Zoeken in deze blog

zaterdag 1 april 2023

#542: Wim de Bie - De Bie Zingt (Een Mini-A-Capella-Elpee) (1984)

Dat het werk van Wim de Bie een aparte en zeer prominente plek inneemt in het Nederlandse medialandschap bleek wel uit de massale aandacht voor zijn overlijden op tv en radio. Dat betreft de boeken en platen die hij maakte, maar zeker ook zijn pionierswerk op internet (en dan met name Bieslog, zijn weblog avant la lettre dat door de VPRO al eerder weer in zijn geheel online is gebracht) en zijn werk samen met Kees van Kooten

De Bie heeft slechts twee platen gemaakt, maar dat hij graag zong en daarom in 1984 'Een Mini-A-Capella-Elpee' getiteld De Bie Zingt uitbracht, hoeft niemand te verbazen. Immers, op de platen van het Simplisties Verbond stonden al vele liedjes. Dat betreft nummers als Oh Lord, Rozen, Rumbonen En Rode Wijn, Ome Gijs en Het Wijnjaar Nul, maar ook prachtige songs als Zoek Jezelf en De Nee-Reggae.

Op De Bie Zingt staan, door Tonny Eyk prachtig gearrangeerde, a capella nummers, gloedvol en met passie uitgevoerd door Wim de Bie. Er staan een aantal novelty songs op, zoals zijn ultra-korte bewerking van de eeuwenoude psalm Hoe Zal Ik U Ontvangen, Billeritsie (waarvan hij schrijft: "Een raadselachtig liedje, dat mijn oma mij vaak voorzong") en zijn versie van het Wilhelmus (hij vraagt zich in de hoestekst af "wie kent nog de volledige tekst van het eerste en zesde couplet?).

Op de mini-elpee staan ook mooie, zelfgeschreven nummers als Oma, Ik Weet Het Ook Niet, het echo-lied Alleen en het nummer dat misschien wel het meest De Bie typeert, Werken Voor Een Baas (helaas is op YouTube niet de album-uitvoering beschikbaar). 

De Bie Zingt is een boeiende plaat van een markante persoonlijkheid. In 1985 kreeg Wim de Bie een Edison voor het album en in 1990 verscheen een CD-versie met tien extra nummers. Nog steeds een aanrader.

© 2023 TTZL

Officële website: Wim de Bie / Bieslog
Wikipedia NL: Wim de Bie

YouTube: Billeritsie
YouTube: Wilhelmus
YouTube: Oma
YouTube: Alleen

YouTube: Oh Lord
YouTube: Ome Gijs
YouTube: Zoek Jezelf
YouTube: De Nee-Reggae

zaterdag 25 maart 2023

#541: Atom Infant Incubator - Copula (1994)

Midden jaren negentig zal ik ergens in een tijdschrift of website opmerkzaam zijn gemaakt op het project Atom Infant Incubator van de Italianen Paolo Beltrame (van Die Sonne Satan) en Claudio Dondo (van Runes Order). Genoemde bands zijn eigenlijk éénmansprojecten die zich begeven in het post-industriële genre dark ambient, al heeft het werk van Runes Order soms ook wel raakvlakken met de elektronische muziek die Tangerine Dream maakte in hun 'Pink Years'.

Het project Atom Infant Incubator van Beltrame en Dondo maakt op het album Copula (uit 1994) dark ambient van het experimentele soort. Vier jaar later verscheen er nog één album van het project: Quantum Leaps Lost Soundtracks.

De tracks op Copula (wat Latijn is voor verbinding, connectie - zie ook de afbeelding op de hoes) zijn genummerde segmenten en het album opent met Segment 0 - 1 dat direct de richting aangeeft. Het zou de soundtrack van een  Italiaanse giallo film kunnen zijn. Een duistere, donkere en vooral dreigende atmosfeer waarbij je ieder moment het idee hebt dat er iets zou kunnen gebeuren. Ik vind het mooi en bloedstollend tegelijk. 

