#604: Slayer - Reign In Blood (1986)

Deze week zat ik een opname te kijken van de eerste aflevering van Tijl Beckand's tv-programma Tijl in het voetspoor van Richard Wagner. Hij had het er daarin over dat de term 'vernieuwend' vaak makkelijk wordt gebruikt, maar in het geval van Wagner vond hij het wel terecht.

Ik moest bij Tijl's opmerking om één of andere reden denken aan het album Reign In Blood uit 1986 van Slayer waarvoor de term 'vernieuwend' ook wel van stal gehaald wordt. 

Slayer wordt samen met Metallica, Megadeth en Anthrax gerekend tot de 'big four of thrash metal' en Reign In Blood was hun derde studio-album. De plaat werd geproduceerd door Rick Rubin (een vaste gast in mijn blogs) en hij geeft de band voor het eerst in hun carrière een helder, krachtig geluid. En stonden er op het vorige album nog een flink aantal langere nummers, op Reign In Blood is dat anders. 

Hun thrash-/speed-/death metal geluid (kies de term van jouw voorkeur) wordt geperfectioneerd, maar is nu vorm gegeven met de punk-attitude van korte, krachtige songs. Slechts drie van de tien nummers duren langer dan drie minuten en het hele album duurt nog geen dertig minuten.

Het bekendste nummer van het album is opener Angel Of Death over nazi-arts Josef Mengele. De tekst is beschouwend, maar zorgde toch voor vertraging bij het uitbrengen van het album omdat er zorgen waren dat het nummer verkeerd opgevat zou kunnen worden. Het nummer opent furieus met een geweldige riff en gaat direct los in een krankzinnig tempo. Het is een bijna vijf minuten durend statement waar de rest van het album op voortbouwt. Het nummer staat sinds 2012 zelfs in de Top 2000 (zo rond plaats 200).

Voor we afsluiter Raining Blood bereiken, horen we prima tracks als Necrophobic, Jesus Saves, Criminally Insane en Postmortem. Toegegeven, op het eerste gehoor lijkt er weinig variatie en subtiliteit in de nummers te zitten, maar na een aantal draaibeurten verandert dit. Ineens ga je wel significante verschillen horen en blijken er allerlei details in te zitten die je eerst niet hoorde. Wat blijft is de verzengende intensiteit en eenduidige visie van het album (ook in hoesontwerp en teksten).

Maar hoe zit het nou met dat 'vernieuwend' zijn? De betekenis van de term is volgens het woordenboek 'het oude vervangen'. Is Reign In Blood in die zin als 'vernieuwend' te bestempelen?  Waarschijnlijk niet, de boom met metal genres is eerder uitgebreid met een nieuwe tak dan dat er iets is verdwenen c.q. vervangen. 

Staat op Reign In Blood dan iets wat nog nooit eerder was gedaan? Ook niet echt. Nummers als Stone Cold Crazy (1974) van Queen en Sympton Of The Universe (1975) van Black Sabbath gaven al eerder de richting aan, met in hun kielzog bijvoorbeeld Am I Evil? van Diamond Head en sommige bands uit de New Wave Of British Heavy Metal.

Is Reign In Blood dan sinds 1986 het ijkpunt en de inspiratiebron voor vele thrash, speed en death metal bands die na hen zijn begonnen? Zeker! Het album wordt tot op de dag van vandaag dan ook genoemd in lijstjes met de beste en/of invloedrijkste metal albums ooit. Alleen al daarom verdient het album om gehoord te blijven worden.

© 2024 TTZL

Officiële website: Slayer
Wikipedia EN: Slayer
Wikipedia NL: Slayer

YouTube: Reign In Blood [album]
Spotify: Reign In Blood [album]

YouTube: Angel Of Death
YouTube: Necrophobic

YouTube: Jesus Saves

YouTube: Criminally Insane

YouTube: Postmortem

YouTube: Raining Blood

YouTube: Stone Cold Crazy [Queen]

YouTube: Sympton Of The Universe [Black Sabbath]

YouTube: Am I Evil? [Diamond Head]

#603: Julie Covington - Only Women Bleed (1977)

De Engelse actrice en zangeres Julie Covington is bekend van haar rol op het concept-album Evita en dan vooral van de hitsingle Don't Cry For Me Argentina. Voor mij nog steeds de mooiste uitvoering van dat nummer (maar daar verwees ik al naar in blog #518). 

