Zoeken in deze blog

zondag 28 augustus 2022

#511: Frank Zappa - Rollo (2017)

De leukigheid van Record Store Day (RSD) is er voor mij de laatste paar jaar wel wat minder op geworden. Zoals zo vaak is een leuk initiatief overgenomen door de commercie en dat is RSD niet ten goede gekomen. RSD was een evenement waarbij een relatief klein aantal exclusieve uitgaven verscheen, speciaal en uniek voor RSD

Inmiddels is RSD verworden tot een stortvloed van heruitgaven van eerder verschenen materiaal, maar dan op allerlei soorten gekleurd vinyl en picture discs. 

Bijkomend nadeel van de vinylgekte bij de grote maatschappijen is dat deze alle capaciteit van de vinylperserijen gebruiken, waardoor kleinere maatschappijen met hun reguliere uitgaven danig in de knel komen.

Een jaar of tien geleden stond ik 's morgens vroeg op RSD nog vrolijk in de rij om fel begeerde uitgaven te bemachtigen. Vanaf 2013 verschenen er ook RSD-uitgaven van Frank Zappa en die kon ik natuurlijk niet laten liggen (zie ook blog #232).

Het gaat hier om facsimile uitgaven van 7-inch singles of speciale uitvoeringen. En ja, op deze singles staan deels ook eerder uitgebrachte nummers, maar dan meestal wel in een mix of versie die alleen op single was verschenen. 

Het begon in 2013 met I'm The Slime/Montana (op groen gemarmerd vinyl), in 2014 gevolgd door Don't Eat The Yellow Snow/Down In De Dew en in 2015 door het op paars vinyl geperste 200 Motels Overture (beide met tot dan toe onuitgebrachte b-kanten). In 2016 volgde zowel de picture disc van Joe's Garage als My Guitar/Dog Breath (op 'splatter green vinyl' in de originele mono single mixen). 

De mooiste uitgave is voor mij die van 2017. Op de a-kant van de 10-inch plaat op 'clear vinyl' staat een mooie, bijna tien minuten durende versie van Rollo die afkomstig is van het een half jaar eerder verschenen album Little Dots. Van het nummer waren al eerder versies verschenen op QuAUDIOPHILIAc (2004), Imaginary Diseases (2007) en One Shot Deal (2008), maar nooit zo'n uitgebreide versie als deze.

Nog belangrijker is echter de b-kant: Portland Improvisation. Dit ruim tien minuten durende nummer staat exclusief op deze RSD-uitgave en is voor Zappa-liefhebbers zeer de moeite waard, al heeft het wel meerdere luisterbeurten nodig. Het start als rustig, jazzy nummer, maar na een minuut of drie komt er percussie bij en ontwikkelt het nummer zich in de richting van de muziek die Zappa maakte op albums als Waka/Jawaka - Hot Rats en The Grand Wazoo (beide uit 1972). In de laatste twee minuten van de improvisatie gaat het dan weer wat meer de richting van rock uit. Een mooie aanvulling van mijn Zappa-verzameling.

In 2019 volgde nog Peaches En Regalia op een mooie 10-inch picture disc, maar hier staan helaas geen exclusieve tracks op. Alle vier de nummers staan ook op The Hot Rats Sessions box set, wat helaas mijn beginstelling onderschrijft.

© 2022 TTZL


Officiële website: Frank Zappa
Wikipedia EN: Frank Zappa
Wikipedia NL: 
Frank Zappa

YouTube: Rollo

Spotify: Little Dots [album]
Spotify: Waka/Jawaka - Hot Rats [album]
Spotify: The Grand Wazoo [album]

zondag 21 augustus 2022

#510: Klaus Schulze - Deus Arrakis (2022)

In blog #494 van 30 april jl. meldde ik al bij het overlijden van Klaus Schulze dat er reeds in maart van dit jaar een album van hem was aangekondigd: Deus Arrakis. Op dat moment kon nog niemand vermoeden dat zijn al lang slepende nieraandoening Schulze zo snel fataal zou worden. 