In andere tracks zit soms iets van een ritme verstopt (Segment 2 - 3), soms is het ijl en bijna melodieus (Segment 4 - 5) en soms klinkt alsof je in de koude, ijle ruimte zweeft, zoals in de soundtrack van een science fiction film (Segment 9 - 10). 

Dit is echter geen album om stukjes en beetjes van te luisteren, je moet het album ondergaan. Bij voorkeur in een donkere kamer op flink volume of in de ruststand met een koptelefoon. 

Ik realiseer mij dat deze muziek niet iedereen zal aanspreken (sommigen vinden dit misschien niet eens 'muziek'), maar ik vind deze synthese van geluiden heerlijk geestverruimend (maar dan zonder schadelijke bijwerkingen zoals bij sommige geestverruimende middelen). 

© 2023 TTZL

Wikipedia IT: Die Sonne Satan
Wikipedia NL: Runes Order

YouTube: Copula [album]
Spotify: Copula [album]

YouTube: Segment 0 - 1
YouTube: Segment 2 - 3
YouTube: Segment 4 - 5
YouTube: Segment 9 - 10

zondag 19 maart 2023

#540: Planet Patrol - Planet Patrol (1983)

1983 markeerde de overgang van old school hip hop naar new school hip hop en het waren artiesten als Whodini, Kurtis Blow, The Sugarhill Gang en Afrikaa Bambaataa die successen vierden. Daarnaast hadden we in 1982 de doorbraak gehad van een genre dat electronic music en vroege hip hop combineerde met funk-invloeden en Electro werd gedoopt.

Een heel belangrijke Electro-plaat is Planet Rock van Afrika Bambaataa & Soulsonic Force uit 1982. In dat nummer vonden Bambaataa en producers Arthur Baker en John Robie elkaar in hun liefde voor Kraftwerk en gebruikten ze samples van Trans-Europe Express om het nummer op te bouwen. Het gebruik was aanvankelijk gedaan zonder toestemming van Kraftwerk en daarom werd ook een alternatieve melodie ontwikkeld. Na het akkoord met Kraftwerk bleef die melodie ongebruikt.

Producers Baker en Robie gebruikten die melodie vervolgens voor Play At Your Own Risk van Planet Patrol. Dat was niet zozeer een band, als wel een project van Baker en Robie met de band Energetics. Het nummer werd een Top 10 succes in de US Dance Chart en een album volgde (het enige van het project). 

Op dat album wordt Electro gecombineerd met onder andere invloeden uit de klassieke Motown-sound en dat levert, naast een remix-versie van Play At Your Own Risk, de nummers Cheap Thrills, Danger Zone en Don't Tell Me op. Stuk voor stuk leuke nummers die nu vrij gedateerd aan doen, maar tegelijkertijd illustratief zijn voor (een deel van) de muziekscene anno 1983.

Verder staan er twee covers op. Het origineel van I Didn't Know I Loved You (Till I Saw You Rock And Roll) is van het inmiddels gevallen glam rock icoon Gary Glitter. Ik vind het een rare keuze die dan ook niet goed uitpakt. Beter is de keuze voor It Wouldn't Have Made Any Difference waarvan het origineel van Todd Rundgren is. Dat nummer past veel beter bij de zangers en is gewoon een mooie versie geworden.

Planet Patrol is geen hoogstaand album van het project met dezelfde naam, maar het is wel een mooi tijdsbeeld en daarom gewoon leuk om af en toe eens te draaien.

© 2023 TTZL

Discogs: Planet Patrol
Wikipedia EN: Planet Patrol

YouTube: Planet Patrol [album]
Spotify: Planet Patrol [album]

YouTube: Planet Rock [Afrika Bambaataa & Soul Sonic Force]
YouTube: Trans-Europe Express [Kraftwerk]
YouTube: Play At Your Own Risk (original version) [Planet Patrol]
YouTube: It Wouldn't Have Made Any Difference [Todd Rundgren]

zaterdag 11 maart 2023

#539: Klaus Flouride - Shortnin' Bread (1982)

Klaus Flouride is vooral bekend als de bassist van Dead Kennedys, één van de meest vooraanstaande punk bands van de VS. Hij is lid van de band sinds de oprichting in juni 1978, met alleen een onderbreking in de periode 1986-2001 (nadat de band uit elkaar was gegaan) en kort in 2010-2011 toen hij met name vanwege gezondheidsproblemen wat personal time off nam.