Je zou haar ook kunnen kennen van haar rol als Beth, de vrouw van dominee Nathaniel (gezongen door Phil Lynott) op Jeff Wayne's Musical Version Of The War Of The Worlds in het duet The Spirit Of Man. Met haar acteerachtergrond kan ze zich zo goed inleven in het karakter van Beth, dat het mij raakt, iedere keer dat ik het nummer weer hoor.

Iets soortgelijks gebeurde toen zij een nummer van Alice Cooper's debuut solo-album Welcome To My Nightmare coverde. Dit album kwam uit in 1975 (nadat de band met de naam Alice Cooper was ontbonden) en werd goed ontvangen, net als de single Only Women Bleed. De tekst van dat nummer gaat over een vrouw die te maken heeft met huiselijk geweld. Misschien niet iets wat je direct van Alice Cooper zou verwachten, maar Cooper wordt muzikaal en tekstueel vaak onderschat naar mijn mening.

Covington's versie van Only Women Bleed stelt het origineel echter in de schaduw. Haar voordracht en inlevingsvermogen, gecombineerd met het feit dat zij het nummer vanuit de eerste persoon kan zingen, maakt dat deze non-album single een grote hit had moeten zijn, maar het helaas niet werd (met uitzondering van de UK). 

Op de b-kant van de single staat Easy To Slip en dat mid-tempo nummer toont aan dat zij ook prima uit de voeten kan met een wat luider en sneller nummer. Beide tracks van de single zijn aan de heruitgave van haar album Julie Covington toegevoegd, voor die gelegenheid Julie Covington... Plus getiteld.

© 2024 TTZL

Onofficiële website: Julie Covington
Wikipedia EN: Julie Covington
Wikipedia NL: Julie Covington

YouTube: Only Women Bleed
YouTube: Easy To Slip
Spotify: Only Women Bleed
Spotify: Easy To Slip

YouTube: Only Women Bleed [Alice Cooper]
YouTube: Only Women Bleed [video]
YouTube: Don't Cry For Me Argentina [Evita]
YouTube: The Spirit Of Man [Jeff Wayne's Musical Version Of The War Of The Worlds]

Spotify: Julie Covington... Plus [album]

#602: Iron Butterfly - Unconscious Power: An Anthology 1967-1971 (2020)

Stel, je bent toetsenist en zanger van een beginnend bandje in San Diego en je hebt een idee voor een nieuw nummer. Dan wil je dat graag snel vastleggen. Dus je vraagt de drummer om de teksten die je zingt op te schrijven terwijl je het nummer voor hem speelt. Klinkt logisch tot zover, toch? 

Het wordt wat problematischer als je dat doet terwijl je die avond al meer dan vier liter wijn hebt gedronken. Dan wordt je wat minder goed verstaanbaar en zing je "In The Garden Of Eden", maar verstaat je drummer het als "In-A-Gadda-Da-Vida" (of zoiets).

Dat is de ontstaansgeschiedenis van de titel van het bekendste nummer van Iron Butterfly, een band die sinds 1966 bestaat en waarvan de lijst met (voormalige) bandleden leest als het telefoonboek van een middelgrote stad.

De deze week op 78-jarige leeftijd overleden toetsenist/zanger Doug Ingle en drummer Ron Bushy vormden echter de kern tijdens de hoogtijdagen van 1966 tot 1971, samen met gitarist Erik Brann en bassist Lee Dorman, op de meeste albums in de box Unconscious Power: An Anthology 1967-1971.

Op het debuutalbum Heavy (uit januari 1968) is direct de Iron Butterfly kenmerkende mix van acid rock, psychedelic rock en hard rock (maar ook de blues rock is nooit ver weg) te horen in nummers als Unconscious Power en You Can't Win, maar er staan ook mindere nummers als So-Lo op.

Het blijkt de opmaat naar het sterke tweede album dat slechts vijf maanden later verschijnt: In-A-Gadda-Da-Vida. Hierop staat natuurlijk het titelnummer in een B-kant vullende, zeventien minuten durende versie en op de box staat ook de single versie die in een paar landen een hit werd en in Nederland de top 10 haalde. De A-kant is echter ook heel goed (Most Anything You Want, Are You Happy) en maakt dit tot een heel sterk album.

Op het derde album Ball (uit januari 1969) ligt de focus op kortere, melodieuze nummers met minder excessen. Dit leidt tot sterke tracks als Soul Experience, Real Fright en Belda-Beast, maar het geheel heeft niet de impact van het vorige album.