De titel van het in juni jl. posthuum uitgebrachte album verwijst naar de woestijnplaneet Arrakis uit het boek Dune van de iconische sciencefictionauteur Frank Herbert. Al eerder liet Schulze zijn waardering voor Herbert doorklinken in zijn werk. Op zijn album "X" (1978) staat het nummer Frank Herbert en dat bevat een geweldige baslijn die (met toestemming) door Hans Zimmer, de fameuze soundtrack-componist, werd verwerkt in de soundtrack voor de in 2021 uitgekomen film Dune: Part One.

In 1979 verscheen vervolgens Dune en op dat album staan belangrijke bijdragen van Arthur Brown (vocalen) en Wolfgang Tiepold (cello). Die laatste is iemand waarmee Schulze frequent samenwerkte en het is dan ook passend dat hij ook op Deus Arrakis weer meedoet.

Deus Arrakis opent met Osiris, waarin de eerder vermelde baslijn uit Frank Herbert subtiel verwerkt is. In een kleine twintig minuten ontwikkelt het rustige nummer zich mooi en sluit af met klanken die perfect bij een ruimtescène uit een sciencefictionfilm zouden passen.

Het tweede nummer Seth begint onheilspellend ("het geluid van statische interferentie" schreef een recensent), maar ontwikkelt zich in ruim dertig minuten tot een track die zich kan meten met het beste van Schulze. Rustige, atmosferische passages worden afgewisseld met heftiger delen waarin de sequencer een grote rol speelt. Wolfgang Tiepold's celloklanken passen hier voortreffelijk bij. Deze track zou makkelijk als soundtrack voor de nieuw Dune-film hebben kunnen dienen. Het is niet lastig om beelden van de woestijnplaneet hierbij op te roepen.

Der Hauch Des Lebens ("De Aanraking Van Het Leven") start in een stille, donkere uithoek van het universum. Na een paar minuten komen de vocalen ("voice noises") van Eva-Maria Kagermann erbij en dat geeft wat warmte aan het geluid. Ook de sfeer van de muziek verandert hierdoor. Even later komen er ook ritmische elementen bij en na zo'n 27 minuten eindigt de track op een manier die je doet denken aan Schulze's allereerste solo-album Irrlicht uit 1972. 

Dat laatste en de titel van het nummer doen vermoeden dat Schulze wel bezig was met zijn eigen sterfelijkheid en maken de cirkel mooi rond. Dit alles maakt van Deus Arrakis een waardig sluitstuk van een majestueuze carrière.

© 2022 TTZL


Officiële website: Klaus Schulze
Wikipedia EN: Klaus Schulze
Wikipedia NL: 
Klaus Schulze

YouTube: Deus Arrakis [album]
Spotify: Deus Arrakis [album]

YouTube: Osiris
YouTube: Seth

YouTube: Frank Herbert [van "X", 1978]
YouTube: Dune [1979]
YouTube: Irrlicht [1972]

zondag 14 augustus 2022

#509: Lemming - Lucifera (The Devil Sent Us: Lemming!) (2002)

Bij de term Glam Rock denk je al snel aan Britse artiesten in de vroege jaren zeventig als T.Rex, David Bowie, The Sweet en Slade. Of Amerikaanse equivalenten als Alice Cooper, Suzi Quatro en New York DollsGlam Rock ging ook in Nederland niet onopgemerkt voorbij en een band als Catapult scoorde een flink aantal hits.

Een andere Nederlandse band die opviel was Lemming. Waar bij Catapult de vrolijkheid en bubblegum-pop de toon bepaalde, tapte Lemming meer uit het Alice Cooper-vaatje. Dat geldt zowel muzikaal, als qua teksten en beeldtaal.

De band uit Rockanje begon in 1971 als Life Colour (en niet Life Color zoals onder andere op Wikipedia word vermeld) en optredens van die band gingen niet onopgemerkt voorbij. Een stage-act met veel attributen (zoals een elektrische stoel), licht- en geluidseffecten, vuur, fakkels en rookbommen en als klap op de vuurpijl de nagenoeg naakte danseres Lucifera zorgden daar wel voor

De werkgroep van jeugdsoos Het Keizersgat in Boekel die een optreden van de band boekten van op 18 augustus 1973 was met name van het optreden van Lucifera niet op de hoogte. En dat terwijl men vooraf het optreden had geafficheerd als iets 'dat niemand in de leeftijd van 12 t/m 16 jaar mocht missen'. De aanwezige journalist van het Brabants Dagblad werd dan ook verzocht niets over ‘het naakt’ te melden om commotie onder de ouders te voorkomen (lees ook het verslag hierover).
 