Flouride was zeker in de beginjaren van de band niet erg actief als songschrijver. Ik vond het dan ook opvallend toen ik een solo 12-inch van hem vond die uit was gekomen vlak na het eerste album en de daaropvolgende EP. 

Op dat album (Fresh Fruit for Rotting Vegetables - 1981, zie blog #117) had Flouride slechts aan één track een songschrijvende bijdrage geleverd, maar dat is dan wel het fameuze Holiday In Cambodia. Op de daaropvolgende EP (In God We Trust, Inc. -1982, zie blog #317) is één track geheel van zijn hand (Dog Bite) en schreef hij mee aan We've Got a Bigger Problem Now, wat een curieuze mengeling is van afwisselend jazz en punk, met natuurlijk een bijtende tekst van zanger Jello Biafra (zie blogs #375 en #432).

De A-kant van de solo 12-inch van uit mei 1982 staat zijn versie van Shortnin Bread, een Amerikaanse traditional die minimaal sinds 1890 bekend is. Het lied geniet de speciale interesse van The Beach Boys' Brian Wilson en daarom heeft die band er ook een eigen versie van opgenomen. Er zijn daarnaast door vele andere artiesten versies van opgenomen, zoals bijvoorbeeld The Andrew Sisters, The Dave Brubeck Quartet en Taj Mahal.

Flouride's versie van Shortnin Bread staat ver af van de hiervoor genoemde versies. In zijn interpretatie is het een experimenteel elektronisch werkje geworden met een ritmebox, grommende bas en vervormde zang. Ik zal niet zeggen dat een een vijfsterrenplaat is, maar boeiend is het zeker.

Op de B-kant staat een eigen compositie, The Drowning Cowboy. Dit is een instrumentaal nummer met jazzy invloeden (dat zet zijn bijdrage aan Dead Kennedys' We've Got A Bigger Problem Now in perspectief) zitten en het doet mij ook enigszins denken aan het werk van The Durutti Column

The Drowning Cowboy doet verlangen naar meer van zulks en een enkele track op YouTube (Mochra) doet vermoeden dat er op zijn drie solo-platen mogelijk meerdere van dat soort nummers staan. Dat wordt wel even zoeken, want op streaming platforms zijn die albums helaas niet te vinden.

© 2023 TTZL



Officiële Facebook: Dead Kennedys/Klaus Flouride
Wikipedia EN: Klaus Flouride


YouTube: Dog Bite
YouTube: Shortenin' Bread [The Beach Boys]
YouTube: Shortenin' Bread [The Andrew Sisters]
YouTube: Shortenin' Bread [The Dave Brubeck Quartet]
YouTube: Shortenin' Bread [Taj Mahal]
YouTube: Mochra

zondag 5 maart 2023

#538: Hüsker Dü - Flip Your Wig (1985)

Gitarist Bob Mould is tegenwoordig bekend als solo-artiest en van de band Sugar (1992-1995) en drummer Grant Hart had tot aan zijn dood in 2017 een mooie solo-carrière en zat in de band Nova Mob (1989-1994). Daarvoor vormden ze samen met bassist Greg Norton het fameuze Amerikaanse trio Hüsker Dü.
NB Husker du (zonder trema's) betekent Weet je nog in het Noors en Deens.