De officiële uitgave van live-opnamen van een rockgroep was begin jaren zeventig niet zo heel gewoon, dus we zijn blij met het prima (zowel qua spel als geluidskwaliteit) Live album uit april 1970 (In The Time Of Our Lives, Filled With Fear). 

Als laatste studio-album is Metamorphosis (uit augustus 1970) opgenomen in de box. Op deze plaat is Brann is vervangen door gitaristen Mike Pinera en Larry Reinhardt. Op het album slaat Ingle nieuwe wegen in, door een meer gelaagde productie en het gebruik van invloeden uit andere genres (Shady Lady, Best Years Of Our Lives). Alhoewel interessant, levert het niet direct een heel sterk album op, al is de single Easy Rider (Let The Wind Pay The Way) ouderwets goed.

In 2011 verscheen Fillmore East 1968, een dubbel-CD met live-opnamen, en het is mooi dat deze is toegevoegd aan de box. Het is een prima set, maar de naam Iron Butterfly zal toch voor altijd synoniem blijven met dat ene nummer (en album): In-A-Gadda-Da-Vida. Het is een ware klassieker, getuige ook de doorlopende, hoge notering in de Top 2000 (zie ook blog #373). En als je dan ook nog prominent voorkomt in een aflevering van The Simpsons heb je het wel helemaal gemaakt!

© 2024 TTZL

Officiële website: Iron Butterfly
Wikipedia EN: Iron Butterfly
Wikipedia NL: Iron Butterfly

YouTube: Unconscious Power: An Anthology 1967-1971 [album]
Spotify: Unconscious Power: An Anthology 1967-1971 [album]

YouTube: Unconscious Power
YouTube: You Can't Win

YouTube: So-Lo

YouTube: In-A-Gadda-Da-Vida [album versie]

YouTube: In-A-Gadda-Da-Vida [single versie]

YouTube: Most Anything You Want

YouTube: Are You Happy

YouTube: Soul Experience

YouTube: Real Fright
YouTube: Belda-Beast

YouTube: In The Time Of Our Lives (live)

YouTube: Filled With Fear (live)

YouTube: Shady Lady

YouTube: Best Years Of Our Lives

YouTube: Easy Rider (Let The Wind Pay The Way)

#601: ? - ? (2024) / Trash Magus - Diva Morte/This Hour (2024)

Labels als 'legendarisch', 'historisch' of 'uniek' worden tegenwoordig erg makkelijk op zaken geplakt om de verkoopbaarheid te vergroten. Gisteren kreeg ik echter een single in de brievenbus waarop het label UNIEK met recht van toepassing is.

Er is hier dan ook eerder sprake van een kunstproject dan dat het om een muzikale uiting gaat. 

Het betreft een single in een oplage van 200 stuks en elk afzonderlijk exemplaar is een uniek object. Alleen verbonden door de werktitel 'MSFI#13' tilt dit project, zoals het persbericht het verwoord, "de doe-het-zelf-filosofie en het toenemende fetisjisme van vinyl als verzamelobject tot het uiterste".

Op alle 200 singles staan dezelfde tracks, maar ieder exemplaar vermeld een andere bandnaam, andere songtitels, een uniek (en fictief) platenlabel en ook de hoes is uniek voor iedere single. Wie er achter deze productie zit is dus onbekend.

In mijn geval is de bandnaam Trash Magus, zijn de titels respectievelijk Diva Morte en This Hour en heet het label Tropical Rage Records. En omdat er maar één single met deze karakteristieken is moest ik deze ook zelf in Discogs invoeren. 

Het is duidelijk dat deze uitgave een statement is tegen de huidige praktijk waarbij de uitvoering van een album belangrijker lijkt te zijn dan de muziek die erop staat. Denk aan extravagante verpakkingen, ultra limited editions, picture discs, meerdere soorten gekleurd vinyl per uitgave (soms exclusief per retailer), dik vinyl (180 grams), bonustracks en persingen op 45 toeren verdeeld over meerdere schijven. Alles om te proberen dat album meerdere keren aan je te verkopen.

Gelukkig is de single muzikaal ook interessant. Het zijn twee tracks minimale elektronische muziek, geïmproviseerd en live opgenomen op analoge apparatuur.

Side A begint met een lekker mid-tempo ritme en bouwt de lagen elektronika langzaam op, tot halverwege het tempo kort wegvalt en dan vervangen wordt door een ander ritme waarna de cyclus zich herhaalt. 