De eerste single kwam eind 1973 uit, heette Lucifera, stond acht weken in de Top 40 en kwam tot nummer 19. Het is een aanstekelijk nummer met lekker meezingbaar refrein en je kon er als tiener prima je ouders mee in de gordijnen jagen. Ook de b-kant I Feel Free is een prima track in het genre.

Opvolger Father John uit 1974 kwam nog iets hoger in de Top 40 (#15), stond er nog een week langer in en vind ik muzikaal een stap vooruit. ook hier op de b-kant weer een sterk nummer met Crazy Again.

Het laatste succes kwam in 1975 met Queen Jacula en alhoewel deze het minste scoorde van de drie hits (slechts drie weken in de Top 40 en #27 als hoogste positie) is het mijn favoriet. Lekker jachtig tempo, goede breaks en de TopPop-clip maakt het helemaal af. B-kant Fun With Me is misschien iets minder sterk dan bij de andere twee singles, maar past wel mooi qua sfeer bij de a-kant. 

De zes tracks werden in 1975 verzameld op het album Lemming, samen met vier andere tracks waarvan met name het ruim negen minuten durende Suicide Without Fear op hogere ambities dan alleen singles maken duidt.

Het succes kon echter niet worden voortgezet en in 1982 ontbond de groep. In 2002 werd de band opnieuw opgericht als The Lemming en in hetzelfde jaar kwam de mooie verzamelaar Lucifera (The Devil Sent Us: Lemming!) uit waarop de singles en andere tracks staan. 

En natuurlijk, mijn beeld van de muziek wordt rooskleurig door het jeugdsentiment, maar Glam Rock in het algemeen  - en Catapult en Lemming in het bijzonder -  zijn gewoon dierbare herinneringen.

© 2022 TTZL


Officiële website: Lemming
Wikipedia EN: Lemming
Wikipedia NL: Lemming

YouTube: Lucifera
YouTube: I Feel Free
YouTube: Father John [clip]
YouTube: Crazy Again
YouTube: Queen Jacula [clip]
YouTube: Fun With Me

zondag 7 augustus 2022

#508: Pink Floyd featuring Andriy Khlyvnyuk - Hey Hey Rise Up (2022)

In april van dit jaar gebeurde er iets waar niemand meer op had gerekend: nieuw werk van Pink Floyd. Het laatste echte album (The Division Bell) dateert namelijk alweer van 1994, al verscheen in 2014 nog wel The Endless River, maar dat album bevat, met uitzondering van Louder Than  Words, instrumentale en ambient muziek die gebaseerd is op materiaal dat werd opgenomen tijdens sessies voor The Division Bell.

De aanleiding voor het nieuwe werk is echter niet vrolijk stemmend: de oorlog in Oekraïne. Om geld in te zamelen voor humanitaire hulp aan dat land hebben de overblijvende leden van Pink Floyd (David Gilmour en Nick Mason) een nummer opgenomen met Andriy Khlyvnyuk (Андрій Хливнюк). 

Na de Russische inval had die zanger van de Oekraïense band Boombox zijn tour door de VS direct afgebroken om mee te helpen zijn land te verdedigen. Drie dagen na zijn terugkomst postte hij een video waarin hij a capella het Oekraïense lied Ой у лузі червона калина (Oi u luzi chervona kalyna / Oh, er is een rode viburnum in de wei) uit 1875 zong. Het nummer refereert aan het verlangen naar onafhankelijkheid en was daarom verboden in de tijd dat Oekraïne deel uitmaakte van de Sovjet Unie.

Opmerkzaam gemaakt op de video door zijn Oekraïense schoondochter, vroeg en kreeg Gilmour toestemming van Khlyvnyuk om zijn vocalen te verwerken in een nieuw nummer: Hey Hey Rise Up. Het leverde een krachtig statement op, zeker in combinatie met de clip.

