper-vaatje. Dat geldt zowel muzikaal, als qua teksten en beeldtaal.

De band uit Rockanje begon in 1971 als Life Colour (en niet Life Color zoals onder andere op Wikipedia word vermeld) en optredens van die band gingen niet onopgemerkt voorbij. Een stage-act met veel attributen (zoals een elektrische stoel), licht- en geluidseffecten, vuur, fakkels en rookbommen en als klap op de vuurpijl de nagenoeg naakte danseres Lucifera zorgden daar wel voor. 

De werkgroep van jeugdsoos Het Keizersgat in Boekel die een optreden van de band boekten van op 18 augustus 1973 was met name van het optreden van Lucifera niet op de hoogte. En dat terwijl men vooraf het optreden had geafficheerd als iets 'dat niemand in de leeftijd van 12 t/m 16 jaar mocht missen'. De aanwezige journalist van het Brabants Dagblad werd dan ook verzocht niets over ‘het naakt’ te melden om commotie onder de ouders te voorkomen (lees ook het verslag hierover).
 
De eerste single kwam eind 1973 uit, heette Lucifera, stond acht weken in de Top 40 en kwam tot nummer 19. Het is een aanstekelijk nummer met lekker meezingbaar refrein en je kon er als tiener prima je ouders mee in de gordijnen jagen. Ook de b-kant I Feel Free is een prima track in het genre.

Opvolger Father John uit 1974 kwam nog iets hoger in de Top 40 (#15), stond er nog een week langer in en vind ik muzikaal een stap vooruit. ook hier op de b-kant weer een sterk nummer met Crazy Again.

Het laatste succes kwam in 1975 met Queen Jacula en alhoewel deze het minste scoorde van de drie hits (slechts drie weken in de Top 40 en #27 als hoogste positie) is het mijn favoriet. Lekker jachtig tempo, goede breaks en de TopPop-clip maakt het helemaal af. B-kant Fun With Me is misschien iets minder sterk dan bij de andere twee singles, maar past wel mooi qua sfeer bij de a-kant. 

De zes tracks werden in 1975 verzameld op het album Lemming, samen met vier andere tracks waarvan met name het ruim negen minuten durende Suicide Without Fear op hogere ambities dan alleen singles maken duidt.

Het succes kon echter niet worden voortgezet en in 1982 ontbond de groep. In 2002 werd de band opnieuw opgericht als The Lemming en in hetzelfde jaar kwam de mooie verzamelaar Lucifera (The Devil Sent Us: Lemming!) uit waarop de singles en andere tracks staan. 

En natuurlijk, mijn beeld van de muziek wordt rooskleurig door het jeugdsentiment, maar Glam Rock in het algemeen  - en Catapult en Lemming in het bijzonder -  zijn gewoon dierbare herinneringen.

© 2022 TTZL


Officiële website: Lemming
Wikipedia EN: Lemming
Wikipedia NL: Lemming

YouTube: Lucifera
YouTube: I Feel Free
YouTube: Father John [clip]
YouTube: Crazy Again
YouTube: Queen Jacula [clip]
YouTube: Fun With Me

zondag 7 augustus 2022

#508: Pink Floyd featuring Andriy Khlyvnyuk - Hey Hey Rise Up (2022)

In april van dit jaar gebeurde er iets waar niemand meer op had gerekend: nieuw werk van Pink Floyd. Het laatste echte album (The Division Bell) dateert namelijk alweer van 1994, al verscheen in 2014 nog wel The Endless River, maar dat album bevat, met uitzondering van Louder Than  Words, instrumentale en ambient muziek die gebaseerd is op materiaal dat werd opgenomen tijdens sessies voor The Division Bell.

De aanleiding voor het nieuwe werk is echter niet vrolijk stemmend: de oorlog in Oekraïne. Om geld in te zamelen voor humanitaire hulp aan dat land hebben de overblijvende leden van Pink Floyd (David Gilmour en Nick Mason) een nummer opgenomen met Andriy Khlyvnyuk (Андрій Хливнюк). 

Na de Russische inval had die zanger van de Oekraïense band Boombox zijn tour door de VS direct afgebroken om mee te helpen zijn land te verdedigen. Drie dagen na zijn terugkomst postte hij een video waarin hij a capella het Oekraïense lied Ой у лузі червона калина (Oi u luzi chervona kalyna / Oh, er is een rode viburnum in de wei) uit 1875 zong. Het nummer refereert aan het verlangen naar onafhankelijkheid en was daarom verboden in de tijd dat Oekraïne deel uitmaakte van de Sovjet Unie.

Opmerkzaam gemaakt op de video door zijn Oekraïense schoondochter, vroeg en kreeg Gilmour toestemming van Khlyvnyuk om zijn vocalen te verwerken in een nieuw nummer: Hey Hey Rise Up. Het leverde een krachtig statement op, zeker in combinatie met de clip.

Na de digitale release in april volgde in juli een fysieke release op CD-en vinyl- single. Hier staat nog een tweede nummer op, een nieuwe versie van een nummer van The Division Bell: A Great Day For Freedom 2022. De tekst is heel toepasselijk, aangezien Gilmour hier in 2008 het volgende over zei:

"
Dat nummer gaat echt over de nasleep (van de val van de totalitaire staat). Eerst was het een vreugde en een bevrijding voor de mensen met de vrijheid van democratie, maar toen werd het vreselijk ontsierd door de etnische zuivering en genocide, met name in Joegoslavië.”

Gilmour wilde al een tijdje een eenvoudigere, meer directe versie van het nummer opnemen en vond dit een goede gelegenheid. Hij maakte deels gebruik van de originele opnamen en heeft deels nieuwe partijen (piano, Prophet 5 synthesizer en Hammond) toegevoegd. Het maakt het al goede originele nummer niet radicaal anders, maar de sfeer is wel wat verschillend.

Al met al een bijzondere toevoeging aan de Pink Floyd-catalogus, niet zozeer op muzikale gronden, maar wel door de achtergrond en ontstaansgeschiedenis van de single. 

© 2022 TTZL


Officiële website: Pink Floyd
Wikipedia NL: Pink Floyd / Boombox

YouTube: Hey Hey Rise Up [clip]
Spotify: Hey Hey Rise Up

YouTube: Louder Than Words [clip]