Side B volgt een soortgelijk patroon, maar de geluiden zijn hier donkerder en dreigender. Het doet mij denken aan de soundtracks die John Carpenter heeft gemaakt voor zijn films. 

Al met al vind ik het een geslaagd project met een mooie boodschap.

© 2024 TTZL

Schalko: Persbericht

YouTube: Side A (Diva Morte)

YouTube: Side B (This Hour)

#600: Frank Zappa - Sheik Yerbouti (1979)

Ineens ben ik aangeland bij blog #600 en zoals vaker* reserveer ik zo'n mooi rond getal voor mijn all-time-favourite: Frank Zappa. Voor de gelegenheidheid ga ik terug naar Sheik Yerbouti, het dubbelalbum uit 1979 waar mijn fascinatie voor Zappa mee begon. 

De plaat is een mix van studio- en live-opnamen  en bevat Dancin' Fool, zijn enige nummer dat de Tipparade van de Top 40 bereikte en van 2000 tot en met 2021 stand wist te houden in de Top 2000.

Tekstueel is Zappa erg op dreef op Sheik Yerbouti en dat horen we direct in de album-opener I Have Been In You. Dat lijkt op het eerste gehoor een expliciet en misschien zelfs wel vrouwonvriendelijk nummer over sex, maar het is daarbij goed de context te kennen. Peter Frampton had namelijk in 1977 een hit gehad met het nummer I'm In You (van het gelijknamige album) en had daarmee de transitie gemaakt van serieuze rockartiest naar tieneridool. 

Zappa steekt daar de draak mee (en met de dubbele betekenis van de titel). Op de live-bloemlezing You Can't Do That On Stage Anymore, Vol. 6 doet hij zijn verbazing over Frampton's nummer uit de doeken in Is That Guy Kidding Kidding Or What? en I Have Been In You (live).

Een ander fameus (en scabreus) nummer is Bobby Brown, waarin hij de American Dream en U.S. high school cultuur op de hak neemt. Dancin' Fool past ook in dit rijtje, want in het nummer drijft hij de spot met de disco-beweging en dan vooral met het uiterlijk vertoon daarbinnen (en de albumtitel is natuurlijk een woordspeling op Shake Your Booty van KC And The Sunshine Band). Ondertussen horen we op muzikaal vlak een nummer met onvoorstelbaar veel tempo-, dynamiek- en stijlwisselingen.

En zo is er ook op muzikaal vlak veel te genieten. Naast de gitaargedreven instrumentale nummers Rat Tomago en The Sheik Yerbouti Tango is er het bas-extravaganza Rubber Shirt. Er zijn echter ook genoeg traditionele songstructuren  te horen in tracks als Jones Crusher, Wild Love en het machtig mooie City Of Tiny Lites.

De afsluiter is het trage, ruim twaalf minuten durende Yo Mama, waarin alle hiervoor genoemde elementen langskomen. De lange gitaarsolo in dit nummer is misschien wel het hoogtepunt van het album. 

Dan nog even iets over de ontstaansgeschiedenis van delen van dit album. Sheik Yerbouti verscheen in maart 1979, precies twee jaar nadat Zappa vier albums had afgeleverd bij Warner Bros. om in één keer aan zijn contractuele verplichtingen te voldoen (hij wilde weg bij die maatschappij). Warner was volgens het contract verplicht te betalen en de albums vrijwel direct uit te brengen, maar deed dat niet. 

Een lang voortslepende rechtszaak volgde en Warner bracht het materiaal uit zonder medewerking van Zappa, waardoor hij geen invloed had op bijvoorbeeld de hoesontwerpen en de uiteindelijke klankkleur van het dubbel-album Zappa In New York (1978) en de albums Studio Tan (1978), Sleep Dirt (1979) en Orchestral Favorites (1979), in totaal dus vijf LP's.

Onderwijl had Zappa van het materiaal een nieuwe 4LP-set samengesteld en hij noemde die Läther. Zappa probeerde eind 1977 die set via andere maatschappijen uitgebracht te krijgen, maar daar stak Warner dan weer een stokje voor. Uiteindelijk liet hij de gehele 4LP-set integraal uitzenden via radiostation KROQ-FM wat natuurljk leidde tot talrijke bootlegs van het materiaal dat Warner nog moest uitbrengen.

Er was veel overlap tussen de vijf LP's bij Warner en de Läther-set, maar er is ook materiaal op beide sets dat uniek is voor die set. Läther bleef onuitgebracht tot 1996 en Zappa gebruikte de unieke nummers van Läther dan maar op nieuwe albums. En zo komt het dat er ook op Sheik Yerbouti nummers staan die hun oorsprong hebben op Läther en die we dus in 1996 ineens terugvonden op die 3CD-box.