Na de digitale release in april volgde in juli een fysieke release op CD-en vinyl- single. Hier staat nog een tweede nummer op, een nieuwe versie van een nummer van The Division BellA Great Day For Freedom 2022. De tekst is heel toepasselijk, aangezien Gilmour hier in 2008 het volgende over zei:

"
Dat nummer gaat echt over de nasleep (van de val van de totalitaire staat). Eerst was het een vreugde en een bevrijding voor de mensen met de vrijheid van democratie, maar toen werd het vreselijk ontsierd door de etnische zuivering en genocide, met name in Joegoslavië.

Gilmour wilde al een tijdje een eenvoudigere, meer directe versie van het nummer opnemen en vond dit een goede gelegenheid. Hij maakte deels gebruik van de originele opnamen en heeft deels nieuwe partijen (piano, Prophet 5 synthesizer en Hammond) toegevoegd. Het maakt het al goede originele nummer niet radicaal anders, maar de sfeer is wel wat verschillend.

Al met al een bijzondere toevoeging aan de Pink Floyd-catalogus, niet zozeer op muzikale gronden, maar wel door de achtergrond en ontstaansgeschiedenis van de single. 

© 2022 TTZL


Officiële website: Pink Floyd
Wikipedia NL: Pink Floyd / Boombox

YouTube: Hey Hey Rise Up [clip]
Spotify: Hey Hey Rise Up

YouTube: Louder Than Words [clip]

zondag 31 juli 2022

#507: The Walker Brothers - Nite Flights (1978)

Je ziet wel eens vaker een ongewoon verloop van een carrière, maar Scott Walker (alias van Noel Scott Engel) is toch wel een geval apart. Eind 1964 vormde zich de bezetting van The Walker Brothers met ScottGary Leeds (als Gary Walker) en John Joseph Maus (als John Walker). In het begin was John nog de leadzanger, maar al snel nam Scott het met zijn baritonstem over waardoor de muzikale keuze ook veranderde van R&B naar pop-ballads.

De groep kreeg succes in de UK en de rest van Europa met nummers als The Sun Ain't Gonna Shine Anymore en (Baby) You Don't Have To Tell Me. Echter, het succes nam eind 1966 alweer af en in 1968 werd de groep ontbonden. Alle bandleden namen vervolgens solowerk op waarbij Scott nog het succesvolst was. 

Geheel onverwacht kwam er midden jaren zeventig een reünie die met het titelnummer van het nieuwe album zowaar een grote hit opleverde: No Regrets. Het nummer We're All Alone van het volgende album (Lines) werd ook nog een klein hitje in Nederland. De albums waren niet slecht, maar ook niet verrassend of spannend. 

Scott zinde op een andere koers, maar de democratie in de band zat dat in de weg. Nite Flights, het album dat hun zwanenzang zou blijken te zijn, is daarom verdeeld in drie stukken. Twee songs zijn van Gary's hand en John leverde er vier. Deze tracks borduren voort op de vorige albums en zijn wederom niets bijzonders. Luister maar naar Den Haague of Fury And The Fire.

De eerste vier nummers van het album zijn van Scott en hier zal niemand op voorbereid zijn geweest. Ik denk dat kopers in eerste instantie dachten een mispersing in handen te hebben!

Geïnspireerd door de Berlijn-albums (Low, "Heroes") van David Bowie en Brian Eno slaat Scott hier een hele nieuwe weg in, die naar eigen zeggen Bowie weer inspireerde bij het maken van Lodger

Shutout, het eerste nummer, heeft vervreemdende vocalen, een jachtig ritme, synthesizerklanktapijten en een geweldige scheurgitaar. Als de bariton van Scott niet te horen was, zou je niet aan The Walker Brothers denken. Fat Mama Kick is zo mogelijk nog vreemder en heeft een tenorsaxofoon die lijkt te zijn weggelopen uit de free jazz.

In titelnummer Nite Flights worden de nieuwe elementen uit de vorige twee nummers gemixt met accenten uit The Walker Brothers catalogus en dat werkt geweldig. Het hoogtepunt moet dan echter nog komen. Het zes minuten lange The Electrician is een nummer dat van invloed zou blijken te zijn op een hele generatie muzikanten, waaronder groepen als Japan en Radiohead en Midge Ure van Ultravox heeft aangegeven dat The Electrician een inspiratiebron was bij het schrijven van Vienna.