Hüsker Dü bestond van 1979 tot 1988 en leverde, samen met R.E.M. de sonische blauwdruk van de hybride punk/pop-vorm die groot werd in de jaren negentig. Waar voor R.E.M. het grote commerciële succes was weggelegd, daar bleef Hüsker Dü toch vooral een cult favoriet, maar hun invloed is onmiskenbaar. Band als Nirvana, The Pixies en The Replacements zijn schatplichtig aan de band. Gevraagd naar hun muziekstijl zei Nirvana-bassist Krist Novoselic eens: "niets nieuws; vóór ons deed Hüsker Dü het al".

Tussen januari 1983 en september 1985 bracht de band vier albums uit, de één nog beter dan de andere. Er is een interessante muzikale ontwikkeling op te horen. Het eerste album is nog hardcore punk, maar op het tweede en derde album komen daar steeds meer invloeden bij zoals post-hardcore, psychedelia en alternative rock. Op het vierde album, Flip Your Wig uit september 1985, komt daar nog een vleugje power pop bij en dat maakt het album net iets toegankelijker. 

De A-kant van het album opent direct met titelnummer Flip Your Wig en dat is tweeëneenhalve minuut gebundelde energie. Rammelende drums, overstuurde gitaar, grommende bas en lekkere vocale bijdragen van zowel Mould als Hart.

Andere uitschieters van die plaatzijde zijn Makes No Sense At All, Divide And Conquer en vooral het nog geen twee minuten durende, uitermate genietbare Hate Paper Doll.

Kant B doet daar niet voor onder. Naast het grappige intermezzo The Baby Song staat er bijvoorbeeld het lekker slepende Find Me op, waarvan muzikale passages mij doen vermoeden dat ook een band als Tortoise naar Hüsker Dü heeft geluisterd. 

Verder is Flexible Flyer een heerlijk power-pop track, terwijl Keep Hanging On  juist weer teruggrijpt naar het hardcore punk geluid van eerdere albums, net als het instrumentale The Wit And The Wisdom waarin ook wat noise rock-invloeden verwerkt zijn.

Flip Your Wig is een tijdloos album van Hüsker Dü en verdient het, net als de rest van hun catalogus, om ook nu nog gehoord te worden.

  • © 2023 TTZL


    Officiële Facebook: Hüsker Dü
    Wikipedia EN: Hüsker Dü
    Wikipedia NL: Hüsker Dü

    YouTube: Flip Your Wig [album]
    Spotify: Flip Your Wig [album]

    zaterdag 25 februari 2023

    #537: The Art Of Noise - Into Battle With The Art Of Noise (1983)

    Into Battle With The Art Of Noise verscheen in september 1983 en veel was onduidelijk. Zo was er de aparte muziek die elementen uit pop, hip hop en (experimentele) elektronische muziek in zich had en 
    door middel van 'cut and paste' in elkaar was gezet (iets wat toen niet gewoon was in mainstream muziek). Daarnaast stonden er geen foto's van de bandleden van The Art Of Noise (AON) op de hoes en de uitgebrachte plaat werd afwisselend een single, een EP en een album genoemd.

    Deze eerste plaat van AON heb ik grijsgedraaid en ik ben de band sindsdien blijven volgen (ik kon ook niet geloven dat ik niet eerder een blog over ze schreef). AON is wel een band die polariseert. Sommigen vinden ze geweldig, anderen vinden ze pretentieus en overdreven. Zelf denk ik dat die laatste groep de ironie niet oppikt die AON overal overheen legt.

    De plaat opent met het korte Battle dat direct gevolgd wordt door één van hun bekendste nummers, Beat Box. Dat nummer sloeg erg aan in de VS en de eerder  vermelde afwezigheid van foto's van de bandleden had nog een grappig gevolg: de volledig blanke band kreeg de prijs 'Best Black Act of 1984'. 

    Kant A sluit af met The Army Now en Donna. De eerste track is gebaseerd op samples van een track van The Andrew Sisters en de tweede is een kort sequencer-gedreven pareltje met vocale samples. 

    Kant B opent met een andere AON-klassieker, (de lange versie van) Moments In Love. Dat nummer kent inmiddels ontelbare variaties (kort, lang, remixen en andere bewerkingen), maar dit is de oerversie. Voor het overgrote gedeelte is het een romantische, breekbare instrumental, maar rond minuut 7 zit er toch een echte AON-twist in.