* #1, #100, #301, #400, #435, #500, #511

© 2024 TTZL

Officiële website: Frank Zappa

Wikipedia EN: Frank Zappa
Wikipedia NL: Frank Zappa

YouTube: Sheik Yerbouti [album]

Spotify: Sheik Yerbouti [album]

YouTube: I Have Been In You

YouTube: Bobby Brown

YouTube: Rat Tomago

YouTube: Jones Crusher

YouTube: Rubber Shirt

YouTube: The Sheik Yerbouti Tango

YouTube: City Of Tiny Lites

YouTube: Dancin' Fool

YouTube: Wild Love

YouTube: Yo Mama

YouTube: I'm In You [Peter Frampton]

YouTube: Is That Guy Kidding Kidding Or What? [Frank Zappa]

YouTube: I Have Been In You (live) [Frank Zappa]

YouTube: Shake Your Booty [KC And The Sunshine Band)

#599: Steve Roach | Robert Rich – Waves Of Now (2024)

Als ik een nieuw album aanschaf, kunnen er een aantal dingen gebeuren. Soms spreekt het werk mij niet direct aan, maar blijkt het een groeibriljant. Soms gebeurt dat niet en laat het mij onverschillig. Maar soms, heel soms, grijpt een album mij vanaf de eerste draaibeurt bij de kladden. Het recent verschenen Waves of Now, een samenwerking van Steve Roach en Robert Rich, is zo'n album.

Roach en Rich zijn zo ongeveer de twee grootste namen uit de ambient en elektronische muziek in de VS (en daarbuiten). Het is alsof Prince en David Bowie samen een album gemaakt zouden hebben.

Zowel Roach als Rich (zie blogs #87 en #377) volg is al jaren en ik was dan ook blij verrast toen dit gezamenlijke album in januari 2024 verscheen. Het is een registratie van het optreden in Club Congress (Tucson, Arizona) op 5 december 2023. 

Roach en Rich zijn op dit digitale album solo te horen en als duo en het album wordt afgesloten met aan aantal nummers van hun eerdere gezamenlijke albums Strata (1990) en SoMa (1992). Ik wist niet van het bestaan van deze albums tot ik erover las in de tekst van bij album. Blijkbaar zagen ze dit zelf als een soort reünie, meer dan dertig jaar na hun eerdere werk. 

Het album opent met zes solo-werken van Robert Rich. De start is ambient, zoals te horen in de opener Filaments, maar langzaamaan komen de ritmische elementen erbij. Luister maar naar de derde track, Protista Mephista. In Dendritic, het zesde nummer, keert Rich weer terug naar de ambient klanken. 

Vanaf het zevende nummer, Spirals Of Compassion, is het de beurt aan Steve Roach (de nummers zes en zeven vloeien trouwens naadloos in elkaar over). Dat nummer start ambient, maar iets over de helft start de sequencer en krijgen we het heerlijke, klassieke Berlin School-geluid. Dit houdt hij drie tracks vol voordat hij met Before We Leave ons weer terugleidt naar rustiger wateren.

Zes gezamenlijk gespeelde tracks sluiten het twee uur durende album af, waarbij zoals gezegd deels wordt teruggegrepen op de eerdere samenwerkingen. 

Het album is alleen digitaal verschenen en is op de Bandcamp sites van Roach en Rich (op moment van schrijven) te verkrijgen als een "name-your-price" album. Dat betekent dat je over streaming en download (in CD kwaliteit) van dit album kunt beschikken, zelfs als je bijvoorbeeld maar 1 US dollar besteedt. Als dat geen koopje is!

Ik moet nu snel maar eens die eerdere albums gaan beluisteren alsmede een album van Seofon (waarop beide op meedoen) en een registratie van een muziekfestival met een gezamenlijk concert.

© 2024 TTZL

Officiële website: Steve Roach / Robert Rich
Wikipedia EN: Steve Roach / Robert Rich
Wikipedia NL: Steve Roach / Robert Rich

YouTube: Waves Of Now [album]
Spotify: Waves Of Now [album]

YouTube: Filaments
YouTube: Protista Mephista

YouTube: Dendritic

YouTube: Spirals Of Compassion

YouTube: Before We Leave

#598: Calexico - The Black Light (1998)

Rond de eeuwwisseling luisterde ik vaak naar het radioprogramma De Avonden van de VPRO. De donderdag was favoriet, want dan werden er eigen live-opnamen uitgezonden. Op die manier kwam ik in januari 1999 in aanraking met de muziek van Calexico, zoals gespeeld op het Crossing Border festival en in de VPRO-studio aan het einde van 1998.