Zijn vier geweldige nummers genoeg om een album van tien nummers een  waardering van vijf sterren te geven? Misschien niet. Misschien zelfs niet als die vier nummers een hele nieuwe impuls aan de popmuziek hebben gegeven. Misschien zelfs niet als die vier nummers het startpunt waren voor zijn latere carrière vanaf het volgende solo-album Climate Of Hunter (1984) en voor zijn status als favoriet van andere muzikanten. Maar dan toch zeker vier-en-een-halve ster!

© 2022 TTZL


Officiële website: The Walker Brothers
Wikipedia EN: The Walker Brothers
Wikipedia NL: The Walker Brothers

YouTube: Nite Flights [album]
Spotify: Nite Flights [album]

YouTube: Shutout
YouTube: Fat Mama Kick
YouTube: Nite Flights
YouTube: The Electrician
YouTube: Den Haague

YouTube: No Regrets [clip]
YouTube: We're All Alone
YouTube: Vienna [Ultravox - clip]

zaterdag 23 juli 2022

#506: Robert Fripp - Music For Quiet Moments (2021)

In mei 2020, temidden van de zo goed als wereldwijde Covid-19 lockdown, begon King Crimson-voorman Robert Fripp met het uploaden van de eerste van 52 individuele Soundscapes op zijn YouTube-kanaal, streamingplatforms en eigen website DGMLive. De bijna negen uur muziek is later ook nog in een 8CD-box verschenen. 

Fripp probeerde met deze stukken "ruimte te bieden voor reflectie, een middel om te pauzeren van de dagelijkse beslommeringen en om een ​​punt van rust en misschien een gevoel van hoop te bieden in zulke moeilijke tijden".

Over de 'Quiet Moments' zei hij het volgende: “Stille momenten zijn wanneer we tijd opzij zetten om stil te zijn. Soms vinden stille momenten ons. Stilte kan worden ervaren met geluid, en ook door geluid; op een plaats die wij als heilig beschouwen, of misschien in een overvolle metro die naar Piccadilly of Times Square raast. Stille momenten uit mijn muzikale leven, uitgedrukt in Soundscapes, zijn diep persoonlijk; maar toch volkomen onpersoonlijk: ze adresseren de zorgen die we delen binnen onze gemeenschappelijke menselijkheid."

Soundscapes waren echter geen nieuw terrein voor Fripp. Begin jaren tachtig maakte hij al werk met behulp van zijn Frippertronics-techniek (tape-loops, tape-delay) en vanaf midden jaren tachtig verschenen er soloplaten met soundscapes. Met name de '1995 Soundscapes' serie (Radiophonics / A Blessing Of Tears / That Which Passes) bevalt mij zeer. 

De 52 nummers komen allemaal uit de periode 2004-2009 en zijn opgenomen tijdens de voorprogramma's die Fripp verzorgde bij shows van bijvoorbeeld G3 (Satriani/Vai/Fripp), Porcupine Tree en festivals als The Big Chill. Ook zitten er Churchscapes bij die, zoals de naam al doet vermoeden, soundscape-concerten in kerken zijn.

De opnamen variëren behoorlijk in lengte. Zo is 17 - Elegy -Rome, 20 Jun 2006 slechts 3:33 terwijl 45 - Elegy - Rome, 22 Sep 2015 maar liefst 44:26 duurt. Persoonlijke favorieten zijn onder andere 4 - Requiem - Norwich, 16 Jun 2006, 5 - Time Promenade - (Date and Venue Unknown)20 - Pastorale - Madison, 10 Nov 2007 en 40 - Doubt - Greenville, 23 Feb 2006.

Het is muziek die niet iedereen zal aanspreken en de variatie zit verborgen in de nuances. Ik heb gemerkt dat de opzet van Fripp met deze muziek bij mij in ieder geval slaagt. Ik vind het heerlijk om op te zetten en mijn ogen bij te sluiten en weg te zinken in mijn eigen gedachten. Of je kunt er een boek bij lezen, leren of hobbyen. Het is voor mij in ieder geval het bewijs dat uit de hele coronatoestand ook nog mooie dingen zijn voortgekomen.