    Na de ultrakorte flits Bright Noise sluit kant B sluit af met drie tracks die de anderhalve minuut niet halen. Flesh In Armour en Comes And Goes klinken toch als volledige en goed uitwerkte nummers en Moment In Love (inderdaad 'Moments' zonder 's') is een mooie reprise van de opener van kant B.

    Veel muziek van AON staat op de bekende streamingplatforms, maar de debuutplaat is daarbij een opvallende afwezige. Gelukkig staan de nummers ook op andere reguliere platen of compilaties zodat ik toch een YouTube playlist kon samenstellen met de versies zoals ze op het debuut voorkomen (op Spotify heeft een andere gebruiker dat gelukkig ook gedaan). 

    Daarnaast is er in 2011 een mooie heruitgave met veel extra tracks verschenen, maar helaas staat hier niet de lange versie van Moments in Love op. Datzelfde gaat ook op voor de (verder prachtige) 4CD box And What Have You Done With My Body, God? 

    © 2023 TTZL


    Official website: The Art Of Noise
    Wikipedia EN: The Art Of Noise
    Wikipedia NL: The Art Of Noise


    YouTube: Battle
    YouTube: Beat Box
    YouTube: The Army Now
    YouTube: Donna
    YouTube: Bright Noise

     

    zaterdag 18 februari 2023

    #536: Deadline - Makosaa Rock (1985)

    Bill Laswell is een muzikale duizendpoot die als uitvoerend artiest solo¹ actief is onder zijn eigen naam en onder vele aliassen, in heel veel groeps- en samen-werkingsverbanden² en hij levert vele bijdragen op albums van anderen. Daarnaast is hij ook actief als onder andere producer en mixer. Ik vind hem een interessant figuur en hij is dan ook al in een aantal blogs voorgekomen (#54, #91#96, #350).

    Een van die samenwerkingsprojecten was Deadline dat tussen 1985 en 1991 twee albums maakte. Laswell  werkte hierbij in wisselende samenstellingen, maar de voornaamste partners waren drummer Phillip Wilson op het eerste album (Down By Law, 1985) en bassist Jonas Hellborg op het tweede album (Dissident, 1991). 

    Op het tweede album doet onder andere Bootsy Collins mee, waardoor het een album is met drie(!) bassisten, maar ook op het eerste album spelen al flink wat bekende namen mee, zoals saxofonist Manu Dibango en toetsenist Bernie Worrell (zie ook blog #189). 

    Van dat eerste album komen ook de twee nummers die ik op een 12-inch heb. Op de A-kant vinden we Makosaa Rock, een elf minuten durende, opzwepende mengeling van elektronische muziek, afrobeat, jazzrock, funk, soul en dub. Verder zitten er elementen in die doen denken aan Herbie Hancock's album Future Shock van twee jaar eerder (met de hit Rockit) waarbij Laswell ook betrokken was als bassist en co-producer.

    Op de B-kant staat, naast een edit van Makosaa Rock, het nummer Gammatron. Dat nummer is vrij kaal van opzet en heeft percussieve geluiden die een oosterse tint toevoegen aan het toch al rijke palet van klanken. Ook dit is een interessant amalgaan voor wie open staat voor avontuur in muzikale vorm.

    Het Deadline-project bestond maar kort, maar heeft wat mij betreft toch twee interessante platen opgeleverd.