Deze band komt uit Tuscon, Arizona en draait om Joey Burns (zang, gitaar, multi-instrumentalist) en John Convertino (drums), twee voormalige leden van Giant Sand (de band van voorman Howe Gelb). 

De groep is vernoemd naar het plaatsje Calexico op de Amerikaans-Mexicaanse grens. Die naam is een porte-manteauwoord van 'California' en 'Mexico' en natuurlijk ligt dan aan de Mexicaanse kant van de grens de plaats Mexicali.

The Black Light is hun tweede album, al werd hun eerste (Spoke, 1996) eerst uitgebracht onder de groepsnaam Spoke. Er staan zeventien tracks op het album en een aardig deel daarvan is instrumentaal. Dat zijn niet zomaar tussendoortjes, want het album opent zelfs met twee nummers zonder woorden: Gypsy's Curse en Fake Fur. Kom daar nu nog maar eens om!

De muziek is een amalgaan van Amerikaanse muziek en daarom is Americana wel een passende term. Toch is zelfs dat nog beperkt voor muziek waar ook sporen van indie rock en alternative country in te vinden zijn, naast Midden- en Zuid-Amerikaanse invloeden, de Mexicaanse voorop. Dat komt het beste naar voren in Minas De Cobra (For Better Metal), Chach en afsluiter Frontera.

Burns heeft een aangename, wat lijzige manier van zingen. We horen dat op dit album voor het eerst in The Ride (Pt II). Een nummer met een lekker galopperend ritme, een zingende gitaar en een lekkere laid-back break.

Hoogtepunten van het album zijn voor mij Sideshow (met invloeden uit de vooroorlogse Europese muziek en een mooie accordeon), titeltrack The Black Light (met een prominente bas en een half gesproken tekst), Stray (waarop Burns' voordracht klinkt als Lou Reed) en het prachtige, gedragen Bloodflow.

Ik heb inmiddels meer dan een handvol aan albums van Calexico, maar nog altijd keer is graag terug naar The Black Light. Dit album verveelt nooit.

© 2024 TTZL

Officiële website: Calexico
Wikipedia EN: Calexico
Wikipedia NL: Calexico

YouTube: The Black Light [album]
Spotify: The Black Light [album]

YouTube: Gypsy's Curse
YouTube: Fake Fur

YouTube: The Ride (Pt II)

YouTube: The Black Light

YouTube: Sideshow

YouTube: Chach

YouTube: Minas De Cobra (For Better Metal)

YouTube: Stray

YouTube: Bloodflow
YouTube: Frontera

#597: Harry Thumann - Underwater (1979)

In augustus 1980 kwam een instrumentaal nummer de Top 40 binnen op nummer 35, steeg vervolgens door naar nummer 12 en stond in totaal acht weken in de lijst. De uitvoerende artiest was Harald Thumann, een Duitse musicus, technicus, mixer, producer en eigenaar van de Country Lane Studios in München. Als artiestennaam koos hij Harry Thumann.

Het nummer Underwater start met een motiefje dat het hele nummer door aanwezig blijft en vervolgens valt er een pompende baslijn in. Daarna volgen elektronische drums en toetsen en in de rest van het ruim zes minuten durende nummer komt alles voorbij wat je maar kunt bedenken: strijkers en blazers (soms echt en soms uit de synthesizer), riffs, breaks, een vocoder en tegen het einde nog een scheurende gitaar. 

Je zou denken dat zoiets een rommeltje oplevert, maar het filmisch aandoende nummer wordt bijeen gehouden door het typische eind jaren zeventig, begin jaren tachtig Hi-NRG geluid. Dat kennen we natuurlijk van de pioneer van het genre, Giorgio Moroder. Zijn Chase (voor de Oscar-winnende soundtrack van Midnight Express) en Donna Summer-productie I Feel Love zijn voor het genre richtinggevend geweest.

Ik weet niet precies waarom, maar ik heb altijd een zwak gehouden voor Underwater. Dat gaat minder op voor de b-kant van de 12-inch: You Turn Me On. Muzikaal is het nog wel prima, het nummer heeft een beetje een jazz/soul/funk gevoel, maar het probleem is dat Thumann hier gaat zingen en dat is niet zijn grootste kwaliteit. Op zijn debuutalbum American Express, waar beide nummers vanaf komen, zingt hij ook op de andere drie nummers en het resultaat is daar vergelijkbaar.