© 2022 TTZL

zondag 17 juli 2022

#505: Dalis Car - The Judgement is The Mirror

Een kleine twee jaar geleden schreef ik blog #411 over het album The Waking Hour van Dalis Car. Het betreft hier niet zozeer een band, maar een éénmalig project van Peter Murphy (zang), Mick Karn (bas, toetsen, gitaar, saxofoon) en Paul Vincent Lawford (ritmes). Tijdens het maken van dat blog stuitte ik een mij niet bekende 7-inch. 

Het is de enige single van Dalis Car en op de a-kant staat de albumtrack The Judgement Is The Mirror (die ik al in blog #411 besprak). Interessant aan de single is dat op de b-kant een exclusieve track staat: High Places. Op de 12-inch versie van de single staat zelfs nog een tweede exclusieve track: Lifelong Moment. Twee goede redenen dus om nog diezelfde dag een mooi tweedehandsje uit te zoeken op Discogs.

High Places bleek een verstilde, zo goed als ritmeloze track die naar verluidt eigenlijk een Mick Karn solowerk is. Het is zo'n nummer dat je moeiteloos op 'herhalen' kunt zetten, waardoor het een soort hypnotiserende uitwerking krijgt. Het doet wat denken aan de de experimentele b-kantjes die Depeche Mode nog wel eens wil maken, zoals Oberkorn (It's A Small Town) of The Great Outdoors.

Lifelong Moment is ook een melancholische track, maar hier zitten wat wat meer ritmische elementen in. Ook dit is waarschijnlijk Mick Karn solo. Ook deze track kan bevalt mij eigenlijk prima. Luisterend naar beide nummers kan ik mij wel goed voorstellen dat deze niet op het album terecht zijn gekomen doordat de sfeer toch wat afwijkend is. 

Jammer is wel dat de nummers nooit als bonustracks aan een heruitgave zijn toegevoegd. En ook op de EP InGladAloneness, de restanten van een onvoltooid album door de dood van Karn, heeft Murphy er helaas niet voor gekozen de twee nummers alsnog van vocalen te voorzien, zoals hij wel deed met Artemis van The Waking Hour dat op de EP Artemis Rise heet. 

© 2022 TTZL


Officiële website: Mick Karn / Peter Murphy
Wikipedia EN: Dalis Car

YouTube: High Places

YouTube: The Judgement Is The Mirror [videoclip]
YouTube: Artemis
YouTube: Artemis Rise
YouTube: Oberkorn (It's A Small Town) [Depeche Mode]
YouTube: The Great Outdoors [Depeche Mode]

zaterdag 9 juli 2022

#504: Youssou N'Dour & Le Super Etoile De Dakar - Immigrés (1985)

In blog #262 (2017) schreef ik al eens over de vrij plotselinge interesse in 'wereldmuziek' in het Westen in de jaren tachtig en dan met name in Afrikaanse muziek. In blogs zoals #27, #44 en #390 heb ik ook aandacht besteed aan Afrikaanse muziek.

Wie tot nu toe alleen zijdelings aan bod is gekomen (#262 en #438) is de Senegalese zanger, songwriter, muzikant, componist, gelegenheidsacteur, zakenman en politicus (van april 2012 tot september 2013 was hij minister van Toerisme in SenegalYoussou N'Dour. Het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone beschreef hem eens als "misschien wel de meest bekende zanger in leven" in Senegal en een groot deel van Afrika.

Vanaf de vroege jaren tachtig had N'Dour al zo'n twintig cassettes en LP's uitgebracht en was hij reeds een bekende naam in West-Afrika. N'Dour kreeg bekendheid in andere delen van de wereld toen het Franse label Celluloid midden jaren tachtig het album Immigrés uitbracht. 

Het album opent met Immigrés / Bitim Rew dat gebouwd is op die typische West-Afrikaanse ritmes, met mooie accenten van gitaren en blazers. In het tweede nummer, Pitche Mi, gaat het tempo wat omlaag en krijgen juist de gitaren en de blazers tien minuten lang alle ruimte. De percussie heeft hier een ondersteunende rol en we horen vooral wat een geweldige zanger N'Dour is. 