    ¹ AutomatonChaos FaceJazzoniaRasa (3)Sacred SystemThe Colonel (3)Valis
    ² Activities Of DustArcana (4)Astral Night RollersAutonomous ZoneAxiom FunkBass Invaders (11)Bill Laswell India ProjectBlind LightBlixt (2)Blue BuddhaBuck Jam TonicChargedCobra StrikeCurlewCymatic ScanDeadlineDivinationDubadelicEquations Of EternityFlying Mijinko BandGinger Baker BandJah Wobble's SolarisLast ExitMandingoMassacre (2)MaterialMethod Of DefianceMookoMumpbeakNew York GongNiels & The New York Street  PercussionistsOperazoneOutland (2)PainKiller (2)Phantom CityPossession (2)PraxisPsychonavigationPurple TrapRadioaxiomSecond Nature (2)ShangoSommaSoup (9)SurdsSXL (2)Sypher (5)Tabla Beat ScienceTelesterionThe Big GunsThe Blood Of HeroesThe Golden PalominosThird Rail (3)Tokyo RotationToy KillersTwo Against One (2)U.M.A.Web (8)

    © 2023 TTZL


    Bandcamp / Fan website: Bill Laswell / Bill Laswell
    Wikipedia EN: Bill Laswell / Deadline
    Wikipedia NL: Bill Laswell

    YouTube: Makosaa Rock
    YouTube: Gammatron

    YouTube: Rockit [Herbie Hancock]


    zaterdag 11 februari 2023

    #535: Johnny G - Water Into Wine (1982)

    Al eerder heb ik gememoreerd dat ik in mijn jonge jaren met heel wat artiesten in aanraking ben gekomen door de LP-afdeling van de lokale bibliotheek. Dat is ook het geval met Johnny G, de artiestennaam van Brit John Gotting. De LP Water Into Wine uit 1982 was mijn kennismaking.

    Gotting is een beetje een enigma. Er is weinig informatie over hem te vinden op internet. Hij heeft niets eens pagina's op Wikipedia. Duidelijk is wel dat hij actief is in de muziek vanaf de vroege jaren zeventig en dat hij een contract kreeg bij het nieuwe  label Beggars Banquet en hun tweede artiest is waarvan werk verschijnt. 

    De single Call Me Bwana! uit 1977 en opvolger The Hippys Graveyard uit 1978 laten al horen hoe eclectisch hij te werk gaat. En dat hij een begenadigd tekstschrijver is blijkt wel uit de manier waarop hij die tweede single de transformatie in 1977/1978 beschrijft naar de punktijd.

    In de kern is hij een singer/songwriter en de basis van zijn muziek is pop en rock, maar hij voegt net zo makkelijke elementen uit folk, country, reggae, ska en blues toe. En hij schuwt ook niet om te experimenteren met dissonante klanken.

    Tussen 1979 en 1985 verschijnen vier solo-albums en één album met John B. Spencer en daarna is het vrij stil geworden. Onder zijn eigen naam John Gotting verscheen nog een promo-album een een combinatie van een Johnny G verzamelalbum met een John Gotting live-album en op zijn Facebook staat af en toe een aankondiging van een optreden. Ook verschenen de vier solo-albums in 2013 ineens in eigen beheer en geremastered op CD. 

    Eén van die vier solo-albums is dus Water Into Wine en dat album opent met de heerlijke reggae-klanken van G-Beat. Luister eens goed naar die prachtige baslijn. Daarna worden getrakteerd op ska in Three Tears, sixties-achtige pop met een oosterse twist in Skye Boat Song en de breekbare ballad The Look In Your Eye. En wat het meest opvalt is dat het Johnny G allemaal zo makkelijk en natuurlijk af lijkt te gaan. Hoe verschillend in stijl de nummers ook zijn, ze voelen ook als onderdeel van een geheel.

    Alone With Her Tonight lijkt op basis van de titel een liefdesliedje totdat je hoort dat hij zingt "Don't Leave Me Alone With Her Tonight". En let ook op de mooie blazers in het nummer. Na het prima I Know What You're Thinking volgen mijn twee favorieten van het album. Carving Up The Concrete begint met een sirene-achtig geluid waarna een vervormde gitaar invalt en zich een nummer ontvouwt  waaraan steeds meer elementen worden toegevoegd. Het is een boeiend werkstuk dat mij niet verveeld. 