Thumann maakte als artiest slechts twee albums en bleef tot aan zijn voortijdige dood op 49-jarige leeftijd vooral actief op de achtergrond in de muziekbusiness. Zeven jaar na zijn dood werd Underwater onderdeel van van de soundtrack van de videogame Grand Theft Auto IV en kreeg het weer flinke bekendheid.

© 2024 TTZL

Discogs: Harry Thumann
Wikipedia EN: Harry Thumann
Wikipedia DE: Harry Thumann

YouTube: Underwater
YouTube: You Turn Me On

Spotify: Underwater
Spotify: You Turn Me On

Spotify: American Express [album]

YouTube: Chase [Giorgio Moroder]

YouTube: I Feel Love [Donna Summer]

#596: Kayak - See See The Sun (1973)

Ton Scherpenzeel (toetsen) en Pim Koopman  (drums) zaten samen in de band High Tide Formation waarvan in 1970 de single Fluffy verscheen (met op de b-kant White Walls). Ontevreden met de richting van de band richtten ze Kayak op, samen met Johan Slager (gitaar), Jean Michel Marion (bas) en Max Werner (zang). Die laatste, die met zijn kenmerkende stem Kayak een heel eigen geluid gaf, overleed deze week op 70-jarige leeftijd.

Kayak's eerste album See See The Sun uit 1973 laat er vanaf de start geen twijfel over bestaan welke kant de muziek uitgaat: een combinatie van prog rock en art rock. Openingstrack Reason For It All start met een klassiek aandoende piano-riedel, waarna een typische prog rock-toetsenpartij en meerstemmige zang losbarsten. En dat gedurende ruim zes minuten. 

Dat het daaropvolgende Lyrics de eerste hitsingle zou worden (#20 in de Top 40) ligt niet erg voor de hand. Het is een nummer met veel tempowisselingen en een ingewikkelde zangmelodie. Het laat wel horen waartoe de aparte, wat indringende stem van Max Werner in staat is. Werner had overigens een opleiding tot drummer gehad en voelde zich dat ook meer dan zanger (maar de band had al een drummer in Pim Koopman).

Het album grossiert verder in prachtige, uitgesponnen nummers als Mouldy Wood, Lovely Luna en Hope For A Life. Rustpuntjes staan er ook op met Forever Is A Lonely Thought en titeltrack See See The Sun. Daartussenin geklemd zit de tweede hitsingle van het album (#18 in de Top 40): Mammoth. 

Dat nummer roept wisselende reacties op. Zo las ik een lovende recensie over het album op een Amerikaanse website, maar waarin ook staat: "...alleen het irritant bombastische Wurlitzer-geluid op "Mammoth" haalt niet de standaard van de rest van het album". Wat die Amerikaan echter niet weet is dat we hier naar het geluid van een draaiorgel (en niet een Wurlitzer), verwerkt in deze heerlijke bombastische, over-de-top compositie. Het zware, vervormde basgeluid dat gecombineerd wordt met het geluid van het draaiorgel vind ik in ieder geval fantastisch werken. 

Werner zou ook op de volgende vier Kayak-albums de vocalen (en percussie en mellotron) blijven verzorgen. Van die albums kwamen hits als Wintertime, Chance For A Lifetime en Starlight Dancer. Daarna gaf Werner aan toch echt als drummer verder te willen gaan. Drummer Charles Louis Schouten, die Pim Koopman na het vierde album had vervangen, moest plaatsmaken omdat men Werner bij de band wilde houden. 

Met Edward Reekers als nieuwe zanger werd het album Phantom Of The Night opgenomen, met daarop hun grootste hit: Ruthless Queen. 

In 1979 maakte Werner al eens een solo-album (Rainbow's End) en terwijl het einde van Kayak naderde leverde hij in 1981 zijn tweede solo-album Seasons af. Daarop staat het nummer Rain In May en dat wordt een grote hit in Nederland (#3 in de Top 40). Ook in Vlaanderen, Duitsland en Zwitserland wordt het een hit en in de Amerikaanse Billboard Hot 100 komt het nummer tot de 74e plaats.

Max Werner was een karakteristieke zanger en drummer en het weer eens een keer uit de kast trekken van het geweldige album See See The Sun en het fijn melancholische Rain In May is een mooie manier hem te herdenken.