Kant B opent met Taaw en dat is een twaalf minuten durende 'tour de force'. Hier zit alles in wat ik zo mooi vind aan (West-)Afrikaanse muziek. De ritmes en de gitaar-, blazers- en zanglijnen buitelen over elkaar heen en toch vormen ze één swingend geheel. Afsluiter Badou heeft weer een ander karakter. Laidback, lyrisch en bijna hypnotiserend begeleid het nummer je naar het einde van het album.

Het album werd goed ontvangen in het Westen, al was er ook kritiek. Zo vond een recensent de synthesizers maar overbodig. Alsof N'Dour en zijn companen toch maar vooral 'traditioneel' muziek moesten blijven maken. Een nogal bekrompen opvatting als je het mij vraagt.

De aandacht gaf N'Dour de kans om samen te werken met mensen als Peter Gabriel. Zo hoor je hem onder andere op In Your Eyes (vanaf 4:30) van het album So en op Different Drum en Passion van het album Passion. Daarnast werkte samen hij met uiteenlopende artiesten als Claudio BaglioniMajida El Roumi en Koffi OlomideIn 1994 had N'Dour een flinke hit (#2 in de Top 40) met 7 Seconds, een duet met Neneh Cherry. Ook was hij in 2005 aanwezig op drie van de Live 8 concerten.

© 2022 TTZL


Facebook: Youssou N'Dour
Wikipedia EN: Youssou N'Dour
Wikipedia NL: Youssou N'Dour

YouTube: Immigrés 
[album]
Spotify: Immigrés [album]

YouTube: 
Immigrés / Bitim Rew
YouTube: Pitche Mi
YouTube: Taaw
YouTube: Badou


YouTube: In Your Eyes [Peter Gabriel]
YouTube: Different Drum [Peter Gabriel]
YouTube: Passion [Peter Gabriel]
YouTube: 7 Seconds [Youssou N'Dour ft. Neneh Cherry]

zaterdag 2 juli 2022

#503: Kiki & Pearly - Patrick, Mon Cheri (1975)

In de laatste week van 1975 kwam een een single de Top 40 binnen van een onbekend duo, Kiki & Pearly. Op de één of andere manier heb ik het 7-inch plaatje in mijn bezit. Aan de staat van de hoes te zien heb ik het een keer op een rommelmarkt of zoiets aangeschaft, waarschijnlijk in een vlaag van nostalgie (of een vlaag van verstandsverbijstering...).

Patrick, Mon Cheri is nu bijna vijftig jaar oud, maar ik merk dat ik het nummer nog van voor naar achter ken. Dat is niet zo gek als je bedenkt dat het in 1975/76 zeven weken lang in de Top 40 heeft gestaan en tot de 7e plaats opklom. De TopPop clip zal heel wat keren voorbij zijn gekomen en is ook nu nog wel eens te zien bij retro-muziekzender 192TV.

Als ik het nummer nu hoor is het eigenlijk een wonder dat een hit is geworden. De zang van Kiki (Kiki van Oostindië) is niet geweldig, de stukjes gesproken woord zijn tenenkrommend (zowel qua tekst als uitvoering) en de muziek wordt gesmoord in een overdaad aan strijkers. En toch heeft het nummer een bepaalde aantrekkingskracht, net zoals een B-film slecht kan zijn, maar op een bepaalde manier (niet zoals bedoeld door de makers) toch heel genietbaar. 

Het nummer ontstond doordat Pearly (Herman Schmitz) met een instrumentale versie bij Peter Koelewijn kwam aanzetten. Die vond dat er een tekst bij moest en haalde daarom Phonogram-promotieman Will Hoebee erbij, voor wie het ook zijn eerste klus als producer zou worden (met Peter Koelewijn als executive-producer). 