    Daarna volgt 21st Century Schizoid Man en dat is inderdaad een cover van het King Crimson origineel, maar dan in een jaren dertig delta blues stijl. Het is een indrukwekkende en razend knappe cover. Het album sluit af met Let's PretendFidelity Taunts en Majorcan Serenade en daaruit blijkt dat er geen misser op het hele album voorkomt.

    Een paar albums van Johnny G staan inmiddels ook op de bekende streaming platforms, maar daar zul je tevergeefs zoeken naar de bonus-LP's die bij de eerste versies van G-Beat (1980) en Water Into Wine (1982) zaten. Aangezien G-Beat 2 (Leave Me Alone) en Pure Beaujolais ook niet op de CD's uit 2013 voorkomen ben je daarvoor aangewezen op de tweedehands versies van die dubbelelpees.

    © 2023 TTZL

    Facebook: Johnny G
    Allmusic: Johnny G

    zaterdag 4 februari 2023

    #534: Television - Marquee Moon (1977) / Tom Verlaine - Cover (1984)

    Opnieuw ontkom ik er niet aan om deze week een blog te wijden aan een overledene: Tom Verlaine (1949-2023). Hij kreeg bekendheid als voorman van de Amerikaanse band Television die in 1977 debuteerde met het wijd en zijd geprezen Marquee Moon en wist ook later indruk te maken met solo-albums als Cover (1984). 

    Thomas Miller (Verlaine's echte naam) werd in de jaren zestig samen zijn tweelingbroer door zijn ouders naar een privéschool in Delaware gestuurd. Terwijl zijn broer met glans slaagde, werd Tom al snel afgeleid door zijn interesse in literatuur en poëzie. Hij ontmoette op school het latere Amerikaanse punkicoon Richard Hell (echte naam: Richard Meyersen samen lieten ze de studie achter zich en vertrokken naar New York.

    Thomas Miller ging zich Tom Verlaine noemen (naar de Franse dichter Paul Verlaine) en samen met Hell richtte hij Neon Boys op, maar die band was geen lang leven beschoren. Daarna werd Television geformeerd, maar door verschillen van inzicht over de te volgen koers verliet Hell de band nog voor het eerste album. Hij startte Richard Hell And The Voidoids en maakte het memorabele Blank Generation in 1977.

    Television debuteerde zoals gezegd met Marquee Moon en dat album werd door critici en publiek goed ontvangen. De basis is rock, maar met een eigen draai waardoor er ook labels als post-punk, art-punk of garage rock op geplakt zijn. Allemaal waar en tegelijk niet geheel passend. Luister naar Elevation, Guiding Light of het magnifieke titelnummer Marquee Moon en hoor het brede palet aan stemmingen, stromingen en invloeden.

    Nadat Television in 1978 (voor de eerste keer) uit elkaar ging, begon Verlaine een solo-carrière en zijn albums werden over het algemeen goed ontvangen. Ik ben zelf erg gecharmeerd van zijn vierde album, Cover uit 1984. 

    Ook op de muziek van zijn solo-albums worden vele etiketten geplakt, maar wat vooral opvalt is dat er een subtiele verschuiving is opgetreden van rock naar pop, maar dan wel van het kunstzinnige soort (art pop)  zoals bijvoorbeeld een band als XTC maakte.

    Net als bij Television mixt Verlaine hier allerlei genres en stijlen door elkaar en dat levert pareltjes als Travelling, Dissolve/Reveal en Miss Emily op. 

    Verlaine overleed deze week na een kort ziekbed op 73-jarige leeftijd en daarmee is er helaas weer een heel originele artiest verloren gegaan. 

  • © 2023 TTZL

    YouTube: Marquee Moon [Television] / Cover [Tom Verlaine]
    Spotify: Marquee Moon [Television]

    YouTube: Elevation [Television]
    YouTube: Guiding Light [Television]
    YouTube: Marquee Moon [Television]

    YouTube: Travelling [Tom Verlaine]
    YouTube: Dissolve/Reveal [Tom Verlaine]
    YouTube: Miss Emily [Tom Verlaine]