© 2024 TTZL

Officiële website: Kayak
Wikipedia EN: Kayak
Wikipedia NL: Kayak

YouTube: See See The Sun [album]
Spotify: See See The Sun [album]

YouTube: Reason For It All
YouTube: Lyrics

YouTube: Mouldy Wood

YouTube: Lovely Luna

YouTube: Hope For A Life

YouTube: Forever Is A Lonely Thought

YouTube: Mammoth
YouTube: See See The Sun

YouTube: Wintertime

YouTube: Chance For A Lifetime

YouTube: Starlight Dancer [video]

YouTube: Ruthless Queen [video]

YouTube: Fluffy [High Tide Formation]

YouTube: White Walls [High Tide Formation]

YouTube: Rain In May [Max Werner]

#595: Johnny Wakelin - In Zaire (1976)

In eerdere blogs* heb ik er al blijk van gegeven dat eendagsvliegen (ook wel one-hit wonders) en novelty songs mijn interesse hebben. Nu is eendagsvlieg wel betwistbare term. Het komt namelijk wel voor dat een artiest in het ene land slechts één hit heeft gehad, terwijl deze in een ander land meerdere hits heeft  gehad. Zo'n geval is Johnny Wakelin ook.

Wakelin is in 1939 geboren in Brighton. Terwijl hij zonder veel succes optrad in kleine clubs in zijn geboorteplaats, werd hij gezien door producer Robin Blanchflower, die op dat moment succes had  met het nummer Kung Fu Fighting, gezongen door Carl Douglas.

De samenwerking resulteerde in het nummer Black Superman (Muhammad Ali). Het werd uitgebracht onder de artiestennaam Johnny Wakelin & The Kinshasa Band en het nummer heette origineel Hungarian Superman (Joe Bugner). Nadat Bugner in 1973 van Ali verloor en het roemruchte gevecht The Rumble In The Jungle (tussen Ali en George Foreman) in oktober 1974 alle aandacht opeiste, veranderde Wakelin de tekst van het nummer. Het nummer bereikte de hitlijsten in de VS, het VK en Australia en werd zelfs nummer één in Canada. In Nederland had het geen succes (het is dan ook geen een sterk nummer, als je het mij vraagt).

De drie daaropvolgende singles flopten en daarom keerde Wakelin terug naar The Rumble In The Jungle. De single In Zaire (op de Nederlandse hoes met een 'ï'!) sloeg wel aan en werd in nog meer landen een hit dan Black Superman. In Nederland reikte het nummer tot de tweede plaats van de hitparade. 

Waar Wakelin in eerdere nummers vooral met reggae flirtte, gebruikt hij op dit nummer een Afrikaans aandoend drumgeluid. Dat werkt erg goed en maakt het, in combinatie met het makkelijk meezingbare refrein, een erg aanstekelijk nummer dat ook nu nog lekker klinkt.

Africa Man, de daaropvolgende single, deed het weer veel minder goed en de singles daarna flopten genadeloos. In 1983 probeerde hij het nog met het nummer Where Seagulls Fly over het bereiken van de FA Cup finale door Brighton & Hove Albion F.C. 

Uit de albums en singles die daarna zijn verschenen doemt het beeld op van een artiest die het korte, plotselinge succes van vroeger eindeloos probeert te herhalen. 

Zo is er het album Champ uit 2005 waarop alleen maar nummers staan die over boxers gaan, zoals Sugar Ray Leonard, Mike Tyson en Rocky Marciano. Hierop komen ook weer Black Superman en In Zaire voor, maar dan in een 21st Century Version. De achtergrond hiervan zal ongetwijfeld een kwestie zijn met de rechten op de originele versies, maar het zijn slappe aftreksels van de originelen. Als deel van mijn onderzoek voor dit blog heb ik het album helemaal beluisterd, maar ik denk niet dat ik dat een tweede keer zal doen. Dan zet ik liever nog een keer de originele versie van In Zaire op.

* 122 - 154 - 187 - 226 - 347 - 353 - 564

© 2024 TTZL

Officiële website: Johnny Wakelin
Wikipedia EN: Johnny Wakelin
Wikipedia NL: Johnny Wakelin

YouTube: Black Superman (Muhammad Ali)
YouTube: In Zaire 

YouTube: Africa Man

YouTube: Where Seagulls Fly

Spotify: Champ [album]

YouTube: Kung Fu Fighting [Carl Douglas / clip]