Kiki van Oostindië was bij Hoebee bekend als het meisje dat vele hoezen uit de Alle 13 Goed serie verzamel-LP's sierde. Zij zag er goed uit, er moest alleen nog even uitgezocht worden of ze kon zingen. Dat werd als voldoende beoordeeld en ze leverde ook nog wat tekstbijdragen. Zo kwamen er vier namen als auteurs te staan bij het nummer (inclusief Koelewijn) dat uiteindelijk een grote hit werd in de Benelux. En de Franse Sheila had met haar versie van Patrick, Mon Cheri een gouden plaat in Frankrijk.

Op de b-kant van de single staat een versie van Aeses Death uit de Peer Gynt Suite van Edvard Grieg, maar ook daarvoor hoef je de single niet aan te schaffen. Het is bij deze ene single gebleven voor Kiki & Pearly. Eigenlijk wel passend voor dit curiosum.

© 2022 TTZL


Discogs: Kiki & Pearly
YouTube: Aeses Death

YouTube: Patrick, Mon Cheri [TopPop clip]
YouTube: Patrick, Mon Cheri [Sheila]

zaterdag 25 juni 2022

#502: Nexda - 246, 121 And 657 / Second (1982)

Ik heb twee 12-inches uit 1982 van de groep Nexda die ik met name in de jaren tachtig en negentig regelmatig gedraaid heb. Hoe ik eraan ben gekomen kan ik niet achterhalen, maar het zou mij niet verbazen als ik deze uit de bakken bij Get Records of Boudisque heb gevist (helaas zijn beide Amsterdamse zaken inmiddels ter ziele). 

De platen bevatten experimentele, post-punk muziek van Haarlemse bodem en dat was ook zo ongeveer alles wat ik ervan wist tot ik dit blog schreef. De 12-inches zijn verschenen op het label Plurex van Wally Van Middendorp eSam Tjioe,  waarop ook mij bekende bands als NasmakMinny Pops, The Tapes en Smalts platen uitbrachten. Wellicht was dat de reden om de schijven aan te schaffen?    

Bij het maken van dit blog kwam ik er achter dat deze 12-inches niet de eerste muzikale producten zijn van Nexda. De band wordt gerekend tot de Ultra-stroming die in heel Nederland actief was en ze brachten cassettes uit op het Haarlemse Studio 12 label. De prachtige 5LP-box Studio 12 - Recordings 1980-84, uitgebracht door het geweldige Vinyl On Demand, documenteert deze periode en een mooie recensie kun je vinden in  het online periodiek Vital Weekly (#1092). En van dezelfde bron is recent het boek BOH - de Komplete Uitgaven van de Binnenlandse Ontwikkelingshulp verschenen, uitgegeven door Korm Plastics, met daarin een uitgebreid artikel over Nexda.

De eerste 12-inch 246, 121 And 657 bevat drie tracks. Wat meteen opvalt zijn de verschillen en tempo, dynamiek en sfeer tussen de drie nummers. Twofortysix is uptempo met luide vocalen en doet mij wat denken aan het geluid van Nasmak. Het volgende nummer, Onetwentyone, kent ook een flink tempo, maar hier gaat het veel meer om de gecreëerde sfeer. Sixfiftyseven is dan weer andere kost. Experimenteel, laag tempo, duister en dreigend. Het nummer heeft een paar draaibeurten nodig, maar ik vind het fascinerend.

Op Second staan ook drie nummers en de eerste is Threeseventyfive. Dat nummer doet denken aan het laatste nummer van de vorige 12-inch, maar is tegelijk ook weer heel anders van sfeer. Er zitten hier ook hinten van dub in die in later werk nog nadrukkelijker de kop opsteken. In Fivesixtyeight duikt het geluid van blazers op en in Foureightynine is een lekker complex ritme te horen over stekelige gitaarloopjes en lekker zeurderige vocalen.

Het herbeluisteren van deze twee platen doet mij verlangen naar meer en ik was dan ook blij verrast dat via blowpipe.bandcamp.com heel veel Nexda is heruitgebracht. Op YouTube is een mooie Nexda Playlist samengesteld voor uw luisterplezier. 

© 2022 TTZL


Officiële websites: 
    
Wikipedia NL: Ultra

YouTube: 
Twofortysix
YouTube: Onetwentyone
YouTube: Sixfiftyseven

YouTube: Fivesixtyeight
YouTube: Foureightynine